Homo Videns – za 26 mei 2007

Tardis

Zes seizoenen Smallville had ik achter de rug, een niet zeer noemenswaardige serie met Tom Welling als jonge Clark Kent. Eindelijk was ik verlost van mijn afwijking hele tv-series in enkele weken af te kijken. Het kon niet lang uitblijven voordat een nieuw mega-project zich aan zou dienen.

Het nieuwe lijdend voorwerp van mijn Dwangneurose heet Dr. Who. Daarmee heb ik mezelf naar de kroon gestoken door de langstlopende sci-fi serie uit te kiezen die er bestaat. Dr. Who begon namelijk in 1963 en loopt, weliswaar met tussenpozen, tot aan de dag van vandaag. Daarmee heb ik de komende tijd een lijst van 732 (1) afleveringen door te werken, samen goed voor zo’n groffe 450 uur televisie.

Ik heb één geluk. Doordat in de jaren ’60 en ’70 zo enthousiast banden gewist werden bij de archieven van de BBC zijn een hoop afleveringen kwijt. En hoewel de zoektocht naar verloren afleveringen tot op de dag van vandaag doorgaat, hoef ik me voorlopig om 108 verloren afleveringen niet druk te maken. Dat bespaart me in dit megaproject al weer zo’n 50 uur.

Homo Cyclicus – vr 25 mei 2007

geef onze fietsen terug

De gemeente heeft aangekondigd dat verkeerd geparkeerde fietsen in de binnenstad voortaan verwijderd zullen worden. Een vrolijke anarchist als ik krijgt meteen kriebelende nekharen.

Toegegeven, soms is er geen doorkomen aan in de binnenstad. Bepaalde plaatsen staan soms vol met fietsen, tot last van enkele ondernemers van wie de etalage niet meer zichtbaar is of die om hun terras op te bouwen eerst een half uur fietsen moeten verplaatsen.

Toch schoot het persbericht van de gemeente Breda me een beetje in het verkeerde keelgat. Want in de binnenstad zijn simpelweg te weinig betaalde en onbetaalde fietsenstallingen. Vrijwel nergens is een rijtje rekken te zien waar mensen even hun fiets in kunnen klemmen. En dan krijg je dus vanzelf al die wildparkeerders.

Wat me ook niet beviel was de mededeling dat de fietsen overgebracht zouden worden naar de Riethil. Dat betekent dat de fietser van wie de fiets zojuist verwijderd is, zo’n 2,5 kilometer moet lopen om tegen betaling van 25 euro boete zijn fiets terug te krijgen. Oneerlijk: een verkeerd geparkeerde auto wordt in Breda – bizarre uitzonderingen van overlast daargelaten – nooit weggesleept. Auto’s krijgen niet eens een wielklem, maar slechts een prent onder de ruitewisser.

Ik heb er schriftelijke vragen over gesteld. Even dacht ik in een lollige bui nog een verwijzing te kunnen maken naar een regime dat ooit ook eens overging tot het massaal confisqueren van fietsen. Een leuke vergelijking om te gebruiken in een column, wellicht. Maar als politiek argument vooral onsmakelijk. Gelukkig kan deze vrolijke anarchist zich af en toe ook beheersen.

Homo Excludens – do 24 mei 2007

Stijle hellingbaan

In de commissie van gisteren ging het over ‘inclusief beleid’. Vandaag hoorde ik een aantal keren het begrip ‘maatwerk’ vallen. In plaats van algemene oplossingen proberen gemeentes steeds vaker individuele oplossingen voor individuele problemen te vinden.

Inclusief beleid wil zeggen dat je bij al je plannen in de uitvoering rekening houdt met zoveel mogelijk verschillende mensen. Lichamelijk gehandicapten bijvoorbeeld, door te zorgen dat bij de inrichting van de openbare ruimte gezorgd wordt dat ook zij zo zelfstandig mogelijk kunnen bewegen.

Dat blijkt nogal weerbarstig in de praktijk. Bij het ontwerp van de nieuwe haven is dat mis gegaan. De lage kade is voor mensen in een rolstoel onbereikbaar, omdat de hellingbaan te stijl is. Dat moet nu opgelost worden met een lift of iets dergelijks. Een dure oplossing, die voorkomen had kunnen worden als we op tijd hadden nagedacht.

Dat de problematiek weerbarstig is, bleek ook uit de buffetmaaltijd die de commissieleden deze dagen voorgeschoteld krijgen. Doordat de commissievergaderingen al om vier uur ’s middags begonnen, is er warm eten voor de dames en heren politici. Maar aan de vegetariër is niet gedacht. Nu ben ik gelukkig heel flexibel in mijn nieuwe overtuiging. Ik at mee met datgeen de pot schafte. Voor iemand die met een rolstoel voor een onbegaanbare hellingbaan staat is het een stuk lastiger om zich flexibel op te stellen.

Homo Intentus – wo 23 mei 2007

Whaaaaa!

Van een gemeenteraadslid in een stad als Breda wordt steeds meer gevraagd. Allereerst is het werk ingewikkelder geworden vanwege de decentralisatie van rijkstaken. De gemeenteraad heeft het tegenwoordig niet meer alleen over stoeptegels en speeltuinen, maar ook over armoedebeleid, de Wet maatschappelijke ondersteuning en inburgeringsbeleid. Allemaal taken die Den Haag heeft ‘overgeheveld’ naar de gemeentes.

Ook wordt er van politci steeds vaker verwacht dat we overal bij zijn. De ene naar de andere uitnodiging stroomt binnen. En veel van die bijeenkomsten zijn overdag of, een nieuwe trend in Breda ‘aan het eind van de middag’. De definitie van ‘aan het eind van de middag’ is inmiddels opgerekt tot alles dat vanaf drie uur begint.Je hebt er als gemeenteraadslid bijna een dagtaak aan.

Maar in Breda hebben we ook altijd gezegd dat we geen beroepspolitici in de raad willen. We streven ernaar dat de samenstelling van de raad een zo breed mogelijke vertegenwoordiging van de maatschappij moet zijn. Zowel qua politieke stromingen als qua achtergrond. We willen dus raadsleden die daarnaast een baan hebben als docent, of in het bedrijfsleven of als arbeider, zelfstandig ondernemer. Of als huisman of -vrouw. Dat betekent echter wel dat overdag vergaderen geen optie is. Een raad die overdag vergadert, sluit een heleboel mensen uit die niet zomaar wekelijks één of twee dagdelen vrij kunnen nemen van hun werk.

Toch hebben we deze twee weken weer zo’n moment waarop elke commissievergadering om vier uur ’s middags begint. Voor mij betekent dat dat ik om iets over tweeën mijn pc in Den Haag kan uitzetten om terug naar Breda te gaan.  En dat vier of vijf keer, dus welgeteld twee-en-een-halve dag die ik niet kan inzetten voor mijn broodheer.

Als het nu echt zo lastig is om alles op de avond te plannen, misschien moeten we dan eens gaan overwegen of we voortaan alles op zaterdag of zondag kunnen doen.

Homo Furibundus – di 22 mei 2007

don't panic

’42’, zei hij nadat ik hem ‘alles’ had geantwoord op zijn vraag wat ik dan allemaal wilde weten. Enkele seconden keken we elkaar indringend aan.

Als mensen elkaar langer dan zes seconden diep in de ogen aankijken, zijn er enkele dingen mogelijk. De meest waarschijnlijke mogelijkheid is dat ze gaan vechten, een andere mogelijkheid is dat ze gaan zoenen. Er is echter nog een derde, zeer onwaarschijnlijke mogelijkheid dat beide personen fan zijn van The Hitchhiker’s Guide to the Galaxy. En laat dat nu precies het geval geweest zijn.

Wie er plotseling achter komt dat zijn gespreksgenoot een mede-fan is van het mooiste dat de cult ooit heeft voortgebracht, loopt het risico de rest van de avond citaten uit te wisselen. Dat kan variëren van de uitleg van ‘the sombody-elses-problem-field‘ tot de ‘shoe-event horizon‘ of de populatie van het universum. Eén van mijn persoonlijke favorieten is de scene met ‘Agrajag‘. En nu ik dat schrijf wil ik er eigenlijk nog dertig opnoemen en realiseer ik me dat het onmogelijk is één stuk als favoriet te bestempelen.

We kwamen niet aan het uitwisselen van veel citaten toe. De Hitchhiker-fan was naast knap en aardig die avond immers ook mijn barman, en met mij die van vele anderen. Het kon niet lang uitblijven dat iemand wat zou bestellen. Even hoopte ik nog op een pan galactic gargle blaster, maar het werd uiteindelijk toch gewoon een pilsje.

Homo Posterus – ma 21 mei 2007

Toekomst-discussie

Waar gaan we naar toe met GroenLinks? En vooral: hoe gaan we een antwoord vinden op die vraag? Daar ging het over tijdens de tweede bijeenkomst van de commissie Van Ojik. Of liever, ‘Project 2008’. Want hoewel we de tweede vraag al ergens deze zomer beantwoord moeten hebben, zal het antwoord op vraag één pas op het congres van 2008 helemaal duidelijk zijn.

De in totaal dertig koppen tellende commissie is opgedeeld in drie begeleidingspanels, die zich bezighouden met respectievelijk beginselen, strategie en partijorganisatie. En de begeleidingspanels hebben als doel om een interne discussie te entameren over het hen toegewezen thema. En daarna hebben zij als doel om daaruit conclusies te destilleren, die een richting geven aan een nieuw beginselprogramma, een strategische visie en een moderne partijorganisatie. Of die wellicht zelfs verschillende richtingen aangeven, waaruit het congres dan uiteindelijk weer kan kiezen.

Zelf zit ik in het panel ‘partijorganisatie’. Dat betekent dat we ons onder andere bezig moeten houden met de vraag hoe individuele leden meet inbreng kunnen leveren in de organisatie. En met de vraag of onze huidige organisatiestructuur nog wel helemaal aansluit bij de veranderende wereld, waarbij er naast een fysieke werkelijkheid ook nog een digitale werkelijkheid is die mensen in staat stelt om op afstand samen te werken, denken en beslissen. En nog spannender: hoe combineer je die twee werkelijkheden.

Helemaal leuk wordt het wanneer je je de volgende paradox realiseert. Want het is onze ambitie om de discussie over de partijorganisatie op een moderne manier te voeren, op verschillende niveaus en met verschillende werkelijkheden. Dus met onze voorgenomen werkwijze nemen we eigenlijk al een voorschot op de manier waarop we de partij straks zouden kunnen organiseren.

We hebben zelf de eerste stap genomen, door samen in een wiki te gaan werken.

Homo Idolum – zo 20 mrt. 2007

mobiele telefoon

Piep piep. Het eerste SMS-je bracht me in een sluimerige bewustheid. Piep piep, ging de telefoon opnieuw. Het indringende geluid van het tweede SMS-je maakte me klaarwakker. De wekker toonde dat het half vijf ‘s nachts was. Ik stapte mijn bed uit en greep mijn telefoon.

‘Sagt mir wo die blumen sind… x’ stond er in het eerste bericht, afkomstig uit Amsterdam. Gevolgd door het tweede bericht: ‘Wo sind sie geblieben’. Ik fronste mijn wenkbrauwen in verbazing en bracht mijn duimen in positie voor het schrijven van een reactie. ‘Vanwaar deze berichten’, vroeg ik. ‘Drank…’ volgde het antwoord.

Enkele minuten was het stil. Toen volgde opnieuw de twee piepjes om de komst van een nieuw bericht aan te kondigen. ‘En ben GEIL, dus d4nk aan jou… xxxcc’

Tevreden draaide ik me om. Zelfs om negen minuten over half vijf ‘s nachts is het prettig om te weten dat je fans hebt. Ook al zijn ze dronken.

Homo Jazensis – 19 mei 2007

Jeff Arthur en Peter Mingaars. foto gejat van Robert van den Berge

Het is al twee dagen Jazz festival in de stad. Maar ik heb er nog geen noot van kunnen horen. Gelukkig is er altijd nog de zaterdagochtend.

Jaren ben ik vrijwilliger geweest bij het Jazz Festival en met veel plezier. Nog veel vaker ben ik gewoon bezoeker geweest van het festival, met nog meer plezier. En daarvan zijn de Franse avonden en de Duo-special dan weer de jaarlijkse hoogtepunten. Helaas stond er dit jaar geen Franse avond in het programmaboekje. Je regrette, geen musette, zullen we maar zeggen.

Bij de Duo-special worden er vijf duo’s gevormd van festivalmusici die in de meeste gevallen nog nooit met elkaar gespeeld hebben en elkaar vaak ook niet kennen. Dat wordt ze de nacht van te voren aan de bar van het hotel kenbaar gemaakt, dus tijd om ook maar iets af te spreken, is er eigenlijk nooit.

De Duo-special is verassend, breekbaar en leuk. En bovenal een concert waar ik de afgelopen vijftien jaar vrijwel onafgebroken bij ben geweest. En ook al moest ik om één uur ‘s middags weer aan het werk, op zaterdagochtend was er even niets dan Jazz.

Het blijft een rare tijd voor een concert, elf uur ‘s ochtends.

Homo Piscans – vr 18 mei 2007

ZK37

Om half zes stapte ik in de voor de gelegenheid van Piet Hein geleende Skoda. Om negen uur moest ik bij de Haven van Lauwersoog zijn. Een onmogelijke opgave met het openbaar vervoer. Buiten ontwaakte de nieuwe dag.

De Haven van Lauwersoog is een forse vissershaven en herbergt de grootste garnalenafslag van Nederland. In de Haven ligt ook de ZK 37 Aldert van Thijs, de boot van garnalenvisser Henk Buitjes. En op die boot zou ik een dagje meevaren en meevissen. Of beter gezegd: Femke Halsema zou een dagje meevissen en ik was er bij om dat allemaal op video vast te leggen.

De uitnodiging dateert nog uit de campagnetijd. Henk Buitjes was bang dat GroenLinks na de mechanische kokkelvisserij haar pijlen zou richten op de garnalenvisserij in de Waddenzee. En daar zijn op zich ook best argumenten voor: garnalenvisserij brengt ook bodemberoering met zich mee.

Henk Buitjes wilde juist laten zien dat hij in overleg met milieuverenigingen juist bezig is om veel minder schadelijke technieken toe te passen. Als het meezit krijgt hij volgend jaar zelfs het keurmerk van de Marine Stewardship Council voor duurzame vis toegewezen.

Aan de politiek de taak om te kijken wat we kunnen betekenen voor deze kleine, onafhankelijke vissers.

Homo Olvidiosus – do 17 mei 2007

Station Eindhoven

Wie iets kwijt is gaat naar de gevonden voorwerpen. Ik ging naar Eindhoven.

Treinstel 443 van de laatste stoptrein van Eindhoven naar Tilburg-west bouwde tijdens de rit een flinke vertraging op als gevolg van een storing aan de spoorwegovergangen. Even dreigde we onze overstap in Tilburg zelfs te missen, maar gelukkig kon ik nog net op tijd in de gereedstaande trein aan de overzijde van het spoor springen. Toen we gingen zitten en onze trein langzaam optrok, realiseerde mijn reisgenoot dat ik in de haast vergeten was mijn camera-tas mee te nemen.

Nu zijn de conducteurs van de spoorwegen behoorlijk vriendelijk en nam één van hen contact op met het andere treinstel. De video-camera, die, samen met treinstel 443, al weer onderweg terug naar Eindhoven reed, was snel gevonden.

En zo begon mijn Hemelvaartsdag dus met een reisje naar Eindhoven om een camera op te halen. En eenmaal terug kon ik werken aan de montage van een video van onze CoolClimate-actie afgelopen woensdag op het Plein. No rest for the wicked. En door mijn eigen stommiteit dus ook niets meegemaakt van de eerste dag van het Jazzfestival.