dagelijks leven – Pagina 21

Homo Redigens – wo 15 okt. 2008

pizza

Al enige tijd werk ik een aantal dagen per week bij het Wetenschappelijk Bureau van GroenLinks aan een project over ontwikkelingsamenwerking. Dat project moet onder meer leiden tot een pamflet.

Nu de deadline begint te naderen, hebben Bart, de directeur van het Wetenschappelijk Bureau, en ik een aantal dagen uitgetrokken om tot een redactioneel uitgwerkte tekst te komen. Lange sessies met veel koffie en sigaretten en een pizza met een glas cola erbij als avondmaaltijd.

Ik realiseerde me plots dat het jaren geleden moet zijn geweest dat ik voor het laatst cola had gedronken. Een middelbare schoolgevoel maakte zich van me meester.

Homo Inops – di 14 okt. 2008

Afwasmasjien

Toen ik enkele jaren geleden een afwasmachine in bruikleen kreeg, had ik het al vermoed. Dergelijke luxe-producten werken meer dan verslavend.

Toen het apparaat na enkele jaren trouwe dienst terug moest naar de eigenaars, kwam het toevallig zo uit dat een collega een wasmachine in de aanbieding had in ruil voor een kleine bijdrage aan de studiekosten van zijn kinderen. Een aanbod waar ik graag op in ging.

Vorige week ging het fout. Ik had, voor het slapen gaan, de afwasmachine aan het werk gezet, maar was vergeten de waterkraan open te zetten. Het arme apparaat heeft de hele nacht tevergeefs water proberen op te pompen en gaf uiteindelijk de moed maar op. Definitief.

De volgende morgen rook mijn keuken naar verbrande weerstandjes en was mijn vaat nog steeds niet gedaan. Het apparaat was reddeloos verloren.

Om mijn humeur enigszins op te vrolijken, leek het me een goed idee om maar eens flink wat geld te verbrassen. Voor een nieuwe afwasmachine bijvoorbeeld.

Homo Caliginosus – ma 13 okt. 2008

nacht

Het was natuurlijk mijn eigen schuld. Had ik maar niet met de eerste trein naar Den Haag willen gaan. De duisternis omarmde me in haar volle kilte.

De vroege ochtend heeft iets mysterieus. In de zomer is de vroege ochtend een magisch moment, alsof elke dag begint met een korte lente. De oranje-gele zonnestralen die op de vroege ochtend de slaapkamer binnenschijnen, kloppen vrolijk op de oogleden. „Wakker worden, ik ben een nieuwe dag”.

De nakende winter heeft de ochtend ontdaan van al haar schoonheid. Magisch is het nog steeds, de straatlantaarns, de lichten van de spoorweg, hemelsbreed zo’n vijftig meter van mijn slaapkamer. Maar het licht is nep. De zon laat zich pas halverwege de ochtend een beetje zien. Als er ten minste geen wolkendek is, dat haar tegenhoudt.

En zo glijdt de mensheid langzaam de winter in. In een laatste poging de dorre, sombere wereld nog even buiten te sluiten, rol ik me op onder het dekbed. Maar de wekker zoemt onvermurwbaar. De ochtend is nacht gebleven. En hij wil van geen wijken weten.

Homo Iuvenalis – za 11 okt. 2008

Casper becomes a Teenager - Rabies 94 — Casper becomes a Teenager - Rabies '94

Mijn identiteitscrisis is voorbij. Ik hoef niet eeuwig te blijven liegen over mijn leeftijd. Ik ben helemaal niet de enige: ik behoor tot de threenagers.

Threenagers zijn dertigers, zo leest het bericht, die het luiers verschonen nog even uitstellen (in mijn geval afstellen), die geen zin hebben in hypotheken en andere langdurige commitments. Threenagers gaan graag stappen en, aldus MTV, kopieren heel sterk de keuzes van tieners qua merken, kleding en technologische snufjes. Ik moest gelijk aan mijn All Stars denken en al die teleurstellende momenten dat dat ene modelletje weer net niet in mijn maat leverbaar was.

Oké, met die snufjes valt het dan wel mee. Ik mag dan misschien wel tienergedrag kopiëren, maar als tiener was ik ook niet bepaald een early adapter. En een duidelijk pluspunt: in tegenstelling tot de periode dat ik teenager was kan het me tegenwoordig wel schelen hoe ik eruit zie. Eigenlijk ben ik dus pas net aan mijn puberjaren begonnen.

Volgens het onderzoek duurt deze gouden jeugd ongeveer tot je vierendertigste. Dat kan dus bij mij nog hartstikke lang duren. Ik ben namelijk al jaren 29.

Homo Intus Foras – vr 10 okt. 2008

Jaarlijks houdt Verdieping K, het tot voorkort ook door Jaap bewoonde studentenhuis, een huisfeest. Ik heb daar een beetje een imago hoog te houden als één van de best geklede mensen. Het thema bood dit jaar echter weinig houvast.

Na een gruwelijk grote indianentooi bij het thema ‘Wild Wild K’, een soldatenuniform bij het thema ‘K-boem’, geheel blauw gebody-paint voor het thema ‘Hemelsblauw’ en stijlvol als piraat inclusief een kaasschaaf in plaats van een haak voor het thema ‘Piraatje Plaatje en de vloek van de K-schaaf, zat ik met mijn handen in het haar bij het thema ‘Kriss Kross’.

Ik zat er nog even over te denken een houten kruis voor mezelf te timmeren en dan als Christ’s cross, maar tussen idee en uitvoering zaten tijdgebrek in de weg, en praktische bezwaren. Dus uiteindelijk bleef er niet veel meer over dan het aantrekken van een capuchontrui en het opdoen van een zonnebril.

Want om nu je broek achterstevoren aan te doen, dat zit echt voor geen meter.

Homo Olidus – ma 6 okt. 2008

Chaussetterie en wijnhandel

Ik was toch al in Den Haag. En aangezien ik aanvankelijk de volgende ochtend ook in Den Haag had moeten zijn, leek het helemaal geen slecht idee om het met Jaap op een zuipen te zetten. Wat het natuurlijk wel was.

En dus besloten we na een aantal biertjes maar vast drie flessen wijn te laten chambreren. Het zal wel gezellig geweest zijn. Op de drank deinden wij heen en weer, de woonboot van Jaap deinde met ons mee. Hoe laat het nu precies was toen Jaap het luchtbed voor me oppompte, weet ik niet. Wel dat ik me er direct op liet vallen om me de volgende uren geen millimeter meer te bewegen. Jaap zelf was ondertussen nog zo vriendelijk geweest om mijn schoenen nog even uit te doen en een deken over me heen te leggen.

De volgende ochtend werd ik te laat wakker. Te laat om nog te douchen en te laat om op tijd in Utrecht te zijn. Want uiteraard bleek ik uitgerekend deze ochtend een staf-overleg in Utrecht te hebben. Iets dat ik ook had kunnen weten als ik mijn agenda de dag ervoor had opengeslagen, maar dat ter zijde.

Nu is het probleem van een nacht slapen met je sokken, dat je er zo’n zweetvoeten van krijgt. En All-Stars staan nu niet bepaald bekend om hun luchtdichtheid. Ik denk dat de overige deelnemers van de maar liefst vier vergaderingen die ik deze dag had, me weinig dankbaar zijn geweest.

Homo Terribilis – zo 5 okt 2008

Urban Terror

Net na afloop van het DWARS-congres belde een bekende mij op. Hij was vrijdag door een bende hooligans zijn huis uitgejaagd. Huh?

Wat was er gebeurd? Iemand bij de woningcorporatie Wonen Breburg had bedacht dat het misschien een leuk idee was om een feestje te organiseren voor de oud-bewoners van de Vlielandstraat. Om even te illustreren: de Vlielandstraat ligt in de Molukse wijk, maar werd voornamelijk bewoont door autochtonen die, hoe zal ik het stellen, niet de allerhoogste opleidingen hebben gevolgd. De Vlielandstraat staat inmiddels leeg, maar enkele andere straten in de buurt worden nu nog bevolkt door antikrakers. Totdat de hele wijk gesaneerd wordt.

Nu leek het die ene persoon ook een heel leuk idee om dan tijdens dat feestje het eerste huis ook al vast symbolisch te slopen. Door een bowlingbaan of zoiets door de ruit te gooien. Een ieder die dit leest, begrijpt dat dat misschien wel niet zo’n goed idee is. Maar bij Wonen Breburg kijken ze niet zo nauw.

Het vervolg moge duidelijk zijn. Nadat het eerste huis goed en wel gesloopt was, had een deel van de feestgangers, inmiddels aardig beschonken en misschien nog wel meer ook, de smaak te pakken en begonnen ze aan het volgende huis. Om zo de hele straat af te struinen. Totdat ze bij het nog bewoonde deel aankwamen. Maar dat weerhield de groep er niet van om plunderend verder te trekken.

„Mag ik mijn huisnummer misschien terug”, was dan waarschijnlijk ook niet het meest verstandige dat één van de anti-krakers aan het plunderende rapaille kon vragen. Vanaf dat moment had de wil om huizen te slopen, plaats gemaakt voor de drang om mensen te slopen. En in het bijzonder dit ene specifieke gevalletje.

Uiteindelijk moest de politie er tot twee keer toe aan te pas komen om verdere escalatie te voorkomen.

Homo Deficiens – wo 1 okt. 2008

mist

Ik herinner me een scene uit de serie 21 Jumpstreet waarin Johnny Depp infiltreert bij een groep randjongeren. Zittend op een bank in het park, of misschien aan een haven, de exacte details ontbreken na al die jaren, bedenken ze hoe ze het liefst hadden geheten. ‘Tober’, antwoordt Depp. ‘Omdat oktober een deprimerende maand is waarin de bladeren van de bomen vallen’.

Ik heb een op zijn minst ambivalente houding tegenover oktober. September biedt nog enige hoop op een mooie nazomer. In oktober is alle hoop vervlogen. Het wordt nooit meer zomer. Soms, misschien, houdt oktober je even voor de gek. Maar zelfs als er al een zonnige dag is, en het lijkt er voorlopig niet op, dan wordt het ‘s avonds al weer bitterkoud. Oktober steekt de draak met ons.

November is daar ten minste duidelijk over. November pretendeert niet te zijn wat het toch niet is. November is eerlijk: de voorbode van de winter. Oktober niet. Oktober neemt een loopje met ons. Herinnert ons soms even aan de mooie tijd achter ons, maar maakt zijn belofte nooit waar.

Oktober is de maand waarbij ik vroeger nog wel eens in mijn herfstdipje terecht kwam. Daar heb ik de laatste jaren niet echt last meer van. Maar helemaal goed zal het nooit komen tussen mij en oktober. Daarvoor is er in het verleden al te veel misgegaan tussen ons.

Homo Extimescens – di 30 sept. 2008

regen

Het regende toen ik iets na half negen het kamergebouw uitliep op weg naar het station. Korte, hevige rukwinden bliezen af en aan. Buiten was het al aardig donker. Het afzetlint bij het ministerie van binnenlandse zaken klapperde hard mee in de wind.

De kamer had zojuist uren over de kredietcrisis gepraat die over de wereld trekt. Over Fortis, de bank die op omvallen stond. Het leek alsof de natuur zijn uiterste best deed om met een laatste zuchtje wind het financiële imperium te doen laten instorten.

Tijdens de tien minuten durende wandeling liet Den Haag zijn meest desolate kant zien. Als ik in het eind der tijden had geloofd, had dit het moeten zijn. Zelfs op het station was het uitgesproken rustig. Slechts enkele mensen dwaalden als schimmen over de gebroken tegels van het treinstation.

Crisis? Er is helemaal geen crisis. Toen ik, een uur later, aankwam in Breda was er geen wind te herkennen. Uit de pinautomaat van Fortis op het stationsplein kwam gewoon een briefje van vijftig. Met een scheurtje erin. Zou de financiële wereld dan toch tot in zijn voegen kraken?

Homo Lepidus – ma 29 sept. 2008

Breda Barst 2007 - foto: Jaap van Kemenade

Ik kon de familiedag maar voor de helft kunnen meemaken. Tegen het eind van de middag pakte ik de trein naar Breda om bij de vrijwilligersbarbecue van Breda Barst te kunnen zijn.

Breda Barst wordt na dertien jaar nog steeds gedragen door vrijwilligers. En aangezien feestjes een elementair recht van vrijwilligers zijn, worden zij een week of wat na het festival bedankt met een avondje onbeperkt zuipen. Voor de gelegenheid had ik me omringd met een fraai gezelschap blonde jongens met wie ik een week eerder een bardienst draaide. Niets menselijks is mij vreemd.

Hier werden, naar mate de alcohol meer vloeide, de meest wilde plannen bedacht. Breda zou behoefte hebben aan een semi-kunstzinnig collectief dat eens in de zoveel tijd een happening creëert in de stad. Zo’n flashmob-achtig gebeurden dat er voor bedoeld is de maatschappij een spiegel voor te houden. Of eigenlijk vooral om gelegitimeerd lol te kunnen hebben. Tal van ideeën rolden over tafel, het ene nog waanzinniger dan het andere. Ideeën die ik niet kan opnoemen omdat het ofwel het verrassingselement zou wegnemen ofwel omdat ik ze simpelweg al weer vergeten ben.

En dus werden adressen uitgewisseld, opdat we binnenkort zo’n actie op touw zouden zetten. Vaak, echter, strandden dat soort plannetjes al voor ze goed en wel uitgedacht zijn. Met als bijkomend voordeel dat we de lol van de voorbereiding al wel gehad hebben, maar we de praktische zorg van de uitvoering gewoon kunnen laten voor wat die is.

Vrolijkheid is een zijnstoestand.