Homo Animadvertens – za 29 sept. 2007

Mr. Jowi en ik

Ik had mijn vegetariërschap voor een dag opgegeven. Er zou Keniaans gekookt gaan worden en dat gaat nu eenmaal niet zonder vlees. Vegetariërs kunnen maar beter naar India op vakantie.

Jowi heb ik leren kennen in Kenia, nu zo’n twee jaar geleden. Hij was de begeleider en persoonlijke vriend van Jaap die in die periode stage liep. Toen Jowi naar Nederland wilde komen om een aanvullende studie te doen, en men druk op zoek was naar sponsoren, had ik niet veel tijd nodig voordat ik besloot medesponsor te worden. En daar stond dus kennelijk deze sponsor-ontvangst tegenover.

Jowi had gekookt. Traditioneel Keniaans. Minder traditioneel was de fles waar hij later die avond mee kwam aanzetten. Zappa. Een soort blauwe Sambuca uit Zuid-Afrika. Mierenzoet en, volgens het etiket, „too cool to hang out with myself”. Ofwel: of je Zappa altijd met meerdere mensen samen wilt drinken. En dat was dan weer helemaal geen probleem. Of, zoals hetzelfde etiket ons wist te melden: „he who lives with the most Zappa’s wins.”

Homo Regens – vr 28 sept. 2007

Geslaagd

Vrijzinnig leiderschap valt soms zwaar. Vandaar dat het bureau van GroenLinks een trainingsweekeinde aanbood aan lokale fractievoorzitters. Daarvoor vertoefde ik twee dagen lang met zeven collegae in het theologisch studiecentrum van de Protestantse Kerk in Doorn.

Samen met zeven collegae-fractievoorzitters en onder leiding van twee trainers  analyseerden we onze leiderschapsstijl. Ik bleek, zoals vele andere GroenLinksers, een typische S3-leider te zijn: veel overlaten aan de mensen zelf en ze daarin proberen te steunen. Kennelijk nemen GroenLinksere leiders niet snel zelf het heft in handen en laten ze veel over aan de kennis en kunde van de mensen onder zich.

Op zich niets mis mee, ware het niet dat verschillende situaties soms ook om een verschillende aanpak vragen. Soms moet je juist een andere stijl kiezen om effectief leiding te geven aan een proces. Bijvoorbeeld door zelf heel duidelijk een koers uit te stippelen en anderen vragen om die koers te volgen. Leiding nemen dus, in plaats van geven.

Wanneer je inziet wat je eigen, natuurlijke leiderschapsstijl is, wordt het makkelijker om soms een andere benadering te kiezen wanneer de situatie daar om vraagt. Ferm en stevig, wanneer het voor de mensen waarmee je werkt onduidelijk is wat er precies van ze verwacht wordt en hoe ze dit moeten aanpakken of juist geheel delegeren wanneer medewerkers zich al hebben bewezen.

De volgende ochtend conflictmanagment. Aan de hand van rollenspelen speelden we voorbeelden na uit de eigen praktijk. Best lachen, om anderen jouw fractiegenoten te zien naspelen. Al ga ik natuurlijk niet vertellen wat er werd nagespeeld. Sommige dingen behoren nu eenmaal binnen de muren van een theologisch studiecentrum te blijven.

Homo Aestimans – do 27 sept. 2007

Barst - foto Jaap van Kemenade

De evaluatie-vergadering van Breda Barst liep een beetje uit de hand. Het festival was dit jaar zo druk bezocht dat het sommigen een beetje boven het hoofd gegroeid was.

Barst was dit jaar een groot succes en ook financiëel is het festival bijzonder prettig afgesloten. We hebben nu een behoorlijke oorlogskas, waarmee we ook één of twee mindere jaren, bijvoorbeeld door slecht weer, niet meteen in de rode cijfers zitten.

Dat het aantal bezoekers van Breda Barst weer hoger was dan in voorgaande jaren, resulteerde bij sommige leden van de organisatie in het doen van nogal absurde voorstellen. Zo stelde iemand voor om het Valkenberg voortaan hermetisch af te sluiten en iedereen te fouilleren en elke tas om te keren om te kijken of er geen drank of wapens meegesmokkeld worden. Ik was het er niet mee eens.

Breda Barst is een feestje, voor ons en voor de bezoekers. Goed, het is de laatste jaren een groot feestje. Dat het een feest voor iedereen is, zorgt er juist voor dat er zelden opstootjes zijn. Een fuik waar iedereen eerst tien minuten in de rij moet staan, maakt die gezelligheid er niet beter is. En, bottom-line, als iemand iets mee naar binnen wil smokkelen, zeker iets dat op een steekwapen lijkt, zal dat dat altijd lukken.

Breda Barst is een feestje. Geen overbodige veiliheidsmaatregelen, omdat iedereen zich altijd maar bang laat maken. Wel een sfeer waarbij iedereen zich zo prettig voelt dat bezoekers zelf al ingrijpen als ze ergens een opstootje zin gebeuren. En security die vrolijk en vriendelijk is en de boel een beetje in de gaten houdt. Een positieve insteek, dat is de kracht van Breda Barst. En dat moet het ook vooral blijven.

Homo Tranquillus – wo 26 sept. 2007

Stiltecoupé

„Je komt toch niet mijn rust verstoren hè”, verzuchtte ik toen collega-raadslid Richard Blankenstein de deur van de coupé open schoof en tegenover me plaats nam. Ik zat nog in de eenzelvige fase van de ochtend en had alleen maar oog voor mijn krant.

Richard zette zijn tas op schoot keek me indringend aan. Even heerste er een ongemakkelijke stilte, die werd onderbroken door het zagende geluid van een opengaande rits. Terwijl Richard zijn Volkskrant uitvouwde, antwoordde hij „bij jou in de coupé is het ten minste rustig”.

Homo Visitans – di 25 sept. 2007

Op wijkbezoek

De raad was op wijkbezoek. En, eerlijk, het was één van de leukste wijkbezoeken ooit. Dat had waarschijnlijk alles te maken met het enthousiasme waarmee we ontvangen werden.

Het bezoek was aan de wijk Brabantpark en het nabijgelegen Driesprong. In de volksmond ook wel de Molukkenwijk genoemd. En in beide wijken staat heel wat te gebeuren. Brabantpark krijgt er een aantal redelijk grote inbreidingslocaties bij en de Driesprong wordt flink geherstructureerd. Vroeger noemden ze dat saneren, oftewel: slopen en nieuwbouwen.

Enkele jaren geleden was er onder de Molukse stadsbewoners nog wel verzet tegen de herstructureringsplannen, maar dankzij goed overleg en een heel positieve insteek van de wijkbewoners, is dat verzet geluwd. Er kwam een terugkeergarantie en deze keer zijn we van plan om ons daaraan te houden. Van de terugkeergarantie die de Nederlandse overheid aan de KNIL-soldaten gaf in de vorm van de nooit nagekomen belofte van onafhankelijke Molukken, is immers nooit iets terecht gekomen.

Breda is één van die steden die, na een aanvankelijk mensonterende opvang in de voormalige Nederlandse doorvoerkampen, een flinke groep van de Molukkers mocht opvangen. Daar ben ik stiekem wel een beetje trots op. We waren er vroeg bij met de multi-culturele samenleving. Als kind opgroeiend in Brabantpark, had ik redelijk wat klasgenootjes uit de Molukse wijk. Ik heb ze altijd vreselijk aardig gevonden. Maar dat kwam misschien omdat ze bij verjaardagen ook altijd de lekkerste tractaties hadden.

Nog iets leuks: de wijkraad van de Driesprong kwam, zo werd ons uitgelegd, voort uit de oude kampraad in Vught. Die was, geheel in lijn van de strakke legerorganisatie, aanvankelijk nogal hiërarchisch opgebouwd. Dat is er overigens met de nieuwe generatie bestuurders wel afgesleten. De Molukse wijkraad is daarmee ook eigenlijk zo’n beetje de eerste wijkraad die in Breda is opgericht. De wijkraad Brabantpark is een heel stuk jonger, en onlangs geheel vernieuwd. En die twee wijkraden hebben al besloten veel meer met elkaar samen te gaan werken en rekening te houden met elkaars problemen. En daar kunnen sommige anderen nog wat van leren.

Homo Recobans – zo 23 sept. 2007

Breda Barst-logos

De Barstbecue, zo noem ik hem maar. Het jaarlijks terugkerende vrijwilligersfeestje voor de ruim honderdvijftig vrijwilligers van Barst. Vroeger in de tuin van Miller Time, ooit vanwege bezuinigingen zelf gecaterd op de binnenplaats van De Nieuwe Veste en inmiddels al weer enkele jaren in de achtertuin van Café de Speeltuin.

Vooraf kwam Jaap eerst even bij me langs. Indrinken, schijnt dat te heten. Ik noem het gewoon gezellig. De zon scheen op het dakterras en er stond nog een fles rosé in de koeling die er om vroeg opgedronken te worden.

Vervolgens togen we met houten ladder naar het park. Eén decorstuk, een ster, was aan een lantaarn blijven hangen en die wilden we nog even verwijderen. Al was het maar om op het vrijwilligersfeest onze plichtsgetrouwheid te kunnen laten zien. Helaas was iemand ons voor geweest, al vraag ik me af hoe lang hij heeft moeten proberen te klimmen alvorens het hem gelukt was.

Met ladder, maar zonder ster, kwamen we aan op de Barstbecue. Waar, het was natuurlijk te voorspellen, al meteen geroepen werd „zeker van plan om ladderzat te worden?”. En dat waren we inderdaad van plan.

Homo Concinnus – za 22 sept. 2007

door Pien Storm van Leeuwen

Sem Mallee is kunstenaar. En Sem is ook begaan met de wereld. Dus maakte Sem enkele jaren geleden een vijftig meter lang schilderij over de bevrijding van Breda. Geen kunstinstelling wilde het exposeren. Uiteindelijk werd het vredesdoek in Bergen op Zoom tentoon gesteld.

Het was toen aanleiding voor mij om daar gepikeerde vragen over te stellen aan de wethouder. En dat kon Sem dan wel weer waarderen. Reden voor hem om me uit te nodigen voor de onthulling van een nieuw mega-project. En dat kon ik dan wel weer waarderen. Dit keer was het een vijftig meter lang milieuschilderij, gemaakt door vijftig verschillende kunstenaars. En dankzij de hoon die de Bredase instellingen destijds ten deel viel, maar misschien ook wel een beetje omdat de nieuwe cultuur- en milieuwethouder een GroenLinkser is, kon Sem dit maal kiezen in welke instelling hij zijn doek zou exposeren.

Sem wil het schilderij na de expositie cadeau doen aan Al Gore. Sem weet zelf namelijk dondersgoed hoe je de media moet halen.

Homo Expediens – vr 21 sept 2007

Archief

Het was het einde van de week. Na een gesprek met de wethouder en een lunch met de afdelingsvoorzitter liep ik naar de fractiekamer op het Bredase stadhuis. Na een intensieve week volgde een middag therapeutisch opruimen.

De archiefkast puilde uit, letterlijk. De kunst van het archiveren is niet persé de kunst van het bewaren. En ook niet alleen de kunst van het logisch ordenen. Een archivaris moet vooral weten wat na verloop van tijd weer weggegooid kan worden.

En dus liep ik alle dossiers langs op relevantie, met in mijn achterhoofd de vraag of het onderwerp ooit nog politiek zal gaan spelen. Het leverde, behalve enkele wandelingen naar de oud-papier container, net genoeg winst op om alles weer netjes in twee kasten kwijt te kunnen.

Het zal een opluchting zijn voor het huidige en voor toekomstige colleges. Zij hoeven van GroenLinks geen vragen meer te verwachten over bijvoorbeeld de IJsbaan, Boerderij Wildhage of het destijds vermeende gezondheidsgevaar van GSM-masten. Wel heb ik een nieuw dossier aangelegd over Veemarktstraat 58. Het Stadskantoor is gewaarschuwd.

Homo Internuntius – do 20 sept. 2007

stadhuis breda

De eerste raad van het nieuwe politieke seizoen. De actoren staan klaar, licht en camera’s staan in positie en de scripts zijn geschreven. De show kan beginnen.

Eigenlijk was het maar een heel kleine agenda die desondanks goed was voor een avondvullend programma. Maar liefst drie punten vroegen om een uitgebreide behandeling: het eerste burgerinitiatief, de woonvisie en onderwijshuisvesting. En aangezien ik over de twee laatstgenoemde punten al eerder geschreven heb, wil ik me nu tot het burgerinitiatief beperken.

Het burgerinitiatief geeft inwoners van de stad de mogelijkheid om zelf een voorstel op de raadsagenda te zetten. Daarvoor moeten zij voldoende handtekeningen verzamelen. Afhankelijk van of het voorstel op een buurt, een hele wijk of zelfs de gehele stad gericht is, moet dat 5% van de buurtbewoners, 2% van de wijkbewoners of 1% van de inwoners van de stad zijn.

Het burgerinitiatief van de wijkbewoners van het Ginneken kwam er kortgezegd op neer dat zij een visie wilde hebben over een aantal inbreidingslocaties in hun wijk. Maar daar waren de wethouders niet zo blij mee. Die kwamen dan ook met een eigen voorstel. Een beetje in de trant van „stemt U dat burgerinitiatief maar gewoon af, en dan maken wij wel een bescheiden visie”. Nogal bot in de richting van de indieners en als moeder van het burgerinitiatief kon de GroenLinks-fractie dat dan ook niet verkroppen.

Maar het initiatief zoals het er nu lag, kon ook niet op een meerderheid in de raad rekenen. Dus hadden wij, in de persoon van collega-GroenLinkser Sietzke Schokker, samen met de bewoners een wijzigingsvoorstel voorbereid, wat het plan voor de gemeenteraad wel aanvaardbaar maakte. Want gek genoeg -zo zitten de regels nu eenmaal in elkaar- kan de raad een voorstel wel aanpassen, maar kunnen de indieners dat niet. Dan zouden ze immers opnieuw allemaal handtekeningen moeten verzamelen.

Uiteindelijk was het een geslaagde insteek. Het wijzigingsvoorstel van GroenLinks, dat samen met de bewoners opgesteld was, kreeg een meerderheid in de raad en het eerste Bredase burgerinitiatief was dus gered. De bewoners van het Ginneken krijgen hun visie op de nieuwe ontwikkelingen in de wijk. Zij het dat niet alleen de inbreidingslocaties, maar de hele wijk in beeld gebracht wordt. En dat komt de onderlinge samenhang van de wijkvisie alleen maar ten goede.

Homo Admonens (slot) – wo 19 sept. 2007

e-card

Lees hier en hier wat er aan vooraf ging.

Ik moet nog een verhaal afmaken. De meesten zullen al vergeten zijn dat ik het ooit was begonnen, maar René niet, en die wordt ongeduldig.

Hoe zat het ook al weer. Nu ja, hij had een brief gestuurd. Een e-card welteverstaan. En dat maakte een hoop los bij mij. Niet omdat ik e-cards vreselijke dingen vind, dat kan René niet weten. Maar wel omdat hij een grapje maakte over mensenrechtenschendingen en de aantasting van lichamelijke integriteit. Eén van de meest grootschalige verminkingen ter wereld: de jongensbesnijdenis.

Eerder schreef ik daar al over. Eigenlijk is het schandalig dat in naam van religie in het lichaam van baby’s of kinderen gesneden wordt. Onvrijwillig, onwetend, maar onder druk van de familie en de maatschappelijke norm. Een tatoeage op je arm op je achtste, een piercing door je wenkbrauw op je vijfde? De Tweede Kamer zou te klein zijn. Maar vrolijk en niet medisch noodzakelijk snijden in het mannelijk lid? Tuurlijk joh, ga je gang.

Ja, de e-card van René sloeg open wonden. Alhoewel, het is eigenlijk best goed genezen bij mij.

Lees verder “Homo Admonens (slot) – wo 19 sept. 2007”