Homo Feriatus – vr 19 okt 2007

Poppodium MeZZ

Poppodium MeZZ bestaat vijf jaar. Een lustrum en dus reden voor een feestje.

MeZZ is een aanwinst voor de stad. Voor de komst van MeZZ was het lokale poppodium niet meer dan een donker punkhol. Charmant, maar volledig uit te tijd. Er hadden weliswaar in de vijftienjarige historie heel wat bands van naam en faam opgetreden, maar de laatste tijd begon het zaaltje met een maximum capaciteit van 200 bezoekers toch echt te klein te worden.

En hoewel MeZZ een aanwinst genoemd mag worden, is met het sluiten va PARA ook veel verloren gegaan. MeZZ is een professioneel gerund podium, maar mist absoluut de charme die de vroegere podia hadden. Net zoals 013 qua sfeer niet kan tippen aan het oude Noorderlicht , de nieuwe Effenaar een anoniem blok beton is in vergelijking met de vroegere huisvesting en Dynamo een overgeorganiseerd en subsidievretend gedrocht is dat in niets lijkt op haar gelijknamige voorganger meer te maken, zo is MeZZ ook in niets te vergelijken met PARA.

Allereerst, MeZZ is een succes. De financiële problemen zijn opgelost, de bezoekerscijfers zijn gezond en er wordt voor een breed publiek geprogrammeerd zonder dat het een semi-commerciële instelling is geworden. Maar zo’n professionaliseringsslag gaat ook ten koste van het experiment, het lef en de onverwachte programmering. Uiteindelijk is het simpel: wie groter groeit heeft moeite om avant-gardistisch te blijven.

PARA was en bleef een punkhol, en daar waren we trots op. Het oude PARA-gebouw wordt nu geëxploiteerd door een warrige ondernemer die er onder de noemer van cultuur salsa-feesten organiseert. Wellicht zou de voorzitter van MeZZ ons een dienst kunnen bewijzen en de PARA weer onder zijn hoede nemen. Hij kan er dan een donker punkhol van maken met een risicovolle, spannende en avant-gardistische programmering met ruimte voor lokaal talent dat nog geen zaal van 700 mensen kan volspelen. Zou dat een idee zijn, Frank?

Homo Formans – do 18 okt. 2007

Stadhuis

De raadsvergadering behandelde vandaag een historisch agendapunt: het bestemmingsplan Teteringen. Het is een langlopend dossier met in het verleden heel wat missers.

Teteringen is een dorp dat in 1997 geannexeerd is door Breda. Vrij snel daarop werden plannen gemaakt voor grootschalige nieuwbouw bij het dorp. Met zo’n drieduizend woningen extra werd het dorp zo’n beetje verdubbeld. Aangezien het hele plan was opgedeeld in drie kleinere plannen, dacht de gemeente Breda onder de normen te zitten die verplichten tot het houden van een Milieu Effect Rapportage.

Vanaf het begin riep GroenLinks dat Breda wel MER-plichtig was. Iets dat uiteindelijk zo’n vier jaar geleden door de Hoger Raad werd bevestigd. Breda kon overnieuw beginnen met een grote financiële strop. Eigen schuld, dikke bult, zou je zeggen.

We zijn nu weer enkele jaren verder. De aantallen zijn een klein beetje teruggeschroefd en een deel van de woningbouw, zo’n 700 woningen, wodt niet aan het dorp Teteringen, maar aan de Bredase wijk Hoge Vught vastgebouwd. Tijd om de bestellingsplannen vast te stellen.

Verassend genoeg was het de VVD, in de voorgaande drie periodes verantwoordelijk voor het hele debacle, die ging protesteren tegen de bouwhoogten van twee bescheiden woontorens aan de invalsweg van het dorp. Leuk voor de bühne, maar steekhoudend was het niet echt. De gebouwen staan vlak bij een ook al niet zo kleine VMBO-school die er in de vorige periode, nog steeds onder verantwoordelijkheid van een VVD-wethouder, is gekomen.

Het zou flauw zijn om de VVD telkens weer onder de neus te wrijven wat zij zelf, toen ze in de coalitie zaten, allemaal gedaan hebben. Maar van diezelfde fractie zou je ook enige consistentie mogen verwachten. Ofwel: ga niet protesteren tegen zaken die je in een vorig leven niet belangrijk genoeg vond om aandacht aan te besteden. Terecht overigens, ze zijn ook niet belangrijk. Hoogbouw langs een rondweg, op een stuk grond dat vroeger weliswaar bij het grondgebied van Teteringen behoorde, maar dat qua afstand dichter bij gelijksoortige hoogbouw aan Bredase zijde ligt, dan bij de kerk van Teteringen, daarvan kan je moeilijk beweren dat die het dorpse karakter zouden aantasten.

Homo Solvens – wo 16 okt. 2007

begroting

In de commissie bestuur werd, nadat het document in alle andere commissies ook al was besproken, de begroting nog maar weer eens een keer behandeld. De meningen waren niet echt positief.

De onvrede, en daarmee ook het debat, concentreerde zich net zo zeer op de inhoud, als wel om de wijze waarop de begroting was weergegeven. In de commissie Bestuur doen namelijk veelal de financiëel woordvoerders het woord.

Wat is er aan de hand: bij de begroting zit al enkele jaren geen exploitatie-overzicht meer. Namens onze fractie heb ik daar al vaker tegen geprotesteerd en dat vindt steeds meer weerklank bij andere collegae. Een exploitatie-overzicht is namelijk belangrijk als je de uitgaven van een gemeente integraal wil afwegen.

Wat is nu een exploitatieoverzicht: eigenlijk is het een grote tabel, waarin vrij gedetailleerd staat aangegeven waar jaarlijks alle gelden aan worden uitgegeven. Het gaat dan specifiek om de structurele geldstroom, niet zozeer de eenmalige investeringen. En waarom willen we dat zo graag weten? Omdat je dan bijvoorbeeld kan zeggen: er is een tekort op A en dat vind ik belangrijker dan B, dus haal maar zoveel geld weg bij B om A te kunnen betalen.

Om een afweging tussen uitgaven te kunnen maken, moet je inzicht in de geldstromen hebben. Dat kan niet zonder een gedetailleerd overzicht. Daaruit kan een raadslid dan bijvoorbeeld lezen dat het Chassé Theater de stad jaarlijks meer dan vier miljoen euro kost terwijl poppodium Mezz nog geen tiende  van dat bedrag krijgt.

De wethouder sputterde aanvankelijk nog even tegen. „Hoe gedetailleerd wilt U het dan hebben?”, vroeg hij, bang dat hij elke potlood dat men verwacht in 2008 te moeten schaffen apart moest gaan begroten. Daar is natuurlijk geen sprake van. Maar een tamelijk gedetailleerd overzicht, waarin uitgaven en subsidies per taakveld zijn geordend, lijkt me geen overbodige informatie.

Ik vraag de wethouder niet om de huidige concept-begroting op dat punt helemaal aan te passen. Maar volgend jaar hoop ik dat de dan voorliggende begroting zo’n vier tot acht kantjes dikker zijn. Voor dat prachtige exploitatieoverzicht wat de wethouder dan voor ons zal maken.

Homo Aegrotus – di 16 okt. 2007

Thermometer

De drukkende pijn op de borst lijkt elke ochtend erger te worden. En ook de oren zij gevoelig. Het lijf protesteert bij elke beweging, elke draai in bed. Maar opstaan wil ik niet. Het is buiten nog donker en al weer koud.

Bij het opstaan schiet een steek door mijn lijf. Onhandig wankelend trotseer ik de kou en loop ik in de richting van de douche. Warme kraan, geen concessies. Het hete water tegen mijn lijf brengt enige verlichting.

Ontbijt krijg ik amper binnen. Elke hap vindt slechts met de grootste moeite zijn weg langs mijn slokdarm naar mijn maag. Vermoeid begin ik aan de dag. Beroerd, half misselijk en moe, onuitgerust.

Mijn stem laat me al weken in de steek. Hees, droge keel. Ik piep meer dan dat ik praat. Hap naar adem bij elk betoog. Houd me stevig vast aan het katheder om niet te wankel over te komen. Sigaretten smaken amper ergens naar. Met tegenzin sleep ik me door de dag.

Het is herfst. Begrotingsgriep.

Homo Moderans – ma 15 okt. 2007

ganzelever

Overleg tijdens een etentje. Nadat de eerste drankjes zijn besteld, pakt links en rechts iedereen de menukaart om die uitgebreid te bestuderen. Ik had al even gespiekt om tot de conclusie te komen dat ik weinig keus had.

Overleg tijdens een etentje, daar valt best veel voor te zeggen. Ik ben er van overtuigd dat in een ontspannen setting eerder overeenstemming te bereiken is, dan rond een officiële vergadertafel. Daarnaast geeft zo’n setting de gelegenheid om zaken uit te spreken die je normaal wellicht niet makkelijk zou zeggen.

Zo’n vijfentwintig minuten later kwam de serveersters de bestelde maaltijden bezorgen. Ik moest watertanden bij al het lekkers dat voorbij kwam. Carpaccio, lamskoteletjes en ganzeleverpaté.

Ik had natuurlijk een onbeduidend slaatje met een olijf of twee als garnering. Het leven van een vagetariër gaat niet over rozen. Ik vraag me af of die ontspannen setting voor mij nog wel zo zinvol is. Ik heb tegenwoordig meer oog voor al die verboden heerlijkheden op andermans bord, dan de onderwerpen die worden aangesneden.

Homo Valedicens – zo 14 okt. 2007

Skabadivers, foto: Crazy Eddie

Nog een laatste keer, voordat het doek definitief zou vallen. De Skabadivers gaan uit elkaar. Het einde van de meest gedisciplineerde band van Breda.

Poppodium MeZZ, zondagmiddag drie uur. De zaal staat vol. Allemaal mensen die nog een laatste keer wilden genieten van de vrolijke ska van de Skaba’s. En zo ook de Skaba’s zelf. Zelden, wellicht niet eerder heb ik ze zo enthousiast en vol overgave zien spelen. De Skaba’s zouden er nog één keer en feest van maken.

Het afscheid heeft iets wrangs wellicht. Tien jaar lang hebben de Skaba’s het maximale gegeven. Twee, drie repetities per week en je verder de pestpokken werken om optredens te krijgen. En het wierp de vruchten af. De Skaba’s speelden kris kras door Nederland, maar deden ook o.a. Engeland en Frankrijk aan.

Het wierp zijn vruchten af, maar de grote doorbraak waar ze op hoopten, bleef uit. Geen podiumplaats op Lowlands, geen bescheiden notering in de album charts. Allemaal net niet. Drie stappen vooruit, twee stappen terug. De rek was eruit. Frontvrouw Carolien wilde niet meer. Geen bezettingswisselingen meer, geen bandleden die alles opnieuw moeten leren, geen persoonlijke drama’s die onder je huid gaan zitten.

„Alles opnieuw” , scandeerde het publiek aan het einde van de set en even leek Carolien te overwegen daadwerkelijk de hele set overnieuw te spelen. Wat mij betreft mogen ze het hele decennium overnieuw doen. Maar dat gebeurde en gebeurt niet. Na het optreden gaat ieder haars of zijns weegs en beginnen sommigen nieuwe, ongetwijfeld spannende projecten.

Nog een laatste mupke. En daarna verder drinken aan de bar van Marcel, waar de Skaba’s al die jaren gerepeteerd hebben. Skabadivers, hartstikke bedankt!

Homo Saecularis – za 13 okt. 2007

Cafe de Kleine Wereld

Café de Kleiner Wereld is een klein, piepklein cafeetje dat gebouwd tegen de Grote Kerk van Breda. Er zijn een paar tafeltjes waar alles bij elkaar misschien vijftien mensen aan kunnen zitten. Iedereen die noodgedwongen staat, staat eigenlijk ook per definitie in de weg.

In Café de Kleine Wereld hangt naast de garderobe kapstok ook een beeldscherm. Daarop kunnen mensen nummers uitkiezen, die vervolgens in de wachtrij geplaatst worden. Een jukebox zonder kwartjes. En vrijwel altijd goede muziek.

Café de Kleine Wereld is eigenlijk een uit de hand gelopen hobby van de uitbaatster. Leuk mens. Zal vanaf volgend jaar regelmatig tegen de klanen moeten zeggen: „Daar is de tap en daar is de kassa. help jezelf maar want ik ben effe buiten roken.” Ook café’s zonder personeel moeten vanaf volgend jaar aan het rookverbod mee gaan doen. Iets wat wettelijk volgens mij trouwens helemaal niet deugt.

Ondertussen was de gemeente Breda bezig met het verwijderen van fietsen. Al eerder was aangekondigd dan ‘verkeerd gestalde’ fietsen weggehaald zouden worden en ze hielden woord. Verontwaardigd sloegen we het tafereel van af en aan rijdende opleggers met of zonder fietsen gade. Nederlanders hebben het niet zo op overheden die er met hun fiets vandoor gaan. Maar onze verontwaardiging was van korte duur.

Niets kon ons deren. Guido vierde zijn verjaardag en het witbier vloeide rijkelijk uit de tap. In Café de Kleine Wereld zing versluierde een blauw rookgordijn de grote en kleine wereldproblemen.

Homo Rebellans – vr 12 okt. 2007

Mohawk

Het zat er natuurlijk al langer aan te komen. Niemand hoefde geschokt te zijn, het was te verwachten.

Ik heb de tondeuse maar eens ter hand genomen. Of althans, Julie, want die wilde dat graag eens doen. Overigens vertelde ze me pas daarna dat ze nooit eerder zo’n ding had vastgehad, dus wat dat betreft is het resultaat betamelijk te noemen.

De mohawk is terug op mijn hoofd. Zo’n brede, naar achter steeds smaller wordende kam. Zo’n ding wat eerst Indianen, en later sAmerikaanse parachutisten in WOII op hun hoofd hadden. Zo’n ding.

Huh? Een rechts Amerikanenkapsen? Nee joh! Gewoon een beetje dwars, anarchistisch. Ik ben die avond maar naar een punkconcert geweest. In zwarte broek en een kafia om mijn nek. Volgende week koop ik misschien wel een spuitbus en ga ik hele grote A’s op vervallen gebouwen kalken.

Homo Expediens – do 11 okt. 2007

regelwoud

In de commissie Onderwijs en Economie kwam het onderwerp deregulering aan de orde. Snijden in het woud van vergunningen.

Deregulering is een onderwerp dat veel mensen aan het hart gaat: ondernemers, vooral de kleintjes, ondervinden soms veel last van de veelheid van vergunningen die ze moeten aanvragen. Anderzijds is het voor de gemeente veel werk om al die aanvragen te behandelen en te verwerken. Het college had dan ook een flink aantal voorstellen van vergunningen die vervangen konden worden door algemene regels. De ambtenaren die dan geen vergunningen hoeven uit te schrijven, kunnen vervolgens hun tijd besteden aan het handhaven van de algemene regels.

Eén van de vergunningen die het college expliciet niet af wilde schaffen, was de exploitatievergunning voor de droge horeca. En terecht, want droge horeca zijn niet alleen restaurants, maar ook snackbars, broodjeszaken en friettenten. En dergelijke tenten zijn vaak ‘s nachts, tot de kroegen sluiten, open. Dergelijke zaken zijn soms -lang niet altijd- eigendom van mensen die niet helemaal kosjer zijn. Helaas in enkele gevallen ook in Breda. En juist omdat je ook voor het uitbaten van dergelijke tenten een vergunning nodig hebt, is het voor de overheid mogelijk om criminelen, als zij een strafblad hebben, zo’n vergunning te weigeren (wet Bibob). Daardoor lukt het in Breda redelijk om in ieder geval de ergste criminelen buiten te houden en de binnenstad ook een beetje veilig te houden.

Toen gebeurde er iets raars in de commissie. Raadslid Irène Verkuijlen CDA vroeg om de exploitatievergunning voor de broodjeszaken ook maar af te schaffen. En PvdA-er Henk Leenders, zelfgekroond koning van de deregulering, ging met haar mee. Al jaren roept het CDA het hardst als het om veiligheid gaat, het liefst met repressieve maatregelen. Nu is er een regel die ervoor zorgt dat we criminelen buiten de horeca kunnen houden, willen meneer en mevrouw die af gaan schaffen.

„Wellicht kunnen we overlastgevende droge horeca onderscheiden van de niet overlastgevende horeca”, probeerde Leenders nog. Nee Henk, dat kan niet. Tussen een friettent en een kebabzaak zit nu eenmaal geen juridisch verschil. Daarom vallen ze allemaal onder dezelfde exploitatievergunning. Je kan geen uitzondering maken omdat het hoofd van iemand je niet aanstaat. We noemen dat één van de fundamenten van onze rechtstaat.

De echte beslissing over de deregulering wordt pas maanden later in de raad genomen. Ik ben benieuwd wat er dan gebeurd en of er dan nog steeds een raadsmeerderheid voor het afschaffen van de exploitatievergunning voor de droge horeca is. Ik hoop het niet, net zoals ik verwacht dat op dit punt het college voet bij stuk zal houden. Wie wil er nu witgewassen frieten

Homo Salticus – wo 10 okt. 2007

Scene uit 'Kartonbewoners' van De Stilte

De voorstelling Kartonbewoners van danstheater De Stilte ging in première. Althans, de Nederlandse première. In Duitsland had de vorstelling al behoorlijk wat bezoekers getrokken.

De Stilte is een dansgezelschap waar Breda trots op mag zijn. Een jeugddansgezelschap welteverstaan. Hun voorstellingen zijn vooral gericht op kinderen. Iets wat mij altijd een beetje bevreemd. Ik heb namelijk met net zoveel bewondering naar de uitvoering gekeken als het jeugdpubliek in de zaal. En met mij overigens al die andere volwassenen die voor de première acte de présence hadden gegeven.

Wat volgens mij de kracht van de stukken van artistiek leider Jack Timmermans is, is dat hij de dans ontdoet van allerlei complexe metaforen. Het is voor iedereen volstrekt helder wat er op het podium gebeurd. Daarbij speelt Jack in op basale emoties als nieuwsgierigheid, jaloezie en de behoefte aan vriendschap. En dat is op zichzelf natuurlijk heel volwassen thematiek. De schijnbare eenvoud waarmee dat alles op het podium voorbij komt, maakt dat de toeschouwer, jong of oud, al zijn aandacht kan richten op de dans zelf. En dat schouwspel blinkt uit in schoonheid.

Ik kon niet anders dan Jack opnieuw feliciteren met de prachtige prestatie van hem en van zijn dansers. En dan, want dan gaat natuurlijk mijn politieke hart weer kloppen, ben ik er trots dat ze dankzij de inspanningen van GroenLinks volgend jaar structureel 25.000 euro extra subsidie krijgen.