dagelijks leven – Pagina 5

De Pukkelpopper (1) – wo 19 aug. 2009

Ja, goed. Het was misschien ook wat overmoedig om zes sixpackjes bier in mijn backpack te doen. Het werd een zware rugtas. Of, om het anders te stellen, op weg naar de trein werd ik ingehaald door een Boerka.

Dat laatste was trouwens niet alleen bijzonder omdat ik meestal in tamelijk straf tempo door de stad banjer, maar ook omdat ik in mijn buurt nooit eerder een boerka had gezien.

Pas voorbij Tilburg kwam ik erachter dat ik de kaartjes had laten liggen op tafel. Het werd een ritje heen-en-terug waarbij ik, om maar niet nog een half uur te moeten wachten, een taxi aanhield om mij van en terug naar het station te brengen. Moest net lukken in 11 minuten, dacht ik en dat bleek ook zo.

Al met al werd het dus toch nog laat voordat Roadtotom en ik verenigd waren met de rest van ons Pukkelpopgroepje. Gebracht nota bene door de ouders van Roadtotom, die het maar onzin vonden om ons per trein te laten reizen. En vanaf dat moment kon niets me nog deren. Tent opzetten in het donker, veel te groot luchtbed zonder pompje opblazen en, o heerlijkheid, dat eerste biertje op de festivalweide.

De Telefonist – di 18 aug. 2008

Ik had er lang op moeten wachten, mijn gloednieuwe Nokia N97. Vooral omdat ik perse een witte wilde hebben. Maar na een door mij geweigerde verzending met te hoge rekening geweigerd te hebben en enkele mislukte bezorgingen, kon ik het ding nu toch echt afhalen bij het postkantoor.

Een beauty. Met alles wat de moderne twee-punt-nuller kan wensen. Internet-functionaliteit, een startscherm met widgets en een uitklapbaar toetsenbord. Apple, eat your heart out, zou ik willen zeggen.

Vanaf nu altijd online, werkmail, privé-mail, Facebook en Twitter. En aangezien mijn startscherm, in combinatie met de ingebouwde GPS-module, altijd de meest actuele weerstoestand meldt van de plaats waar ik op dat moment ben, hoef ik zelfs niet meer uit het raam te kijken.

Ik ben klaar voor de toekomst. Niet communiceren is geen optie meer.

De Tram – ma 17 augustus 2009

„Bierkade”, riep de bestuurder van de rammelende Haagse tram door de luidsprekerinstallatie van lijn 15. De wielen piepten en kraakten over de rails, de passagiers deinden ritmisch mee.

„Spui, Stadhuis”, riep bestuurder bij de volgende halte. Ik snapte er niets van. Waar was het bandje van de omroepster gebleven dat al jaren aan een stuk op rustgevende toon de namen van de Haagse tramhaltes opnoemde? Mensen stapten uit en in, de deuren ploften dicht. Maar geen omroepster.
„Centrum”, riep de bestuurder, nog wat onwennig met zijn nieuwe taak. „Centrum”, herhaalde enkele tellen later plotseling de vertrouwde stem van de Haagse tramomroepster. Voor de laatste keer pakte de bestuurder zijn microfoon.

„Hè, gelukkig. Ze doet het weer.”

De Uitslaper – zo 16 aug. 2009

Triiiiiiiiiing, deed de deurbel waarschijnlijk een minuut lang. Ergens begon er iets in mij wakker te worden. „Triiiiiiiiiiing”. Shit, dacht ik. Hoe lang zou ‘ie al voor de voordeur staan?

Hij had de vorige dag nog wel gevraagd of 11 uur niet te vroeg voor me was. En waarom zou dat te vroeg voor mij zijn? Meestal wordt ik zondagmorgen ergens tijdens Vroege Vogels wel wakker. Maar het was de avond ervoor nogal laat geworden vanwege een tamelijk spontaan feestje dat zowel qua tijd als qua drank enigszins uit de hand gelopen was. En dus had ik door twee sms’jes, drie gemiste oproepen en een kwartier lang trekken aan de deurbel heen geslapen.

Misschien moet ik in het vervolg toch maar niets afspreken op zondagmorgen.

De Twee-punt-nuller – za 15 aug. 2009

Waarom zit je niet op Hyves, wordt mij wel eens gevraagd. Doorgaans door mensen die zelf wel op Hyves zitten. Ik heb daar drie redenen voor.

Hyves ziet er infantiel uit. Een pagina op Hyves is om de één of andere reden altijd een rommeltje. Qua vormgeving komen de makers van Hyves niet heel veel verder dan een slechte kopie van websites uit het begin van de jaren negentig. Zo bekeken valt het eigenlijk nog reuze mee dat er onderaan de site geen lichtkrant voorbij komt. En dan hoop ik dat ik ze op het Hyves hoofdkwartier nu niet op een idee gebracht heb.

Hyves is ook tergend langzaam. Ik heb van kenners begrepen dat niet alleen de vormgeving, maar ook de codering van een Hyves-pagina een rommeltje is. Een in de loop van de jaren uit de klauwen gegroeide opeenstapeling van regels met code, zonder dat iemand zich ooit heeft afgevraagd of dat misschien wat lichter kon. En dat komt het gebruikersgemak natuurlijk niet ten goede.

Tot slot vind ik Hyves geografisch te beperkt. Half Nederland zit weliswaar op Hyves, maar in de rest van de wereld eigenlijk vrijwel niemand. Een beetje een hippe twee-punt-nuller heeft zijn netwerk uitgestrekt tot buiten de landsgrenzen.

Ik kwam tot de slotsom dat ik er maar het beste aan deed een profiel op Facebook te openen. Snel, sober en stijlvol vormgegeven en vooral ook erg internationaal. En nu asjeblieft niet allemaal zeggen dat Facebook infantiel is en dat ik me beter had kunnen inschrijven op Linked In.

De Wachter – vr 14 aug. 2009

Ik had een nieuwe telefoon besteld. Via Internet. Onder Rembours. Dan is het vervolgens wachten op de postbode.

Die was de dag van te voren al langs geweest maar mij toen niet thuis aangetroffen. Hij had keurig een briefje achtergelaten dat hij de dag erop weer zou proberen de zending te bezorgen.

Je snapt wel dat ik de hele dag vol spanning het moment heb afgewacht dat ik het pakje in ontvangst kon nemen. Boodschappen doen? Wel nee, stel je voor dat ik dan net de postbode zou missen.

Maar nee hoor. Zonder dat de bel ook maar ingedrukt is bleek ergens op de dag de postbode een briefje in mijn bus gedaan te hebben met daarop de mededeling dat het om logistieke redenen niet mogelijk was op vrijdag het pakje te bezorgen.

Nu vind ik het op zich al erg dat de PTT zo weinig betaalt aan zijn werknemers dat ze onvoldende personeel kunnen krijgen om op vrijdag fatsoenlijk alle pakjes te bezorgen. Want nu moet ik nog een paar dagen wachten op mijn nieuwe telefoon. Maar had de postbeambte niet op zijn minst even kunnen aanbellen om me te waarschuwen. Nu ontdekte ik het briefje pas na vijven en was het al te laat om nog naar de plaatselijke groenteboer te gaan.

Grmbl.

De Bestormer – wo 12 aug. 2009

De Beeldenstorm van Dirck van Delen — 'De Beeldenstorm' van Dirck van Delen

Ik had een afspraak met Geurt Grosfeld. Hij is kwartiermaker voor onze ambitie om in 2018 culturele hoofdstad van Europa te worden. Het werd een diner mij Pols, een alleraardigst restaurantje aan de Halsstraat.

Alle denkbare facetten van het ons beiden zo dierbare onderwerp kwamen onder het genot van zorgvuldig uitgekozen gerechten en bijpassende drank aan bod. Waaronder één verhaal dat ik aan zoveel mogelijk mensen kwijt wil.

Het zit zo. Een week eerder at ik samen met Flip, een vriend, een vegetarische salade op het terras van een Australisch vleesrestaurant aan de Grote Markt. Enkele meters van ons verwijderd stond de statige OLV-kerk te schitteren in de zon. En hoe ik er precies op kwam, weet ik niet meer, maar plots riep ik, wijzend op de lege nissen in het kerkgebouw dat ze die beelden nu onderhand ook maar eens terug moesten zetten. Ik vind dat ons met beeldenstorm een groot cultureel onrecht is aangedaan dat ik het protestantse smaldeel van de stad nog altijd niet vergeven heb.

Laat dat liever, zei mijn tafelgenoot. Als we daar weer beelden gaan plaatsen komt er vast iemand op het idee om die opdracht te geven aan een moderne kunstenaar met als gevolg dat er allemaal moderne kunst in die nissen komt te staan. Flip keek me aan en zag dat hij een fout had begaan. Ik was helemaal weg van het idee.

Wat zou er mooier zijn om in het jaar dat de toren 500 jaar bestaat moderne kunstwerken van gerenommeerde kunstenaars terug te plaatsen in de nisjes waar ooit beeltenissen van heiligen hebben gestaan. Eindelijk, 444 jaar na de beeldenstorm, toch nog gerechtigheid. Een nieuwe beeldenstorm, maar dan niet één van vernietiging, maar één van creatie.

Geurt was gelijk enthousiast. En zo had ik mijn eerste ambassadeur voor een in mijn ogen mooi idee. Niet mijn idee, maar een idee. Een idee van iedereen die er werk van wil maken.

De Moeder – di 11 aug. 2009

Via Twitter werd ik geattendeerd op het bestaan van het programma Date My Mom. Het programma draait om een jongeman die gaat daten met drie moeders om daarna te kiezen met welke dochter hij een relatie zou willen beginnen. Een soort combinatie eigenlijk tussen Op Goed Geluk en Zo Moeder Zo Dochter.

Het bijzondere van de aflevering van vanavond was dat de deelnemer aan het tamelijk onzinnige programma, Chris, niet op zoek was naar een vriendin, maar een vriend. En dus ging hij op stap met drie homo-moeders. Prompt zat het gehele homoseksuele smaldeel van de Twitternatie geboeid voor de televisie. En, toegegeven, ik dus ook.

Zelden heb ik een televisieconcept gezien waarbij werkelijk elke semi-spontane opmerking van te voren was bedacht, geënsceneerd, geregisseerd en vervolgens waarschijnlijk tien keer nagespeeld. Het programma had de spontaniteit van een blok beton en het realiteitsgehalte van een barbiepop aan GHB.

Ik verbaasde me dan ook over het enthousiasme van Twitterend Nederland. Leuk dat de homo-emancipatie inmiddels ook tot infantiele Amerikaanse televisieformats is doorgedrongen, but come on. Iets meer klasse jongens, is dat nu echt te veel gevraagd?

De Back-up – zo 9 aug. 2009

Mijn laatste back-up was van een week geleden. Dus ik wilde koste wat kost de data van mijn harde schijf redden. Windows biedt daar weinig mogelijkheden voor. Of eigenlijk geen, om precies te zijn.

Gelukkig had ik het eerder besproken bootable Linux-schijfje. Bij gebruik viel me op dat Linux er geen enkele moeite mee had alle op mijn harde schijf staande data te herkennen. En te kopiëren.

Zodat geen enkel mailtje van een boze burger verloren is gegaan.

De Crash – za 8 aug. 2009

Ineens kwamen de herinneringen van vier jaar geleden weer boven, toen ik de losse onderdelen van mijn huidige pc inelkaar had geschroefd en de boel wilde installeren. Geen positieve herinneringen, moet ik bekennen.

In elkaar schroeven lukte me wel. Maar het installeren van Windows lukte maar niet. Het probleem bleek simpel, al had ik er wel dagen voor nodig voordat ik zelf snapte waar de schoen wrong. Ik had voor mijn nieuwe PC natuurlijk het nieuwste van het nieuwste gekocht. Zo nieuw dat Windows XP er geen raad mee wist. Windows wilde mijn ATA-harde schijf maar niet herkennen.

Ik liep tegen hetzelfde probleem aan. XP vroeg om een driver. Op diskette welteverstaan. Ik had de driver wel, maar alleen op cd. Tussen honderden andere drivers. Probeer dan de goede maar eens uit te zoeken. Bijkomend probleem was dat ik geen enkele oude computer had staan waarvan zowel de cd-driver als de floppydriver werkte. De vier pré-historische bullebakken die ik had staan werkte consequent één van de twee niet.

Het was een Linux-cd die uitkomst bood. Want van mijn gecrashte computer werkte beide drives wel. En had ik binnen mum van tijd de stuurprogramma’s op floppy overgezet. Waaruit slechts één conclusie getrokken kan worden: wie met een gerust hart Windows wil draaien, moet altijd een bootable Linux-ceedeetje achter de hand houden.