dagelijks leven – Pagina 10

De Delegatieleider – ma 8 juni 2009

De verkiezingswinst van GroenLinks was niet de enige Groene overwinning in Europa. Nog afhankelijk van binnendruppelende tellingen stond het aantal Groene zetels al op 51. De nog te volgen fractievorming binnen Europa kan leiden tot nog enkele extra zetels.

In Den Haag heerste een vrolijke sfeer. Judith werd uitgebreid gefeliciteerd. Tegelijkertijd werd er afscheid genomen van de vorige delegatieleider, Kathalijne Buitenweg. Aan mij de nobele taak om voor de vergadering van de stuurgroep van het Permanent Campagne Team enkele flessen champagne te regelen.

Het is mousserende wijn geworden. Scheelt al snel zo’n vier tientjes per fles. Ondanks de zetelwinst is ook GroenLinks niet blind voor de economische crisis.

De Tandarts – zo 7 juni 2009

Ze moeten er echt uit, had de tandarts me een paar weken geleden gemeld. Ze had het over mijn verstandskiezen. Het tandvlees rond één van hen was vervelend ontstoken.

Om geen vrij te nemen, had ik een afspraak gemaakt op vrijdag en zondag. Mijn tandarts had weekeinddienst en had wel zin in een verzetje.

Vrijdag gingen de eerste twee. De geheel naar buiten gegroeide kies bleek door zijn voor de tandenborstel al jaren lang schier onbereikbare positie volstrekt rot en was er uit voor ik er erg in had. De kies linksonder was aanmerkelijk stugger en moest eerst in stukken worden gehakt alvorens de tandarts haar kon verwijderen.

Zondag was het laatste exemplaar aan de beurt. Na aanvankelijk nog enig verzet geboden te hebben, schikte de kies zich naar de wil van de tandarts. De nog gave kies kreeg ik mee naar huis.

Tot voorkort had ik een volledig gebit zonder gaatjes. Eén rotte kies en drie extracties later is mijn mond een gehavend kraterlandschap geworden. De jaren van onschuld zijn voorgoed voorbij.

De Ballenjongen – za 6 juli 2009

„En dit is onze gevangenis”, vertelde ik Tom, wijzend naar de ronde koepel met de op een kasteelpoort gelijkende entree. Na de tweede gang van wat een vijf-gangendiner had moeten zijn, zaten we zo vol dat we maar zijn gaan wandelen.

En dit, wijzend naar een oude loods met een levensgrote kegel op het dak, is de oudste bowlingbaan van Europa. Breda heeft een rijke geschiedenis. De bowl-sport heeft vanuit Amerika via Breda over het Europese continent verspreid.

„Zin om te bowlen?”, vroeg ik nonchalant. Tot mijn verbazing antwoordde Tom bevestigend. Ik probeerde er nog onderuit te komen, maar het was al te laat. Als Tom ja zegt, bedoelt ‘ie ook ja, zei hij, ondertussen een beroep doend op mijn gevoel voor spontaniteit.

Voor straf verloor ik twee van de drie potjes.

De Nachtreiziger – vr 5 juli 2009

Vrij op Vasalis: De trein rijdt als een slaapkamer door de nacht — Vrij op Vasalis: 'De trein rijdt als een slaapkamer door de nacht'

Het feest van de drie zetels duurde tot drie uur. Daarna moest het café noodgedwongen sluiten en moesten wij noodgedwongen naar huis. Daar hebben ze tegenwoordig nachtnet voor uitgevonden.

Tot Rotterdam ging dat heel prima. Rogier, Euro-kandidaat, zelfbenoemd womanizer en autodidact in linguïstisch programmeren deed zijn stinkende best om twee vrouwen te versieren. Het daaruit voortvloeiende amusement hield me tot Rotterdam wakker. Ergens na Dordrecht, toen het reisgezelschap al lang was geslonken tot alleen mezelf, viel ik in slaap.

Ik werd wakker in Tilburg, waar ik erachter kwam dat de eerstvolgende trein naar Breda pas een uur later weer zou rijden. Ik verkoos de warmte boven de kou en keerde terug in de trein die me verder bracht naar Eindhoven. Om daar vervolgens een klein kwartier later weer in te stappen in de eerste trein naar Breda.

Het Nachtnet is een toevluchtsoord voor vermoeide feestvierders, dolende nachtbrakers en gestrande reizigers.

De Bureauvoorzitter – do 4 juni 2009

Niet geheel ten onrechte sta ik, zoals de Burgo het ooit omschreef, te boek als een langslaper. De ambtenaar van Burgerzaken vond het kennelijk een goed idee om mij voorzitter te maken van het stembureau op het NS-station, dat anderhalf uur eerder open ging dan de rest.

De keet die voor de gelegenheid op het station stond had weliswaar wel een verwarming, maar was voor de rest verstoken van de broodnodige luxe, zoals een koffiezetapparaat. Gelukkig was er een vriendelijke ambtenaar die ons later die ochtend een thermoskan kwam brengen. Het hielp ons de dag door.

‘s Avonds, bij het tellen der stemmen, zag ik de stapel van GroenLinks steeds groter en groter worden. Groter zelfs dan welke andere stapel ook. Met 25,9% van de 424 uitgebrachte stemmen stond GroenLinks eenzaam bovenaan, gevolgd door D66 met zon 21%. Gezien de bijzondere locatie van het stembureau niet representatief voor de landelijke uitslag, maar zeker bemoedigend. En nu maar hopen dat het hoofdstembureau mij niet verdenkt van verkiezingsfraude.

Tegen twaalven pakte ik de trein naar Den Haag, waar in Café De Supermarkt een steeds gezelliger wordend GroenLinks-feestje plaats vond. Een derde Europese zetel lee steeds waarschijnlijker. Een trendbreuk voor GroenLinks en een verdiende beloning voor alle mensen die zich drie slagen in de rondte hebben gewerkt voor de campagne: de eerste verkiezing in tien jaar waarbij GroenLinks weer iets wint.

De winst van de PVV kon ons even helemaal niet deren.

De Folderaar – wo 3 juni 2009

GroenLinks-abri op Den Haag Holland Spoor

Het gezegde ‘van Krantenjongen tot miljonair’ heeft een politieke evenknie. Zoiets van ‘van folderaar tot fractievoorzitter’. Ik ben inmiddels fractievoorzitter maar heb desondanks de afgelopen dagen kranten bezorgd en geflyerd. Alleen miljonair worden wil nog niet zo lukken.

Behalve een paar actieve GroenLinksers, stond er nog een ploegje van vier jongeren op het station te flyeren voor Toine Manders. De sympathieke Europarlementariër had een blik studenten ingehuurd om zijn persoonlijke campagne te voeren. Met kraskaarten, oranje hesjes en ander, tamelijk inhoudsloos materiaal probeerde de studenten mee te dingen naar de gunst van de kiezer. Een groter contrast was niet denkbaar. Wij hadden alleen maar inhoud in de vorm van een flyer.

Er valt dus weer wat te kiezen.

De Picknicker – ma 1 juni 2009

Terwijl de campagne-caravaan van GroenLinks de laatste 100 uur inluidde met een afsluitende Picknick mit schnaps in het Amsterdamse Westerpark, had Tom me uitgenodigd voor een eigen Picknick in het Park.

Na al een aantal keren in Breda geweest te zijn, vond Tom het tijd worden dat ik eens naar Eindhoven kwam. Kon ik meteen zijn huis, zijn man en hun katten zien. En de beste sushi van de regio Eindhoven proeven.

Nu woon ik zelf nogal studentikoos op een etage in de Ceresstraat. De wijze van inrichting wordt met name gedicteerd door nut, comfort en gezelligheid. Waarmee ik vooral wil zeggen dat het interieur gekenmerkt wordt door een teveel aan rotzooi en een gebrek aan stijl. Wat ik dakterras noem, is eigenlijk het dak van de onderbuurman.

Het was dus even slikken toen ik het strakke, ietwat minimalistisch ingerichte huis met open keuken en echt dakterras van Tom binnenliep. En zag ik nu in mijn ooghoek nu een Jacuzzi? Ergens op tafel stond een laptop en lag nog een brief. Tom verexcuseerde zich later nog voor de rotzooi.

Ik dacht aan de stapel met één jaar NRC’s, de stapels met politieke dossiers, de volle eettafel en de volgeplempte schoorsteenmantel in mijn eigen huis, haalde mijn schouders op en antwoordde met een citaat van de gastheer zelf: „och, ik kom niet voor de rotzooi, ik kom voor jou”.

De econoom – vr 29 mei 2009

Jonne Arnoldussen (r) en ik, serieus aan het werk

Is dat nu leuk werken, daar op de Tweede Kamerfractie, vragen mensen me wel eens.

Och, het is afwisselend. Dat wil zeggen, er zijn gewone dagen en er zijn leuke dagen.

Zo was ik deze week met Jonne, onze financiële man, bezig aan een stuk waarin de invoering van Tobin-taks wordt bepleit, een belasting op de verkoop van aandelen en andere effecten.

Het idee daarachter is dat veel ‘activistische’ aandeelhouders nu meer bezig zijn met het najagen van snelle koerswinsten dan met de lange termijnbelangen van het bedrijf en zijn werknemers. Wanneer het zeer snel aan- en verkopen van aandelen onaantrekkelijker wordt, en dat doe je met de invoering van een marginale belasting op de verkoop van effecten, wordt het voor aandeelhouders weer interessanter om zich te gaan focussen op de lange termijn.

Aan Jonne de taak om het inhoudelijke deel van het verhaal goed op papier te zetten. En aan mij de eer om het vervolgens weer te vertalen naar een stuk dat ook door mensen zonder een eerstegraadsopleiding economie begrepen kan worden.

Saai? Nee hoor, de econoom en de voorlichter konden het prima met elkaar vinden.

De onuitzonderlijke – do 28 mei 2009

Het was een reguliere dag op mijn werk. De domibo, zo tegen het einde, bracht ook niets bijzonders.

Dat ik die avond voor het eerst sinds tijden weer eens een bandje mocht uitmixen, was weliswaar niet een dagelijkse aangelegenheid, maar toch ook niet iets om heel uitgebreid bij stil te staan. Al was het maar omdat ik door de combinatie van een aangesloten elektronisch drumstel van Fifi Hengsten en een niet aangesloten limiter en passant mijn eigen boxen maar heb opgeblazen.

Dat ik nog wat later Evelien en Thijs in de Beyerd Jillz zag drinken, was ook alles behalve bijzonder. Dat was het wellicht wel geweest als Evelien geen vrouw en Thijs geen homo was geweest, maar dat is dus duidelijk wel zo.

En afsluiten in De Boulevard, dat mag ook nauwelijks een uitzondering heten. Het is dus eigenlijk een wonder dat dit stukje toch nog vier alinea’s heeft gekregen.

De Pensioenverzekeraar – do 27 mei 2009

Ik heb tegenwoordig zo her en der een pensioenverzekering lopen. Sinds begin dit jaar stapelen de brieven zich op.

De Tweede kamerfractie heeft voor mij een groene en maatschappelijk verantwoorde polis lopen bij Reaal. Ook voor mijn werkzaamheden bij het Wetenschappelijk Bureau van GroenLinks is een pensioenverzekering afgesloten. En, gekker moet het niet worden, die paar maanden dat ik ad interim heb gewerkt bij Stichting Natuur en Milieu levert me ook nog een pensioenregeling op bij het bedrijfspensioenfonds voor de landbouw.

Al deze clubs lijken er een sadistisch genoegen in te hebben mij te overstelpen met lange en onbegrijpelijke brieven over beëindigde dienstverbanden en uitkoopsommen. Wat ik er precies mee aan moet, blijft me echter onduidelijk. Ik heb het geduld niet deze brieven te uit en te na te spellen.

Heel veel nare consequenties kan dat niet hebben, dunkt me. Voor zover mijn polissen al enige waarde vertegenwoordigden, zal deze door de kredietcrisis inmiddels bijna volledig verdampt zijn.

En daarmee is er weer een probleem als vanzelf opgelost.