Norh by North-Sea – 8 t/m 10 juli 2005

Hoewel ik tien minuten voordat ik moest inchecken bij het Sofitel de stad inreed, was ik twee uur later nog steeds niet op de bestemming. Sterker nog, het hotel zag ik pas 17 uur later voor het eerst. Den Haag is een rotstad, qua verkeer dan. En de Engelstalige routebeschrijving van het Hotel had geen rekening gehouden met recente verkeerswijzigingen. Eigenlijk zou ik een navigatiesysteem moeten aanschaffen. Ik heb namelijk drie uur met oplopende bloeddruk door de Den Haag gereden. Op vrijdagmiddag, ook nog eens een keer.

Van het North Sea Jazz Festival wordt door de NPS altijd breeduit verslag gedaan. Door radio, televisie en Internet. En er worden opnamen gemaakt om later nog eens uit te zenden. Voldoende werk dus, zodat ik dit jaar ook mee mocht.

Hoewel ik niets gezien heb van de optredens heb ik er wel heel veel gehoord. En in betere geluidskwaliteit dan veel mensen in de zalen van het Nederlands Congresgebouw. Ik zat immers voornamelijk in de geluidswagen om mee te schrijven met de door ons opgenomen concerten. Mee schrijven wil zeggen: de tijdcode van het begin en einde van elk nieuw nummer noteren en daarbij de juiste gegevens opzoeken, zoals titel, componist en tekstschrijver. Dat is makkelijk werk, als het lukt om vooraf een setlist te krijgen, maar aanzienlijk moeilijker als er geen setlist is en de band binnen drie minuten na het optreden al in de taxi is gestapt, zoals bij Al Green het geval was.

Het leuke is dat je bij het zoeken naar een setlist vaak even met de muzikanten kunt praten. En dat je backstage ook nog redelijk wat andere bekenden ziet. Maar het leukste, volgens de insiders, zijn de after-party’s in het Bel-Air hotel. En hoewel die niet toegankelijk zijn voor mensen die daar niet overnachten, zoals het grootste gedeelte van de NPS-crew, is het met behulp van een tv-collega steeds weer gelukt om binnen te geraken.

Dat die after-party inderdaad wel heel leuk moet zijn, bleek uit de tientallen mensen voor het hotel stonden en tevergeefs probeerden binnen te komen. Het bleek ook al snel uit de prijzen die er voor een drankje gerekend werden: 2,50 voor een klein glaasje bier. Maar eerlijk is eerlijk, ik heb me na afloop van het festival goed vermaakt.

Rond een uur of half zeven ’s ochtends pas verlieten collega’s Bas, Jaron en ik het Bel Air en reden we naar ons eigen hotel, waar we na een glas vodka besloten eerst te gaan ontbijten en dan pas te gaan slapen. De volgende werkdag begon pas om drie uur ’s middags weer, dus er was nog tijd genoeg om de roes uit te slapen. En, mocht dat, zoals de volgende middag bleek, net niet voldoende te zijn, was er altijd nog het bad.

Dit tafereel herhaalde zich nog eens op zaterdag, maar dan zonder de Vodka en het ontbijt, en ook op zondag, alhoewel ik er toen voor koos de drukte van het Bel Air te vermijden en met enkele collegae aan de bar van het Sofitel te zitten. Als ik de verhalen mag geloven, was het maandag erg rustig op de muziekafdeling van de NPS. Ik heb het zelf niet kunnen constateren, want ik had ook maar een vrije dag genomen. Althans, dat was de bedoeling. Om drie uur ’s middags had onze fractie een spoedberaad.

Laatste woord – do 7 juli 2005

De laatste raadsvergadering van het jaar kende naar verhouding weinig omstreden punten. En dan was het ook nog eens zo dat de meeste punten binnen de portefeuille van Piet Hein vielen. Ik had het rustig, behalve in het vragenuur dan, want ik wilde nog wel het één en ander weten over het Museum voor Grafische Vormgeving. Ik kreeg daar, tot mijn verbazing, echter nauwelijks tijd voor.

Het vragenuur is er voor bedoeld om actuele vragen aan de wethouders te kunnen stellen. En aangezien de wethouder Cultuur voor de realisatie van het Museum voor Grafische Vormgeving een groot deel van Rijksmonument De Beyerd wilde slopen, maar door de rechter is teruggefloten – iets waar ik hem in eerdere commissies overigens meerdere malen voor gewaarschuwd had – leek het mij goed om oever deze kwestie maar eens wat vragen te stellen.

De voorzitter van de vergadering, de Burgemeester, wist ineens te melden dat er voor het stellen van vragen welgeteld één minuut per fractie per vraag beschikbaar was. Kennelijk een nieuwe regel want ik kon ‘m nergens terugvinden. Ook een regel die vooraf niet aan de raadsleden was medegedeeld, want er waren nogal veel verbaasde gezichten. Op zich is een minuut wel voldoende om alleen de vragen te stellen, maar veel te weinig om de vragen enige context te geven. Dus voor wie het punt een beetje gemist heeft – ter plekke een verhaal inkorten valt best tegen – alsnog na te lezen op mijn web-log.

In de afgelopen weken heeft e discussie rond de totstandkoming van het Museum voor Grafische Vormgeving een voorspelbare, maar desondanks bizarre wending gekregen. Het gaat daarbij niet om het concept van het museum zelf, maar om de sloop van de historische achterbouw van rijksmonument De Beyerd, die noodzakelijk is voor de realisatie van de geplande nieuwbouw. Dat de rechter hier een stokje voor heeft gestoken, heeft is door onder andere GroenLinks al jaren geleden voorspeld. De sloopplannen leverden immers zoveel weerstand op dat het aannemelijk was dat de diverse belangengroeperingen alle mogelijke juridische stappen zouden zetten om vernietiging van dit monument te voorkomen.

Het bizarre zit ‘m meer in de opstelling van het college, die op z’n minst licht autistisch is te noemen. Want ondanks de uitspraak van de rechter, die de gemeentelijke plannen op alle fronten naar de prullenbak heeft verwezen, zegt de wethouder ’tot het gaatje’ te willen gaan en alles in het werk te stellen om de vergunningen voor het museum rond te krijgen. Dat klinkt niet bepaald als de reactie van iemand die zijn blunder erkent en beterschap belooft.

Het verbaast de fractie van GroenLinks in hoge mate dat dit college deze situatie niet heeft zien aankomen. De uitspraak van de rechter gelezen hebbende kan namelijk niemand volhouden dat deze zaak ‘kantje boord’ was en enige kans van slagen gehad zou hebben. Het college heeft in zijn beoordeling een faliekante blunder gemaakt en de plank volstrekt misgeslagen. Mijlenver misgeslagen. Het zet ernstige vraagtekens bij de capaciteit van dit college om juridische procedures in te kunnen schatten en, heel verontrustend, überhaupt bij de beoordeling van de gemeentelijke overheid hoe zij bepaalde procedures zou moeten volgen. Dit bleek eerder al bij de kwestie Teteringen en wordt nu herbevestigd. Het geeft zelfs aanleiding om te twijfelen aan al die procedures waarbij het niet tot een onafhankelijk rechterlijk oordeel is gekomen. Wildhage bijvoorbeeld of, god betere, de BRTS.

Daarmee is dit college tevens mede verantwoordelijk voor het steeds verder afkalvende vertrouwen van burgers in de overheid. Want als dit college zo ongenadig op zijn vingers krijgt, welke basis voor vertrouwen is er dan nog? Het beeld van een overheid die, zonder zich aan welke procedure dan ook iets gelegen te laten liggen, rücksichtslos doet wat het wil, ontstaat al snel. En we weten allemaal hoe het met vertrouwen is: dat komt te voet en dat gaat te paard.

Verontrustend vindt de fractie van GroenLinks eveneens de nu ingeslagen weg: binnen twee weken moet er al een bouwhistorisch onderzoek gedaan zijn. Dat terwijl de wethouder eerder nog beloofde dat een dergelijk onderzoek meer zou inhouden dan ‘een perforator door het materiaal halen en het bundelen’ en dus ook enkele maanden in beslag zou nemen. Heeft de wethouder dan nu alsnog de perforator uit de kast gehaald? Een zelfde twijfel is er over het inschakelen van Dröge, een ongetwijfeld zeer deskundig, maar niet bepaald onafhankelijk adviseur van de gemeente. In hoeverre is zijn oordeel straks in twijfel te trekken, net zoals de rechter dat met het oordeel van Hylkema heeft gedaan.

Wij hebben dan ook de volgende vragen:

1. Gaat de gemeente Breda tegen deze uitspraak nog in hoger beroep?

2. Hoe is het mogelijk dat het college zo’n grove inschattingsfout heeft kunnen maken in dit proces?. Heeft het college al proberen te achterhalen hoe deze blunder tot stand heeft kunnen komen?

3. Is het college inmiddels van mening dat het in planvorming raadzaam is goed naar de critici te luisteren, zeker wanneer deze een inhoudelijke deskundigheid in huis hebben zoals de BrES deze heeft? Gaat het college in de toekomst ook iets doen met deze kritiek, in plaats van deze te verwijzen naar de prullenbak?

4. Welke garanties kan het college geven over de kwaliteit en de onafhankelijkheid van het onderzoek van Dröge, gezien het feit dat hij met enige regelmaat opdrachten van gemeentezijde ontvangt en voor dit specifieke onderzoek wel erg weinig tijd krijgt?

5. Vindt de wethouder nog steeds dat er geen bouwhistorisch onderzoek nodig was? Zo ja, hoe verklaart hij dat de rechter hier totaal anders over denkt?

6. Welke consequenties is Adank bereid te trekken op het moment dat de realisatie van het Museum voor Grafische Vormgeving, duidelijk zijn persoonlijke politieke nalatenschap aan de stad Breda, vroegtijdig dreigt te stranden?

De wethouder kreeg van de burgemeester drie minuten om te antwoorden. Dat was veel te lang voor Adank. Na twee minuten begon het namelijk behoorlijk op te vallen dat hij alleen maar om de hete brij aan het heen danste. Een heel groot eind ervandaan zelfs.

Eén zwaluw – wo 6 juli 2005

Als de slecht genezende wonden inderdaad het gevolg zijn van het laagste weerstandspeil van mijn lichaam ooit, dan zouden ze binnenkort rap moeten gaan genezen. Al vele malen heb ik mezelf beloofd dat het ‘na deze week een stuk rustiger wordt’. Dat bleek steeds weer ijdele hoop, omdat zo net voor de zomer iedereen nog snel even iets wil regelen. Maar na dit weekeinde wordt het echt een stuk rustiger, hield ik mezelf opnieuw voor. De laatste fractievergadering voor het reces en morgen de laatste raadsvergadering. Volgens mij zie ik al zwaluwen vliegen.

Dat het in de toekomst rustiger wordt, wil niet zeggen dat ik daar vandaag al iets van merkte. De fractievergadering verliet ik geen minuut later dan 11.30 uur om nog op tijd in Hilversum te zijn voor de opname van een aflevering van Spotlight. Maar in de twee uur daarvoor hebben we wel de laatste puntjes op de I kunnen zetten voor wat betreft de raadsvergadering en ook een werkschema voor de zomerperiode kunnen maken. Want het mag dan straks wel reces zijn, GroenLinks werkt, zij het op een iets lager pitje, ook in de zomer gewoon door.

Na de werkdag in Hilversum naar de laatste koorrepetitie gegaan voor ook dit gezelschap anderhalve maand vacantie neemt. Ik was al heel lang niet kunnen gaan. Iedereen riep meteen “nieuw lid!”. Geeft je te denken…

Laatste loodjes – di 5 juli 2005

Gisteren was al de laatste bestuursvergadering voor de zomer, vandaag was er op het landelijk partijbureau nog een bijeenkomst over de toekomst van de afdeling partijontwikkeling. Nu bij GroenLinks het idee van de permanente campagne heeft postgevat, betekent dat dat er organisatorisch het één en ander moet veranderen.

GroenLinks maakt op dit moment een behoorlijke professionaliseringsslag. Niet dat we eerder een stelletje amateurs waren, in tegendeel. Alleen over zaken als beeldvorming en imago maakten we ons nooit zo druk. GroenLinks deed gewoon zijn werk zo goed en contentieus mogelijk. We zijn er inmiddels achter gekomen dat dat alleen niet altijd voldoende is voor een positief verkiezingsresultaat.

Het risico van professionalisering is dat het ‘landelijk’ grote sprongen voorwaarts maakt terwijl de achterban in de afdelingen het tempo niet kunnen bijbenen. En daar komt partijontwikkeling om de hoek kijken: afdelingen in staat stellen hun eigen functioneren ook te optimaliseren. En uit die contacten ook weer oppikken wat er lokaal en regionaal leeft. Het klinkt allemaal zo logisch maar het vergt ondertussen een behoorlijke omslag in het denken van sommigen.

Eén creatieve sessie bleek niet voldoende. En dus werden de agenda’s erbij gepakt om een vervolgafspraak te maken: op 18 juli, midden in het reces. Dus toch niet het laatste loodje. We stellen het reces nog eventjes uit.

Werchter – 30 juni t/m 4 juli 2005

Er is een hoop verandert sinds de keer dat we voor het eerst naar een festival gingen. Een weekeinde Dynamo Open Air, met 25 gulden in de portemonnee voor bier en, zo bleek achteraf, ook eten, omdat Joris het tussenstuk voor de gaspit vergeten was mee te nemen. Inmiddels zijn we luxe-paarden geworden en laden we de auto vol met stoelen, platenspelers, een mobiele platenspeler, scheerspiegel en meer dan voldoende drank.

De reis naar het Belgische Werchter was er één die recht uit een modern jongensboek had kunnen komen. Om de structurele file bij Antwerpen en de vijf euro kostende Liefkenshoektunnel te vermijden reden we over provinciale weggetjes, waar we, iets voor Aarschot, werden geconfronteerd met een grootschalige politiecontrole. En hoewel ik zelf al een tijdje gestopt ben met blowen, hadden mijn reisgenoten wel enige softdrugs bij zich. Dat we bij die controle flink de lul zouden zijn, was al snel duidelijk.

Nu is het ook mijn eigen schuld. Doorgaans ben ik vrij strikt: in mijn auto geen drugs. De reden is nogal simpel, ik wil geen gezeik als ik tijdens een vakantie naar het buitenland reis. Deze keer had ik er echter helemaal niet bij nagedacht dat mijn bijrijder een mooi blikje met enkele grammen wiet bij zich had. En dat werd dus meteen geconfisqueerd door de autoriteiten. Als chauffeur werd ik ook nog onderworpen aan een alcoholcontrole, die ik overigens met vlag en wimpel passeerde.

Mijn vrienden in de andere wagen hadden het moeilijker. Niet wat betreft de alcoholcontrole, wel wat betreft de drugs. Z had namelijk genoeg hasj bij zich om een klein Europees land mee plat te leggen en dat hij daar niet zo makkelijk mee weg zou komen als mijn passagier was van meet af aan volstrekt helder. En toen hij zag dat mijn auto ook nog eens met een drugshond werd onderzocht, wist hij zeker dat hij de gebeten hond zou zijn.

Een plotselinge maar zeer heftige regenbui bracht redding. De agenten, die nog maar net van de vorige plensbui waren opgedroogd, hadden geen zin in nog een nat pak en daarnaast schijnt zo’n hond ook niet zoveel te ruiken als alles nat is. Z bleef een controle, confiscatie van de hasj, bijbehorende boete en eventueel ook nog een paar uur cel dus bespaard. En een inderhaast door mij uit mijn eigen auto gehaalde paraplu, die behalve aan mij ook aan de rijkswacht onderdak bood, maakte hen helemaal soepel. Bijrijder Bart was weliswaar al zijn wiet kwijt, hij kreeg een eerder ingenomen halve joint terug. En moet je nagaan: Werchter was nog niet eens begonnen.

Na een frieteke bij Odette (die aan de muur onder andere een poster had voor een ‘blotte tette foaf’; je maakt wat mee in Vlaanderen) hadden we de zenuwen overwonnen. Eenmaal in Werchter aangekomen was het weer zelfs een beetje opgeklaard en kon ik mijn tent, waarvan ik die ochtend nog een scheur in de buitentent gerepareerd had die ik nog te danken had aan Pukkelpop (zie weblog 18 t/m 22 augustus 2004), zelfs in de zon gaan opzetten. En dankzij die fijne ultraviolette stralen was er zelfs de mogelijkheid om ‘m meteen te impregneren, want dat is bij een acht jaar oude tent die al heel wat regenbuien en ondergelopen weilanden heeft doorstaan, geen overbodige luxe.

De regen heeft ons overigens niet lang in de steek gelaten. ’s Avonds, iets na het optreden van Kraftwerk, kwam de regen werkelijk met bakken tegelijk uit de hemel. Zonder enig overdrijven kan ik zeggen dat een sprong in een zwembad ongeveer dezelfde gevolgen zou hebben als ongeveer een minuut in de buitenlucht tijdens die plensbui. Koud, nat en met pijnlijke voeten keerde ik terug naar de tent.

Die pijnlijke voeten, overigens, hebben me nog het hele weekeinde bezig gehouden en me enigszins beperkt in mijn festivalvreugde. Al sinds enkele weken heb ik last van een slecht recupererend gestel. Kleine wondjes die nog dateerden van Breda Barst wilden maar langzaam genezen en mijn voeten waren veranderd in pijnlijke open wonden ter grootte van een oude rijksdaalder. Dat loopt best lastig, kan ik je zeggen. Het zal wel de drukte van de laatste weken zijn, hield ik mezelf voor. Uitgeputte energievoorraden en een lijf dat toe is aan vacantie. Oftewel: een popfestival is goed voor je gezondheid. Tuurlijk!

Het vriendengroepje waar ik mee naar Werchter toog had slechts een kaartje voor de eerste dag. Ik voor het hele weekeinde, maar gelukkig lopen er op een festival als Werchter altijd genoeg andere bekenden rond met wie je op kan trekken. Daarnaast bleven mijn vrienden nog tot zondagochtend op de camping en dat is ook erg gezellig. En zodoende kreeg ik op zondag alle resterende eet- en drinkbonnen van de rest van de groep, om lekker helemaal zelf op te maken. Met als consequentie dat ik tijdens het allerlaatste optreden van R.E.M. nog dertien bonnen overhad, terwijl ik samen met vriend Guido toch al behoorlijk up-tempo gezopen had op deze warmste Werchter-dag van 2005. Maar het was inmiddels een erezaak geworden: de bonnen moesten op. En dus hebben we in het laatste anderhalf uur toch nog zes-en-een-beetje biertjes de man weten weg te werken.

Met het gevoel dat mijn voeten inmiddels stompjes waren geworden strompelde ik voetje voor voetje terug naar de tent. Via het thuisfront had ik al geregeld dat er een afspraak met de huisarts gemaakt zou worden voor de volgende middag. Daar kwam ik slechts nipt op tijd aan, omdat het verkeer rond Werchter op zo’n maandag altijd muurvast zit met vertrekkende festivalgangers. Overigens waren Guido (mijn bijrijder voor de terugweg) en ik halverwege het pad van de kampeerplaats tot de auto opnieuw getracteerd op een fikse regenbui met wederom doorweekte t-shirts tot gevolg.

De huisarts kon kort zijn over de diagnose. De nare wonden onder mijn voeten bleken het gevolg van een nare, hardnekkige en ooit verwaarloosde voetschimmel. Het schijnt een kwaal te zijn waar een derde van de Nederlanders last van heeft. Ik dacht altijd dat die blaasjes onder mijn voeten slechts gevolg waren van mijn zweetvoeten. Met veel te dure medicijnen hoopte de huisarts, die me overigens al jaren niet had gezien, de kwaal te verhelpen. We zullen zien.

Last minute – wo 29 juni 2005

Het was een dag die zich niet aan het vooraf zo zorgvuldig geplande schema hield. ’s Ochtends zou ik een gesprek hebben met GroenLinks-voorzitter Herman Meijer. Daarna zou ik even langswippen bij Dwars, de jongerenorganisatie die schuin tegenover GroenLinks is gevestigd aan de Oude Gracht, en daarna zou ik met gezwinde spoed doorrijden naar Hilversum om daar een uitzending op te nemen. Een trager-dan-normale A27 gooide roet in het eten.

En dus kwam ik een half uur later dan gepland aan bij Herman Meijer, die mij had uitgenodigd om nader kennis te maken. Hoewel ik als nieuwkomer al weer drie maanden in het algemeen bestuur van de partij zit, was er eerder geen gelegenheid om iets af te spreken. Het was een leuk gesprek, dat dan ook langer duurde dan ik had gepland. Tel daar bij op dat ik toch al later was en je komt al snel tot de conclusie dat ik de afspraak bij Dwars moest verzetten.

Onderweg naar Utrecht, na ook nog eens een verkeerde afslag genomen te hebben, belde mijn studiogast enigszins in paniek op. Ik vreesde al dat íe te vroeg in Hilversum was aangekomen en nu naarstig en tevergeefs, op zoek was naar mij. Het bleek echter dat er bij hem iets tussen was gekomen waardoor hij onze afspraak moest verzetten. Enerzijds kwam dat dus goed uit. Ik hoefde me ineens niet meer te haasten.

Die avond had ik alsnog mijn afspraak met Dwars, onder het genot van een verassend lekkere vegetarische maaltijd in Café België. Doorgaans houd ik wel van een stukje vlees, maar onder vegetariërs wil ik me nog wel eens solidair opstellen. Onder het eten bespraken we de mogelijkheden die Dwars had om een bijdrage te leveren aan de campagne voor de gemeenteraadsverkiezingen, die in maart 2006 zullen plaatsvinden.

Later dan gepland arriveerde ik thuis, pakte ik mijn spullen bijeen en ging naar bed. De volgende ochtend zouden we immers naar Werchter rijden.

Evaluatie – di 28 juni 2005

Als het festival is afgelopen, we de maandagavond erop ons uitgeteld vol laten lopen met bier en als de barstbecue geweest is, dan zou je denken dat voor de mensen in de organisatie zo langzamerhand de zomer gaat beginnen. In ieder geval wat Barst betreft. Mis, er is nog een hobbel die genomen moet worden: de evaluatie.

De evaluatievergadering is een wat vreemde bijeenkomst die de aanwezigen organisatieleden vooral gebruiken om hun gal te spuwen over alles dat er de afgelopen maanden allemaal is mis gegaan. En er gaat toch altijd nog genoeg mis om te zorgen dat we een avondvullend programma hebben. Zo hebben we ooit een jaar gehad waarbij er onvoldoende bier was op het festival en ook de koelingen van de taps het zuiptempo niet konden bijhouden. Dat was het laatste jaar dat we met fusten bier hebben gewerkt i.p.v. met tanks.

En zo was er ook dit keer weer heel wat te klagen: het werk van de afdeling publiciteit, de indeling van de vrijwilligers, de programmering en de prijs van de toiletten. Ikzelf blijf het schandalig vinden dat mannen gratis tegen een cross-pisser kunnen zeiken terwijl vrouwen telkens weer 20 cent moeten dokken voor hun toiletgang. Gek genoeg waren het de vrouwen in de organisatie die met deze vorm van discriminatie weinig moeite hadden. Soit, het zal wel.

De evaluatie werd afgesloten in de Boulevard. Met een goed glas bier. En na tweeën ook nog bij Guido, alweer met een goed glas bier.

Vai – ma 27 juni 2005

De radiodag in Hilversum was een memorabele. Gitaarvirtuoos Steve Vai was in het land voor een project met het Metropole Orkest. Dat hij veelvuldig in het NPS-gebouw rondliep was dus niet zo vreemd. De samenwerking tussen het Metropole en Steve Vai is namelijk ooit in gang gezet door Co de Kloet, en laat dat nu weer mijn chef bij de NPS zijn.

Met Vai werden dus ook maar meteen twee radioprogramma’s opgenomen. Aan mij viel de eer te beurt deze te mogen produceren. Ofwel het verzorgen van het benodigde cd-materiaal en het bijhouden van de BUMA-gegevens. Just another day at the office, zou je bijna zeggen, alhoewel de sfeer toch altijd een tikkeltje gespannen is als er zo’n grootheid in het gebouw losloopt.

Na het werk kon ik in één ruk doorrijden naar buurthuis ’t Bakkeleijke voor de ledenvergadering van de Bredase afdeling van GroenLinks. Een dubieus broodje van een Essostation was het enige eten van die avond.

Any Key – 25 en 26 juni 2005

Ik had het nog niet eerder gemeld, maar toen ik donderdagochtend een thuis gemonteerde uitzending voor die avond op een ceedeetje wilde branden, bleek de cd-schrijver letterlijk niet vooruit te branden. Omdat de uitzending hoe dan ook naar Hilversum moest, heb ik de pc maar ontkoppeld en ben ik met het apparaat onder mijn arm naar Hilversum gereden.

Het leek alsof er een vloek op de uitzending rustte, want de externe USB-brander van de afdeling ICT van de NPS wilde ook niet echt samenwerken met mijn Hewlett Packerd. Het lukte echter om het digitale geluidssignaal van mijn PC aan een Macintosh te koppelen. Real time overzetten naar een Mac van één uur radio, dit op cd zetten, in de studio inladen en doorsturen naar de eindregie. Waar door een bug in het systeem de uitzending bleek te zijn blijven hangen bij het verbindingscentrum. Gelukkig kwam de eindregie daar nog op tijd achter. Geen stilte van een uur dus.

Hoe dan ook, één ding was duidelijk: mijn pc vliegt eruit. Er zal een nieuwe komen. Even twijfelde ik nog over de aanschaf van alleen een nieuwe brander, maar nadat ook het idee van een verdubbeling van de processorkracht, uitbreiding van het geheugen en een snellere harde schijf post hadden gevat, was het idee van de nieuwe pc snel geboren. En nee, deze keer geen standaard-PC van Compaq, HP of Dell, maar een totaal aan mijn behoefte aangepaste machine. Met twee tassen aan losse onderdelen kwam ik dus zaterdagmiddag, toen het project begon, thuis.

En toen begon de ellende. Want hardware in elkaar zetten en aan elkaar knopen is niet zo moeilijk. Windows daarentegen is een stuk vervelender. Vooral de automatische hardwaredetectie is een doorn in het oog van elke enigszins zelfbewuste PC-gebruiker. Maar aangezien ik de stap naar Linux nog niet heb durven zetten, ben ik er nog even tot veroordeeld.

Uiteindelijk ben ik er het hele weekeinde mee bezig geweest en nog steeds (het is inmiddels anderhalve week later als ik dit schrijf) is niet alles helemaal optimaal. Dat zal nog wel even duren ook, want veel gepruts aan de PC laat mijn agenda de komende week nog niet toe. Maar als het eenmaal af is, dan zal een nieuwe wereld opengaan.