Homo Desertus – ma 16 juli 2007

eindeloos

Er hing een enge stilte in het gebouw. Slechts het geluid van verre voetstappen doorbrak af en toe de auditieve leegte. Nauwelijks hoorbaar, waardoor richting noch afstand goed was in te schatten. Het was wellicht niet meer dan een echo van een vage herinnering.

De gangen zijn lang en donker. Al urenlang schreeuw ik het uit, roep ik namen die langzaam vervagen in de tocht. Maar niemand reageert. Ik kijk uit het raam naar buiten, maar zie slechts een glazen muur, die mijn eigen afbeelding gespiegeld weergeeft. Om de minuut tikt een seconde weg. Het vacuüm wordt ondraaglijk. Ik hoor zelfs mijn eigen stem niet meer in de ondraaglijke stilte.

Dan plots wijst de klok twaalf uur. Ik loop langs een grote ruimte. Stralend licht schijnt naar buiten. Ik probeer een glimp op te vangen van wat er zich daarbinnen afspeelt, terwijl ik wordt overspoeld door een golf van groezelig, gefragmenteerd geluid. De felheid van het licht doet mij knipperen.

Gelijk een ontwikkelende foto in een donkere kamer wordt in het witte licht langzaam een beeld zichtbaar. Ik zie mensen, pratend, lachend, zich tegoed doen aan allerlei heerlijkheden. Ik loop naar binnen en ben ineens niet eenzaam meer.

Het is reces in de Kamer en lunchtijd. Ineens weet je zeker dat je niet alleen bent.

Homo Abominans – zo 15 juli 2007

mag het een onsje meer zijn?

Bovenbuurjongen was op vakantie. Na een week begon het op de overloop, die tevens dienst doet als zijn keuken, een beetje muf te ruiken. Aanvankelijk haalde ik mijn schouders op voor dit gebrek aan ventilatie. Langzaam werd de geur steeds penetranter.

Ik besloot op zoek te gaan naar de bron van deze onwelriekende lucht. In de koelkast vond ik een pak perzikyoghurt dat enkele weken over datum was. Tevreden met de vondst van de vermoedelijke dader, mikte ik het pak in een waterdichte plastic tas en bracht het naar de ondergrondse vuilcontainer.

Halverwege begon het te knagen. Bedorven perzikyoghurt kan zuur ruiken, of weeïg, maar dit rook anders, onsmakelijker. En dus wierp ik, na ma ontdaan te hebben van het pak verlopen zuivel, opnieuw een blik in de koelkast. En toen viel mijn oog op de uitgeschakelde temperatuurschakelaar en keek ik met angst en beven naar het diepvriesvak.

De anderhalve kilo shoarmavlees had zich in de voorgaande week ontwikkeld tot een nieuwe en welopgevoede levensvorm die me beleefd gedag groette. Ik groette terug en gaf het een enkeltje afvalcontainer. Ik ben best tolerant, maar er zijn grenzen.

Homo Ambiciens – za 14 juli 2007

oud papier

Al die tijd had ik ze bewaard. Dat ze ooit weggegooid moesten worden, wist ik wel. Maar ik was eigenlijk van plan om dat niet zomaar te laten gebeuren.

Onder mijn bijzettafel liggen al maanden twee stapels kranten. Het zijn kranten in verschillende stadia van gelezenheid. Van sommigen zijn de bijlagen nog ongelezen, van weer anderen is zelfs het eerste katern slechts vluchtig oogebladerd. Een enkeling is zelfs nog geheel maagdelijk. Eén ding hebben ze allen gemeen. Ze hebben nooit de aandacht gekregen die ze verdienden.

Het zijn kranten uit drukke momenten, die terzijde zijn geschoven met de gedachte ‘daar kom ik later nog wel aan toe’. Maar dat moment is nooit gekomen. De kranten verstoften, moesten het afleggen tegen actuelere versies van dezelfde avondkrant. De twee stapels zaten gevangen in het ondankbare niemandsland tussen actualiteit en geschiedenis.

Ik bekeek nog eens de stapel, zocht de bijbehorende datum. November 2006, was te lezen op de bovenste krant van de ene stapel. Februari 2007, zo las de ander. De data correspondeerden met de verkiezingscampagnes van de afgelopen tijd.

Voor de laatste maal verplaatste ik de stapel. Zonder trots verdwenen ze in het donkere gat van de oud-papierbak. Waarna ze zullen worden vermalen tot nieuw papier en als nieuwe krant opnieuw bij mij op de mat zullen ploffen. Een krant die ik wèl zal lezen. Ten minste, als het opnieuw een NRC zal worden.

Homo Ridibundus – do 12 juli 2007

No Tomatoes

De Baronielaan is één van de sjiekere straten van Breda. Een statige laan met te veel auto’s en te weinig parkeerplaatsen. En een laan met grote panden die rond 1900 zijn opgetrokken.

Een straat met mensen die niet hoeven te klagen over een te krappe beurs, maar dat ter compensatie wel doen over de stijgende WOZ-waarde van hun huis. Vaak heel prettige mensen, die de procedures kennen, weten waar ze moeten zijn als ze iets voor elkaar willen krijgen en waarschijnlijk een heel plezierige collectie wijnen in de kelder hebben staan. Mensen die waardering zowel kunnen opbrengen voor glas-in-lood als een strakke roestvrijstalen keuken.

Een straat zonder SP-stemmers, getuige deze banner die al enige tijd één van de gevels aan de Baronielaan siert. Of zou het een apolitiek kunstwerk zijn? Je weet het niet.

Homo Certans – wo 11 juli 2007

usb-tv

Televisie kijken op het werk, dat hoort niet. Goed, een debat, het journaal of een actualiteitenprogramma, dat mag natuurlijk. En er is ook niets mis met teletekstpagina 101. Maar sport, dat gaat wel erg ver.

En toch kijkt niemand ervan op dat elke televisie op elke werkplek de komende weken aanstaat. En zij die geen televisie hebben, kijken televisie via internet. Televisie kijken is wellicht not done, maar voor de Tour wordt een uitzondering gemaakt.

Dankzij een vernuftige USB-ontvanger transformeert mijn laptop binnen luttele ogenblikken in een breedbeeldtelevisie. Het is dan ook een kleine teleurstelling dat de NOS, in tegenstelling tot de Vlaamse collegae van de VRT, nog steeds in ouderwets 4:3-formaat uitzenden. En hoe superieur de kwaliteit van het Vlaamse commentaar ook mag zijn, de opmerkingen van Herbert Dijkstra en Maarten Ducrot zou ik niet willen missen.

Homo Offensus – di 10 juli

...afgevoerd...

Krakers, alternatieven, eigenlijk iedereen met een uiterlijk dat niet precies past in het traditioneel-burgerlijk normenkader van conservatief Nederland werd door de ME verzocht rechtsomkeert te maken. Breda bleek een gesloten bolwerk van intolerantie.

De burgemeester had twee dagen eerder een Streetrave verboden, waar aanvankelijk toestemming voor gegeven was. En aangezien er in plaats van de vrolijke parade nu een stil protest was gepland tegen deze onderdrukking van de expressievrijheid, vreesde diezelfde burgemeester nu ongeregeldheden. ‘In een stad vol consumenten kunnen we dat risico niet nemen’, reageerde de burgemeester, die daarmee aangaf dat de consumptie nog altijd belangrijker is dan individuele vrijheid.

Het kwam hem gisterenavond te staan op een ongekend gepeperde brief van de Bredase GroenLinks-fractie.

Lees verder “Homo Offensus – di 10 juli”

Homo non Adveniens – ma 9 juli 2007

Rotterdam Centraal

Nadat vorige week een electriciteitscentrale heel eventjes, en vervolgens de seinen heel lang waren uitgevallen, zorgde dit keer de bliksem voor ernstige uitval van treinen. Gevolg was dat Rotterdam het voorlopige eindstation was van mijn reis.

Het was ook uitgerekend in deze week dat er geen treinen reden op het traject Utrecht-Den Haag vanwege werkzaamheden bij Gouda. En zoals we inmiddels van de nationale reisvertrager mogen verwachten, was er geen vervangend vervoer beschikbaar.

Het zou ongetwijfeld mogelijk geweest zijn om per tram of ander – inferieur – streekvervoer op de plaats van bestemming aan te komen. Maar ik had geen zin in onbegrijpelijke tussenstops in gehuchten die hooguit op de detailkaarten van de nieuwe Bosatlas vermeld staan.

Toen na een uur of wat een medewerkster van de NS haar spijt betuigde omdat ze ons geen informatie, maar hooguit een kop koffie kon aanbieden, nam ik een besluit: ik ging terug naar Breda. Wonderwel bleek die trein te rijden. Wellicht wel de zelfde trein die me eerder die ochtend naar Rotterdam had vervoerd. Het rondje om de kerk was voltooid.

Homo Optans – zo 8 juli 2007

echte mannen

Het leven bestaat uit keuzes. Soms relatief makkelijke keuzes, soms moeilijke. Want wordt het de finale van Wimbledon, of de eerste etappe van de tour.

Ik vindt wielrennen een best aardige sport om een beetje te volgen. Maar om nu te zeggen dat ik alle klassiekers uitgebreid voor de televisie ga volgen, nou nee. De tour echter, is iets anders. Magisch. Waar helden geboren worden, waar helden van hun voetstuk vallen. Een groots spel vol intrige, kongsis en oplichterij, maar ook vol heroïek en sportiviteit. De tour is het koningsnummer van het koersen.

Met tennis heb ik aanmerkelijk minder. Het is weliswaar ook man tegen man, maar minder meeslepend. De sport gaat feitelijk niet vooruit. Gevangen in een veld van nog geen tweehonderd vierkante meter.

Simpele keuze dus, zou je zeggen. Het wordt de Tour de France. Maar Rafael Nadal stond in de finale. En die is helemaal niet zo onaantrekkelijk. Dus keek ik toch maar de hele middag tennis. En toegegeven, ook al won Rafa niet, het was een ontzettend mooi en spannend potje tennis.

Homo Ludens – vr 6 juli 2007

brandend zand

De stranddag van de Tweede Kamerfractie begon gelukkig pas rond een uur of twee. Ik kon dus enigszins mijn roes uitslapen voordat ik het hotel verruilde voor een wandeltocht naar het station. Mooi weer was het niet in Groningen, en in Kijkduin zou het niet beter zijn.

Wie buiten kwam werd gezandstraald, dus bleven we binnen. Waar niet veel meer te doen was dan het naar binnen werken van diverse dranken en spijzen en het leggen van een kaartje. Zodoende werd er aan de ene tafel geklaverjast, terwijl onze tafel zich verdiepte in de onderliggende tactiek die komt kijken bij een potje pesten.

Het is officiëel: ook in Den Haag is het reces begonnen.

Homo Admiratus – do 5 juli 2007

Rufus en nog iets moois.

Goed, Jaap en ik moesten in Gouda wel even uitstappen om in het voorste treinstel van de koploper terecht te komen, maar vanaf dat moment hadden we ruim voldoende plek. We hadden een lange reis voor de boeg, dus een mens kan maar beter een beetje ruimte hebben.

De lange reis smeekte bijna om een alcoholische versnapering. En aangezien de trein in Utrecht acht minuten zou stilstaan, wilden we wel een poging wagen binnen die tijd een slijterij te vinden. Aan de jaarbeurszijde van Hoog Catharijne vonden we ons doel. Met een fles twaalf jaar oude Cragganmore, twee halve liters bier en een paar Whiskey-glazen renden we terug naar ons perron. Met een marge van twintig seconden stapten we terug in onze trein.

Aangekomen in Groningen checkten we in bij het Schimmelpenninckhuys, liepen we naar het Brussels Lof voor een vegetarische maaltijd en pikten we onderweg Mickey en metgezel op, die zich op de Grote Markt al laafden aan een biertje.

Onze missie: Rufus Wainwright, die die avond zou optreden in de Oosterpoort. Aan concertrecensies doe ik niet, maar ondanks het feit dat we tijdens het zitconcert helemaal achter in de zaal stonden (het eten liet iets te lang op zich wachten), was het allemaal gewoon briljant. Iets wat ook gold voor de imiddels bijna traditionele travestie-act waarop Rufus aan het einde van zijn show zijn publiek fêteert.

Na afloop liepen we eerst nog naar een Ierse pub, maar eindigden we in de Golden Arm, een gay-club waar we, volgens Mickey, echt naar toe moesten. Het was zo rustig dat je er een kanon had kunnen afschieten. Dat had je trouwens sowieso wel kunnen doen, gezien de pompende beats die er ondanks het afwezige publiek op luid volume de zaal in werden geblazen. Enigszins gedesillusioneerd dronken we bier en aten we pringles*.

Halverwege de nacht besloot Mickey dat het tijd was om, samen met zijn bob, naar huis te rijden. ‘Hoe kom jij eigenlijk thuis?’, vroeg hij. ‘Niet’, antwoordde ik. ‘Ik heb een hotel.’ ‘Classy’, antwoordde Mickey, in de wetenschap dat het veel makkelijker is om een goede homo te zijn als je genoeg geld hebt.

*) op chips gelijkend zoutje dat gemaakt word van samengeperst aardappelmeel dat, ondanks het gegeven dat het feitelijk een afvalproduct van de aardappelverwerkende industrie is, toch voor een belachelijk hoge prijs verkocht wordt dankzij een succesvolle reclamecampagne die het product een zweem van exclusiviteit meegeeft.