dagelijks leven – Pagina 9

De Festivalganger – di 23 juni 2009

Rock Werchter. Al jaren ga ik vrijwel elke zomer naar Rock Werchter. Dit jaar niet. Dit jaar heb ik een boycot ingesteld.

Rock Werchter presteert het namelijk al jaren om telkens maar weer Metallica neer te zetten als headliner. En ik heb een hekel aan Metallica. Niet dat ze heel slechte metal maken, want die is – eerlijk is eerlijk – best te pruimen. Waar ik niet tegen kan is voorman James Hetfield.

Ik vind James Hetfield een opgeblazen bosaap. Een schreeuwlelijk, een arrogante, onvolwassen pré-puber. Iemand die regelmatig zijn fans uitscheldt omdat ze een album niet hebben gekocht of niet hard genoeg headbangen en springen tijdens een concert. Maar die belachelijke branie zal wel bij de muziek horen.

Werchter lijkt inmiddels een abonnement te hebben op Metellica. En toegegeven, de rest van de affiche is er weer één om je vingers bij af te likken. Maar ook weinig spannend en uitdagend. Dus Werchter doet het maar een jaartje zonder mij.

Ik ga dit jaar maar weer eens richting Kiewit, Hasselt om daar een dag of drie door te brengen op de festivalweide van Pukkelpop. Waar onder andere Vampire Weekend langskomt. En DeVotchKa, Beirut, The Big Pink, The Black Box Revelation. En Placebo en de Arctic Monkeys. En Absynthe Minded, Deerhunter en Das Pop. dEUS, Dinasaur Jr. en Paul Kalkbrenner. En klinkende namen als The Airborne Toxic Event en Edward Sharpe & The Magnetic Zeros.

Deze jongen gaat naar Pukkelpop. Met goed gezelschap.

De Telecommunikater – ma 22 juni 2009

Het was niet de handigste dag om geen telefoon te hebben. Ik had het ding gisteren in de NS-bus laten liggen en nu lag hij veilig bij de klantenbalie van station Eindhoven.

Gelukkig heb ik ook een simkaartje voor de mijn UMTS-verbinding, waardoor ik een fietskoerier per sms kon inschakelen om mijn telefoon op te halen. Aangezien die koerier toevallig ook fractiegenoot is, zou ik diezelfde avond nog mijn telefoon hebben. Dat dat nog iets meer voeten in de aarde had omdat de baliemedewerkster had begrepen dat ene Tom de telefoon zou ophalen („nee, Tom is degene die de vinder ge-sms-t had om te vragen van wie de telefoon was”) heeft het welslagen van deze onderneming gelukkig niet doorslaggevend belemmerd.

Eigenlijk werkte de wereld nog behoorlijk mee met mijn verlies. De treinen hadden geen vertraging en ik was op tijd, waardoor ik niemand hoefde te bellen. Op mijn werk lag een briefje met daarop de werking van het voicemailsysteem van Vodafone, waardoor ik snel een alternatieve boodschap op mijn voice-mail kon inspreken en af en toe de nieuwe berichten kon afluisteren.

Die avond ontving ik tijdens de fractievergadering mijn telefoon terug. „Opgeladen en wel”, zei fractiegenoot en fietskoerier Piet Hein, zichtbaar glunderend om dit extra beetje service dat hij kosteloos geleverd had.

De Telecommunikater – ma 22 juni 2009

De vertraagde – zo 21 juni 2009

De Road to Tom is minder eenvoudig dan een mens denkt. Dat was in ieder geval vandaag zo. De NS had weer één van z’n befaamde knip- en knutselweekeinden.

En dus reed ik eerst per trein naar Gilze-Rijen om vervolgens per bus naar Tilburg, waar ik nog werd verTwelkomd door plaatselijk GroenLinks-fractievoorzitter Marjo Frenk, en vervolgens weer per trein door naar Eindhoven te rijden. De doorgaans 40 minuten durende reis kostte me dit maal ruim anderhalf uur. Aanvankelijk was het nog de bedoeling dat we zouden brunchen, maar dat plan werd verruild voor een late lunch. Bij Bagels & Beans Bagel & Juice. Jawel, ook in Hip hè, dat Eindhoven. Om daarna door Eindhoven te gaan slenteren en hier en daar een biertje te drinken.

De dag sloeg om in de avond. Pizza, chunky munkey en een kopje koffie of twee. Geheel tegen de planning in een trein later terug naar Breda. Via, opnieuw, de trein-bus-treinmethode.

Eenmaal thuis aangekomen twitterde Tom nog even dat ik mijn telefoon in de bus tussen Tilburg en Rijen had laten liggen en dat een aardig vrouw- of heerschap deze had achtergelaten bij Eindhoven CS. Dat was natuurlijk allemaal Tom zijn schuld. Had hij me onderweg maar niet per sms een goede reis terug moeten wensen.

De Zanger – vr 19 juni 2009

Toen ik maanden geleden al las dat Aangezien André Manuel in Breda kwam optreden, belde ik direct Jaap met de vraag, nee, de mededeling dat hij mee moest. En per ommegaande bestelde ik twee kaartjes. Het zou immers maar eens uitverkocht raken.

Weken later gaf een medewerker van het poppodium me daar nog complimenten over. „Ik ben altijd benieuwd wie de eerste is die kaarten bestelt. Jij bent de eerste”, lachte hij. „Nog steeds ook de enige trouwens”, vulde hij aan.

„De enige?”, vroeg ik verbaasd, „voor André Manuel?”. „Tsja”, antwoordde de medewerker van het poppodium. „Het blijft natuurlijk Breda”.

De Gastdocent – do 18 juni 2009

‘Criminele Marokkanen moeten het land uit’, was één van de stellingen waarover de eerstejaars MBO-studenten over moesten debatteren. „Ik ben het daarmee eens”, zei één van de studenten, zelfs van Marokkaanse afkomst. „We zijn hier te gast en dus moeten we ons gedragen”.

Ik schrok van zijn antwoord. Niet omdat ‘ie vond dat criminele allochtonen teruggestuurd moesten worden, dat standpunt is nu eenmaal tijdelijk in de mode. Ik schrok van zijn zelfbeeld. Deze jonge, welbespraakte Marokkaanse jongen vond zich in Nederland ‘te gast’.

Nee vriend, jij bent hier niet te gast. Jij woont hier, jij bent hier geboren, jij hoort bij ons. Jij consumeert in Nederland, werkt straks in Nederland en betaalt belasting in Nederland. Je hebt een Marokkaanse maar ook een Nederlandse nationaliteit, je hebt stemrecht voor de verkiezingen. Jouw broers en zussen bouwen onze wegen, vullen onze vakken en leiden onze bedrijven. Misschien wassen ze straks onze billen, genezen ze onze kanker of geven ze onze kinderen onderwijs.

Jij bent ook een Nederlander vriend, jij hoort bij ons. En laat niemand je wijs maken dat dat niet zo is.

De Hergebruiker – wo 17 juni 2009

Verdorie, ik moest voor de fractie in Den Haag ook nog steeds een stuk schrijven over duurzaamheid. Al dagen schoof ik het voor me uit, maar de deadline naderde nu echt.

Ik piekerde me suf over een leuke kapstok om het verhaal aan op te hangen. Duurzaamheid, cradle-to-cradle, groene economie, inhoudelijk zat het allemaal wel goed, maar maak er maar ‘ns een leuk verhaal bij.

Recyclage. Ineens had ik het. Ik pakte een oud verhaal uit de kast, paste het her en der een beetje aan, kortte het in tot de gevraagde 800 woorden en stuurde het door aan de collega’s ter revisie.

Recyclage, daar moet je niet over schrijven, dat moet je gewoon doen.

De Laptobber – 15 juni 2009

Na een reparatie of vijf, waardoor ik in ieder geval zeker weet dat ik mijn laptopverzekering er dubbel en dwars uit heb gehaald, vond de verzekeraar het wel welletjes. De Toshiba was total-loss verklaard.

Ik mocht van de verzekeraar een ‘vergelijkbaar’ apparaat af halen bij de Dynabite-vestiging bij mij in de buurt. Vergelijkbaar bleek in dit geval een Acer, bepaald niet mijn eerste keuze. Niet dat dat veel wil zeggen over de kwaliteit, mijn eerste keuze van een jaar of drie geleden was immers vijf keer bij de reparateur geweest.

Nu moet ik zeggen, op harde schijfruimte, snelheid en geheugen ben ik er redelijk op vooruitgegaan. Maar alles heeft zijn prijs, zo ook deze computerruil.

Zo zit ik inmiddels opgescheept met Windoos Vista, op Millennium na waarschijnlijk veruit de meest onzinnige Windoos-versie die ooit is uitgebracht. maar soit, na een beetje tweaken ziet het er in ieder geval weer uit als Windows 3.11.

Het tweede bezwaar vind ik de tamelijk korte cyclus van de batterij. Kon ik met de Toshiba nog makkelijk vier tot zes uur werken, de Acer komt niet veel verder dan drie uur, maar dan moet ik ook vooral niet willen internetten.

Maar het meest irritante aan de Acer, dat is toch wel het welhaast oost-Europese toetsenbord dat erop zit. Toegegeven, ik houd van toetsenborden met de ouderwetse ‘klak’. Het toetsenbord op mijn vaste pc is dan ook bijna twintig jaar oud. Maar de stroefheid van de Acer-toetsjes slaat werkelijk alles. Leuk voor mensen die net de overstap van de ouderwetsche tijpmachine maken, maar niet voor mij.

Ik bedank mijn verzekeraar dan ook van harte.

De Zoekende – zo 14 juni 2009

En zo zat ik aan het eind van de middag, na een korte stadswandeling, toch weer even met een biertje in de hand bij Dok 19. Ik was mijn fiets kwijt en hoopte hem ergens in de stad tegen te komen, maar helaas.

Het was niet helemaal helder wat er precies was gebeurd. De avond ervoor was ik na Boogie Down op het terras van de Dok beland met Janneke, Jaap, Sebi en Perlita, waar we een niet nader te noemen aantal alcoholische versnaperingen en 20 Vietnamese Loempia’s naar binnen werkten. Het was Jaap die als eerste besloot naar huis te strompelen. Sebi en Perlita hadden hun laatste trein naar Etten-Leur verruild voor een slaapplek bij mij en Janneke wilde nog wel even naar het volgende etablissement.

Nu zou ik zweren dat ik mijn fiets aan de hand had toen we door de stad naar huis liepen. Maar de volgende middag was mijn rijwiel nergens te bekennen. En het sleuteltje evenmin. Perla kon zich ook niet herinneren dat ik de avond ervoor een fiets bij me had.

Dus liep ik die zondag dezelfde route, waarvan het me sowieso verwonderde dat ik ‘m me nog kon herinneren, omgekeerd terug. Nergens kwam ik onderweg mijn fiets tegen. De puzzel was toen niet ingewikkeld meer. Ik heb de fiets vast ergens laten staan toen we weer eens enkele bekenden tegenkwamen en ik tijdens het plichtmatige babbeltje een sjekkie rolde.

Tevreden dat ik de puzzel opgelost had, maar ontstemd over het feit dat ik in aangeschoten toestand tegenwoordig ook al fietsen her en der rond laat slingeren, keerde ik terug naar huis. Daar, op tafel, lag mijn fietssleuteltje.

Met een glimlach legde ik het sleuteltje bij de collectie sleutels van fietsen die mij ooit ontvallen zijn. Gelukkig, mijn fiets was gewoon voor de deur gestolen. Ik heb geen Korsakov.

De Boogieman – za 13 juni 2009

Boogie Down. Boogie Down Breda. Een supervet hiphopfestival dat voor de tweede keer in Breda en voor de eerste keer op het Kasteelplein wordt gehouden.

Dus had ik mijn veel te grote hood uit de kast gehaald. Zo eentje met doodshoofdjes erop. En geen T-shirt, want dat zou ik daar wel krijgen. En als ik gouden kettingen had gehad, had ik die ook omgedaan. Alles om in stijl te gaan. Yo!

Ik was vrijwilliger. Aan mij de nobele taak om barhoofd te zijn. En dus knoopte ik een theedoek aan één van de lussen van mijn broek en deed ik mijn oortje in. En de iets te grote hood uiteindelijk maar weer uit. Het was er toch iets te warm voor.

Nu houd ik eigenlijk helemaal niet zo van hiphop. Maar een biertje tappen op een festival, dat kan ik als de beste.

De Medicijnman – do 11 juni 2009

„Borax, heeft U ook Borax?”, vroeg ik de vriendelijke drogist aan de Boschstraat. De drogist liep even naar achteren en kwam met een grote pot Borax aanzetten.

„Hoeveel had U nodig gehad?”, vroeg de man. „Ik heb geen flauw idee”, antwoordde ik hem. „Ik hoopte dat U dat mij kon vertellen.”

„Dat ligt eraan waar voor U het wilt gebruiken”, vroeg de drogist. „Om mijn mond te spoelen, ik heb last van ontstoken koesholtes.” De drogist keek mij onderzoekend aan.

„Met borax?”, vroeg hij nog eens nadrukkelijk, met een klemtoon op de ‘bo’? „Dat hadden ze me aangeraden.” „Dat heb ik nog nooit gehoord”, antwoordde de drogist, „wie heeft U dat verteld?” „Een collega.”

„Ik denk dat ik dit maar weer opberg”, zei de drogist wijzend op de pot met borax en bracht deze weer naar achteren. Hij kwam terug met een doosje Bocasan. „Dit lijkt me een beter middel”.

Adviezen in de kroeg verkregen kunnen doorgaans beter eerst geverifiëerd worden.