dagelijks leven – Pagina 11

De wereldverbeteraar – di 26 mei 2009

Stel, zo luidde de vraag van Jowi, die na drie weken Nederland weer terug naar Kenya vertrok, je zou met een tientje in de maand de opleiding van een student in Kenya kunnen betalen, zou je dat dan doen?

Jowi liep al langer rond met het idee om zijn netwerk te gebruiken om de mensen in Kenya verder te helpen. Niets groots, voegde hij er altijd aan toe, maar iets kleinschaligs dat ik kan managen. Geen overheadkosten, geen bureaucratie, maar gewoon een paar Kenyanen die dankzij die inzet aan een toekomst kunnen werken.

Hij had voorgerekend dat een student in Kenya voor om en de nabij de 120 euro per jaar een opleiding kan volgen. Daar zit dan geen huisvesting en levensonderhoud bij, het is puur de opleiding. Voor studenten uit arme families of, erger, voor studenten zonder gezin, is dat niet op te brengen. Jowi zou graag zien dat in zijn land geen talent verloren gaat. Een veelbelovende student moet een beurs kunnen krijgen. Als het niet van de overheid is, dan maar van de mensen in zijn netwerk.

Zo brainstormden we even verder. Hoe selecteer je de mensen die in aanmerking komen voor zo’n beurs? Hoe waarborg je de betrouwbaarheid en hoe zorg je dat het controleerbaar is dat het geld ook echt besteed wordt aan het doel waarvoor het geschonken is.

Het was, zoals Jowi het noemt ‘Serious Business’. En ‘Serious Business’ gaat wat Jowi betreft bij voorkeur gepaard met een biertje. Luctor et emergo.

De Schilder – ma 25 mei 2009

CSM-silos gezien vanaf Havenbrug — CSM-silo's gezien vanaf Havenbrug

Een tijdje geleden schreef ik al over het debat over het behoud van de suiker-silo’s. Behoud bleek toen onmogelijk. Wel was er steun voor een alternatief voorstel van mijn kant: een stedebouwkundig plan waarin vorm en volume van de huidige silo’s worden opgenomen en elementen van de huidige bebouwing, zoals de belettering, terugkeert.

Er is in de tussentijd al heel wat gesloopt op het oude terrein van de suikerfabriek. De pulp-loods is van zijn beplating ontdaan en verworden tot een unheimisch aandoend metalen karkas. De silo’s zelf staan er nog steeds en elke dag vormen zij voor mij een referentiepunt in de stad. Onderweg naar het centrum, aan mijn rechterzijde, vormen zij robuuste silhouetten scherp afstekend tegen de laaghangende avondzon. Of onderweg terug vanuit Den Haag, als de intercity naar Venlo de betonnen kolossen rakelings voorbij glijdt.

Nog even, voordat deze bakens aan de Markoevers voorgoed verdwenen zijn. Weemoedig denk ik terug aan de herfstmaanden, als de CSM de stad vulde met de heerlijk weeïge geur van suikerbieten. Het valt al niet meer op hoe lelijk ze eigenlijk zijn. Ik passeer, kijk omhoog en breng een groet hen, deze iconen van een verdwenen industrie.

De laatste weken vraag ik me ineens af. Welke mafketel heeft toch de C van CSM roze geschilderd?

De gast – zo 24 mei 2009

Gospelconcert met Harriet Lewis (foto: Charlotte Akkermans)

Toen ik vrijdag bij de bobo-receptie van de Gouverneur de burgemeester tegenkwam en hem voorstelde aan Tom, mijn plus-één van die avond, was één van zijn eerste vragen of hij me zondagochtend ook in de kerk zou vergezellen. Als de eerste burger van Breda zoiets vraagt, kun je natuurlijk niet weigeren.

Jaarlijks wordt tijdens het Jazzfestival twee gospelconcerten gehouden. Eén voor betalende bezoekers, één voor sponsors, genodigden en andere hoogwaardigheidsbekleders. Voor dat tweede concert worden ook de fractievoorzitters uitgenodigd. Met partner. Daarnaast, en dat is wel zo aardig, worden de fractievoorzitters in de gelegenheid gesteld om zelf nog een gast uit te nodigen. Ik had dit jaar gekozen voor dichteres Yvonne Né en haar eveneens kunstzinnige partner Jaap Mulder.

Na afloop van het concert bleven we voor de Gotische Onze Lieve Vrouwekerk hangen. Het zonnetje straalde uitbundig en de tap stond op kruipafstand. Onderwijl we de wereld herschikten naar onze eigen, zelfbenoemd intellectuele maatstaven, kwamen we steeds nieuwe bekenden tegen. René Hollaars bijvoorbeeld, die wist te meldden dat boekhandel De Koperen Tuin in Middelburg absoluut de moeite van het bezoeken waard was.

Nadat een lichte avondmaaltijd en de afscheidsceremonie van het festival achter respectievelijk de kiezen en de rug waren en de zon langzaam aan zijn afdaling begon, zette ik Tom op de trein terug naar Eindhoven. Plus-één voor een weekeindje. Benieuwd hoe dat de rest van het jaar zal gaan. Dan ben ik de plus-één.

De toeschouwer – za 23 juni 2008

De Duo-special is onbetwist het neusje van de zalm van het Bredase Jazzfestival. Het concert is steevast uitverkocht en voordat de zaal open gaat staat er al een meterslange rij voor de ingang. Zo proberen de die-hards zich van de beste plaatsen te verzekeren.

Het lukt mij eigenlijk nooit om bijtijds in diezelfde rij te staan. Sterker nog, Tom en ik arriveerden vanochtend pas toen de deuren al open waren en iedereen naar binnen schuifelde. Voor ons dus alles behalve de beste plekken, zou je verwachten.

Gelukkig heb ik een moeder die het juist ontzettend leuk vindt om in de rij te staan. Samen met vrienden en kennissen weet zij telkens weer een plaats te bemachtigen op het rechterbalkon. En bewapend met tassen, jassen en ander klein grut lukt het haar ook telkens weer om een stoel of wat extra vrij te houden voor haar zoon, die altijd pas op het laatste moment komt binnendruppelen.

Deze keer was daarop geen uitzondering. Ik kom duidelijk uit een goed functionerend gezin. Op zijn minst daar waar het het bezet houden van zitplaatsen betreft.

De Gouverneur – vr 22 mei 2009

Bobo-ponton op het Spanjaardsgat (foto: BN/DeStem)

De Gouverneur van de KMA had mij, samen met mijn partner, uitgenodigd voor een concert van het Fanfarekorps van de Koninklijke Landmacht. Toen Tom de uitnodiging enkele weken eerder op tafel zag liggen, maakte hij kenbaar er geen enkel probleem mee te hebben de plus-één te spelen.

Kon ik hem eindelijk Breda een beetje laten zien, want dat was er de vorige keer niet echt van gekomen. En zo werd Tom ook meteen geconfronteerd met mijn iets minder aangename kant, mijn gezonde portie chauvinisme.

Voor het bewuste concert voor het Spanjaardsgat was een ponton gebouwd voor het publiek. Een speciaal deel was afgezet voor de gasten van de Gouverneur. En hoewel het aanvankelijk mijn bedoeling was om vooral van de muziek te genieten, werd het buiten mijn bedoeling om toch ook een beetje een netwerkbijeenkomst.

Al was het maar omdat de voorzitter van de Stichting Bewoners Stadshart mij nog even wilde spreken over één van zijn stokpaardjes. Met een van defensiewege aangeboden wijntje, probeerde hij boven de muziek uit te komen om zijn beklag te doen over de hoeveelheid geluidsoverlast in het Bredase centrum.

De Kunstenaar – do 21 mei 2009

Enkele weken geleden kwam ik tijdens een feestje kunstenaar Wassily tegen. Onlangs heeft hij een Kunstenaarscafé geopend aan de Vlaszak.

De Wasserette is gehuisvest in een voormalig Italiaans restaurant, een lelijk stukje nieuwbouw dat binnen enkele jaren gesloopt gaat worden. Tot die tijd is het een vrijplaats voor de kunstzinnige avant-garde van Breda. Zo wilde hij in de toekomst ook live-muziek neerzetten. Het ontbrak hem echter aan subsidie om een geluidsinstallatie van te huren.

Daar kon ik ‘m wellicht bij helpen. Jaren geleden heb ik van het geld dat ik overhield van mijn eerste of tweede echte baantje een bescheiden geluidsset gekocht om bands mee te kunnen uitmixen. Het staat nu echter al weer jaren stof te verzamelen. En dus beloofde ik Wassily dat hij het spul in bruikleen kon krijgen.

Voor de zoveelste keer kwam ik erachter welk minpunt dit soort beloften hebben. Voor ik het wist was ik weer een halve dag bezig om die veel te zware apparatuur te verschouwen en aan te sluiten.

Haar – vr 15 mei 2009

Ik laat mijn haar tegenwoordig knippen door Marco, een jonge, trendy kapper en tevens eigenaar van kapperszaak SUDS.

Aangezien ik tussen mijn bezoek aan de platenzaak en mijn volgende afspraak nog enkele uren over had, ging ik maar weer eens langs. Na de wasbeurt nam ik plaats op de stoel het dichtst bij de ingang, zodat iedereen die langs liep kon zien dat ik mijn hippe kapper zorgvuldig kies.

Of Marco al last had van de crisis, vroeg ik hem, terwijl hij met zijn vingers door mijn haar ging. Hij antwoordde ontkennend. „Dat is de lipstick-factor”, vertelde hij. „In tijden van crisis stellen mensen grote uitgaven liever even uit, maar verwennen ze zichzelf juist wel door bijvoorbeeld veel te dure lipstick te kopen.”

„Daarnaast”, zo vertelde hij verder terwijl hij met de schaar sierlijk in het rond knipte, „gaan mensen in tijden van crisis ook vaker naar de kapper omdat kort haar een teken is dat het goed met je gaat.” „Oh”, vroeg ik verbaasd, terwijl ik slok nam van de mij door de kapper aangeboden kop koffie, „is dat zo”. „Ja”, wist Marco te vertellen, „want met kort haar laat je zien dat je nog steeds genoeg geld hebt om naar de kapper te gaan.”

Glimlachend rekende ik de vierenveertig euro voor de knipbeurt af. Het ging kennelijk nog steeds goed met me. En vanwege de uitstekende keuze voor de kappersstoel, heeft iedereen dat kunnen zien.

Afscheid – di 12 mei 2009

Niet dat het verder een ongezellige nacht was, maar de persoon in kwestie met wie ik het bed deelde vond het een beetje raar om, telkens wanneer hij even opkeek, recht in de ogen van Femke Halsema te kijken.

Het zit zo. Bij de verkiezingscampagne van 2006 had ik in mijn woning volgehangen met campagnemateriaal. Het leek me wel verstandig om een beetje in campagnestemming te blijven, ook in de luttele uren die ik gedurende die campagne thuis doorbracht. En zo hing er in mijn slaapkamer een poster van La Halsema, leunend tegen het torentje.

In de loop van de tijd is al dat campagnemateriaal verdwenen. Behalve dus die ene poster op de deur van de slaapkamer. Die de persoon in kwestie met wie ik die avond het bed deelde dus telkens tegenkwam wanneer zijn ogen even afdwaalden.

Nu had ik me natuurlijk kunnen afvragen waarom zijn ogen überhaupt afdwaalden, maar ik besloot daar maar geen punt van te maken. Het leek me verstandiger de poster maar gewoon weg te halen. Ik ging er maar van uit dat Femke dat niet erg zou vinden.

Omadag – zo 10 mei 2009

Ik ben niet de grootste familieman op aarde. Ik wil geen kinderen en ik ga ook niet elke week twee keer langs bij mijn oma. Niet dat ze ver weg woont, maar op de één of andere manier zit het niet in mijn systeem.

Oma is inmiddels 89 en is behoorlijk aan het sukkelen met haar gezondheid. De laatste maanden heeft ze ook ontzettend veel last van haar rug. Ze bevindt zich in goed gezelschap: mijn oom heeft het ook in zijn rug. Een andere oom en twee neef hebben het in de darmen en een aangetrouwde tante, zo kreeg ik bij ons oma te horen, is de dag ervoor met het dansen zo ongelukkig gevallen dat ze een nieuwe schouder nodig heeft. Voor oma niets bijzonders: die heeft in haar leven al diverse malen onderdelen van haarzelf laten vervangen. Kunstknie, pacemaker, dat soort dingen.

En alsof het allemaal nog niet genoeg is, loopt mijn eigen moeder tijdelijk op krukken. In onze familie gaat elke vergelijking thans mank. Het is een wonder dat ik gezond ben.

Bèta – za 9 mei 2009

Twitteren is allang niet meer alleen het de wereld ingooien van hetgeen je op dat moment aan het doen bent. Je kunt ook vertellen wat je voelt, wat je opvalt of, zoals sommigen, het achterelkaar zetten van schijnbaar willekeurige woorden zonder enige zichtbare betekenis.

Maar oude gewoonten blijken moeilijk uit te roeien. Want steeds vaker kan Twitter ook ineens een veredelde chatbox zijn. Met voor mij als voorlopig hoogtepunt deze zaterdag, met een Europees lijsttrekkersdebat via Politiek24 en de tweede – en ook meteen laatste – aflevering van het experimentele programma Twitterradio..

Toch nog best vermoeiend, al die interactieve communicatie. Met je ene oor luisteren naar het debat, of naar de radio, met een half oog kijken naar de streaming videobeelden vanuit het Europarlement, erop reageren en tegelijkertijd ook nog de overige reacties volgen met hashtag #gleu, #eu09 of #twitterradio.

Ik mag dan weliswaar vreselijk mijn best doen ontzettend 2.0 te zijn, ik behoor natuurlijk tot de laatste geboren en getogen 1.0-generatie.

Waar kan ik me aanmelden voor een upgrade?