Categorie: dagelijks leven

Homo Vespertinus – di 16 dec. 2008

Opening MustSee bioscoop

Terwijl ik de rode loper afliep om de bioscoop te betreden, schreeuwden de mensen links en rechts om handtekeningen of aandacht. Camera’s draaiden of flitsten. Zichtbaar onaangedaan gaf ik een handtekening, stond ik geroutineerd een interviewer te woord. Het was openingsavond.

Eindelijk, na jaren, opende de eerste Bredase megabioscoop haar deuren. Het werd tijd, want het Grand Theater en Cinesol hadden al lang geleden hun deuren gesloten en de Casino-bioscoop was inmiddels ook een afgeragd zootje. Eigenlijk was alleen het filmhuis, hetgeen we sinds de omschakeling van schouwburg naar theater dus ook filmtheater dienen te noemen, niets meer over in de stad. En mensen hebben toch ook behoefte aan commerciële blockbusters.

De eigenaars van de zeven zalen tellende bioscoop hadden het leuk aangepakt. Voor één keer waren de rollen omgedraaid. Terwijl wij, simpele stervelingen, op een rode loper onthaald werden, stonden ingehuurde acteurs het achter drangkhekken toe te schreeuwen om een aanraking, handtekening of kus.

Eenmaal binnengekomen, bleek dat toute Breda was uitgelopen voor de spectaculaire opening van de nieuwe bios. Iedereen die ook maar iets deed in de stad, laafde zich aan de gratis drank die door de directie ter beschikking was gesteld. En hoewel de wijn zeker niet briljant was, werd het gebaar van de directie door iedereen minzaam aangenomen. De gehele avond door.

Vooraf was ons gevraagd in smoking te komen. En de dames in avondkleding. Ik heb het in de wind geslagen, uiteraard had ik mijn pak met stropdas uit de kast getrokken, maar een vlinderdasje, dat gaat me toch echt te ver. Vlinderdasjes zijn uitsluitend bedoeld voor quizmasters en Fransen.

Homo Sodalis – za 13 dec. 2008

Gay Palace

„Tring”, zei de telefoon. „Wat ben je aan het doen?”, vroeg de jongen die me alleen maar ziet als inhoudsloos lustobject. „Ik ben de broncode van mijn weblog aan het nalopen op fouten”, antwoordde ik. „Leuk, zo op zaterdagavond”, zei de jongen aan de andere kant. „Heb je zin om mee naar de Gay Palace te gaan.”

Nu moet ik zeggen dat ik niet zo’n ontzettende clubber ben. Maar aangezien alles beter is dan op zaterdagavond de broncode van je weblog te controleren op fouten, en overigens ook omdat ik er toch al bijna mee klaar was, zegde ik toe.

En zo ontdekte ik dat ik maar slecht kan dansen op een nuchtere maag en dat bacardi-cola helemaal niet zo ranzig is als ik altijd dacht. Verder dat het in een disco zo donker is dat sommige mensen echt geen flauw idee hebben waar ze hun tong in steken, ik godzijdank prima zicht heb in het donker en, jawel, dat er ook leuke homo’s zijn die eerst met je willen praten. Al is het maar kort.

Wat ik daarmee wil zeggen: de laatste nachttrein naar Breda rijdt nog altijd te vroeg, een taxi kost een eurootje of tachtig en de leuke homo die eerst wilde praten woont in Ridderkerk. Voor wat het waard is dan natuurlijk, hè.

Homo Superans – ma 8 dec. 2008

things not to do

Op het landelijk bureau heerst een nieuwe rage. Sinds er een aantal mensen op een cursus time-management is geweest volgens de Getting Things Done-methode is er een ware Getting Things Done-hype ontstaan.

Het idee van Getting Things Done is dat alle taken en werkzaamheden worden verdeeld in dingen die zo simpel zijn dat het meteen gedaan kan worden, dingen die wel tijd kosten maar ook urgent zijn en, tot slot, zaken die tijd kosten, maar niet urgent zijn. En dus heeft iedereen ineens Getting Things Done-stuffbakjes op zijn bureau en in zijn mailbox.

Sinds de invoering van Getting Things Done worden de medewerkers bijna dagelijks gebombardeerd met Getting Things Done-mailtjes met handige tips om things sneller done te getten. Mails die ik, uit overwegingen van tijdbesparing, telkens meteen naar de prullenbak verplaats.

Alles draait erom nee te zeggen wanneer je geen tijd hebt om iets te doen. Als een collega nee antwoordt op een vraag, moet je hem of haar belonen met een blauwe Getting Things Done-kaart. Mensen die nog niet zover zijn dat ze nee kunnen zeggen, krijgen een roze Getting Things Done-aanmoedigingskaart. Om mensen te coachen zijn Getting Things Done-ambassadeurs aangewezen en om te controleren of iedereen wel volgens de nieuwe methode werkt, is er een Getting Things Done-gestapo.

Het verzet tegen Getting Things Done begint te groeien. Er is al sprake van een Getting Things Done-resistance movement en op de eerste verdieping is er al een Getting Things Done-vrije zone gecreëerd.

Ondertussen blijf ik zitten met de vraag ‘how to get things undone.’

Homo Flabellum – zo 7 dec. 2008

Wouter

Wouter heet ‘ie. Hij studeert in Kortrijk en vind mijn stukjes subliem. Althans, dat mailde BW14 mij.

Hij had één van de gastlogs gelezen die ik geschreven had toen René zich zogenaamd zonder internet in de fictieve stad Parijs begaf. En ik geef toe, toen ik het stukje nog eens nalas kon ik niet ontkennen hier met ronduit briljante literatuur te maken te hebben.

„Hij vond ’t, om ‘m te citeren, ‘subliem geschreven’”, liet René mij weten. „Ik heb ‘m uit de waan gehaald en verteld dat ie jouw schoenen moet gaan likken. Hij heeft je adres. Nou ja, dat van je website dan.”

En nu wacht ik dus op een reactie. Misschien vraag ik Wouter dan wel om met me mee naar Parijs te gaan. Want ook al geloof ik daar niet in, een mens mag durven dromen.

Homo Copulans – za 6 dec. 2008

condooms

Nieuw en hartstikke uniek was het. Gratis condooms. En hoewel mijn financiële situatie inmiddels dusdanig is, dat het woord gratis geen bijzondere aantrekkingskracht meer zou mogen hebben, was ik toch geïntrigeerd.

„Sinds kort geven wij GRATIS condooms weg!”, vervolgde het mailtje. „Dus je hoeft je niet meer te schamen bij de drogist als je een pakje condooms gaat halen want wij sturen gewoon 3 a-merk condooms naar je op in een ‘gewone’ envelop, dus ook je ouders zien niet dat dat jouw condooms zijn.”

Wat grappig, dacht ik. Ik wist niet dat mijn moeder nog dagelijks met haar noodsleutel van mijn huis de post kwam uitsorteren. En eigenlijk kon ik me ook helemaal niet herinneren ooit zenuwachtig bij de drogist gestaan te hebben. Desondanks las ik verder.

„Sinds kort mag je ook voor de 2de keer bestellen. Dus heb je al een keer besteld dan kan het nog een keer! Er zijn al meer dan 20.000 condooms verstuurd!”

Tsjonge, wat copuleert ons volk er toch op los, dacht ik nog. En eigenlijk was alles me geheel duidelijk. Op één ding na dan.

Waarom sturen ze zo’n mailtje naar de gemeenteraadsfractie van GroenLinks?

Homo Donans – do 4 dec. 2008

Fokke en Sukke

Ik was nog in Den Haag toen Pieter mij vanaf de overzijde van de telefoon toesprak. Ze hadden nog teveel sinterklaascadeaus en of ik asjeblieft even langs wilde komen in de Boulevard.

Een stel vrienden viert jaarlijks een alternatieve vorm van Sinterklaas door bij het opstapje, een tweedehands zaak gerund door mensen uit de zelfkant van de samenleving, prullaria van een euro of minder te kopen en die vervolgens ingepakt op een tafel te leggen. Ombeurten mag iemand een cadeau van de tafel plukken. Uiteraard zijn de begeleidende verzen vaak leuker dan het cadeau zelf.

Zo verliet ik die avond de Boulevard met onder andere een schildersetje van het merk xenos, een op glas afgedrukte ode aan bier en een half verbrande Bijbel in de oude NBG-vertaling. En ongetwijfeld nog één of twee zaken waar ik nu echt niet meer op kan komen. Maar ik wil niet ondankbaar overkomen, het was een lollige avond. Dank U wel Sinterklaas.

Homo Sumens – di 2 dec. 2008

Thee in supermarkt

Thee. Eindeloze rijden thee. De supermarkt verveelt me. Teveel merken, te veel soorten.

Alles hebben ze, earl grey, cylon, appelthee, rooibosthee, sinaasappel-kaneelthee, chocolade-yoghurtthee en vast ook wel sathee. En iemand die echt zoekt, kan misschien ook nog wel gewoon zwarte thee vinden.

Er is maar één probleem: die proleten stoppen al die thee tegenwoordig in zakjes. En ik wil geen zakjes, ik wil losse thee. En ik wil niet zo maar losse thee, ik wil Darjeeling. Second flush, als het even kan, maar ik neem genoegen met het mildere first flush.

Maar ja, dat hebben ze dan natuurlijk weer niet, hè.

Homo Vanescens – ma 1 dec. 2008

Red Ribbon

Ooit, een jaar of wat geleden, stonden we samen in het Bodyguard-magazine. Ik werd geïnterviewd over mijn weblog, hij over het zijne. Zijn weblog wordt inmiddels al maanden niet meer bijgehouden.

Hij is kunstenaar. En hiv-positief. En nu al best een tijdje stil. Het doet je, onwillekeurig, denken aan het ergste.

Wereld Aids Dag dus. Dag Vriendelle.

Homo Abscidens – za 29 nov. 2008

Het was natuurlijk al ver in de middag, toen de herfstzon de kamer in scheen en ons wakker maakte. Gijs lag verfrommeld in bed, samen met studiegenoot, die voor het gemak ook maar niet meer naar huis was gegaan. Op de houten vloer, bezijden de rotzooi, onder een lange wollen jas, lag ik.

Het ontbijt, of beter, de late lunch, bestond uit croissants van de Appie en een fles Valencia-sinaasappelsap. En natuurlijk de benodigde hoeveelheden koffie. Gisteren mocht dan weliswaar het afstudeerfeest zijn geweest, student-af was Gijs nog absoluut niet.

Terwijl ik samen met studiegenoot naar het station liep, begon de schemering al weer langzaam in te zetten. Zij moest met twee tassen vol cadeaus en een fiets naar Den Bosch, ik zonder dat alles naar Breda. Zonder tegenstribbelen droeg ik haar tassen.

Aangekomen in Breda was het al donker, een onmerkbaar voorbij gestreken dag. In mijn fantasie is het een heel mooie zaterdag geweest.

Homo Festus – vr 28 nov. 2008

Veerman en biertje

„Bovendien, en in het voordeel van jullie, krijgt iedereen die van te voren meedeelt dat-ie komen gaat een aantal pintjes van de goegemeente. Alhoewel sommigen van jullie al dikke banen hebben, hoop ik dat deze studentikoze aansporing nog enig effect heeft”, mailde Gijs ons bij wijze van uitnodiging voor zijn afstudeerfeestje.

De uitnodiging had zeker effect. Vrienden en kennissen uit een ver of nog redelijk recent verleden, verzamelden zich in Flitz, een obscuur cafeetje in het Utrechtse stadshart. De uitnodigingenlijst vertoonde opvallende gelijkenis met de presentielijst van de eindexamenfeestjes, een dikke tien jaar geleden. Soms lijkt de tijd stil te staan.

Dat gold dan weer niet op die avond zelve. Veel vroeger dan de bedoeling, werd het sluitingstijd en was het aanvankelijke plan om met de hele bups nog naar de Carafon te gaan, het afvoerputje van het Utrechtse uitgaansleven. Het werd echter, bij nader inzien, een tocht achterop de bagagedrager naar zijn stulpje, waar het feest, gelardeerd met whisky, werd doorgezet.

Dat Gijs onderweg nog net een natuurstenen paaltje wist te ontwijken, maar mijn rechterbeen datzelfde lot helaas niet was beschoren, mocht de pret niet drukken. Feest is feest. En gelukkig hebben we de foto’s nog.