Homo Componens – di 9 okt. 2007

DWARS

Het afgelopen DWARS-congres had per motie verordonneerd dat ik een DWARS-lied moest schrijven. Ik had al bedacht dat het een acrostichon moest worden. Hierbij dan ook het resultaat, vooralsnog geïnspireerd op het nummer Deportee (Plane Wreck at Los Gatos) van Woody Guthrie, op muziek van Martin Hoffman.

De wereld kan beter, de wereld kan mooier
De wereld, de aarde, de hele planeet
We mogen dan jong zijn, we hebben de toekomst
Dus luister naar ons als je dat nog niet weet

Refrein
DWARS, dat zijn we en zullen we blijven
We vechten voor mensen, en dieren, en bossen
Voor vrijheid, gelijkheid, en voor eerlijk delen
We strijden voor ons ideaal… allemaal

Waar onrecht en onmacht de mensen verteren
Komt DWARS om de hoek als de redder in nood
Wij zullen strijden, met woorden en daden
Tot de wereld perfect is, is DWARS nog niet dood

Refrein

Afval verpest onze aarde, ons water,
We staan langzaamaan op de rand van een klif
Nu snelle winst geeft problemen voor later,
Wij pleiten voor duurzaam, dus weg met dat gif,

Refrein

Redelijk willen stroomt over de aarde,
Maar redelijk is soms ook best radikaal,
Alles van waarde is zonder ons weerloos,
Wij komen in axie en maken kabaal

Refrein

Somberheid zal onze wereld niet kleuren
Cynisme, wij zullen niet wijken daarvoor
En ook al moet er nog wel heel wat gebeuren
Wij geven niet op, onze axie gaat door

Homo Defendens – ma 8 okt. 2007

loopgraaf

Algemene Ledenvergadering in Breda. Ik moest me verdedigen tegen het kritische stuk van de leden.

Enkele maanden geleden kreeg de afdeling een kritisch manifest (lees hier) opgestuurd van een zestal lokale leden die het allemaal niet zo zagen zitten. Ze hebben vervolgens van mij ook een reactie gekregen (lees hier) Het artikel deed me denken aan een ander kritisch manifest (lees: hier) en wel om drie redenen.

De eerste reden was dat het manifest in de begeleidende tekst zeer afkeurend (en op punten feitelijk volstrekt onjuist) is, maar vervolgens in de geformuleerde conclusies (verbeterpunten) zo mild en redelijk dat de fractie diezelfde conclusies in grote lijnen zelf ook al had getrokken in een evaluatie en dus alleen maar kon onderschrijven.

De tweede reden was dat de zes kritische leden er vooral ook de pers mee hadden gezocht. Op zich overigens geen enkel probleem, het is immers hun manifest. Minder fraai vond de afdelingsvoorzitter dat er ook notulen van het partijbestuur naar de pers waren gestuurd.

De derde reden was dat het initiatief voor dit kritische manifest weer eens uit de PSP-hoek kwam. Kennelijk was er vroeger binnen die partij een hardnekkige groep mensen die alleen maar conflict-politiek kunnen bedrijven. En dat is volgens mij ook het onderliggende meningsverschil tussen de fractie en de kritische leden: ik ben er van overtuigd dat ik binnen de coalitie het meeste binnenhaal door elkaar dingen te gunnen en gezamenlijk lijnen uit te zetten, zij denken dat de fractie juist meer kan bereiken met een vechtershouding. Het is een fundamenteel verschil in inzicht en strategie: ik ben nu eenmaal meer van het harmoniemodel.

Ik heb me dit maal niet in de verleiding laten brengen tijdens de ledenvergadering de frontale aanval te kiezen. Elke paragraaf werd in de vergadering minutieus besproken. Daarbij bleven de critici telkens alleen staan, waardoor een vooraf voorbereide motie van afkeuring door hen ook niet werd ingediend.

Jammer eigenlijk. Ik had wel duidelijkheid gewild. Of je keurt de wijze waarop fractie en fractievoorzitter nu opereren af, of je keurt deze goed. In de ledenvergadering zou ongetwijfeld het laatste gebeurd zijn, maar de critici kunnen de discussie altijd nog heropenen met de mededeling dat er geen formele uitspraak ligt. Misschien moet ik volgende keer dan zelf maar een motie indienen.

Homo Acetosus – zo 7 okt. 2007

congres-publiek

Telkens wanneer het DWARS-bestuur verantwoording moet afleggen over het in het afgelopen half jaar door hen gevoerde beleid, leidt dat bij sommige DWARSers tot zure en kritische opmerkingen. Deze keer was geen uitzondering.

En het DWARS-bestuur had nog wel zo zijn best gedaan een multimediale presentatie te geven. Het leidde meteen tot de eerste zure opmerking: „duurt het nog lang, want dit hebben we allemaal al in jullie schriftelijke verantwoording kunnen lezen”. Duidelijk een opmerking van iemand die zat te popelen om eens flink van wal te steken met forse kritiek.

Nu moet ik eerlijk zeggen dat ik zelf niet erg gediend ben van multimediale presentaties. Wat dat betreft kon ik deze opmerking billijken. Maar ik voelde me toch geroepen om iets later een opmerking over de bitchy toonzetting van sommigen te moeten maken. Wellicht ga ik mij in mijn laatste actieve DWARS-jaren nog opwerpen als sfeerbewaker.

Desondanks kon ik me niet inhouden toen organisatorisch voorzitter Jesse Klaver zich verdedigde tegen het kritiekpunt dat hij zich teveel met het hervormen van de interne procedures bezig hield. „Het gaat niet om de procedures, het gaat om de invulling daarvan”, was zijn letterlijke antwoord. Oud voorzitter Onne en ik keken elkaar enkele seconden aan en barstten daarna in lachen uit.

Overigens, wie de exacte stemmingen over de invulling van de nieuwe bestuursposten wil weten:
Joeri van het Hoff (voorzitter): 43 voor, 6 tegen, 6 onthoudingen;
Jesse Klaver (secretaris organisatie): 44 voor, 4 tegen, 7 onthoudingen;
Jaap van der Heijden (penningmeester): 51 voor, 1 tegen, 3 onthoudingen;
Doortje van Hal (promotie en ledenwerving): 47 voor, 4 tegen, 4 onthoudingen;
Rick Meulensteen (internationaal secretaris): 50 voor, 3 tegen, 2 onthoudingen;
Hella Godee (politiek secretaris): 53 voor, 0 tegen, 2 onthoudingen;
Diederik ten Cate (politiek secretaris): 47 voor, 5 tegen, 3 onthoudingen;
Esther Tienstra (politiek secretaris): 51 voor, 2 tegen, 2 onthoudingen;

Homo Abolescens – za 6 okt. 2007

Oudezijdse Kolk in Amsterdam

Het DWARS-congres is en halfjaarlijks hoogtepunt in de politieke cyclus. Een DWARS-congres kent namelijk, geheel volgens de basisdemocratische beginselen, geen enkele beperking als het gaat om de inbreng van de aanwezigen.

Dat betekent dat niet alleen dat iedereen vrijwel onbeperkt het woord krijgt, of anders zelf gewoon neemt, het betekent ook dat je zo’n beetje op elk gewenst moment een motie of amendement kunt indienen.

Zo lag er dit maal ook een motie om DWARS van naam te doen laten veranderen, ingediend door Simon en Mieke. De tekst luidde als volgt:

Het DWARS-congres bijeen op 6 en 7 oktober in Amsterdam, overwegende

  • dat DWARS allang al niet meer dwars is, maar mee gaat met iedere mening van GroenLinks;
  • dat dat eigenlijk prima is, want GroenLinks is de beste partij van Nederland en een toffe club;
  • dat onze politiek voorzitter met enige trots in de Volkskrant heeft gezegd dat wij tegenwoordig ’Femke Jugend’ worden genoemd;
  • dat Femke Halsema niet meer een termijn in de Tweede Kamer kan dienen;
  • dat DWARS een vooruitziende blik heeft;

spreekt uit dat:
DWARS voorstaan Selçuk Jeugd genoemd moet worden en gaat over tot de orde van de dag.

Ik heb zelf maar tegen de motie gepleit, waarop de indieners hem hebben teruggetrokken. DWARS is een politieke beweging waarbij idealen het bindmiddel zijn en niet personen. Maar uiteraard heb ik ook uit lijfsbehoud tegen de motie gepleit. Stel je voor dat ik voor had gepleit en de motie was alsnog afgewezen, dat zou toch treurig zijn.

Daarmee was ik er overigens nog niet. Per motie werd ik tevens opgedragen om het tijdens het DWARS-kamp geboren DWARS-lied verder af te schrijven. En had ik zelf ook nog een motie die het, gelukkig gehaald heeft. Al moest ik daarvoor punt 15 veranderen in ‘de boeken van Gerard van het Reve’ en punt 20 zelfs schrappen. Ach, politiek is compromissen sluiten. Ook bij DWARS.

De leden van DWARS, bijeen tijdens hun congres op 5 oktober 2007, overwegende dat

  • er nog veel te verbeteren valt in deze wereld;
  • DWARS daarin voorop zou moeten lopen;
  • Ayaan weer terug is;
  • Geert nog rondloopt;
  • God in Jorwerd is teruggekeerd;
  • We te maken hebben met het meest betuttelende kabinet sinds tijden;

constaterende dat hetgeen hierboven staat echt heel erg is, en zeker niet is opgeblazen;

Spreekt uit dat, hoewel we al onze wapens hebben ingeleverd, het DWARS-bestuur er alles aan moet doen om een (virtuele) bom te leggen onder

1) dit kabinet,
2) racisme,
3) xenofobie,
4) seksisme
5) homofobie,
5a) heterofobie;
6) islamofobie,
7) uitbuiting en onderdrukking;
8) dierenleed,
9) milieuvervuiling
10) europafobie;
11) de uitwassen van Geert Wilders;
12) de te makkelijke demagogiek van de Socialistiese Partij;
13) Maoisme in zijn algemeenheid;
14) ASO-bakken,
15) de boeken van Gerard van het Reve;
16) methaan, co2, nox en so2 (en met terugwerkende kracht ook zure regen),
17) Kernenergie (geen bommen onder centrales a.u.b.);
18) kindsoldaten;
19) terrorisme en de verenigde staten (de uitwassen dan, hè),
20) geile brenda en belspelletjes;
21) elke verwoede poging om meer op de JD te lijken;
22) genetische manipulatie;
23) al die andere dingen waar we tegen zijn;
24) overbodige moties die achteraf toch lang zo grappig niet blijken te zijn en altijd op het allerlaatste moment worden ingediend.

Homo Somnians – vr 5 okt. 2007

Breda's Museum

Jeroen Grosfeld is de directeur van het Breda’s Museum. In het kader van het Stedelijk Cultuurdebat gaf hij een presentatie over de toekomstvisie van het museum.

Jeroen had grootste plannen. Nieuwbouwplannen zelfs. Er moest een grote ruimte bijgebouwd worden. Een vierkant blok dat ruimte moest gaan bieden aan de mooiste stukken uit de collectie. Een replica van het Turfschip bijvoorbeeld, schaal 1 op 4. En aan de achterzijde van het gebouw moest een nieuwe ingang komen. De voorkant van het Breda’s Museum staat nu namelijk nogal onzichtbaar in een nieuw-gebouwde woonwijk.

Dat laatste komt omdat het museum is gevestigd in het statige hoofdgebouw aan de rand van het terrein van de voormalige Chassé-kazerne. Op het kazerneterrein is een moderne woonwijk verrezen. Het museum-gebouw is dus nogal naar binnen gekeerd.

En als die nieuwe ingang er komt, uitkijkend over de weg langs het voormalige kazerneterrein, dan moeten er wellicht ook wat doorkijkjes gemaakt worden in de aan de overzijde gelegen Lange Stallen. Dit voormalige stallen is al lange tijd in gebruik als woon- en atelierruimte en herinnert nog aan de klassieke houten stalstructuur uit de zeventiende eeuw. De huidige, stenen bebouwing dateert uit 1765, ware het niet dat er enkele decennia geleden een verdieping opgebouwd is, voorzien van oerlelijke, driehoekige dakkapellen. Het gebied achter de Lange Stallen is nu een lelijk parkeerterrein, waar ooit een boerderij had gestaan, maar wordt binnenkort ontwikkeld als extra toevoeging aan de detailhandel in de binnenstad. Geen wonder dus dat Grosfeld graag doorgangetjes wil die uitkijken op de ingang van zijn museum. Toch ging hij wat mij betreft daar toch echt te ver. De Lang Stallen zijn monument: een doorkijkje of twee zou van één lange stal drie korte stalletjes maken. Weg historische structuur. Een historisch museum zou beter moeten weten.

De plannen van Grosfeld waren al met al een beetje over de top. Toch waardeer ik het als museumdirecteuren out-of-the-box durven te denken. Onafhankelijke geesten met droomwensen. En laat ik hem op één punt gelijk geven. Het huidige museum heeft evenveel tentoonstellingsruimte als depotruimte in zijn museum. Dat is een duur depot op dure grond, midden in het centrum van Breda. Als we het depot kunnen verplaatsen naar een goedkopere ruimte aan de rand van de stad, dan kan het museum zijn tentoonstellingsruimte zonder veel problemen verdubbelen. Geen dure verbouwingen, geen rare nieuwbouw. Gewoon logisch nadenken.

Homo Serotinus – do 4 okt 2007

Den Haag Holland Spoor

Shit, telefoon in de oplader laten zitten, dacht ik toen ik net het Kamergebouw uitstapte. Ik draaide me om en liep terug. Eenmaal herenigd meldde de klok op de telefoon mij dat ik nog voldoende tijd had om mijn trein te halen.

De tijd was zelfs voldoende om samen op te lopen met een collega, die er gelukkig ongeveer hetzelfde tempo op nahoudt als ik. En dus nestelde ik me enkele minuten later geheel alleen in een verder volstrekt lege coupé. Niet voor lang. Aangekomen op Holland Spoor realiseerde ik me dat ik nog iets had laten liggen.

Aangezien ik weinig zin had om de volgende dag alleen als koerier heen en weer naar Den Haag te reizen, besloot ik terug te reizen. Helaas vielen net de deuren dicht. Dus uitgestapt in Delft, waar ik alsnog omdraaide richting het westen.

Dat ik op Delft een klein kwartier moest wachten, viel me eigenlijk niet eens tegen, ook al was het een boemeltje. Vervolgens besloot ik maar op HS uit te stappen en per tram in de richting van het Kamergebouw te rijden. Terwijl de eerste HTM-chauffeur het nog presteerde om recht voor mijn gezicht de deuren te sluiten, was de bestuurder van de vrij snel daarop arriverende tram 9 al een heel stuk vriendelijker. Drie haltes later stapte ik uit bij het stadhuis en liep met gezwinde spoed naar mijn bureau, pakte wat ik pakken moest, liep terug en huppelde in de richting van de tramhalte en kon nog net voor tram 1 arriveerde, het perron op springen.

De tram was precies op tijd. Ik zou slechts een uur later in Breda arriveren dan gepland, ware het niet dat ik getuige was van een bijzondere gebeurtenis. De Intercity naar Breda vertrok te vroeg. Vijf-en-twintig seconden te vroeg, en wederom net voor mijn neus, sloten de deuren. Bijna een halve minuut. Een eeuwigheid welhaast, voor de getrainde treinrenner. Vloekend zag ik hoe de achterkant van het treinstel langs me trok. Ik keek nogmaals op de stationsklok. De secondewijzer tikte net langs de vijf: 19:27.05. Over negenentwintig minuten en vijfenvijftig seconden kwam de volgende. Die gelukkig wel op tijd vertrok. Dat wil zeggen, twintig seconden later.

Homo Struens – wo 3 okt 2007

Debatweekeinde. Foto: Margot Scheerder

Het begeleidingspanel organisatie kwam bijeen om na te praten over het debatweekeinde van GroenLinks. Eén van de meest prangende vragen: hoe betrek je anno 2007 de leden bij de belangrijke beslissingen die genomen moeten worden.

De partijstructuur van GroenLinks is sinds de oprichting in 1990 niet noemenswaardig veranderd. En zelfs toen was het niet veel meer dan een kopie van de structuur van de PPR. Hoogste orgaan was toentertijd het jaarlijkse afgevaardigdencongres, waar per afdeling een aantal vertegenwoordigers naar toe werd gestuurd. Tussen de congressen door is de partijraad het hoogste orgaan. Eind jaren ‘90 is het congres opengesteld voor alle leden. De partijraad heeft wèl zijn federatieve karakter behouden, alleen zullen veel partijraadsleden helaas zelden overleggen met hun afdelingsleden als het gaat om hun inbreng.

Ik ben er zeer van overtuigd dat federatieve inrichtingen uit de tijd zijn. Sommigen vinden de lokale afdeling de basis van de partijdemocratie, maar dat standpunt is achterhaald door de veranderende samenleving waarin opvattingen steeds minder door geografische en steeds meer door individuele omstandigheden bepaald wordt. Kortheidshalve heeft de homo in Eindhoven misschien meer met een collega in Rotterdam gemeen, dan met een afdelingsgenoot in de eigen stad. Federatieve structuren bieden geen ruimte voor geografisch ongebonden diversiteit.

Als je het federatieve definitief verruild, hoe zorg je dan tegelijkertijd dat minderheidsopvattingen een plaats krijgen in de besluitvorming? Meerderheden van Vijftig-procent-plus-één zijn vanuit democrartisch oogpunt onwenselijk en blijken vaak broos. In mijn ogen is er veel te winnen door niet de besluitvorming centraal te stellen, maar het proces. Waarom kunnen leden niet ècht gezamenlijk werken aan een verkiezingsprogramma. Ik ben wel voorstander van de VerkiziWiki, waarbij, naar analogie van andere wiki-systemen, mensen onderling werken an hoofdstukken en paragrafen en waarbij een programcommissie vooral redactionele eenheid bewaakt en rondzingende discussies en vandalisme tegenhoudt. Dat zo’n aanpak met de waarheid prima blijkt te kunnen, bewijst Wikipedia. Het experiment dit nu te doen met meningen, lijkt me uitdagend en bevrijdend.

Hoe de kieslijst vastgesteld moet worden, daar ben ik nog niet uit. Wèl dat dat anders moet, met meer oog voor vernieuwing, maar ook meer oog voor het plaatsen van minderheidsvertegenwoordigers die wellicht niet de steun hebben van een absolute meerderheid van de GroenLinks-leden, maar wel een aanzienlijke achterban in de partij hebben. Overigens, dat moet me dan ook van het hart, deze minderheidsvertegenwoordigers zullen zich, eenmaal in een fractie gekozen, wel gebonden moeten voelen aan de strategische lijnen die door een fractie gezamenlijk wordt uitgezet. Maar dat moge logisch zijn.

Homo Opinans – di 2 okt 2007

gay.eu

Ter ere van de lancering van de Turkse versie van de profielensite gay-punt-eu werd mij gevraagd of ik een welkomstcolumn wilde schrijven. Bij voorkeur tweetalig. Tuurlijk.

Stel, je bent een homoseksuele politicus in Nederland met Turkse wortels en je wordt gevraagd of je een welkomstcolumn voor de Turkse familie van Gay.eu te schrijven. Dan ben je aanvankelijk zeer vereerd dat die taak je te beurt valt. Niet veel later komt het koude zweet. Want wat heb je die Turkse homo’s nu eigenlijk te melden?

Ik vind Turkije maar een raar land. Fascinerend, maar raar. Het is een land waarin de Islamitische AK-partij meer voor de rechten van homo’s heeft gedaan dan alle voorgaande regeringen. Ook al is het alleen maar om bij de Europese Unie te behoren. En hoewel je als homo het liefst zo min mogelijk met het leger te maken wilt hebben, is het tegelijkertijd het instituut dat in ieder geval de seculiere staat zal beschermen. Toch ook fijn voor homo’s, als de sharia niet wordt ingevoerd. Dus wat moet je nu als Turkse homo: stemmen op een seculier of stemmen op een ex-fundamentalist?

Je zult maar homo zijn in Turkije. Wie is dan je boegbeeld? Aan Tarkan heb je niets. Denk je net dat ‘ie bij de club hoort, ontkent hij het vervolgens weer in een nieuw interview. En waar moet je terecht? In één van de eerste columns op de Turkse portal van Gay.eu las ik dat je in één van de populairste bars van Turkije als man niet meer met make-up binnen mag. En nee, dat is vast geen maatregel om fans van emo-bands als Tokio Hotel buiten te houden.

Stel je bent een Turkse homo en ook nog eens moslim. Nu verkeer ik zelf in de gelukkige omstandigheid dat ik het juk van het geloof van me heb afgeworpen, maar dat is niet iedereen gegeven. Je zult maar in de hemel terechtkomen en opgescheept worden met 72 vrouwelijke maagden.

Het is al weer even geleden dat ik voor het laatst in Turkije ben geweest. Flanerend over de Istiklal Caddesi in Beyoğlu. Een tussenstop bij de Inci-bakkerij voor een profiterol en ‘s avonds uitgebreid dineren in Hasir. Gay-clubs ben ik nooit tegengekomen, dus wellicht dat iemand me voor een volgende bezoek een goede aanbeveling kan doen. Nu we in Nederland al die moeite gestoken hebben in een Turkse portal voor gay.eu, mogen we daar toch op zijn minst een paar leuke uitgaanstips aan overhouden.

Goed, het gaat misschien allemaal wat langzaam met die Europese eenwording. En er zijn hier in Nederland nog best wat mensen die zo hun twijfels hebben over Turkse toetreding. Maar ik ben ervan overtuigd dat dankzij gay.eu de Europese integratie weer een stap dichterbij komt. Dus als jullie nu allemaal grens-overstijgende relaties en vriendschappen aangaan, komt het vast wel goed met die Europese gemeenschap. Rest mij slechts de Turkse homo’s van harte welkom te heten. We hebben er eigenlijk al te lang op moeten wachten. Lees verder “Homo Opinans – di 2 okt 2007”

Homo Photographicus – ma 1 okt 2007

fototoestel

Er kwam een fotograaf langs op mijn werk in Den Haag om een foto van mij te nemen. Dat is voor beide partijen niet leuk. Ik vind mezelf namelijk zelden geslaagd op foto’s staan.

De fotograaf nam er flink de tijd voor. Belichting, achtergrond, alles moest perfect zijn. En natuurlijk moest ik ook nog vrolijk op de foto staan. Maar daar ligt toch echt de grens. Lachen geeft rimpels

De foto is bedoeld voor het magazine Bodyguard, een tijdschrift voor homo’s. En die besteden in één van hun komende nummers aandacht aan homo-bloggers. Wordt die lelijke foto straks ook nog studie van geile mannen die mij aan een vleeskeuring gaan onderwerpen.

Moet ik ook maar niet zo hoog scoren op google als je de woorden ‘homo’ en ‘blogger’ intikt. Misschien wordt het zo langzamerhand ‘ns tijd voor andere titels.

Homo Praeoccupans – zo 30 sept. 2007

Zappa

Na een dag vol training, een Keniaanse maaltijd en een fles Sambuco bleef nog slechts de verjaardag van Gert-Jan over. Eigenlijk was hij al weken eerder jarig geweest, maar Gertje is soms net mijn weblog. Leuk, maar enigszins vertraagd.

Noblesse Oblige, en dus moest Gert zelf natuurlijk draaien. Het Balkon van Dok19 deinde mee op de pompende beats. Onder de feestgangers ook Peter, voorheen kunstschilder en in de toekomst vast ook wel weer, maar nu even niet.

We hadden elkaar al enige tijd niet gezien en enthousiast vroeg Peter hoe het gesteld was met mijn seksleven. „Ach”, antwoordde ik, „ik heb het zo druk de laatste tijd dat seks voor mij even geen prioriteit heeft”. „Goh”, antwoordde Peter terug. „Ben je dan eindelijk 19 geworden?”