selcuk.nl

Een bezoek aan het Europees Parlement wordt meestal gevolgd door een bezoek aan het Brusselse nachtleven. Aan mij de beurt om de pot te beheren. De volgende dag was ik gewond aan mijn hoofd.

Toen ons trendy jazzcafé om één uur de deuren sloot, vervolgden wij ons bachanaal in een tent waarvan ik de naam inmiddels ben vergeten. En toen ook daar de tap werd gesloten, bleef er weinig anders over dan terug te keren naar het hotel. Alida, naast mij de enige overgebleven die-hard, had bezworen de weg naar het hotel te kunnen vinden. Dat bleek te kloppen, alhoewel we wel een aantal keren verkeerd liepen alvorens die belofte daadwerkelijk gestalte kreeg.

Dus zo gebeurde het dat we om half vier uur toevallig nog een kroegje tegenkwamen dat open was. Onder het motto ‘vooruit, nog eentje dan’, liepen we naar binnen. Het bleek een soort van Albanezenbar, waar veel van de bezoekers, tot mijn verbazing, Turks bleken te spreken. Ik sprak op mijn beste Turks een woordje mee, dat mij, dat ons beide kwam te staan op een rondje van de eigenaar. „Deux bierre pour mon nouveaux amies”, schalde hij door de zaak, en daarna nog eens. „Deux bierre et une bolleke pour le patron”, retourneerde ik later zijn gastvrijheid.

Maar dit alles was niet de oorzaak van het pijnlijke hoofd. Het was het bad van het hotel dat, ondanks de anti-slipnoppen, te weinig weerstand bood tegen de verraderlijke gladheid van het water. Op brute wijze werd mijn val gebroken toen ik met mijn onderkin de rand van het bad raakte. Niets zo gevaarlijk als Europese politiek.

Hoeveel teentjes knoflook kunnen er in de Tsjatsiki. Het is één van de belangrijke vragen die een mens kan bezighouden tijdens het koken.

Er zijn een paar variabelen die van invloed zijn op de beantwoording van die vraag. Allereerst: wie eet er mee. Aangezien dat Joris was, hoeft er niet zuinig aan gedaan te worden.

Tweede variabele is de houdbaarheid van de Yoghurt. En aangezien de Yoghurt in kwestie al enige dagen over de officiële houdbaarheidsdatum heen was gold opnieuw dat er niet genoeg knoflook in kon zitten.

Bleef ik toch zitten met de derde variabele: wordt het doordeweeks of in het weekeind geconsumeerd. Hoewel het een prettige gedachte was de volgende morgen een hele coupé voor mezelf te hebben, zouden mijn collegae ongetwijfeld meer moeite hebben met de overmatige consumptie van dit gezonde doch niet geheel geurloze ingrediënt.

De eerste twee variabelen wonnen het van de derde. Een half bolletje geperste knoflook zakte langzaam weg in de dikke witte yoghurt.

Ons koor vierde vandaag het dertig-jarig bestaan. Met een groots optreden vol oude liederen uit ons zuid-Afrikaans repertoire. Een gezellige bijeenkomst vol koorleden, oud-koorleden en andere aanhang. We zongen liedjes tegen apartheid en voor vrijheid en zelfbestuur.

Minder gezellig was het op dat moment bij Joris thuis. Zijn vriendin was voor enkele weken naar Amerika vanwege een onderzoeksproject. Nooit zijn Joris en Liesbeth zo lang uit elkaar geweest. Het beviel Joris allerminst

Dus besloot ik halverwege de avond en de nacht de daad bij het woord te voegen en Joris te verblijden met een bezoek. Je kunt natuurlijk wel zingen tegen apartheid, maar je kunt er ook concreet iets tegen doen.

Voor het eerst sinds tijden ging ik weer eens naar een repetitie van ons koor. Want hoewel ik al jaren lid ben van het strijdliederenkoor Tegen de Wind Mee, ben ik door tijdgebrek het lid dat op John na het minst vaak komt.

Ik viel met mij neus in de boter. Of juist niet. Omroep Brabant was ons aan het filmen toen ik, iets vertraagd de repetitie binnenkwam. Aanleiding hiervoor was ons dertig-jarig bestaan. En dus zongen we voor de camera zo mooi mogelijk onze Zuid Afrikaanse repertoir.

Sommige mensen vinden het suf, ouderwets en zinloos, zo’n strijdliederenkoor. Mag ik al die mensen eraan helpen herinneren dat wij wel mooi de apartheid hebben weggezongen.