Homo Festus – vr 28 nov. 2008

Veerman en biertje

„Bovendien, en in het voordeel van jullie, krijgt iedereen die van te voren meedeelt dat-ie komen gaat een aantal pintjes van de goegemeente. Alhoewel sommigen van jullie al dikke banen hebben, hoop ik dat deze studentikoze aansporing nog enig effect heeft”, mailde Gijs ons bij wijze van uitnodiging voor zijn afstudeerfeestje.

De uitnodiging had zeker effect. Vrienden en kennissen uit een ver of nog redelijk recent verleden, verzamelden zich in Flitz, een obscuur cafeetje in het Utrechtse stadshart. De uitnodigingenlijst vertoonde opvallende gelijkenis met de presentielijst van de eindexamenfeestjes, een dikke tien jaar geleden. Soms lijkt de tijd stil te staan.

Dat gold dan weer niet op die avond zelve. Veel vroeger dan de bedoeling, werd het sluitingstijd en was het aanvankelijke plan om met de hele bups nog naar de Carafon te gaan, het afvoerputje van het Utrechtse uitgaansleven. Het werd echter, bij nader inzien, een tocht achterop de bagagedrager naar zijn stulpje, waar het feest, gelardeerd met whisky, werd doorgezet.

Dat Gijs onderweg nog net een natuurstenen paaltje wist te ontwijken, maar mijn rechterbeen datzelfde lot helaas niet was beschoren, mocht de pret niet drukken. Feest is feest. En gelukkig hebben we de foto’s nog.

Homo Providens – do 27 nov. 2008

Digibeta

„Kunt U ervoor zorgen dat de koerier mij belt als hij het pakje bezorgt”, vroeg ik expliciet aan de mevrouw aan de andere kant van de telefoon. Het betrof een spotje voor de zendtijd politieke partijen die die ochtend nog was omgezet naar digibeta en absoluut voor twaalven bij de videotheek Beeld en Geluid in Hilversum moest zijn, waar de band een bandnummer zou krijgen. De mevrouw bevestigde.

Het was toch al een crime om klant te worden bij de Amsterdamse Koerierscentrale. Toen ik vanuit de auto onderweg naar Maastricht naar de koeriersdienst belde, wist de dame mij te vertellen dat ik me eerst moest registreren via internet. Handig, als je je internet net even niet bij je hebt.

Rond twaalven belde de mevrouw in kwestie mij op met de mededeling dat het pakje een half uur eerder door de koerier was bezorgd bij het mediapark. Wat het bandnummer was? De mevrouw wist niet waar ik het over had. Had ik niet gevraagd of de koerier mij zelf wilde bellen op het moment van aflevering? Het zal best, maar daar kon de mevrouw aan de telefoon toch allemaal echt geen rekening mee houden. Of ze dan misschien wist waar het was afgeleverd. Ik kreeg een naam door, maar een afdeling of functie wist ze niet.

Het Mediapark is tamelijk groot en een band zonder nummer verdwaalt nogal snel. Er begon een telefonische zoektocht langs de vele bedrijfjes, diensten en balies die het Mediapark kent. „Heeft U misschien mijn band gezien?” De moed zakte aardig in mijn schoenen, terwijl de batterij van mijn mobieltje, mijn enige connectie met de buitenwereld, ook aardig leeg aan het raken was. Tot ik na een half uur ineens iemand aan de lijn kreeg die inderdaad wel een band van GroenLinks voorbij had zien komen. Het pakje was al weer weg, maar hij kon zich herinneren dat het onderweg was naar het NOB.

Ik kwam enigszins tot rust toen ik enkele minuten later een meneer aan de lijn had die op dat moment tegenover mijn videoband zat. Hij gaf mij het toegewezen bandnummer, dat ik vervolgens aan de mensen van de zendtijd politieke partijen kon doorgeven. De uitzending was gered. De band was bezorgd, en ik niet meer.

Homo Vendens – wo 26 nov. 2008

advertentie

Divers, zo kun je mijn werkzaamheden voor de Tweede Kamerfractie wel noemen. Naast het nadenken over communicatie en campagnes, mag ik me zo nu en dan ook toeleggen op vormgeving. Of, zoals je het ook zou mogen noemen, het betere digitale knip- en plakwerk.

Of ik even een vacature voor de Volkskrant wilde lay-outen. „Ja, maar natuurlijk, Wanneer moet het af zijn?”, vroeg ik enthousiast. Niets leukers dan onze nieuwe huisstijl ‘ns uit te proberen in de Volkskrant. „Vanavond”, luidde het antwoord, „voor negenen.”

Dat werd slikken. Er moest nog een bestelbusje vol actiemateriaal opgehaald worden in Utrecht. De files meegerekend gaf me dat wel erg weinig tijd om alles af te krijgen. Maar de wonderen zijn de wereld niet uit. Om kwart over negen lag de advertentie in het digitale postvakje van de Volkskrant. En dat, zo bleek uiteindelijk, was niet een kwartier te laat, maar eigenlijk nog steeds op tijd.

Homo Obliviscens – di 25 nov. 2008

agenda

Bewaar je oude agenda’s, waarschuwt mijn agenda mij dagelijks. Met vervolgens een reclamepraatje dat zowel harde zakenlui als sentimentele mietjes zou moeten aanspreken. En dientengevolge dus bij beide doelgropen de plank volledig misslaat.

„Some people recycle their diary after copying the necesaary data into their Succes Organiser 2009. We recommend tot keep your diary safely in your archives. In later years you can easily look up your appointments and other information written down that certain year. This can be useful for juridical reasons, but you can also picture the past when you are in a nostalgic mood.”

Nog even los van het ergerniswekkende gebrek aan komma’s, vraag ik me bij het lezen van de waarschuwing vooral af of er ooit mensen zijn die hun agenda van tien jaar geleden openslaan om nog even terug te denken aan demente familieleden, overleden vrienden en stukgelopen relaties. Maar wat ik me vooral afvraag is waarom ze niet dat ene andere doorslaggevende argument hebben gegeven om agenda’s te bewaren: „This can be useful when you are lagging behind with posting entries on your blog.”

Ik heb namelijk geen flauw idee wat ik deed op dinsdag 25 november.

Homo Exordiens – ma 24 nov. 2008

zware wissel

Dat er over maandagen liedjes worden geschreven, is net zo voorstelbaar als dat het indrukwekkend is. Ik kan me in ieder geval niet voorstellen dat de Bangles heel erg veel zin hadden toen ze op een bewuste maandag hun eerste hitsingle Manic Monday schreven.

Doorgaans heb ik nooit zo veel problemen met de maandag. Zo lang ik de nacht van te voren maar een beetje goed geslapen heb, kan ik op maandagochtend de hele week aan. Ik heb wel één voorwaarde: het moet allemaal wel een beetje lekker soepel beginnen.

Dat is helaas lang niet altijd het geval. En helaas is dat vaker dan niet te verwijten aan externe factoren. De belangrijkste daarvan moeten welhaast de Nederlandse Spoorwegen zijn. Vandaag deden ze weer eens flink hun best met een vertraging van een uur. Uitgelopen werkzaamheden bij Delft, één van de zwakste schakels in ons nationale spoornetwerk.

Ze pakten het meteen goed aan. Eenzelfde vertraging omwille van dezelfde uitgelopen werkzaamheden. Week 48 is pas net begonnen: NS vs. Selçuk: 2 -0.

Homo Saltans – za 22 nov. 2008

congreskrant

Al enige dagen ging het gerucht dat de extreem-rechte organisatie Voorpost haar opwachting zou maken bij het GroenLinks-congres. En ze hielden woord. Toen ik ’s ochtends in het Tilburgse 013 aankwam werd ik, samen met alle andere congresbezoekers, uitgemaakt voor terrorist, crimineel en wat dies meer zij.

Veel verder kwamen de dames en heren demonstranten echter niet. Een beloofde infiltratiepoging bleef uit. Geen gegooi met taarten, geschreeuw tijdens de plenaire zittingen of ander congresverstorend gedrag. Jammer eigenlijk, want het was voor de rest namelijk helemaal niet zo’n spannend congres.

Ook thuis viel het toekomstcongres live te volgen, al waren de reacties op het ochtendgedeelte niet van een veel informatiever niveau dan de hoeveelheid sneeuw die er her en der in het land al was gevallen. Aangezien ik ’s ochtends verantwoordelijk was voor het verzamelen van de digitale reacties, kan ik spreken van een rustige morgen.

’s Middags werd het beginselprogramma, waarvan inmiddels gevoeglijk duidelijk mag zijn wat ik ervan vindt, na vele amendementen keurig aangenomen met slechts een handjevol tegenstemmers, waaronder ik. Naderhand vertelde een niet nader te noemen partijprominent me nog dat best te kunnen waarderen en dat zelf eigenlijk ook wel gewild te hebben.

Uiteraard eindigde alles in een feestje waarbij de GroenLinksers zich afscheidden in twee groepen: de praters, die in de foyer uitgebreid de toestand van de wereld met elkaar bespreken en de dansers, die in de Batcave elkaar fysiek uitdaagden. Waarbij ik meerdere malen op de tenen van Cerian ging staan, waarvoor excuses.

„We are raising a generation of dancers (*) ”, moeten ze in de foyer gedacht hebben. Het onderscheid tussen de leden van groep één en groep twee was uitsluitend op leeftijd gebaseerd.

*) Hunter S. Thompson

Homo Festinans – vr 21 nov. 2008

schildpad

Een retraite, een middag om te reflecteren op de eigen werkwijze. De gemeenteraad had een retraite. In het Museum voor Grafische Vormgeving nog wel. Ik was er niet bij.

Goed, aanvankelijk meldde ik nog dat ik wat later zou zijn. Er was één of andere klus voor de Haagse fractie die me bezig hield. En die klus nam aanmerkelijk meer tijd in beslag dan ik aanvankelijk had gedacht. Zo lang dat ik uiteindelijk helemaal niet meer naar de retraite ben geweest.

Het zal wel een belangrijke klus geweest zijn die me weghield. Iets met een deadline. Iets dat absoluut op tijd af moest zijn. Ik heb echter geen flauw idee wat het geweest zou kunnen zijn.

Het is inmiddels – als ik dit schrijf – ook al weer zo lang geleden.

Homo Reservans – do 20 nov. 2008

toekomst

Wat doe je als je weet dat iets het maximaal haalbare is, maar je eigenlijk toch niet tevreden bent. Dat was voor mij de centrale vraag met betrekking tot het nieuwe GroenLinks beginselprogramma. En ik mocht er gisteren in Utrecht over debatteren met Jesse Klaver (enthousiast) en Bart Snels (schrijver).

Als het gaat om de dagelijkse politiek ben ik iemand die realist genoeg is om tevreden te zijn met het maximaal haalbare. Maar een beginselprogramma is een ideologisch document. En dat had wat mij betreft wel wat meer mogen sprankelen. Het oorspronkelijke programma, met al zijn tekortkomingen, had dat meer.

Daarnaast behoort het oude beginselprogramma inmiddels tot de overlevering van de partij. Het is welhaast een historisch stuk, een onderdeel van onze groenlinkse geschiedenis. En vanuit het idee van duurzaamheid vind ik eigenlijk dat je niet persé iets nieuws nodig hebt als het oude nog prima werkbaar is.

Homo Medicans (3) – 19 nov. 2008

Joint

„Hé”, dacht ik. „Er staat weer een berichtje over koffieshops in de krant.” Misschien dat ik er wel weer een televisiemoment uit kon slaan. Maar helaas, de landelijke media hadden mijn trucje door. Of ze vonden het gewoon echt geen interessante vragen.

Toch jammer, ik vond ze zelf heel niet onaardig.

Breda, 19 november 2008

Betreft: vragen ex. Art 41 RvO omtrent experiment regulering toelevering aan coffeeshops

Geachte college,

De burgemeesters van onder meer Groningen, Utrecht, Eindhoven, Amersfoort, Nijmegen, Enschede, Den Bosch en Maastricht hebben vandaag via NRC Handelsblad kenbaar gemaakt dat zij willen gaan experimenteren met regulering van de ‘achterdeur’ van coffeeshops, de toelevering. Opvallend genoeg stond de burgemeester van Breda niet bij dit rijtje van burgemeesters.

Jarenlang heeft het gedoogbeleid er voor gezorgd dat gebruikers van softdrugs niet tegen hun wil in aanraking zouden komen met harddrugs. In Breda heeft het gedoogbeleid geleid tot een controleerbare situatie waarin de overlast van coffeeshops minimaal was. Zeker in combinatie met de aanpak van notoire drugspanden kent Breda derhalve een relatief veilig drugsklimaat.

Het inconsistente rijksbeleid leidt er echter wel toe dat de achterdeur van de coffeeshops, de bevoorrading, nog steeds illegaal is. Een ongewenste situatie, aangezien daarmee de kweek en toelevering van softdrugs per definitie een criminele activiteit is. De laatste jaren is de aanlevering van softdrugs in handen gekomen van professionele criminele organisaties. Bij de achterdeur vermengen soft- en harddrugs zich dus weer. Daarnaast heeft de achterdeurproblematiek de illegale thuisteelt als gevolg, die vaak gepaard gaat met overlast en mogelijk brandgevaarlijke situaties. Kortom: GroenLinks is het volmondig eens met de opmerking dat het drugsbeleid van voor tot achterdeur gereguleerd en uiteindelijk gelegaliseerd moet worden.

Derhalve aan U de volgende vragen:

  1. Heeft Breda de enquête van NRC Handelsblad ingevuld? Zo ja, mogen wij een afschrift van de antwoorden ontvangen? Zo nee, waarom niet?
  2. Bent U met ons van mening dat, ondanks de regulering, soft- en harddrugs elkaar aan de achterdeur alsnog ontmoeten, dat dit onwenselijk is en dat het daarom nuttig is om experimenten met het reguleren van de achterdeur aan te gaan?
  3. Bent U met ons van mening dat regulering van de achterdeur de problematiek rond de thuisteelt zou kunnen oplossen?
  4. Bent U bereid de juridische mogelijkheden van experimenten met regulering uit te zoeken? Bent U daarbij tevens bereid om bijvoorbeeld kleinschalige wietteelt als agrarische activiteit in het buitengebied toe te staan?

Met groene groet,

Selçuk Akinci

Homo Querulus – di 18 nov. 2008

Waalse Kerk

Vorig jaar kreeg ik een brief van een ouder paar dat onlangs naar de binnenstad was verhuisd en zich was rotgeschrokken van het geluid tijdens het Jazzfestival. De schellen vielen van mijn ogen. Het jazzfestival bestaat al dertig jaar. Deze mensen moesten geweten hebben waar ze gingen wonen.

Het bewonerscomité van de Binnenstad had een bijeenkomst georganiseerd in de Waalse Kerk, een serene locatie in het hart van de stad. Het kerkje zat bomvol. Elke zitplaats was ingenomen door binnenstadbewoners, stuk voor stuk van respectabele leeftijd.

Het duurde dan ook niet lang voordat het onderwerp ‘overlast’ uit de kast werd getrokken. Want overlast, dat is er genoeg in de binnenstad. Als het niet van de uitgaande jongeren is, dan wel van de Harley-dag, Breda Barst, het Jazzfestival en anders vast wel minst Koninginnedag. De bewoners vroegen zich af of het allemaal niet wat minder kon.

Het klinkt misschien bot, en het zal me misschien op boze reacties komen te staan, maar ik ben in ieder geval eerder. Nee, wat mij betreft kan het niet minder. Het mooie van de binnenstad is dat het de huiskamer is van alle Bredanaars. Nu heb ik makkelijk praten, zullen sommigen zeggen, aangezien ik net enkele meters buiten de singel woon en dus officiëel geen binnenstadbewoner ben. Ik heb inderdaad geen last van festivals. Niet, overigens, omdat ik ze thuis niet kan horen -integendeel, dat kan ik prima- maar omdat ik meestal zelf aanwezig ben op die festivals. En als ik er wel last van zou hebben, had ik misschien ergens anders moeten gaan wonen.

De laatste jaren wordt de binnenstad volgepropt met luxueuze appartementen. De stad zit vol met dure woningen. Nu is het wrange dat de mensen die het liefst in het centrum wonen willen wonen, juist vanwege al die ‘overlastgevende’ activiteiten (ikzelf bijvoorbeeld), de dure huizenprijzen helemaal niet kunnen betalen. En de mensen die daar wel voldoende geld voor hebben, doorgaans wat oudere bewoners, hebben juist weer last van alle voorzieningen en activiteiten die de binnenstad tot de binnenstad maken.

Het is, vrees ik, kiezen of delen. Of de binnenstad bloedt dood, of we moeten accepteren dat dat nu eenmaal overlast met zich meebrengt. Wie die overlast niet aan kan, doet er verstandig aan een woning te zoeken op een locatie die geschikter is voor een ongestoord rustig leven.