dagelijks leven – Pagina 20

Homo Auxiliaris – ma 10 nov. 2008

kaft

De afgelopen maanden ben ik part time bezig geweest met een project voor het Wetenschappelijk Bureau van GroenLinks. De bedoeling: een kritisch pamflet over de wereld van de ontwikkelingssamenwerking.

Als je aan ontwikkelingssamenwerking komt, gaan bij sommigen de haren meteen recht overeind staan. Kom niet aan hun kindje, dat zullen ze als een leeuw(in) verdedigen. Anderen hebben juist helemaal niets met ontwikkelingssamenwerking en willen het liefst dat er geen enkele cent naar toe gaat. En dus gaat die enkele keer dat er in de politiek over ontwikkelingssamenwerking gesproken wordt, het debat meestal over de hoeveelheid geld dat er voor ontwikkelingssamenwerking is. Simpel gezegd: van links moet er meer naar toe, van rechts moet er juist bezuinigd worden. De inhoud komt nauwelijks aan bod.

Het pamflet heeft vooral als doel die discussie te doorbreken: laten we het eens niet over de hoeveelheid geld hebben, maar over de effectiviteit ervan. Heeft ontwikkelingssamenwerking effect en wat kan er beter. In die zin zou iedereen op zijn minst de doelstelling van het pamflet moeten kunnen onderschrijven. Want ook al vind je dat er te veel geld naar ontwikkelingssamenwerking gaat, dan nog wil je dat het geld effectief besteedt wordt. En links is het aan zijn stand verplicht extra kritisch te zijn. Juist omdat links het zo’n belangrijk onderwerp vindt.

Zo kwam het pamflet ook aan de titel: ‘De falende staan van Ontwikkelingssamenwerking?’ Om te prikkelen, om te provoceren, maar vooral om eens kritische vraagtekens te stellen bij waar we nu eigenlijk mee bezig zijn. Je kunt het hier downloaden.

Homo Cautus – vr 7 nov. 2008

verzekeringspapieren

Ik moet weer eens kiezen. Ik moet kiezen of mijn pensioengeld gewaagd of juist voorzichtig belegd moet worden. Een beetje een rare vraag die de pensioenmaatschappij me stelt, zo met de achtergrond van de kredietcrisis enzo.

Beter hadden ze gevraagd of ik een advies wilde geven over hoe de Nederlandse banken de afgelopen jaren moesten beleggen. Een beetje dure overnameoorlogjes spelen met het virtuele geld dat ze zogenaamd verdiend hadden met nooit afbetaalde hypotheekjes van arme Amerikaanse gezinnetjes. Maar nee, dat soort dingen vragen ze natuurlijk niet aan mij. Of aan wie dan ook.

Hooguit vragen ze dat aan geldgeile aandeelhoudertjes die met hun kwijlende kop overal ja op zeggen als het maar rendementen met dubbele cijfers oplevert en vervolgens gaan jammeren als hun bankje omvalt.

Gelukkig zit ik met mijn geld bij de Rabobank en met mijn ziektekostenverzekering bij Univé. Toch jammer dat je in Nederland niet zelf je pensioenfonds kan kiezen.

Homo Suffragatorius – wo 5 nov. 2008

Obama voor publiek

De Nassauschool had een all American election night georganiseerd. Met veel debat, muziek en hotdogs. Een best geslaagd idee. Iets minder geslaagd was echter dat op het moment dat de eerste uitslagen binnenkwamen, er nergens ook maar één scherm was te vinden waar CNN op te zien was.

Voor mij zijn Amerikaanse verkiezingen pas Amerikaanse verkiezingen als Wolf Blitzer op tv te zien is. En dus besloten Piet Hein en ik op een gegeven moment toch maar om bij hem verder te kijken naar CNN.

Dat Obama gewonnen had, behoort tot één van de beste berichten uit dit millennium totnogtoe. En natuurlijk zijn er cynici die wijzen op het feit dat ook Obama niet voor het homohuwelijk en niet tegen de doodstraf is. En dat die man helemaal niet zo verlicht is als wij hopen. Ik wuif het allemaal weg. Mag ik nu eindelijk ook ‘ns een keer dolblij blind achter een idool aanrennen.

Kritisch zijn doe ik wel na zijn inauguratie.

Homo Artifex – za 1 nov. 2008

kunst, niet uit afval

Wanneer ons beider agenda dat enigszins toelaat, probeer ik een wekelijks onderhoud met mijn wethouder te hebben. Doorgaans is dat op vrijdag, zo rond lunchtijd, vergezeld van een simpel doch doelmatig broodje.

Het kantoor van wethouder Wilbert Willems doet tevens dienst als expositieruime voor allerhande elkaar afwisselende kunstenaars. Wilbert is immers portefeuillehouder Cultuur. Maar aangezien hij eveneens wethouder afvalzaken is, heeft hij de afgelopen tijd bij de keuze van exposerende kunstenaars getracht beide werkvelden met elkaar te combineren.

Zo’n jaar lang heb ik de meest waanzinnige kunstwerken mogen aanschouwen, gemaakt uit afval. Het resultaat was, behalve afwisselend, vaak wèl, maar naar mijn smaak lang niet altijd geslaagd.

Verrast was ik dan ook dat ik afgelopen vrijdag mocht ontdekken dat de expositieserie ‘kunst uit afval’ was beëindigd en ik vanaf nu weer gewoon naar alleen maar kunst mag kijken.

Homo Proponens – vr 31 okt. 2008

defragmentatie

Vroeger, en dat is nog niet eens zo gek lang geleden, werd ik door dezen en genen regelmatig gevraagd of ik hun computerproblemen even wilde oplossen. Lang heb ik daar altijd ja op gezegd. Tegenwoordig doe ik zulks alleen nog voor mijn moeder en voor fractiegenoot Piet Hein.

Deze keer was het de beurt voor de computer van Piet Hein, die dankzij spy-bots en de vele toolbars, spelletjes en wat dies meer zij net zo traag was geworden als de gemiddelde huisslak.

Voordeel van het onder handen nemen van de computer van Piet Hein is dat ik ook meteen wordt uitgenodigd om bij hem te blijven eten. En op vrijdag is de maaltijd bij huize Scheltens altijd een klein feestje.

Nadat ik voor de maaltijd al fanatiek programma’s had gedeïnstalleerd, had ik de rest van de avond nog nodig om de register-files op te schonen. Dat ik daarbij iets te rigoureus te werk ging en vervolgens verplicht was om de systeemherstel-optie te gebruiken, was natuurlijk geheel mijn eigen schuld. Het betekende wel dat ik vervolgens het hele procédé nog eens moest herhalen.

Gelukkig heeft Piet Hein ook nog een laptop, zodat ik ondertussen in ieder geval nog wat youtube-filmpjes kon bekijken. Samen met Piet Hein, die uit solidariteit geen moment van mijn zijde week. Alhoewel dat laatste misschien ook wel mede was vanwege een gezond gevoel van argwaan over een goede afloop van het proces.

Homo Immobilis – di 28 okt. 2008

laptop

Mijn trouwe reisgezel bij het dagelijkse woon-werkverkeer was, naast een exemplaar van het NRC, altijd mijn laptop. Helaas begon het apparaat een wat vroege vorm van Alzheimer te vertonen.

Of eigenlijk meer een vorm van blindheid. Steeds vaker had het lcd-scherm een bemoedigend klopje nodig om nog beeld te produceren. En het bemoedigende klopje werd na verloop van tijd een ferme tik. En na nog enige weken waren fermere mishandelingen nodig. Totdat ik op een gegeven moment een lijmklem moest pakken om rechtsboven enige druk op het scherm uit te oefenen om het scherm nog werkend te krijgen.

Dat het een aflopende zaak was, werd steeds duidelijker. Sinds kort staat het beestje werkloos in een hoek, in afwachting van reparatie. Kennelijk is ‘ie even op me uitgekeken. Onze relatie zit in een dipje.

Homo Medicans (2) – vr 24 okt. 2008

Editie NL

Even een Gerd Leersje doen, dacht ik gisteren. Dat heb ik geweten. ‘s Ochtends belde meteen Omroep Brabant met de vraag of ik voor hun ochtendjournaal een interview wilde afgeven over mijn voorstel een coffeeshop aan de grens te openen.

Het bleef niet bij Omroep Brabant. Wanneer eenmaal het balletje is gaan rollen, buitelen de nieuwsmedia over elkaar heen om ook een kwootje te halen. Dus niet veel later wilde ook de NOS een quote en zat ik ‘s middags in het nieuwsbulletin.

Maar dat vervolgens RTL aan de telefoon hing om te vragen of ik die avond in Editie NL kon komen, dat had ik niet verwacht. Of ze de cameraploeg konden sturen. En zo gebeurde het dat ik die avond live – en behoorlijk ongeschoren – op de commerciëlen was te zien. Met iets te veel ‘euhs’ en zonder een Bredase coffeeshop op de achtergrond. Vanwege een afspraak in Utrecht is het interview voor de gelegenheid in de domstad opgenomen bij coffeeshop Le Freak.

Gelukkig is roem ontzettend vergankelijk. Ik wordt nog niet massaal herkend op straat. Daar is meer voor nodig dan één Gerd Leersje.

Homo Sanus – ma 20 okt. 2008

Keelaandoeningen

Om iets voor negen liep ik vrolijk het Diaconessen Baronie Amphia-ziekenhuis binnen, waar Dokter van de Rijt me iets later zou ontvangen. Vrolijk nam ik plaats tussen de ouden van dagen met hun kwaaltjes.

Opnieuw pakte de dokter het cameraslangetje om dat behendig via mijn neus mijn strot in te laten zakken. Iets minder vrolijk, maar nog steeds goedgemutst, deed ik mijn uiterste best om niet te kokhalzen.

Binnen enkele minuten kwam het verlossende woord. De tweede operatie was helemaal geslaagd en ik was geheel genezen van de poliep die jaren lang mijn stembanden had gekweld. Rond half tien stapte ik vrolijk op uit het ziekenhuis en fietste de week tegemoet.

Homo Gentilis (2) – zo 19 okt. 2008

Heimatstein in Woppenroth (foto: acheta.de)

Aangezien het ons de vorige keer niet gelukt was alle delen van de eerste Heimat-serie af te kijken, was ons een vervolgsessie in het vooruitzicht gesteld. Opnieuw werd de woonkamer van Marlies omgetoverd tot thuisbioscoop.

Met Duits bier, Duitse wijn en Duits eten en het werk van Edgat Reitz werd het een op en top Duitse aangelegenheid. Deel twee en drie van de Heimat volgen nog, waarbij we er ons wel van bewust zijn dat het bekijken van deel twee, bij elkaar ruim vijf-en-twintig uur, wel haast over drie dagen uitgesmeerd zal moeten worden.

Homo Calculans – za 18 okt. 2008

Rekenmachine

Onlangs kwam ik er geheel toevallig achter dat de staartdeling al enige tijd geen onderdeel meer uitmaakt van het rekenprogramma op de lagere school. Het schijnt één van de vele offers te zijn geweest voor het nieuwerwetse ‘realistische rekenen’, dat ervan uitgaat dat honderd min twee-en-twintig ongeveer tachtig is.

Weinig rekenmethodes zijn zo elegant als de klassieke staartdeling. Regelmatig maak ik, tijdens een raadsvergadering, nog een paar rekensommetjes in de kantlijn van een beleidsvoorstel om te controleren of de getallen wel kloppen. De staartdeling is dan onmisbaar. Vaak is er niets mis met de getallen in het beleidsstuk, maar soms blijkt dat ergens in Excell toch een verkeerde formule ingevoerd is. Het blinde vertrouwen op de computer heeft een infantiliserend effect op mensen. Niemand die het werk vervolgens nog even controleert.

Dat ING de financiële boekhandel niet op orde had, de Amerikaanse hypotheekverstrekkers zich baseerden op hele realistische, maar desondanks foute risico-aannames en dat er eigenlijk überhaupt niemand meer nadenkt over of iets nu wel of niet zou kunnen kloppen, is misschien wel één van de grootste bedreigingen van onze beschaving. Ik heb dan ook geen medelijden met mensen en overheden die hun IJslandse spaargeld kwijt zijn.

Ik hoop zelfs van harte dat ze het niet terug krijgen. Alleen een groot verlies kan mensen er wellicht weer toe bewegen wat verstandigere keuzes te maken. Mensen moeten maar weer eens leren het risico van hun eigen stompzinnigheid zelf te dragen.

À propos, dit is natuurlijk een pleidooi voor de herinvoering van de staartdeling. Het realistische rekenen mag uit het raam, samen met het nieuwe leren, de basisvorming en de tweede fase.