Homo Providens – do 27 nov. 2008

Digibeta

„Kunt U ervoor zorgen dat de koerier mij belt als hij het pakje bezorgt”, vroeg ik expliciet aan de mevrouw aan de andere kant van de telefoon. Het betrof een spotje voor de zendtijd politieke partijen die die ochtend nog was omgezet naar digibeta en absoluut voor twaalven bij de videotheek Beeld en Geluid in Hilversum moest zijn, waar de band een bandnummer zou krijgen. De mevrouw bevestigde.

Het was toch al een crime om klant te worden bij de Amsterdamse Koerierscentrale. Toen ik vanuit de auto onderweg naar Maastricht naar de koeriersdienst belde, wist de dame mij te vertellen dat ik me eerst moest registreren via internet. Handig, als je je internet net even niet bij je hebt.

Rond twaalven belde de mevrouw in kwestie mij op met de mededeling dat het pakje een half uur eerder door de koerier was bezorgd bij het mediapark. Wat het bandnummer was? De mevrouw wist niet waar ik het over had. Had ik niet gevraagd of de koerier mij zelf wilde bellen op het moment van aflevering? Het zal best, maar daar kon de mevrouw aan de telefoon toch allemaal echt geen rekening mee houden. Of ze dan misschien wist waar het was afgeleverd. Ik kreeg een naam door, maar een afdeling of functie wist ze niet.

Het Mediapark is tamelijk groot en een band zonder nummer verdwaalt nogal snel. Er begon een telefonische zoektocht langs de vele bedrijfjes, diensten en balies die het Mediapark kent. „Heeft U misschien mijn band gezien?” De moed zakte aardig in mijn schoenen, terwijl de batterij van mijn mobieltje, mijn enige connectie met de buitenwereld, ook aardig leeg aan het raken was. Tot ik na een half uur ineens iemand aan de lijn kreeg die inderdaad wel een band van GroenLinks voorbij had zien komen. Het pakje was al weer weg, maar hij kon zich herinneren dat het onderweg was naar het NOB.

Ik kwam enigszins tot rust toen ik enkele minuten later een meneer aan de lijn had die op dat moment tegenover mijn videoband zat. Hij gaf mij het toegewezen bandnummer, dat ik vervolgens aan de mensen van de zendtijd politieke partijen kon doorgeven. De uitzending was gered. De band was bezorgd, en ik niet meer.

Homo Vendens – wo 26 nov. 2008

advertentie

Divers, zo kun je mijn werkzaamheden voor de Tweede Kamerfractie wel noemen. Naast het nadenken over communicatie en campagnes, mag ik me zo nu en dan ook toeleggen op vormgeving. Of, zoals je het ook zou mogen noemen, het betere digitale knip- en plakwerk.

Of ik even een vacature voor de Volkskrant wilde lay-outen. „Ja, maar natuurlijk, Wanneer moet het af zijn?”, vroeg ik enthousiast. Niets leukers dan onze nieuwe huisstijl ‘ns uit te proberen in de Volkskrant. „Vanavond”, luidde het antwoord, „voor negenen.”

Dat werd slikken. Er moest nog een bestelbusje vol actiemateriaal opgehaald worden in Utrecht. De files meegerekend gaf me dat wel erg weinig tijd om alles af te krijgen. Maar de wonderen zijn de wereld niet uit. Om kwart over negen lag de advertentie in het digitale postvakje van de Volkskrant. En dat, zo bleek uiteindelijk, was niet een kwartier te laat, maar eigenlijk nog steeds op tijd.

Homo Obliviscens – di 25 nov. 2008

agenda

Bewaar je oude agenda’s, waarschuwt mijn agenda mij dagelijks. Met vervolgens een reclamepraatje dat zowel harde zakenlui als sentimentele mietjes zou moeten aanspreken. En dientengevolge dus bij beide doelgropen de plank volledig misslaat.

„Some people recycle their diary after copying the necesaary data into their Succes Organiser 2009. We recommend tot keep your diary safely in your archives. In later years you can easily look up your appointments and other information written down that certain year. This can be useful for juridical reasons, but you can also picture the past when you are in a nostalgic mood.”

Nog even los van het ergerniswekkende gebrek aan komma’s, vraag ik me bij het lezen van de waarschuwing vooral af of er ooit mensen zijn die hun agenda van tien jaar geleden openslaan om nog even terug te denken aan demente familieleden, overleden vrienden en stukgelopen relaties. Maar wat ik me vooral afvraag is waarom ze niet dat ene andere doorslaggevende argument hebben gegeven om agenda’s te bewaren: „This can be useful when you are lagging behind with posting entries on your blog.”

Ik heb namelijk geen flauw idee wat ik deed op dinsdag 25 november.

Homo Festinans – vr 21 nov. 2008

schildpad

Een retraite, een middag om te reflecteren op de eigen werkwijze. De gemeenteraad had een retraite. In het Museum voor Grafische Vormgeving nog wel. Ik was er niet bij.

Goed, aanvankelijk meldde ik nog dat ik wat later zou zijn. Er was één of andere klus voor de Haagse fractie die me bezig hield. En die klus nam aanmerkelijk meer tijd in beslag dan ik aanvankelijk had gedacht. Zo lang dat ik uiteindelijk helemaal niet meer naar de retraite ben geweest.

Het zal wel een belangrijke klus geweest zijn die me weghield. Iets met een deadline. Iets dat absoluut op tijd af moest zijn. Ik heb echter geen flauw idee wat het geweest zou kunnen zijn.

Het is inmiddels – als ik dit schrijf – ook al weer zo lang geleden.

Bienvenido Uruguay

Gewoon even tussendoor, vanuit een Internetcafeetje in La Paloma, Uruguay. Buiten zo ongeveer 35 graden. Hier alles goed, de Patricia smaakt geweldig (uiteraard baridi sana, alleen noemen ze dat hier mucho frio) en er lopen op de koop toe ook nog enkele fraaie exemplaren man rond. Voor de lezers die inmiddels wel gewend zijn even een stukje van mijn leven te moeten missen om dat later weer in up tempo in te moeten halen, zo rond 23 januari kom ik weer aan in Nederland en ga ik weer verder waar ik was gebleven. Ergens eind November, meen ik me te herrinneren. Mañana, mañana, je weet toch.

Is er al een elfstedentocht gepland bij jullie. Hier niet.

Laterz,

Homo Dives – vr 14 nov. 2008

geld

Dat we de kredietcrisis te danken hebben aan hongerige geldwolven en risicovolle beleggers, zoveel is immers wel duidelijker. Als trouwe spaarder bij de Rabobank die nooit heeft overwogen om over te stappen naar een dubieuze IJslandse bank, vorm ik eigenlijk de ruggegraat van een verder kwakkelende economie.

Toch begon de schamele 3,6 procent spaarrente ook mij wat te vervelen. Dus vroeg ik een afspraak aan bij mijn bank met AAA-rating. Ik mag met mijn spaarcenten dan tamelijk conservatief zijn, een beetje meer rendement mag wel.

Ik werd ontvangen met een kop koffie en uiteindelijk was de conclusie dat ik mijn geld voor een tijdje zou laten vastzetten. Dat alles tegen een rente van 5 procent. Een hoger rendement was bij andere banken wellicht mogelijk, maar liever blijf ik bij een bank die zo vierkant is dat ‘ie niet kan omvallen.

Eenmaal thuisgekomen fantaseerde ik over de nieuwe rijkdom die mij weldra te wachten zou staan. Met een rendement van 5 procent ben ik over een kleine 80 jaar immers miljonair. En, even rekenen, op de manier waarop mijn leeftijd zich ontwikkelt ben ik tegen die tijd nog steeds 29.

Homo Salvans – do 13 nov. 2008

bureaubladhaakje

Mijn kantoormaatje in Utrecht moet nogal vaak bellen met het buitenland. Dat doet hij bij voorkeur via Internet, en daarvoor heeft hij een koptelefoontje met microfoon op zijn computer zitten.

Nu ligt dat ding regelmatig op de grond. Waarna hij vervolgens weer met zijn bureaustoel over de draad heen rijdt. Per ongeluk, uiteraard. Toen ik hem wees op de aanmerkelijke verkorting van de levensduur die dat voor de luister- en praataccessoire tot gevolg zou hebben, antwoordde hij dat hij al diverse malen bij de contactpersoon voor de werkplekinrichting had aangegeven graag een haakje te willen waar hij het ding aan kon ophangen. Vooralsnog echter, heeft hij na maanden wel een toezegging, maar nog geen concreet haakje gehad.

Ik besloot tot een goede daad bij daglicht. In de kluskelder vroeg ik onze onderhoudsmedewerker om een schroefoogje, dat zij voor mij met twee tangen half open boog. Gewapend met haakje en briefopener schroefde ik het ding vervolgens in het houten bureaublad van collega Anne.

Met genoegen constateerde ik dat er helemaal niet zoveel moeite voor nodig is om zowel de bureaucratie te doorbreken als ook een collega dolgelukkig te maken.

Homo Auxiliaris (3) – wo 12 nov. 2008

 

Still uit 'Structures' van Jasper Kuijpers
Still uit 'Structures' van Jasper Kijpers

 

Ik ben nog even niet klaar om over het project te spreken. Want met een publicatie, een symposium en een website zijn we er nog niet. De afgelopen maanden was weer iemand anders ook nog met een film bezig over het onderwerp.

Een tijdje terug was ik op zoek naar een kunstenaar die vanuit zijn optiek zijn licht wilde laten schijnen over het thema ‘effectiviteit van ontwikkelingssamenwerkingsbeleid’ (nee, geen leuk woord voor scrabble, want past niet op het bord). Dat lijkt een onmogelijke opdracht en dat is het wellicht ook. Anderzijds, juist dan kan een andere, artistieke benadering soms verhelderend zijn.

Jasper Kuipers, de maker van de film, besloot de complexiteit van processen te verbeelden. Hij maakte een animatie vanuit het idee dat elke beweging een verwacht en onverwacht of, zo je wil, bedoeld en onbedoeld effect kan hebben. Dat maakt het veld van de ontwikkelingssamenwerking ook zo moeilijk.

Het resultaat was fantastisch. En kan ik jullie dan ook niet onthouden.

Structures from Jasper Kuipers on Vimeo.

Homo Auxiliaris (2) – di 11 nov. 2008

Website

De laatste weken voor de publicatie van het pamflet was het druk genoeg om in ieder geval niet mijn weblog bij te houden. Vandaar dat je dit pas veel later leest. Zo had het pamflet ook een website nodig.

De presentatie van het pamflet, en ook de bijbehorende website, vond plaats tijdens een door het Wetenschappelijk Bureau georganiseerd symposium in Den Haag. Je weet wel, zo’n ding met vooraanstaande sprekers die hun mening vanachter een katheder over het voetlicht brengen. Dat klinkt wat cynisch, maar zo bedoel ik het niet. Het was zowel inhoudelijk als qua opkomst een interessante middag.

Wat opviel was dat het debat na de pauze minder interessant was dan de redes van de genodigden voor de pauze. Tijdens het forumdebat, waar onder andere de kamerleden Kees Vendrik (GroenLinks) en Arend Jan Boekestijn (VVD) aan deelnamen, werd namelijk zoals zo vaak weer politiek bedreven. In plaats van de inhoud van het thema uit te diepen, bleef het veelal bij kleine steekjes onder de gordel tussen ‘links’ en ‘rechts’. Dan toch liever de toespraken van onder andere Joris Voorhoeve (voorzitter Oxfam-Novib), Bart de Koning (journalist) en Peter van Lieshout (Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid).

Alles uiteraard na te zien via de website www.falendestaat.nl.