Homo Considerans – do 6 nov. 2008

Selçuk Akinci

Joepie, de algemene beschouwingen komen eraan. Politiek Breda blikt terug en kijkt vooruit. En reserveert daar een hele dag voor vrij in de agenda.

En dus had ook ik de pen weer ter hand genomen om mijn beschouwingen aan het papier toe te vertrouwen. Met onderstaand resultaat.

Voorzitter,

Een beetje een historische week mogen we dit wel noemen. Een week van de democratie. Niet alleen omdat vandaag in Breda de algemene beschouwingen plaats vinden, maar vooral omdat aan de overkant van de Atlantische oceaan Barack Obama heeft bewezen dat afkomst er niet toe doet. In een land waar zwarte inwoners vijftig jaar geleden nog gearresteerd werden als ze in de bus niet wilden opstaan voor blanken, is het presidentschap nu in handen van iemand die afkomstig is uit Kenia. De impact daarvan is wereldwijd enorm. Gisteren nog sprak ik met Douglas, een internationale student uit Ghana, die uitzinnig van vreugde, bevestigd zag dat ook zijn mogelijkheden onbeperkt zijn.

In Nederland is de afkomst van mensen vaak nog steeds een probleem. Bij het uitgaan, of het nu incidenten zijn of niet, bij het vinden van een stageplek of uiteindelijk bij het vinden van een baan. GroenLinks heeft onlangs het idee gelanceerd om voor het aanpakken van die laatste twee problemen een diversiteitsambtenaar aan te stellen, die in overleg treedt met het onderwijsveld, maatschappelijke instellingen en bedrijfsleven adviezen kan geven over het diversiteitsbeleid van de verschillende werkgevers. Graag hoor ik van de wethouder, die binnenkort met een nieuw beleid komt, hoe zij daar tegenover staat.

Voorzitter,

Kijkend naar de begroting van 2009 ziet deze er op het eerste gezicht solide uit. Het omlaag bijstellen van de reservering voor het Sportcentrum kan de begroting, zoals in de commissie bestuur door Dhr. Lips naar voren gebracht, geeft zelfs nog extra ruimte om eventuele tegenvallers op te vangen. Ruimte die op korte termijn, in 2009 waarschijnlijk niet nodig zal zijn. Op langere termijn is er echter reden om wat meer bezorgd te zijn. Collega Boelema van D’66 heeft net al gesproken over de GSB-gelden. In zijn algemeenheid constateert GroenLinks dat, net als in voorgaande perioden, ook in deze bestuursperiode een aantal structurele uitgaven is gedekt met eenmalige middelen. Daarmee dreigt een volgende gemeenteraad al meteen met een flinke rekening gepresenteerd te krijgen en wordt meteen al een hypotheek gelegd op toekomstige coalitieonderhandelingen. We moeten in Breda onze vaste uitgaven, of het nu gaat om cultuur, sociale zaken of om het beheer van de buitenruime ook structureel te dekken. Graag hoort GroenLinks hoe de wethouder financiën dit probleem denkt te gaan aanpakken.

Voorzitter,

Door diverse fracties is regelmatig aandacht gevraagd voor de enorme opgave die er is op het gebied van de revitalisering van bedrijventerreinen. Een kostbare aangelegenheid, maar noodzakelijk. Het klinkt paradoxaal, maar juist de huidige economische stagnatie biedt een uitgelezen kans om dit op te pakken. De ruimtelijke capaciteit van Breda om nieuwe uitleglocaties aan te leggen, is immers beperkt. Daarnaast brengen grote areaaluitbreidingen op termijn extra kosten met zich mee op het gebied van bijvoorbeeld infrastructuur, maar ook het onderhoud van de buitenruime en de veiligheid. Het is dus zaak om de kansen voor revitalisering optimaal te benutten. Juist vanwege de initiële investeringen die revitalisering met zich meebrengen, wordt de vraag naar een revitaliseringsfonds steeds belangrijker. We vragen hier bij het college nadrukkelijk de aandacht voor, maar geven daarbij uiteraard ook ruimte om te zoeken naar andere mogelijkheden om de revitalisering van bedrijventerreinen te intensiveren.

Voorzitter,

GroenLinks hecht grote waarde aan het investeren in het groene buitengebied. Diverse malen hebben wij om een extra investering gevraagd, onder meer voor de Flessenhals Oosterhout en De Rith. Bij de Kadernota 2009 is voor investeringen in Natuur zelfs anderhalf miljoen Euro gereserveerd die opgebracht moet worden met de verkoop van de Landgoederenzone Haagse Beemden aan Staatsbosbeheer. En als alles loopt zoals het moet lopen, wordt de landgoederenzone begin 2009 verkocht. Nu bestaat de mogelijkheid dat de landgoederenzone meer opbrengt dan de in de Kadernota vastgelegde anderhalf miljoen. GroenLinks wil het college vragen een eventuele meeropbrengst ook via het Groenfonds in de groenontwikkeling te steken. Zeker aangezien voor de ontwikkeling van het GroenBlauwe raamwerk bij de Bavelse Berg, nu de ontwikkeling van Lijndonk Tervoort op de lange baan geschoven wordt, nog steeds ruim onvoldoende middelen beschikbaar zijn.

Voorzitter,

Met betrekking tot de woningbouw maakt de fractie van GroenLinks zich toch wat zorgen. De Woonvisie is destijds kritisch ontvangen door een groot deel van de gemeenteraad. De doelstelling van dertig procent wordt pas in de volgende periode gehaald. Uiteraard snapt de fractie dat op zo’n weerbarstig dossier als volkshuisvesting niet direct resultaat geboekt kan worden. Het duurt immers wel even voordat beleid vertaald is in concrete plannen en voordat de tekentafelplannen vervolgens ook daadwerkelijk worden uitgevoerd. Er is echter meer aan de hand. In Breda zijn op dit moment tal van plannen voor inbreidingslocaties. Brabantpark is een goed voorbeeld van een wijk waarin het aantal woningen in de komende jaren fors wordt uitgebreid. Op zich is de fractie van GroenLinks een groot voorstander van deze inbreidingslocaties

Dit alles kan betekenen dat een aantal andere woningbouwlocaties in de tijd wat wordt uitgesteld om de markt niet te overspoelen met teveel woningen tegelijkertijd. Het probleem is echter dat de gemeente maar beperkt invloed op heeft op de plannen. Kunnen we op deze locaties bijvoorbeeld wel de gewenste dertig procent betaalbare woningen gerealiseerd worden? En welke instrumenten geeft de nieuwe wet Ruimtelijke Ordening ons? En gaan we die vervolgens ook effectief inzetten? We betreuren het dan ook dat de gebiedsplannen, die ons onlangs ter kennisname zijn opgestuurd, niet in de gemeenteraad besproken worden. Juist dan was er namelijk ruimte geweest om de implicaties van alle recente ontwikkelingen goed met elkaar te bespreken.

Voorzitter, ik kom tot een afronding.

Met een flinke extra impuls voor de groenprojecten, financiën voor innovatieve milieuprojecten, een flinke impuls voor cultuur en straks wellicht een stromende mark is de Kadernota en vervolgens de begroting 2009 er eentje waar GroenLinks graag zijn handtekening onder zet. Het is een solide begroting voor het jaar 2009, ook al is de verdere toekomst nog wat onzeker. Ik hoop echter van harte dat op dat punt in de Kadernota 2010 meer duidelijkheid komt.

Homo Suffragatorius – wo 5 nov. 2008

Obama voor publiek

De Nassauschool had een all American election night georganiseerd. Met veel debat, muziek en hotdogs. Een best geslaagd idee. Iets minder geslaagd was echter dat op het moment dat de eerste uitslagen binnenkwamen, er nergens ook maar één scherm was te vinden waar CNN op te zien was.

Voor mij zijn Amerikaanse verkiezingen pas Amerikaanse verkiezingen als Wolf Blitzer op tv te zien is. En dus besloten Piet Hein en ik op een gegeven moment toch maar om bij hem verder te kijken naar CNN.

Dat Obama gewonnen had, behoort tot één van de beste berichten uit dit millennium totnogtoe. En natuurlijk zijn er cynici die wijzen op het feit dat ook Obama niet voor het homohuwelijk en niet tegen de doodstraf is. En dat die man helemaal niet zo verlicht is als wij hopen. Ik wuif het allemaal weg. Mag ik nu eindelijk ook ‘ns een keer dolblij blind achter een idool aanrennen.

Kritisch zijn doe ik wel na zijn inauguratie.

Homo Dissipans (2) – di 4 nov. 2008

T-Comm

Dat mijn toiletbril-berekeningen aanleiding zouden zijn voor een revolutionaire verandering in toiletbezoekgedrag, kon ik zelfs in mijn stoutste dromen niet bevroeden.

De berekeningen over het al of niet naar beneden doen van de wc-bril, hing ik met een stukje blue-tag op het toilet van ons studentenhuis aan het Edens Court. Blue-tag is een soort kauwgomachtige substantie dat in Engeland mateloos populair is om dingen mee aan de muur te hangen. Het was voer voor discussie en, in het geval van sommigen, het corrigeren van een enkele spelfout.

En zo bedacht ik ineens iets nieuws. Wat als je de tijd op het toilet nu eens zou kunnen gebruiken voor het uitwisselen van berichten, het aan papier toevertrouwen van filosofische overwegingen, kortom, op een ander niveau met elkaar te communiceren. Zo bedacht ik T-Comm: een leeg vel papier aan de toiletmuur, met daarnaast een potloodje aan een touwtje. De Nederlandse slogan zou ongetwijfeld iets in de trant geweest zijn van „doe een boodschap tijdens je boodschap”. In het Engels kwam ik niet veel verder dan „going to the loo will never be the same again”.

Homo Dissipans – ma 3 nov. 2008

wc-bril

Toen ik, zo’n twaalf jaar geleden, in een studentenhuis op de campus van university of York woonde, was er regelmatig discussie over de wc-bril. Het schijnt een vaker voorkomend conflict te zijn. Centrale vraag: moeten mannen nu wel of niet na het (staand) plassen de wc-bril terug naar beneden doen.

Voorstanders, met name vrouwen, vonden van wel. Gewoon, uit hoffelijkheid. Sommige mannen waren het daar niet mee eens. Door de bril omhoog te laten, lieten zij zien dat ze voor het plassen op zijn minst zo fatsoenlijk waren geweest de bril überhaupt eerst omhoog te doen. Beter was de standaardpositie van de bril altijd omhoog, opdat onverlaten er niet overheen zouden plassen.

Een derde vond, vanuit het kader van de vrouwenemancipatie, het volstrekt onnodig om hoffelijk te zijn naar wie dan ook en vond de hele discussie tijdverspilling. Want het uiteraard ook was.

Om de discussie te beslechten, heb ik mijn heil gezocht in de wetenschap. Na een grove analyse van poep- en plasgedrag van zowel mannen als vrouwen, concludeerde ik dat vrouwen altijd, en mannen in 18% van de bezoeken moeten zitten. Bril omlaag dus. Het studentenhuis bestond voorts uit zes vrouwen en vier mannen. Mocht de bril altijd terug omlaag gezet worden, betekent dat gemiddeld per persoon per bezoek 0,656 brilhandelingen verricht moeten worden. In het geval iedereen de bril in de positie zou laten staan waarin deze het laatst gebruikt was, had men gemiddeld slechts 0,4408 handelingen per persoon per toiletbezoek nodig.

Ofwel, zo betoogde ik, het telkens naar beneden doen van de bril levert een energieverspilling op van zo’n 49%. Een overtuigend argument, zo leek mij, in een tijd van (toen al) energiebewustzijn.

Bexs, de grootste voorvechtster van de bril-beneden-beweging vond het allemaal maar niets. Zij was boos en teleurgesteld. In mij, in het gebrek aan hoffelijkheid, maar bovenal in de wetenschap, die haar zo genadeloos ongelijk had gegeven.

Homo Secretus – zo 2 nov. 2008

brief

Of ik er bezwaar tegen heb dat mijn medische gegevens worden opgeslagen in een elektronisch patiëntendossier, vroeg de minister mij hoogstpersoonlijk in een aan mij gerichte brief.

Ja, maar natuurlijk, dacht ik meteen. Niet dat ik ontzettend veel te verbergen heb, maar ik heb er niet zo’n behoefte aan dat, mocht ik in de toekomst nog eens aids – ik noem maar wat – krijgen, de hele medische goegemeente dat weet. Vooral omdat die medische stand tegenwoordig niet beperkt blijft tot de huisdokter en de behandelend arts, maar daar tegenwoordig nog een heel circus aan commerciële verzekeringsmannetjes bij hoort.

Heb ik iets te verbergen. Niet bepaald, maar dat is weer wat anders dan dat ik meteen maar toestemming hoef te geven mijn gegevens zo maar op de digitale straat te gooien. Als de heren doktoren willen weten hoeveel ik rook, drink en eet, dan kunnen ze dat gewoon aan mij vragen. Daarnaast heb ik al een vrij volledig elektronisch dossier op internet staan. Dit weblog.

Toch best vreemd dat iemand met een blog zijn privacy ineens zo’n belangrijk item vindt.

Homo Artifex – za 1 nov. 2008

kunst, niet uit afval

Wanneer ons beider agenda dat enigszins toelaat, probeer ik een wekelijks onderhoud met mijn wethouder te hebben. Doorgaans is dat op vrijdag, zo rond lunchtijd, vergezeld van een simpel doch doelmatig broodje.

Het kantoor van wethouder Wilbert Willems doet tevens dienst als expositieruime voor allerhande elkaar afwisselende kunstenaars. Wilbert is immers portefeuillehouder Cultuur. Maar aangezien hij eveneens wethouder afvalzaken is, heeft hij de afgelopen tijd bij de keuze van exposerende kunstenaars getracht beide werkvelden met elkaar te combineren.

Zo’n jaar lang heb ik de meest waanzinnige kunstwerken mogen aanschouwen, gemaakt uit afval. Het resultaat was, behalve afwisselend, vaak wèl, maar naar mijn smaak lang niet altijd geslaagd.

Verrast was ik dan ook dat ik afgelopen vrijdag mocht ontdekken dat de expositieserie ‘kunst uit afval’ was beëindigd en ik vanaf nu weer gewoon naar alleen maar kunst mag kijken.

Homo Proponens – vr 31 okt. 2008

defragmentatie

Vroeger, en dat is nog niet eens zo gek lang geleden, werd ik door dezen en genen regelmatig gevraagd of ik hun computerproblemen even wilde oplossen. Lang heb ik daar altijd ja op gezegd. Tegenwoordig doe ik zulks alleen nog voor mijn moeder en voor fractiegenoot Piet Hein.

Deze keer was het de beurt voor de computer van Piet Hein, die dankzij spy-bots en de vele toolbars, spelletjes en wat dies meer zij net zo traag was geworden als de gemiddelde huisslak.

Voordeel van het onder handen nemen van de computer van Piet Hein is dat ik ook meteen wordt uitgenodigd om bij hem te blijven eten. En op vrijdag is de maaltijd bij huize Scheltens altijd een klein feestje.

Nadat ik voor de maaltijd al fanatiek programma’s had gedeïnstalleerd, had ik de rest van de avond nog nodig om de register-files op te schonen. Dat ik daarbij iets te rigoureus te werk ging en vervolgens verplicht was om de systeemherstel-optie te gebruiken, was natuurlijk geheel mijn eigen schuld. Het betekende wel dat ik vervolgens het hele procédé nog eens moest herhalen.

Gelukkig heeft Piet Hein ook nog een laptop, zodat ik ondertussen in ieder geval nog wat youtube-filmpjes kon bekijken. Samen met Piet Hein, die uit solidariteit geen moment van mijn zijde week. Alhoewel dat laatste misschien ook wel mede was vanwege een gezond gevoel van argwaan over een goede afloop van het proces.

Homo Viator – do 30 okt. 2008

De donderdag is vaak een tamelijk drukke dag in de Tweede Kamer.Als je dan ook een raadsvergadering hebt, is het zaak om uiterlijk de trein van 18.21 uur naar Breda te halen om zo nog net bijtijds de vergadering in te stappen. Ontbindende voorwaarde is dan wel dat de Spoorwegen een beetje meewerken.

Zo niet deze donderdag. De passagiers werd vriendelijk verzocht om vanuit Den Haag via Utrecht naar Breda te reizen. Alleen treinreizigers en mensen die vroeger nog ouderwets fatsoenlijk topografielessen hebben genoten, weten wat voor omweg dat is. Beter stapte ik in een taxi.

Het nadeel van een taxi ten opzichte van een trein is dat je, simpelweg uit fatsoen, een praatje moet maken met de chauffeur. Tweede nadeel is dat je in een auto niet fatsoenlijk kunt schrijven. Mijn aanvankelijke plan om nog een enigszins fatsoenlijke inleiding voor mijn mondelinge vragen op te stellen, viel om deze redenen volstrekt in duigen.

Wonder boven wonder arriveerde ik dankzij het totale gebrek aan files nog net op tijd ik in de raadszaal om vervolgens op nogal stuntelige wijze de vragen voor het vragenuur in te leiden. Op een lege maag, zo benadruk ik ook nog eens. De sushi van de appie-to-go die ik op dit soort donderdagen op het station van aankomst nog even aanschaf, werden me door de veroordeling tot een taxi ook nog eens door de neus geboord.

Voor een treinreiziger is er nu eenmaal weinig comfortabel aan een taxi.

Homo Nefastus – wo 29 okt. 2008

Heilig Hartkerk

Een maand geleden schreef ik al dat ik het gehele dossier van de Heilig Hartkerk had opgevraagd om er nu eens achter te komen wat de laatste stand van zaken was en of de gemeente haar regie-rol wel goed oppakte.

De oogst was teleurstellend. Het metersdikke dossier herbergde bezwaarschriften tegen de voorgenomen sloop zon tien jaar geleden. Recente correspondentie bevatte de dikke mappen echter niet. Totdat er een kopie van een recente brief van de eigenaar van de kerk, Stichting Woonzorg, in mijn mailbox belandde.

In die brief vroeg Woonzorg aan de gemeente hoe zij stond tegenover het idee om alleen de toren, voorgevel en pastorie te laten staan en het schip te slopen om daar woningen voor in de plaats te zetten. Mijn mond viel open van verbazing. Jaren eerder had de toenmalige eigenaar, Ouwehand, al eens een soortgelijk plan gelanceerd, dat toen op geen enkel draagvlak kon rekenen. En toen had de kerk niet eens een beschermde status. Dat Woonzorg jaren later hetzelfde plan indient voor wat inmiddels een rijksmonument is, en vervolgens denkt daar mee weg te komen, is ronduit schofterig te noemen.

Sinds de sluiting in 1986 is de neogotische kerk object van speculatie geweest voor diverse projectontwikkelaars. In die twintig jaar heeft er, op wat kleine reparaties door krakers na, geen enkel onderhoud aan het pand gepleegd. Het is tijd dat de eigenaar zijn verlies neemt en doet wat haar te doen staat, namelijk het pand gewoon opknappen. Dat dat de eigenaar een flinke duit zal kosten, zal me een zorg zijn. Het is immers ook de schuld van de speculanten dat het pand in een bouwkundig slechte staat verkeert.

Samen met collega Mattie Boidìn van het CDA stelde ik er vragen over. Lees verder “Homo Nefastus – wo 29 okt. 2008”

Homo Immobilis – di 28 okt. 2008

laptop

Mijn trouwe reisgezel bij het dagelijkse woon-werkverkeer was, naast een exemplaar van het NRC, altijd mijn laptop. Helaas begon het apparaat een wat vroege vorm van Alzheimer te vertonen.

Of eigenlijk meer een vorm van blindheid. Steeds vaker had het lcd-scherm een bemoedigend klopje nodig om nog beeld te produceren. En het bemoedigende klopje werd na verloop van tijd een ferme tik. En na nog enige weken waren fermere mishandelingen nodig. Totdat ik op een gegeven moment een lijmklem moest pakken om rechtsboven enige druk op het scherm uit te oefenen om het scherm nog werkend te krijgen.

Dat het een aflopende zaak was, werd steeds duidelijker. Sinds kort staat het beestje werkloos in een hoek, in afwachting van reparatie. Kennelijk is ‘ie even op me uitgekeken. Onze relatie zit in een dipje.