Homo Incomparabilis – ma 17 nov. 2008

Fight Club

incompatibilité d’heumeur. Onder collegae is dat al vervelend, maar in de politiek kan het dodelijk zijn. Het is dan ook nauwelijks een geheim te noemen dat één van mijn fractiegenoten het niet zo goed kan vinden met de eigen wethouder.

Normaal gesproken probeer je zo zakelijk mogelijk om te gaan met mensen met wie je een nogal uiteenlopend karakter en fundamenteel verschillende visie hebt. Maar politiek is niet alleen zakelijk, politiek is bij uitstek ook een sociale gebeurtenis. Met goede persoonlijke verhoudingen bereik je meer en krijg je meer gehoor voor jouw standpunten.

Nu is het onmogelijk om iedereen aardig te vinden. Maar veel minder moeilijk is het om met iedereen een beetje normaal te blijven communiceren. Zakelijk desnoods. Je hoeft niet van iedereen te willen weten hoe het thuis met vrouw en kinderen gaat. Ruzie en gekissebis, dat is iets voor kinderen, niet voor volwassen politici. En wat mij betreft al helemaal niets voor GroenLinksers. Het werd dus deze avond in alle rust met elkaar besproken. Soms is dat even nodig.

Bienvenido Uruguay

Gewoon even tussendoor, vanuit een Internetcafeetje in La Paloma, Uruguay. Buiten zo ongeveer 35 graden. Hier alles goed, de Patricia smaakt geweldig (uiteraard baridi sana, alleen noemen ze dat hier mucho frio) en er lopen op de koop toe ook nog enkele fraaie exemplaren man rond. Voor de lezers die inmiddels wel gewend zijn even een stukje van mijn leven te moeten missen om dat later weer in up tempo in te moeten halen, zo rond 23 januari kom ik weer aan in Nederland en ga ik weer verder waar ik was gebleven. Ergens eind November, meen ik me te herrinneren. Mañana, mañana, je weet toch.

Is er al een elfstedentocht gepland bij jullie. Hier niet.

Laterz,

sÇ

Homo Consumens – zo 16 nov. 2008

boekomslag

Je moet het haar nageven. Met de presentatie van haar boek ‘Geluk! voorbij de hyperconsumptie, de haast en de hufterigheid’ heeft Femke Halsema in deze tijden van kredietcrisis blijk gegeven van een uitstekend gevoel voor timing.

Vandaag werd het boek gepresenteerd in De Rode Hoed. Het heeft wel iets poëtisch om op de dag des Heres in een voormalige kerk deze aanklacht tegen de moderne consumptiemaatschappij te presenteren.

Doet me dan onwillekeurig toch weer een beetje denken aan Jezus die voor de tempel in Jeruzalem de kraampjes van de marktkooplui overhoop haalt.

Homo Dives – vr 14 nov. 2008

geld

Dat we de kredietcrisis te danken hebben aan hongerige geldwolven en risicovolle beleggers, zoveel is immers wel duidelijker. Als trouwe spaarder bij de Rabobank die nooit heeft overwogen om over te stappen naar een dubieuze IJslandse bank, vorm ik eigenlijk de ruggegraat van een verder kwakkelende economie.

Toch begon de schamele 3,6 procent spaarrente ook mij wat te vervelen. Dus vroeg ik een afspraak aan bij mijn bank met AAA-rating. Ik mag met mijn spaarcenten dan tamelijk conservatief zijn, een beetje meer rendement mag wel.

Ik werd ontvangen met een kop koffie en uiteindelijk was de conclusie dat ik mijn geld voor een tijdje zou laten vastzetten. Dat alles tegen een rente van 5 procent. Een hoger rendement was bij andere banken wellicht mogelijk, maar liever blijf ik bij een bank die zo vierkant is dat ‘ie niet kan omvallen.

Eenmaal thuisgekomen fantaseerde ik over de nieuwe rijkdom die mij weldra te wachten zou staan. Met een rendement van 5 procent ben ik over een kleine 80 jaar immers miljonair. En, even rekenen, op de manier waarop mijn leeftijd zich ontwikkelt ben ik tegen die tijd nog steeds 29.

Homo Salvans – do 13 nov. 2008

bureaubladhaakje

Mijn kantoormaatje in Utrecht moet nogal vaak bellen met het buitenland. Dat doet hij bij voorkeur via Internet, en daarvoor heeft hij een koptelefoontje met microfoon op zijn computer zitten.

Nu ligt dat ding regelmatig op de grond. Waarna hij vervolgens weer met zijn bureaustoel over de draad heen rijdt. Per ongeluk, uiteraard. Toen ik hem wees op de aanmerkelijke verkorting van de levensduur die dat voor de luister- en praataccessoire tot gevolg zou hebben, antwoordde hij dat hij al diverse malen bij de contactpersoon voor de werkplekinrichting had aangegeven graag een haakje te willen waar hij het ding aan kon ophangen. Vooralsnog echter, heeft hij na maanden wel een toezegging, maar nog geen concreet haakje gehad.

Ik besloot tot een goede daad bij daglicht. In de kluskelder vroeg ik onze onderhoudsmedewerker om een schroefoogje, dat zij voor mij met twee tangen half open boog. Gewapend met haakje en briefopener schroefde ik het ding vervolgens in het houten bureaublad van collega Anne.

Met genoegen constateerde ik dat er helemaal niet zoveel moeite voor nodig is om zowel de bureaucratie te doorbreken als ook een collega dolgelukkig te maken.

Homo Auxiliaris (3) – wo 12 nov. 2008

 

Still uit 'Structures' van Jasper Kuijpers
Still uit 'Structures' van Jasper Kijpers

 

Ik ben nog even niet klaar om over het project te spreken. Want met een publicatie, een symposium en een website zijn we er nog niet. De afgelopen maanden was weer iemand anders ook nog met een film bezig over het onderwerp.

Een tijdje terug was ik op zoek naar een kunstenaar die vanuit zijn optiek zijn licht wilde laten schijnen over het thema ‘effectiviteit van ontwikkelingssamenwerkingsbeleid’ (nee, geen leuk woord voor scrabble, want past niet op het bord). Dat lijkt een onmogelijke opdracht en dat is het wellicht ook. Anderzijds, juist dan kan een andere, artistieke benadering soms verhelderend zijn.

Jasper Kuipers, de maker van de film, besloot de complexiteit van processen te verbeelden. Hij maakte een animatie vanuit het idee dat elke beweging een verwacht en onverwacht of, zo je wil, bedoeld en onbedoeld effect kan hebben. Dat maakt het veld van de ontwikkelingssamenwerking ook zo moeilijk.

Het resultaat was fantastisch. En kan ik jullie dan ook niet onthouden.

Structures from Jasper Kuipers on Vimeo.

Homo Auxiliaris (2) – di 11 nov. 2008

Website

De laatste weken voor de publicatie van het pamflet was het druk genoeg om in ieder geval niet mijn weblog bij te houden. Vandaar dat je dit pas veel later leest. Zo had het pamflet ook een website nodig.

De presentatie van het pamflet, en ook de bijbehorende website, vond plaats tijdens een door het Wetenschappelijk Bureau georganiseerd symposium in Den Haag. Je weet wel, zo’n ding met vooraanstaande sprekers die hun mening vanachter een katheder over het voetlicht brengen. Dat klinkt wat cynisch, maar zo bedoel ik het niet. Het was zowel inhoudelijk als qua opkomst een interessante middag.

Wat opviel was dat het debat na de pauze minder interessant was dan de redes van de genodigden voor de pauze. Tijdens het forumdebat, waar onder andere de kamerleden Kees Vendrik (GroenLinks) en Arend Jan Boekestijn (VVD) aan deelnamen, werd namelijk zoals zo vaak weer politiek bedreven. In plaats van de inhoud van het thema uit te diepen, bleef het veelal bij kleine steekjes onder de gordel tussen ‘links’ en ‘rechts’. Dan toch liever de toespraken van onder andere Joris Voorhoeve (voorzitter Oxfam-Novib), Bart de Koning (journalist) en Peter van Lieshout (Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid).

Alles uiteraard na te zien via de website www.falendestaat.nl.

Homo Auxiliaris – ma 10 nov. 2008

kaft

De afgelopen maanden ben ik part time bezig geweest met een project voor het Wetenschappelijk Bureau van GroenLinks. De bedoeling: een kritisch pamflet over de wereld van de ontwikkelingssamenwerking.

Als je aan ontwikkelingssamenwerking komt, gaan bij sommigen de haren meteen recht overeind staan. Kom niet aan hun kindje, dat zullen ze als een leeuw(in) verdedigen. Anderen hebben juist helemaal niets met ontwikkelingssamenwerking en willen het liefst dat er geen enkele cent naar toe gaat. En dus gaat die enkele keer dat er in de politiek over ontwikkelingssamenwerking gesproken wordt, het debat meestal over de hoeveelheid geld dat er voor ontwikkelingssamenwerking is. Simpel gezegd: van links moet er meer naar toe, van rechts moet er juist bezuinigd worden. De inhoud komt nauwelijks aan bod.

Het pamflet heeft vooral als doel die discussie te doorbreken: laten we het eens niet over de hoeveelheid geld hebben, maar over de effectiviteit ervan. Heeft ontwikkelingssamenwerking effect en wat kan er beter. In die zin zou iedereen op zijn minst de doelstelling van het pamflet moeten kunnen onderschrijven. Want ook al vind je dat er te veel geld naar ontwikkelingssamenwerking gaat, dan nog wil je dat het geld effectief besteedt wordt. En links is het aan zijn stand verplicht extra kritisch te zijn. Juist omdat links het zo’n belangrijk onderwerp vindt.

Zo kwam het pamflet ook aan de titel: ‘De falende staan van Ontwikkelingssamenwerking?’ Om te prikkelen, om te provoceren, maar vooral om eens kritische vraagtekens te stellen bij waar we nu eigenlijk mee bezig zijn. Je kunt het hier downloaden.

Homo Cautus – vr 7 nov. 2008

verzekeringspapieren

Ik moet weer eens kiezen. Ik moet kiezen of mijn pensioengeld gewaagd of juist voorzichtig belegd moet worden. Een beetje een rare vraag die de pensioenmaatschappij me stelt, zo met de achtergrond van de kredietcrisis enzo.

Beter hadden ze gevraagd of ik een advies wilde geven over hoe de Nederlandse banken de afgelopen jaren moesten beleggen. Een beetje dure overnameoorlogjes spelen met het virtuele geld dat ze zogenaamd verdiend hadden met nooit afbetaalde hypotheekjes van arme Amerikaanse gezinnetjes. Maar nee, dat soort dingen vragen ze natuurlijk niet aan mij. Of aan wie dan ook.

Hooguit vragen ze dat aan geldgeile aandeelhoudertjes die met hun kwijlende kop overal ja op zeggen als het maar rendementen met dubbele cijfers oplevert en vervolgens gaan jammeren als hun bankje omvalt.

Gelukkig zit ik met mijn geld bij de Rabobank en met mijn ziektekostenverzekering bij Univé. Toch jammer dat je in Nederland niet zelf je pensioenfonds kan kiezen.