Categorie: politiek

Homo Gubernans – ma 8 jan. 2007

Landelijk Partijbureau

Voor de laatste maal kwamen we om zes uur bijeen. We wisten dat de meesten van ons elkaar in de toekomst  nog wel tegen zouden komen, maar nooit allemaal en ook nooit meer in de volledige samenstelling.

Ruim twee jaar geleden werd ik gebeld met de vraag of ik wellicht wilde overwegen mezelf kandidaat te stellen voor het algemeen bestuur van GroenLinks. Ik had daar nooit aan gedacht, maar na er een tijdje over nagedacht te hebben, besloot ik het te doen. En zo werd ik op het congres van 19 maart 2005 verkozen tot lid van het Algemeen Bestuur van de mooiste politieke partij van Nederland.

Al met al is het niet in de koude kleren gaan zitten. Eén van onze belangrijkste doelen zou de omvorming naar een meer kiezersgerichte partij moeten zijn geweest. Dat is goeddeels gelukt, maar het wapenfeit werd overschaduwd door de affaire Sam Pormes, die uiteindelijk heeft geleid tot het opstappen van partijvoorzitter Herman Meijer. Vanaf dat moment was de lol er wel vanaf, zo leek het.

In de tweede helft van onze zittingsperiode kwamen we terug, met vervroegde verkiezingen, aangepaste congressen en met een nieuwe interim-voorzitter, Henk Nijhof. Ondertussen verloren we Hans van Egdom aan een raadslidmaatschap in Leiden, Nevin aan een onverwacht kamerlidmaatschap en Saskia Borgers aan een drukke baan. Voor het overige bleef alles hetzelfde: maandelijks kwamen we om 18.00 uur op het partijbureau bijeen, aten daar gezamenlijk een warme maaltijd en klaagden standaard over het toetje, waarvan nooit helemaal duidelijk was wat het nu was.

Nu was dat dus voor het laatst. Op het komende congres wordt een nieuw bestuur gekozen. Voortaan niet meer voor twee, maar voor drie jaar. Ik wens hen alle wijsheid toe, plezier en veel succes.

Homo Prosperus – do 4 jan. 2007

Gelukkig Nieuwjaar

Smetteloos wit overhemd, gilletje, jasje. Goede riem zoeken, schoenen oppoetsen en een dubbele windsor in de geweven stropdas. Eens per jaar, bij de gemeentelijke nieuwjaarsreceptie, wil ik bewijzen dat ook pakken mij staan.

Het is het kleine beetje lol dat ik belef aan een verder niet zo enerverende bijeenkomst. Goed, iedereen krijgt bij binnenkomst vijf consumptiebonnen om zich bezig te houden, maar voor de rest is het toch een plichtmatige, en daardoor vrij holle bijeenkomst. Bij iedereen die mij een gelukkig of gezond 2007 wenst, vraag ik me af of dat welgemeend, of routinematig is. Omgekeerd vragen ze zich dat bij mij wellicht ook af.

Het wordt eigenlijk pas leuk als ik daarna met een club doorga in de eerstvolgende kroeg, in dit geval de Beyerd. Mijn vrienden – niet in pak – gaan mee. De oud-collegae van BN/DeStem zijn er al als we binnenkomen.

De zes dagen tussen oud-en-nieuw en drie koningen zijn soms lange dagen.

Homo Migrans – do 21 dec. 2006

verhuiswoede

De Tweede Kamerfractie van GroenLinks moet voor het eerst in haar bestaan verhuizen. Al zestien jaar zaten we op de derde verdieping van het oude Hotel in de Tweede Kamer. Nu moeten we plaats maken voor Geert Wilders. Onze verdieping schijnt de best beveiligbare van het Kamergebouw en dat kan Geert goed gebruiken.

GroenLinks verhuist naar het gebouw Koloniën. We krijgen één van de verdiepingen van de PvdA. Die moet er, gezien haar verlies, eentje inleveren. Zo’n verhuis gaat niet in de kouwe kleren zitten. Vooral niet bij beleidsmedewerkers. Zij moeten namelijk kasten vol dossiers ontruimen. Iedereen probeert angstvallig de in al die jaren zorgvuldig opgebouwde systematiek niet te verstoren, een welhaast ondoenbare taak.

De gang waar we doorgaans zo onverstoorbaar ons harde werd verrichten, staat nu vol met dozen en oud papier-kliko’s. Want bijkomend voordeel van zo’n verplichte verhuis is dat je je archiefkasten meteen kan ontdoen van alle dossiers en mappen die de afgelopen jaren amper of niet zijn ingekeken. Dat is voor de één makkelijker dan voor de ander. Ik stopte zelf vrij weinig dossiers in de verhuiskisten. Maar daar is een logische verklaring voor: ik werk er pas een half jaartje.

Homo Cenans – wo 20 dec. 2006

Het Middenhuis

Laatste activiteit voor het reces, of eigenlijk de eerste activiteit in het reces, was een etentje met de coalitiegenoten. Even namen we de tijd om met elkaar te bespreken of het afgelopen jaar nu gegaan was zoals we hadden gehoopt en verwacht. Een typische kerstoverdenking eigenlijk.

Maar eigenlijk hadden we het het grootste deel van de tijd over andere dingen die we de moeite vonden elkaar te vertellen. Het was dus gewoon een gezellige avond, met, mag ik het zeggen, voortreffelijk eten. Mieke had met het Middenhuis in Teteringen een uitstekende keuze gemaakt.

Eigenlijk was alles perfect. Alhoewel… toen Henk en ik terug fietsten over de Oosterhoutseweg, konden we ons niet helemaal aan de indruk onttrekken dat Mieke dat restaurant niet alleen vanwege de goede keuken, maar ook vanwege de ligging had uitgekozen. De Oosterhoutseweg ligt namelijk al enige tijd open wegens herinrichtingswerkzaamheden en dat maakt de bereikbaarheid en het fietscomfort er niet beter op. Misschien wilde ze dat ons, als raadsleden, toch nog even onder de neus wrijven.

Homo Aestimans – di 19 dec. 2006

'wij hebben waap'nen hen te raken, die dorstig schijnen naar ons bloed'

Op de rand van het reces had onze fractie samen met het bestuur een evaluatie gepland van het afgelopen jaar. Evaluatievergaderingen zijn vaak net zo nuttig als dat ze vervelend zijn. Naast positieve opmerkingen moet je immers ook kritiek op elkaar leveren.

Evaluatievergaderingen worden pas echt spannend als na een aantal praktische gebeurtenissen de evaluatie van personen aan bod komt. Als eerste was ik de spreekwoordelijke lul. Het is één van die dingen die bij het fractievoorzittersschap hoort. Maar toen iedereen eenmaal op gang kwam, ging de beerput dan ook helemaal open.

Iedereen viel over iedereen, het moddergooien was begonnen. De één werd nog meer door het slijk gehaald dan de ander. Personen en functies werden ter discussie gesteld, scheldkanonnades waren niet van de lucht en als voorlopig dieptepunt werden, toen alle denkbare en ondenkbare persoonlijke verwijten de revue waren gepasseerd, ook nog de familieleden van de fractieleden erbij gehaald.

Wat uiteindelijk resulteerde in het betere gooi- en smijtwerk met kopjes, bierflessen en zo nu en dan een opengevouwen Zwitsers zakmes dat eigenlijk bedoeld was om de zojuist gesneuvelde fles wijn mee te openen. Al met al lieten we het interieur van de afdelingsvoorzitter, die zo aardig was om zijn huiskamer voor deze gelegenheid ter beschikking te stellen, enigszins gehavend achter.

Nee hoor, zo ging het dus niet. Alhoewel het zelfvertrouwen van sommigen misschien hier en daar een blauw plekje heeft opgelopen. Maar dat hoort zo. Die verdwijnen vanzelf en uiteindelijk wordt je er hard van. Leuk joh, evalueren.

Homo Valedicens – ma 18 dec. 2006

afscheid

Partir, c’est mourir un peu. Het is een beginregel van de Franse dichter Alphonse Allais. Vreemd dat we dan toch spreken van afscheidsfeestjes. Terwijl het beter afscheidsherdenkingen genoemd hadden kunnen worden.

Oud-kamerlid Farah Karimi had vandaag haar afscheidsfeestje afscheidsreceptie. Bij dergelijke gelegenheden zijn er ook altijd sprekers die dieper ingaan op het verleden van de persoon die afscheid neemt. Een soort In Memoriam voor de levende. Vaak gelardeerd met een beetje humor en hier en daar een leuke anekdote.

Beter is het om van al je vrienden en bekenden al vast zo’n afscheidsrede te schrijven. Want als ze straks echt dood zijn, en niet alleen maar afscheid hebben genomen van een woonplaats, werkkring of wat dies meer zij, dan vallen vaak die kwinkslagen en die leuke anekdotes als eerste weg. En laten we eerlijk zijn: begrafenissen zijn toch al niet de meest lollige aangelegenheden.

De spreker met de meeste lachers op zijn hand was Paul Rosenmöller. Hè, Paul Rosenmöller een toespraak? Die was toch al dood… ik bedoel, die had toch al afscheid genomen?

Homo Contemplans – vr 15 dec. 2006

the observer

Het fractievoorzittersoverleg had het begin van het reces in Breda moeten inluiden, ware het niet dat we de maandag daarop nog een extra vergadering hebben om de drukke eind-van-het-jaar agenda af te werken. Zelf had ik die middag ook nog een aparte afspraak met mijn wethouder en de griffier.

Zowel de GroenLinks-wethouder Wilbert Willems als griffier Nico van Maurik komen van buiten de stad. Ze zijn ook beiden relatief nieuw. Wilbert begon in April aan zijn nieuwe functie, Nico in augustus. Beiden hebben een flinke portie bestuurlijke ervaring. Ik was dus wel benieuwd hoe zij aankeken tegen de bestuurs- en debatcultuur in Breda.

Uiteraard zijn dit soort benen-op-tafel observaties vooral bedoeld om elkaar te scherpen. Niet om er uitgebreid over op dit blog te publiceren. Safe to say dat er best een aantal punten voor verbetering waren. Anderzijds – en dat is toch altijd positief – de patiënt is ook absoluut niet opgegeven. En da’s toch ook wat waard.

Homo Nubilis – do 14 dec. 2006

Joep Taks (foto geleend van Rian Verweijmeren)

De agenda van de raadsvergadering was, zoals altijd in december, nogal lang. En de burgemeester moest en zou om elf uur de vergadering afronden. Van alle raadsleden wist daar slechts één iemand de reden niet van: de jubilaris zelf.

Joep Taks zat namelijk op een dag of wat na precies 35 jaar in de gemeenteraad van Breda en dat moest kennelijk gevierd worden. Het is namelijk nogal een hele prestatie. Om twee redenen: allereerst heeft hij 35 jaar politieke intriges overleefd en ten tweede is het maar weinig mensen gegeven de moed op te brengen 35 begrotingen en jaarrekeningen te moeten behandelen. Behalve Joep: Joep is onze eigen Bas van de Vlies.

De jubilaris moest er licht van fronzen. De vergadering was om elf uur nog lang niet klaar en werd tot ieders verbazing geschorst tot de maandag erna. En collega Taks is democraat genoeg om te weten dat politieke besluitvorming boven jubileumvieringen zou moeten gaan. Desondanks liet een ieder het gelaten over zich heen komen.
Ik vind het een kunst om zo lang in de raad te blijven zitten. Anderen vinden het een kunst om te weten wanneer je moet stoppen. Misschien zijn beide wel waar.

Homo Disceptans – di 12 dec. 2006

stedelijk jongerendebat

Een van de leukste dingen die me als gemeenteraadslid ten deel valt is de jaarlijkse uitnodiging om als debatleider op te treden bij het stedelijk jongerendebat. Ze waren me ook dit jaar niet vergeten.

Het debat werd dit maal gehouden in de raadszaal van Breda. Eigenlijk de leukste plek van Breda om een jongerendebat te organiseren. De rode draad van het debat, aan de hand van acht stellingen, was het thema duurzaamheid. En ik moet zeggen, de leerlingen van het Markenhage, het OLV-lyceum en het Stedelijk Gymnasium hadden zich uitmuntend voorbereid.

Debatteren is een kunst die weinig Nederlanders beheersen. In Engeland en Duitsland leren kinderen op school al vanaf jonge leeftijd debattechnieken. Het gaat immers lang niet alleen om het verkondigen van je mening en die staven met argumenten. Iemand is pas begenadigd debater wanneer hij of zij reageert op de argumenten van een ander, bij voorkeur met enige humor en flair.

Dat deden ze. En ik moet zeggen dat het jongerendebat in de raadzaal aanmerkelijk meer spetterde dan tijdens een gemiddelde raadsvergadering het geval is. Daarom mijn pleidooi voor een lagere kiesgerechtigde leeftijd. Meer pubers in de politiek!

Homo Consonus – vr 8 dec. 2006

poldermodel

Eerder schreef ik al vele maken over het immer voortkabbelende onderwerp Horeca-sluitingstijden. Vandaag werd een nieuwe episode aan deze soap toegevoegd, die ik het liefst ‘gepolder in de polder’ wil noemen. Maar het gaat vooruit.

Op 29 november sprak de commissie bestuur uit dat er in Breda verruimd moest gaan worden. Het exacte scenario waarvolgens dat verder moest worden ingevuld, moest verder maar door een delegatie van de commissie worden ingevuld. De bedoeling was dat zowel voorstanders, sceptici en tegenstanders daarin vertegenwoordigd zouden zijn. Helaas liet de grootste tegenstander, het CDA, verstek gaan. Het argument: ‘als tegenstander hebben wij geen behoefte om na te denken over verruimingsscenario’s’ en dat is op zichzelf natuurlijk volstrekt legitiem.

En zo polderden wij een uur of wat verder, waarna PvdA-fractievoorzitter Henk Haarhuis en VVD-raadslid Hanneke van Maanen (inclusief kinderen) en ik nog even een kop koffie in de plaatselijke horeca gingen drinken. Verder volgde die dag nog een overleg met mijn wethouder en de voorbereiding voor het jongerendebat dat ik een paar dagen later zou mogen leiden. Het was een dag vol consensus-politiek.