kredietcrisis – selcuk.nl

De Vragensteller – di 21 juli 2009

Niets te doen tijdens het reces? Welnee. Er zijn altijd wel journalisten te vinden die iets willen weten. En er is de Tour de France die ik de hele middag kan volgen op de televisie die normaal de hele dag op pagina 101 staat. En als je dan toch nog tijd over hebt, kan ik altijd nog een set schriftelijke vragen stellen aan het Bredase college.

Geacht college,

Het aantal aanvragen bij de gemeentelijke kredietbanken zal vanaf het derde kwartaal naar alle waarschijnlijkheid fors gaan stijgen als gevolg van de economische crisis en de daarmee gepaard gaande toename van de werkloosheid. Dit staat te lezen in het VNG-magazine nr. 17 van afgelopen weekeinde. Veel kredietbanken kampen nu al met toenemende werkdruk, niet als gevolg van de crisis, maar omdat het aantal klanten dat als gevolg van een scheiding in de problemen komt, toeneemt en doordat de financiële constructies die mensen aangaan steeds ingewikkelder worden en de gevolgen daarvan vaak nu pas zichtbaar worden.

Door de ongekend hard oplopende werkloosheid zal na de zomer het aantal mensen dat een aanvraag doet voor schuldhulpverlening ongetwijfeld nog verder toenemen. De vrees is dat daarmee de wachttijden ook fors zullen oplopen. Een wachttijd van enkele maanden is te lang en zorgt ervoor dat mensen onnodig veel verder in de problemen raken. Bij schuldhulpverlening is het van belang om zo snel mogelijk in te kunnen grijpen en mensen te begeleiden om te voorkomen dat de schuldenproblematiek verder toeneemt. Derhalve de volgende vragen:

Is het aantal aanvragen voor schuldhulpverlening in het eerste halfjaar van 2009 toegenomen t.o.v. dezelfde periode in 2008? Zo ja, hoe groot is de toename?
Hoe lang zijn de wachttijden bij de Kredietbank vanaf het moment van aanmelding?
Is er voldoende bezetting om de te verwachten extra aanvragen voor schuldhulpverlening te kunnen behandelen?
Is het mogelijk en bent U bereid (tijdelijk) extra personeel in dienst te nemen om de te verwachten hausse aan aanvragen tijdig te kunnen behandelen en mensen te begeleiden met hun financiën. Zo ja, op welke termijn kunnen deze mensen aan het werk gaan?

Met kredietwaardige groet,

Selçuk Akinci

De Pensioenverzekeraar – do 27 mei 2009

Ik heb tegenwoordig zo her en der een pensioenverzekering lopen. Sinds begin dit jaar stapelen de brieven zich op.

De Tweede kamerfractie heeft voor mij een groene en maatschappelijk verantwoorde polis lopen bij Reaal. Ook voor mijn werkzaamheden bij het Wetenschappelijk Bureau van GroenLinks is een pensioenverzekering afgesloten. En, gekker moet het niet worden, die paar maanden dat ik ad interim heb gewerkt bij Stichting Natuur en Milieu levert me ook nog een pensioenregeling op bij het bedrijfspensioenfonds voor de landbouw.

Al deze clubs lijken er een sadistisch genoegen in te hebben mij te overstelpen met lange en onbegrijpelijke brieven over beëindigde dienstverbanden en uitkoopsommen. Wat ik er precies mee aan moet, blijft me echter onduidelijk. Ik heb het geduld niet deze brieven te uit en te na te spellen.

Heel veel nare consequenties kan dat niet hebben, dunkt me. Voor zover mijn polissen al enige waarde vertegenwoordigden, zal deze door de kredietcrisis inmiddels bijna volledig verdampt zijn.

En daarmee is er weer een probleem als vanzelf opgelost.

De Volkszanger – di 19 mei 2009

De kredietcrisis is natuurlijk heel erg. Maar net als je denkt dat het ergste dieptepunt achter de rug is, gebeurt er iets waardoor het vertrouwen van het Nederlandse volk in een goede afloop nog verder afneemt. Jan en Yolanthe zijn uit elkaar.

Juist in tijden van crisis zoeken mensen de warmte van vrienden en familie op. En dan helpt het als het nationale sprookjespaar het goede voorbeeld geeft. Maar niets daarvan. In plaats van hoop krijgt het Nederlandse volk een extra dis cynisme voorgeschoteld. Zelfs liefde is tijdelijk en uiteindelijk brokkelt het af. Ten minste, als je Jan en Yolanthe als voorbeeld moet nemen.

Het doet ernstig vrezen voor de Europese verkiezingen. Want als het vertrouwen van Nederland, Volendam voorop, nog verder daalt, is dat koren op de molen van de PVV. Mocht Geert Wilders onverhoopt de grootste partij in Volendam worden, dan weet ik wel hoe dat komt.

Ja, natuurlijk heb ik dit blog pas na de bekendmaking van de verkiezingsuitslag geschreven, waarbij de PVV bijna 40% van de stemmen in Ede-Volendam heeft binnengehaald. Maar heeft iemand een andere verklaring?

Haar – vr 15 mei 2009

Ik laat mijn haar tegenwoordig knippen door Marco, een jonge, trendy kapper en tevens eigenaar van kapperszaak SUDS.

Aangezien ik tussen mijn bezoek aan de platenzaak en mijn volgende afspraak nog enkele uren over had, ging ik maar weer eens langs. Na de wasbeurt nam ik plaats op de stoel het dichtst bij de ingang, zodat iedereen die langs liep kon zien dat ik mijn hippe kapper zorgvuldig kies.

Of Marco al last had van de crisis, vroeg ik hem, terwijl hij met zijn vingers door mijn haar ging. Hij antwoordde ontkennend. „Dat is de lipstick-factor”, vertelde hij. „In tijden van crisis stellen mensen grote uitgaven liever even uit, maar verwennen ze zichzelf juist wel door bijvoorbeeld veel te dure lipstick te kopen.”

„Daarnaast”, zo vertelde hij verder terwijl hij met de schaar sierlijk in het rond knipte, „gaan mensen in tijden van crisis ook vaker naar de kapper omdat kort haar een teken is dat het goed met je gaat.” „Oh”, vroeg ik verbaasd, terwijl ik slok nam van de mij door de kapper aangeboden kop koffie, „is dat zo”. „Ja”, wist Marco te vertellen, „want met kort haar laat je zien dat je nog steeds genoeg geld hebt om naar de kapper te gaan.”

Glimlachend rekende ik de vierenveertig euro voor de knipbeurt af. Het ging kennelijk nog steeds goed met me. En vanwege de uitstekende keuze voor de kappersstoel, heeft iedereen dat kunnen zien.

Over de Rooie – za 1 mei 2009

De lokale afdeling van de SP had in het kader van de dag van de arbeid een demonstratie tegen de crisis georganiseerd. Of eigenlijk, een demonstratie tegen de verhoging van de AOW-leeftijd. Geheel onterecht bestempelen zowel het kabinet als de SP deze maatregel als crisisbestrijding.

Wat mij betreft is er niets mis mee om de pensioenleeftijd wat te verhogen. Om maar even in mijn eigen omgeving te kijken: mijn moeder heeft nog helemaal geen zin om over vier jaar te stoppen met werken. En, hoewel het nog ver weg is, ik kan me ook niet voorstellen dat het straks op mijn 65e van de één op de andere dag afgelopen is.

Voor fysiek werk ligt dat weer anders. Een stratemaker houdt het echt niet tot het eind van zijn loopbaan vol om te werken. En ook een fabrieksarbeider heeft het op een gegeven moment wel gehad. Nu wil het toeval dat mensen in deze beroepsgroepen vaak op jongere leeftijd begonnen zijn met werken. Het GroenLinks-voorstel om de AOW-leeftijd te koppelen aan het aantal arbeidzame jaren, is wat dat betreft een stuk sympathieker.

Maar ja, dat krijg je natuurlijk weer niet op een spandoek. Dus heb je aan de ene kant het kabinet dat vindt dat iedereen maar langer door moet werken, en aan de andere kant een handjevol verlopen socialisten die met een gestolen slogan te keer gaan tegen elke modernisering van de Nederlandse arbeidsmarkt.

Ik ben maar thuis gebleven.

Homo Consumens – zo 16 nov. 2008

boekomslag

Je moet het haar nageven. Met de presentatie van haar boek ‘Geluk! voorbij de hyperconsumptie, de haast en de hufterigheid’ heeft Femke Halsema in deze tijden van kredietcrisis blijk gegeven van een uitstekend gevoel voor timing.

Vandaag werd het boek gepresenteerd in De Rode Hoed. Het heeft wel iets poëtisch om op de dag des Heres in een voormalige kerk deze aanklacht tegen de moderne consumptiemaatschappij te presenteren.

Doet me dan onwillekeurig toch weer een beetje denken aan Jezus die voor de tempel in Jeruzalem de kraampjes van de marktkooplui overhoop haalt.

Homo Dives – vr 14 nov. 2008

geld

Dat we de kredietcrisis te danken hebben aan hongerige geldwolven en risicovolle beleggers, zoveel is immers wel duidelijker. Als trouwe spaarder bij de Rabobank die nooit heeft overwogen om over te stappen naar een dubieuze IJslandse bank, vorm ik eigenlijk de ruggegraat van een verder kwakkelende economie.

Toch begon de schamele 3,6 procent spaarrente ook mij wat te vervelen. Dus vroeg ik een afspraak aan bij mijn bank met AAA-rating. Ik mag met mijn spaarcenten dan tamelijk conservatief zijn, een beetje meer rendement mag wel.

Ik werd ontvangen met een kop koffie en uiteindelijk was de conclusie dat ik mijn geld voor een tijdje zou laten vastzetten. Dat alles tegen een rente van 5 procent. Een hoger rendement was bij andere banken wellicht mogelijk, maar liever blijf ik bij een bank die zo vierkant is dat ‘ie niet kan omvallen.

Eenmaal thuisgekomen fantaseerde ik over de nieuwe rijkdom die mij weldra te wachten zou staan. Met een rendement van 5 procent ben ik over een kleine 80 jaar immers miljonair. En, even rekenen, op de manier waarop mijn leeftijd zich ontwikkelt ben ik tegen die tijd nog steeds 29.

Homo Cautus – vr 7 nov. 2008

verzekeringspapieren

Ik moet weer eens kiezen. Ik moet kiezen of mijn pensioengeld gewaagd of juist voorzichtig belegd moet worden. Een beetje een rare vraag die de pensioenmaatschappij me stelt, zo met de achtergrond van de kredietcrisis enzo.

Beter hadden ze gevraagd of ik een advies wilde geven over hoe de Nederlandse banken de afgelopen jaren moesten beleggen. Een beetje dure overnameoorlogjes spelen met het virtuele geld dat ze zogenaamd verdiend hadden met nooit afbetaalde hypotheekjes van arme Amerikaanse gezinnetjes. Maar nee, dat soort dingen vragen ze natuurlijk niet aan mij. Of aan wie dan ook.

Hooguit vragen ze dat aan geldgeile aandeelhoudertjes die met hun kwijlende kop overal ja op zeggen als het maar rendementen met dubbele cijfers oplevert en vervolgens gaan jammeren als hun bankje omvalt.

Gelukkig zit ik met mijn geld bij de Rabobank en met mijn ziektekostenverzekering bij Univé. Toch jammer dat je in Nederland niet zelf je pensioenfonds kan kiezen.

Homo Calculans – za 18 okt. 2008

Rekenmachine

Onlangs kwam ik er geheel toevallig achter dat de staartdeling al enige tijd geen onderdeel meer uitmaakt van het rekenprogramma op de lagere school. Het schijnt één van de vele offers te zijn geweest voor het nieuwerwetse ‘realistische rekenen’, dat ervan uitgaat dat honderd min twee-en-twintig ongeveer tachtig is.

Weinig rekenmethodes zijn zo elegant als de klassieke staartdeling. Regelmatig maak ik, tijdens een raadsvergadering, nog een paar rekensommetjes in de kantlijn van een beleidsvoorstel om te controleren of de getallen wel kloppen. De staartdeling is dan onmisbaar. Vaak is er niets mis met de getallen in het beleidsstuk, maar soms blijkt dat ergens in Excell toch een verkeerde formule ingevoerd is. Het blinde vertrouwen op de computer heeft een infantiliserend effect op mensen. Niemand die het werk vervolgens nog even controleert.

Dat ING de financiële boekhandel niet op orde had, de Amerikaanse hypotheekverstrekkers zich baseerden op hele realistische, maar desondanks foute risico-aannames en dat er eigenlijk überhaupt niemand meer nadenkt over of iets nu wel of niet zou kunnen kloppen, is misschien wel één van de grootste bedreigingen van onze beschaving. Ik heb dan ook geen medelijden met mensen en overheden die hun IJslandse spaargeld kwijt zijn.

Ik hoop zelfs van harte dat ze het niet terug krijgen. Alleen een groot verlies kan mensen er wellicht weer toe bewegen wat verstandigere keuzes te maken. Mensen moeten maar weer eens leren het risico van hun eigen stompzinnigheid zelf te dragen.

À propos, dit is natuurlijk een pleidooi voor de herinvoering van de staartdeling. Het realistische rekenen mag uit het raam, samen met het nieuwe leren, de basisvorming en de tweede fase.

Homo Negans – zo 12 okt. 2008

Great Depression

De kredietcrisis beheerst ook de lokale politiek. De afgelopen week werd er in de commissies Mens & Maatschappij en Onderwijs & Economie al uitgebreid over de dreigende crisis gesproken.

Het leuke van een economische recessie is dat telkens wanneer iemand het woord ‘crisis’ in de mond neemt, de AEX-index weer een paar tiende procentpunt omlaag gaat. Zolang iedereen maar denkt dat het crisis is, dan komt deze vanzelf. Eigenlijk zouden politici en economen dus het beste maar hun kond kunnen houden.

Nu is het snoeren van monden niet echt een optie. Maar in Breda leek het andere uiterste aan de hand. Want bij de begrotingsbehandeling in de commissies leek het er bijna op alsof de gemeente Breda in zijn eentje de crisis kon keren. Hoogmoedswaanzin, als je het mij vraagt. De gemeente gaat over stoeptegels en lantaarnpalen, en zelfs dat kunnen ze niet zonder tussenkomst van aannemersbedrijven. In het beste geval beschermt de gemeenteraad een natuurgebied, plant ze een woonwijkje of doet iets aan de lokale veiligheid. Maar een mondiale crisis afwenden, dat lijkt me meer het werk van de betere halfgoden.

Wat niet onverlet laat dat ikzelf toch mijn maximale bijdrage lever aan het afwenden van de crisis. Ik laat mijn spaarcentjes netjes bij de Rabobank staan en ga niet op jacht naar de hoogste en tevens snelst verdampende rendementen. En voor het overige blijf ik vooral consumeren. De beste remedie tegen een financiële crisis is deze glashard ontkennen. High Brazil is not sinking.