dagelijks leven – Pagina 12

Versneden – vr 8 mei 2009

Vijftig bij zeventig centimeter. Dat was het maximale formaat van de affiches die we mochten aanleveren. Anders mochten ze niet op de verkiezingsborden.

Enkele jaren geleden heeft de gemeente Breda een aantal nieuwe verkiezingsborden gekocht. Die dingen hebben een bepaald formaat. Elk jaar meet een ambtenaar met een rolmaat de borden opnieuw op en deelt deze oppervlakte eerlijk over het aantal partijen. Aangezien er aan de Europese verkiezingen dit jaar zeventien partijen meedoen werd het bord keurig opgedeeld in drie rijen van zes. Ofwel: elke poster mocht maximaal 70 centimeter hoog en vijftig centimeter breed zijn. Het B2-formaat, stond nog in de brief te lezen, daarmee suggererend dat het ineens om een heel logisch formaat poster zou moeten gaan.

GroenLinks heeft dit jaar vierkante posters. Het kleinste formaat: veertig bij veertig centimeter, maar dat had ik niet besteld. Wat ik wel besteld had, waren posters van zestig bij zestig. En dus stond ik de halve middag reepjes van zowel de linker- als de rechterzijde van de posters af te knippen, alvorens ik ze mocht inleveren bij de gemeente. Die ze vervolgens zelf zou laten plakken.

En zo vraag ik me elke verkiezing weer af welk stompzinnige klusje ik dan weer moet doen. Als fractievoorzitter ben je nergens te goed voor.

Zwart – do 7 mei 2009

De twee opgeschoten jongeren waren betrapt. Ze hadden geen kaartje. Wel een OV-chipkaart, maar daar kun je natuurlijk niet mee op de trein.

Vervolgens begon het duw- en trekwerk. De twee jongens wilden zich niet identificeren en wilden weglopen. De conducteurs, inmiddels twee man sterk, lieten het niet toe.

Even leek het erop dat het uit de hand zou lopen. Collega Rinske en ik keken elkaar aan. Moesten we onze burgerplicht doen en de conducteurs assisteren? Het bleek echter niet nodig.

Op Rotterdam werden de jongens keurig in de kraag gevat door de spoorwegpolitie. Tevreden constateerde ik dat het recht zijn beloop had gehad.

Ik betaal toch niet voor niets meer dan drieduizend euro voor mijn jaarkaart.

Kransenstrijd – ma 4 mei 2008

Al jaren wordt er binnen Breda gesteggeld over de kranslegging. Sommige politieke partijen leggen al decennia lang een krans tijdens de dodenherdenking. Dat geldt in ieder geval voor de PvdA en voor (de voorgangers van) GroenLinks. Later hebben steeds meer partijen zich, in mijn ogen geheel terecht, bij dat idee aangesloten. Er is alleen een probleem: de kranslegging loopt de laatste jaren steevast uit, waardoor niet alle kransen voor acht uur gelegd kunnen worden.

En dus vraagt de burgemeester al een aantal jaren of de partijen zich niet kunnen onthouden van het leggen van een krans. Of dat hij namens alle partijen samen één krans legt. Ik heb me daar altijd tegen verzet. Ten eerste vindt onze achterban het belangrijk om op 4 mei de doden te blijven gedenken en ten tweede, er kunnen wat mij betreft niet genoeg kransen en bloemstukken gelegd worden. Voor mijn part duurt de herdenking tot half tien. Daarnaast, zo merkte een collega-raadslid op, de katholieke, protestantse en mormoonse kerken leggen ook niet allemaal samen één krans.

We was er dit jaar het voorstel van de PvdA om dan in ieder geval als politiek de kransen tegelijkertijd te leggen. Ik vond dat prima, maar hoorde er evenwel niets meer over. Het zal wel niet doorgaan, dacht ik. Totdat bij de kranslegging bleek de PvdA geregeld te hebben dat wij, als enigen, ons bloemstuk samen aanboden.

Meteen verwarring. Waarom leggen GroenLinks en de PvdA samen een bloemstuk? Gaan ze fuseren, is dit de aankondiging voor een lijstverbinding of betekent het dat ze de volgende bestuursperiode weer samen in een coalitie willen? Speculatie alom. En zo leidde deze goedbedoelde actie van de Partij van de Arbeid alsnog tot politiek gedoe. Terwijl dat nu juist niet de bedoeling was.

Het is goed. Volgend jaar leggen we gewoon weer allemaal apart onze krans.

Doorhalen – za 2 mei 2009

De zon scheen, het was al dagen lekker weer en half Nederland heeft vrij. Reden genoeg voor Lucas om een grote barbecue te organiseren, gevold door een groot tuinfeest. Lucas is zo’n beetje de laatste anti-kraker in het verder leegstaande huizenblok, dus voor geluidsoverlast hoefde hij niet te vrezen.

Lucas overdreef niet toen hij het had over een grote barbecue. Over de volle breedte van de schuur had hij tegels uit de tuin geschept om kolen te kunnen stoken. Enkele bakstenen en de roosters van zijn oven maakte de opstelling compleet. Vlees had iedereen zelf meegenomen of, in mijn geval, vis en sla.

Terwijl de avond langzaam nacht werd en de nacht vervolgens weer ochtend, doofden achtereenvolgens de kooltjes van de barbecue en later het hout van het kampvuur. Het gezelschap werd steeds beter zichtbaar in het blauwige ochtendlicht.

Terwijl ik nog een biertje opende, zag ik de één na de ander een lijntje speed naar binnen snuiven. ‘Een nacht doorhalen met hulpmiddelen, da’s toch geen prestatie’, dacht ik schamper in mezelf en nam nog maar een flinke slok.

De Naald – do 30 apr. 2009

Niet alleen als mens, ook als republikein schijn je een mening te moeten hebben over de mafkees die op Koninginnedag dwars door het publiek heen reed in een mislukte poging de bus van de koninklijke familie een kromme achteras te bezorgen.

Ik weet niet meer tijdens welk radioprogramma ik die vraag hoorde, maar hij was er opeens, subtiel verwerkt in een vraaggesprek. „Wat vindt U hier als republikein nu van?” Alsof een republikein het niet erg zou vinden dat er mensen doodgereden worden door een zwarte Suziki Swift. Alsof mensen die langs de kant staan bij koninginnedag niet waardevol zouden zijn. En alsof een republikein het niet erg zou vinden als de koninklijke familie om het leven gebracht zou worden.

Voor de duidelijkheid, een republikein loopt niet de hele dag met een kapmes tussen de tanden plannen te beramen hoe Trix en consorten om te brengen. Sterker nog, eerlijk gezegd ben ik helemaal niet zo ontevreden over onze Koningin. In het zeer onwaarschijnlijke geval dat er in de nabije toekomst presidentsverkiezingen gehouden zouden worden, zou ik waarschijnlijk nog op haar stemmen ook.

Ergens halverwege de jaren ‘90 was ik enige tijd actief bij ParGo, de parlementaire werkgroep van DWARS. We besteedden onze tijd aan het opstellen van een politiek programma. Het waren de vrolijke dagen van Paars I, waarin alles dat los en vast zat geprivatiseerd moest worden. Aangezien we van mening waren dat het ‘afschaffen’ van het koningshuis iets te onvriendelijk klonk, besloten we in het programma op te nemen dat we vonden dat het koningshuis dan maar geprivatiseerd moest worden.

Ineens moet je als republikein een mening hebben over een tamelijk amateuristische aanslag op het koningshuis. Belachelijk. Net zo belachelijk als de vraag aan moslims afstand te nemen van de terroristische aanslagen die door doorgeslagen idioten in naam van het geloof worden gepleegd.

Road to Tom – wo 29 apr. 2009

Met een korte maar duidelijke “Yippie, een date.” van Selçuk stond de afspraak vast. Koninginnenacht zouden we samen doorbrengen.

De trein bracht me na mijn werk naar Breda. Vanaf het station acht minuten naar zijn huis. Ik geloof dat de inrichting van iemands huis veel zegt over de persoon die er woont. Het heeft iets eigens, iets intiems. Bijzonder dan dus ook om daar iemand te ontmoeten.

Muziek was het eerste waarover we kwamen te praten. Hoewel hij bandjes als Gorillaz of Barenaked Ladies niet bleek te kennen, was zijn muziek collectie uitermate smakelijk. Met volle teugen liet hij mij dan ook genieten van bandjes waar ik vaak nog niet van gehoord had.

Het bier werd aangebroken en de regels direct duidelijk gemaakt. Als ik meer dorst had moest ik maar vooral roepen, want hij ging niet steeds vragen of ik wat wilde drinken.

Onderuitgezakt op een fauteuil luisterde ik naar de muziek en genoot ik van mijn biertje. Selçuk toonde zich een goed gastheer door de keukenprins uit te hangen en een smakelijk diner op tafel te toveren. Bijzonder was het ook. Voor het eerst ging er yoghurt in mijn soep. Voor het eerst ook at ik vegetarisch gehakt. Bijzonder lekker was het bovenal en een grote eter als ik ben, at ik dan ook dankbaar alles op.

Tot slot toverde hij nog een ‘pint’ Fairtrade Chunky Monkey op tafel. Mijn favoriet onder het ijs. Een voltreffer dus. Maar het was wel vaker raak die avond.

Echte mannen koffie kwam er op tafel. Het gesprek ging door en door. Van de hak op de tak. Bij een van de tellingen bleken we in één minuut vijf keer van onderwerp veranderd. Maar het was goed en vertrouwd. Ik voelde me thuis.

Het werd steeds gezelliger en Breda had niet meer zoveel prioriteit. We bleven bij hem thuis, drinken en praten. De avond ging over in de nacht en de gesprekken duurden voort. Een aantal biertjes verder werd het nog smakelijker en toverde hij nog kaas en port op tafel. Toen de zon zich weer liet zien en we de fles port soldaat hadden gemaakt deden we een dappere poging nog wat slaap te vatten.

Een zwarte Suzuki tegen een stenen naald zorgde er uiteindelijk voor dat we allebei klaarwakker waren. Tijd om afscheid te nemen.

Dit gastblog is geschreven door ex-blogger en vriend Twotone.

Gegeven paarden – di 28 apr. 2009

Na een make-up doos, een set badhanddoeken en een sjaal met bijpassende handschoenen, had de gemeente Breda besloten de ambtenaren als kerstpakket dit jaar boekje te sturen waar meerdere cadeaus in afgedrukt stonden waartussen men kon kiezen.

Zo vond ik tussen de blender, het tosti-apparaat van Aad Ouborg en een schaal met zalm ook een laptop-tas. Aangezien mijn oude exemplaar tamelijk versleten was, besloot ik voor deze optie te kiezen.

Ik hoop niet dat veel mensen binnen de gemeentelijke organisatie mijn voorbeeld volgden. Binnen een week brak het metalen hangsel van de schouderband af. Een week later scheurde het handvat door. Tot mijn grote verbazing overleefde mijn schootcomputer beide valpartijen.

Volgend jaar trap ik er niet meer in. Volgend jaar gaat mijn kerstpakket naar SOS Kinderdorpen of Plan Nederland. Of welk goed doel ze dan ook opnemen in het kerstpakkettenboekje. Zelf heb ik inmiddels maar een fatsoenlijke nieuwe laptop-tas aangeschaft.

Showtime – ma 27 apr. 2009

Maandag. Reces. Op de fractie in Den Haag telde ik welgeteld vijf collegae. Ook in Breda een commissie-vrije week en dus geen fractievergadering. Het tempo ging ineens een versnelling lager.

Ook in De Beyerd was het rustig. De vaste groep personeel en bijbehorende aanhang zat in den vuilen hoek te genieten van een biertje. Ik volgde hun voorbeeld.

Waar het uiteindelijk precies fout ging weet ik niet meer. Maar we gingen na sluit nog even naar de Catch. Om vervolgens nog even meegesleept te worden naar wat ongetwijfeld de meest foute tent van Breda is: de Showtime Coyote.

Om een verre van uitputtende beschrijving te geven, de Showtime Coyote is een tent waar om de paar minuten een vrouw op veel te hoge pumps en een veel te kort broekje op en neer over de bar loopt en om een paal heen danst ten einde de klanten aan de bar te hinderen in hun poging voor veel te veel geld een veel te klein glas bier te bestellen. Het was deerniswekkend.

Ik woon nu al mijn hele leven in Breda. Toch blijf ik me telkens weer verbazen over de dingen die ik tegenkom.

Dipster – zo 26 apr. 2009

De feestjes bij Joost zijn misschien niet legendarisch. Maar wel heel leuk. Daarnaast blijft een deel van het gezelschap ook altijd slapen, ondanks dat Eindhoven toch al weer enige tijd is aangesloten op het nachtnet.

Het was Gijs die ‘s morgens als eerste mijn iPod vond om eens te kijken welke foute muziek er allemaal opstond. En vond hij al snel Chesney Hawkes. En Rick Astley. En ‘Heaven is a Place on Earth’, van Belinda Carlisle. En het hele repertoire van Tokio Hotel.

Dat het ding verder vol stond met Sound Garden, Pearl Jam, Green Day, Stone Temple Pilots, Placebo, Vampire Weekend, The Killers, The Goo Goo Dolls en andere retegoeie muziek, kon mijn verbrijzelde imago niet meer redden. „Ik snap het wel hoor”, zei Gijs. „Ik zou ook naar ‘The One and Only’ van Chesney Hawkes luisteren als ik me een keer kut voel.”

Geruisloos trok ik het uiteinde van mijn slaapzak tot ver over mijn hoofd.

Hipster – za 25 apr. 2009

Ik had dus al een tijdje zo’n überhippe koptelefoon van het kledingmerk WESC. Een koptelefoon is namelijk al lang niet meer een accessoire om je persoonlijke geluidsomgeving mee te creëren. Een koptelefoon is een fashion-statement.

Het werd dus onderhand ook maar eens tijd om daar de bijbehorende iPod bij aan te schaffen. Da’s voor mij een tamelijk novum, aangezien ik de eerste ruim 29 jaar van mijn leven nooit de behoefte heb gevoeld rond te lopen met een Walkman. De enige draagbare audio-apparatuur die ik bezit zijn een paar ouderwetse Uher-bandrecorders die ik gebruikte in mijn tijd als radioverslaggever.

Maar ik moest wel toegeven. De vrijwel dagelijkse inbreuk op het natuurlijk recht op stilte dat iedere reiziger in een stilte-coupé heeft, was niet langer draagbaar. Een iPod is dat wel. Vanaf nu kan ik met mijn persoonlijke audio-omgeving van mijn treinreis genieten, ongehinderd door jengelende kinderen, telefonerende mensen of ander spul dat niet in een stiltecoupé thuishoort. Sterker nog, ik hoef niet eens meer op zoek naar de altijd aan het einde of (als uitdaging voor de reiziger) dan weer ineens aan het begin van de trein gesitueerde stilte-zone.

En daarnaast… het is best wel duf om met een koptelefoon rond te lopen als daar geen muziekspeler aan vast zit.