dagelijks leven – Pagina 8

De Reiziger – do 9 juli 2009

Goed, dat is dus niet handig om ‘nog even’ te gaan liggen als je klaar bent met het bijeenrapen van alle spullen en je nog een half uurtje over hebt. Zo miste ik niet alleen de koffie en het broodje op het stadskantoor, maar überhaupt de hele bus die ons vanochtend naar Hamburg zou brengen. En met de telefoon nog op vergaderstand mistte ik ook ieder bezorgd telefoontje.

Maar goed, een dag eerder stond ik nog een journalist te woord om ‘m uit te leggen dat het werkbezoek aan Hamburg echt geen snoepreisje betrof en dat, als ik het zelf had moeten betalen, ik ook meegegaan zou zijn om te leren van de herontwikkelingsopgave die deze Hanzestad rondom hun havenkwartier heeft gerealiseerd. Dus reisde ik per trein – en op eigen kosten – de bus met raadsleden achterna.

Voor 54 euro reed ik in zes uur naar Hamburg. Vanaf Deventer met de internationale trein die, zo ontdekte ik, in Duitsland ook stopcontacten hebben in de tweede klas. Wat dan weer niet gezegd kan worden van een internet-verbinding, aangezien het Duitse UMTS-netwerk alles behalve dekkend genoemd mag worden.

Ik arriveerde uiteindelijk nog op tijd voor het avondeten. En voor een avondje stappen zonder sluitingstijden met collega-raadsleden Hanneke, Sandra en Solveig. Het werd de Reeperbahn. Of eigenlijk, om precies te zijn, O’ Brian aan de de Große Freiheit.

Drie meiden en een homo op stap in de Reeperbahn, het zou zomaar een idee voor een sitcom kunnen zijn.

De zwartrijder – wo 8 juli 2009

„Wel godverdomme”, dacht ik bij mezelf toen ik de al wachtende trein naar Den Haag instapte. Pas op dat moment realiseerde ik me dat ik mijn portemonnee thuis had laten liggen.

Aangezien ik weinig zin had om terug te lopen en een half uur later de volgen de trein te pakken, besloot ik toch maar in te stappen. Uiteraard had de conducteur dit keer slechts enkele minuten voor nodig voordat hij voor m’n neus stond. Of hij mijn kaartje even mocht zien.

„Doe mij maar een boete”, zei ik grijnzend tegen de beroepsknipper. „U heeft geen kaartje bij zich?”, informeerde de kaartcontroleur voor de zekerheid nog, maar ik moest hem teleurstellen. De man fronste zijn wenkbrauwen: „Ik heb nog nooit meegemaakt dat iemand zo vrolijk een boete in ontvangst nam”. „Och”, antwoordde ik, „als abonnementshouder mag ik zo af en toe zwart reizen. En voor ruim drieduizend euro is het zonde als je daar dan geen gebruik van maakt.”

De Aanwezige – ma 6 juli 2009

Tegeltjes in de voetgangerstunnel van Station Breda

Oké, toegegeven, mijn stiptheid is iets waar ik nog wel wat aan kan verbeteren. En dan druk ik me voorzichtig uit. Maar ik kan eerlijk zeggen dat ik vandaag alle vergaderingen die ik in mijn agenda had staan ook daadwerkelijk bijgewoond heb.

En dat ook nog allemaal redelijk op tijd. Sterker nog, ruim op tijd. En dat ondanks het feit dat ik me ‘s ochtends eerst ook nog moest scheren.

De teleurstelling was dan ook groot toen ik bij de vergadering van half acht die avond de enige aanwezige was. Had ik eindelijk iedereen kunnen verbazen met mijn tijdige aanwezigheid, was er niemand om indruk op te maken.

Om nog maar te zwijgen over het verloren uurtje.

De Zwemmer – zo 5 juli 2009

Tegelwerk in de voetgangerstunnel van Station Breda

Dat het misschien wel een goed idee was om te gaan zwemmen, zei hij. Het was de hele week al zo warm geweest. En dus kwam hij met zwembroek, badlaken en trein zo rond lunchtijd naar Breda toe.

Althans, dat was de bedoeling. Aangezien de NS weer één van z’n befaamde knip- en knutselweekeinden had tussen aankomst en vertrek, werd de trein ingeruild voor de nieuwe auto-van-de-zaak. En aangezien de was nog uit de wasautomaat gehaald moest worden werd het ook geen lunchtijd, maar iets later dan lunchtijd. Ik kon het allemaal volgen via twitter.

Na lunch met MSC-gecertificeerde haring en een glas witte wijn of twee volgde natuurlijk eerst nog een goed gesprek. Het middag liep al tegen zijn einde toen we met zwembroek, badlaken en auto-van-de-zaak alsnog richting ‘t Zand reden. En, ondanks het gebrek aan een navigatiesysteem, ook in één keer goed, al hadden we dat zelf onderweg niet altijd even goed in de gaten.

Jammer dus, dat het net toen wij het strandje opliepen, het begon te regenen. Alhoewel, de bescheiden miezer noopte ook de laatste nog aanwezige families huiswaarts te keren. De hele plas voor onszelf alleen. En dat is eigenlijk hartstikke leuk.

De Gevierde – vr 3 juli 2009

Veel leuks valt er niet te vertellen over de affaire Borghouts, behalve dan dat ik inmiddels ook wordt erkend als invloedrijke GroenLinkser. Door GeenStijl althans. En dat is toch het hoogste dat je kunt bereiken. Of, zoals Dr. Ing. I.R. Ackermans zou zeggen: „ik ben genoemd.”

Na een vermoeiende week was deze vrijdag ook nog tamelijk vermoeiend. ‘s Ochtends kon ik nog rustigaan doen, maar ‘s middags stond de traditionele stranddag van de Kamerfractie op het programma. Een stranddag die, vreemd genoeg, dit jaar trouwens werd gehouden in het Westbroekpark.

De stranddag is ooit ontstaan in het roemruchte verkiezingsjaar 2002. Niet alleen was er toen een hoop tumult rond de opkomst van en moord op Fortuyn en de daaropvolgende dreigementen aan het adres van Paul Rosenmöller. Het was ook de tijd waarin GroenLinks-Kamerlid en dominee Ab Harrewijn plotseling kwam te overlijden. Het was Paul die toen besloot met zijn allen een dag naar het strand te gaan om letterlijk en figuurlijk uit te waaien. Sindsdien is de Stranddag een jaarlijkse traditie waar in aanwezigheid van Kamerleden, medewerkers, stagiairs en stagiaires, partners en kinderen het parlementaire jaar wordt afgesloten.

Daarna kon ik nog aanschuiven bij de verjaardag van Jaap, die die dag al weer zijn 27e verjaardag vierde. Achteraf gezien, zo bleek, niet meer de leeftijd waarop je je feestjes op vrijdag regelt. Want hoewel het heerlijk druk was toen ik rond een uur of tien aan kwam, een paar uur later was zo’n beetje iedereen afgetaaid.

Kleine jongens worden groot, studenten worden werknemers en vrijdagavond is voor velen kennelijk niet meer het begin van het weekeinde, maar het einde van een te drukke en zeer vermoeiende werkdag.

Ouder worden. Zucht.

De huwelijksambtenaar – ma 29 juni 2009

„Tring”, zei de telefoon. Inge aan de andere kant van de lijn. Of ik plannen had voor 1 augustus. Ik antwoordde ontkennend, iets dat heel dom is voor iemand die zijn status als drukbezet persoon wil handhaven.

Ooit had ik Inge en Carin gevraagd of ik ze mocht trouwen. Het was de enige manier waarop de dames nog in het huwelijksbootje zouden stappen. Nadat ze beiden de ander al een keer hadden geweigerd, durfde geen van beiden de vraag nog ooit te stellen.

Het heeft, door allerlei familie-omstandigheden, een tijdje geduurd, maar nu stappen de beide dames toch echt in dat gammele bootje dat het huwelijk heet. Het gebeurt allemaal in hun eigen achtertuin in Dorst. En of ik dat maar even wil bezegelen. Belofte maakt schuld en dus antwoordde ik bevestigend.

Niet dat ik persoonlijk zo in het huwelijk geloof, maar het gaat niet om mij. Het gaat om de dames. En voor hen doe ik het graag. En dat zeg ik echt niet als excuus om hun knappe zoons weer eens te zien.

De Hiphopper – zo 28 juni 2009

Ah, ja dus. De vrijwilligersbarbecue van Boogie Down. Waardoor ik Wouter Hamel moest laten gaan die in onze vorig jaar heropende haven een concert gaf. Om nat van te worden.

Gelukkig is zo’n vrijwilligersbarbecue ook reuze interessant. Niet alleen vanwege het bier dat door de organisatie geheel gratis werd verstrekt aan alle vrijwilligers, maar ook en vooral door het interessante gezelschap.

Zo had één van de vrijwilligers zijn hele stamboom in zijn iPhone gezet. Iets dat handig van pas kwam toen hij probeerde zijn familiesituatie uit te leggen. Voorwaar geen eenvoudige klus voor iemand van wie de ouders bij elkaar zo’n 6 huwelijken of daarop gelijkende relaties hadden.

Het gaf ook nog even de gelegenheid om dat prachtige moment aan te halen, waarop een tamelijk oude vrouw op het zitje van haar rollator ging zitten om de breakdancende jongeren van dichtbij gade te slaan. Hiphop alleen voor jongeren? Kennelijk niet. Yo, oma!

De Diplomaat – za 27 juni 2009

Een ritje door de stad in het kader van de Dag van de Architectuur, de verjaardag van de dochter van Piet Hein, de opening van twee nieuwe tentoonstellingen in het Graphic Design Museum en de ontvangst van een delegatie uit Zuid-Afrika.

De agenda van deze zaterdagmiddag stond zo vol met allerlei activiteiten dat ik scherpe keuzes moest maken. Ik besloot uiteindelijk helemaal nergens naar toe te gaan. In plaats daarvan besloot ik een nieuwe fiets te kopen en terwijl deze werd geprepareerd voor gebruik, wachtte ik op het terras van het nabijgelegen café de Beyerd.

De zelfverkozen rust werd me niet helemaal gegund. Een uur of wat later ging de telefoon dat het ontvangstcomité voor de delegatieleden wel erg mager was. En of ik toch niet even langs wilde komen. Snel fietste ik met m’n nieuwe hybride naar huis om even snel iets fatsoenlijks aan te trekken: een lange broek, een overhemd en een jasje. Niet echt bepaald weer voor diplomatie, bedacht ik me terwijl ik terugfietste.

En dus praatte ik tijdens het avondeten met de burgemeester van Ekurhuleni over alle uitdagingen waar deze uit verschillende kernen bestaande gemeente mee te kampen heeft. En dat is, met zo’n 2,5 miljoen inwoners en bijna 2.000 vierkante kilometer, niet weinig. En zo ging het toch weer over milieu, fatsoenlijke huisvesting, onderwijs, emancipatie en arbeidsmarktperspectief. Over Nelson Mandela, het oppermachtige ANC en de politieke vertegenwoordiging in hun gemeenteraad.

De Popster – vr 26 juni 2009

En toen, na een lange Kadernota-vergadering kwam ineens het bericht. Het was @solveig_breda die het bij de borrel na de vergadering als eerste hoorde, via twitter. Michael Jackson was uit elkaar.

Gedurende de vrijdag kwamen de rest van de grappen, de vele verhalen en de muziek. Toegegeven, in de jaren ‘80 en het betere deel van de jaren ‘90 gaf ik niet veel om Jackson’s muziek. Ik geloof dat ik welgeteld één 45-toeren single van ‘m gekocht. De waardering voor de erfenis van Jackson kwam voor mij pas in de nieuwe eeuw. Overigens nog altijd met gepaste nuance. Want laten we eerlijk zijn, de man heeft in het beste geval vier goede albums afgeleverd.

Even kwamen de jaren ‘80 weer binnen in de huiskamer. 3fm draaide het ene na het andere nummer van MJ, de zelfgekroonde Koning van de popmuziek. En stiekem was iedereen blij dat de 50-delige concertreeks in Londen definitief van de baan was. Deze deconfiture is de gezonken ster gelukkig gespaard gebleven.

Rest ons de memorabele beelden van de vele rechtszaken, over het balkon getilde babies, zijn chimpansee Bubbles, een belachelijk interview bij Oprah en, oh ja, tientallen briljante videoclips met bijbehorende choreografieën.

De Hoofdstedeling – wo 24 juni 2008

Brabant, Europese culturele hoofdstad 2018. Grootheidswaanzin, zou je in eerste instantie zeggen. Dat valt wel mee, maar een aantal cultuurwoordvoerders moest nog wel worden overtuigd.

Jaarlijks kiest Europa een culturele hoofdstad. De laatste jaren zelfs twee. In 2018 is Nederland aan de beurt om een culturele hoofdstad ‘te leveren’, samen met Malta. Brabantstad, een bestuurlijk samenwerkingsverband tussen de B5, de vijf grote steden van Brabant, heeft in 2006 besloten ook een gooi te doen naar de titel Europese Culturele Hoofdstad.

Het klinkt in eerste instantie tamelijk onlogisch: een bestuurlijk samenwerkingsverband is geen culturele eenheid. En Eindhoven, Tilburg, ‘s Hertogensbosch, Breda en, godbetere, Helmond verschillen behoorlijk. Toch zit ‘m daar ook de kracht. Deze verschillende Brabantse steden zijn op hun eigen manier allemaal cultureel in ontwikkeling en bereid om ook in cultureel oogpunt naar elkaar toe te groeien. Eigenlijk zijn het niet de B5 die kandidaat staan als Culturele Hoofdstad, maar is het de hele provincie.

Daarmee is het traject naar de vervaardiging van een definitief bidbook en het tijdpad totaan 2014, waarin bekendgemaakt wordt welke Nederlandse aanvrager de titel daadwerkelijk krijgt toegewezen, eigenlijk wezenlijk interessant. De eerste vraag die beantwoord moet worden voordat het bidbook afgemaakt kan worden, is namelijk niet wat de Brabantse steden aan te bieden hebben op de gebieden cultuur, kunst en erfgoed. De veel belangrijkere vraag is wat onze culturele karakter is. Wat is het afzonderlijke karakter van de verschillende steden. Wat zijn de verschillen tussen de Brabantse regio’s en wat maakt ons desondanks allemaal Brabanders?

Je red het dan niet met familiegevoel en spiritualiteit. Tuurlijk, we hebben de van de Belgen overgeorven Brabantse gastvrijheid en onze katholieke traditie. We hadden de Spaanse overheersing, de Vrede van Breda en we hadden de Nassaus. Maar we hebben in Brabant ook culturele vernieuwing, technologie, kenniseconomie. Zo bekeken zit Brabant op het snijvlak van een aantal ontwikkelingen. Traditie versus vernieuwing, Agrarisch versus grootstedelijk, groot versus klein. Eigenwijs Brabant ergens tussen de randstad, de Antwerpse regio en het Ruhrgebied.

Wat mij betreft staat het komende jaar in het teken van die zoektocht naar onszelf. Wie is Brabant eigenlijk? En Wie is Breda, wie is Eindhoven? Wie Tilburg en Den Bosch en, vooruit, Helmond? En laten we die vraag nu ook eens stellen aan onze buren ten westen, Roosendaal en Bergen op Zoom. Als die exercitie iets oplevert, is het hele traject culturele hoofdstad in mijn ogen al geslaagd. En tegelijk ook weer stukken kansrijker.