Homo Eminens – vr 29 ferb. 2008

Christ Crul

Ooit, lang geleden, won ik de eerste Christ Crul Bokaal voor de Beste Politiek Debater van het jaar. Dat was tien jaar geleden, op de zeventigste verjaardag van de éminence grise van GroenLinks.

Nu, tien jaar later, werd de debatwedstrijd opnieuw gehouden, dit maal was ik geen deelnemer, maar -je gelooft het niet- debatleider. En hoewel iedereen een tikkeltje ouder is geworden, is de setting van de verjaardagen van Christ nauwelijks veranderd. Nog steeds de achterzaal van Café Parkzicht, nog steeds de band van Cees Loomans op het podium, weer de zelfde gezichten en nog steeds warme beenham als avondeten.

Lucy Prins ging met de bokaal naar huis, ikzelf met honger. Er is in tien jaar niet zoveel veranderd, behalve misschien dat ik geen vlees meer eet.

Homo Famosus – do 28 febr. 2008

Ali B op het OLV (c) AliB

Nog meer debat op het OLV, maar nu over duurzaamheid. Alleen mocht ik deze keer samen met Ali B. het debat leiden. Ali B.? Ja, Ali B.!

Ali B. is door de klimaatcoalitie van Hier! gevraagd om spokesperson te worden van de Switch Now-campagne. Die campagne probeert jongeren bewuster te maken van de dreigende klimaatcrisis. Tot de opdrachten behoren het uitwisselen van standpunten en het schrijven van een klimaatrap. En de winnende klimaatrap mag die vervolgens weer met Ali B. op het podium ten gehore brengen. Juist ja.

Als zo’n beetje de vaste huisdebatleider van het OLV werd me gevraagd of ik samen met Ali B. het debat wilde leiden. Wel had rector Cor Clarijs me vooraf nog even apart genomen. Hij drukte me op het hard me een beetje terughoudend op te stellen en Ali B. ook wat ruimte te gunnen. „Anders krijgt die jongen geen aandacht en dat is ook zonde”.

Homo Repugnans – wo 27 febr. 2008

Amnesty-debat

Als huisdebatleider van het OLV-lyceum mocht ik het Amnesty-debat leiden. De Amnesty-nacht, om precies te zijn. Want in het kader van de jubileumweek was de school deze hele nacht open.

Zo kom je wel aan je 1040-urennorm, grapte ik tegen de conrector die in de brugklas mijn wiskundeleraar was. Hij keek me gespeeld verontwaardigd aan. De 1040-urennorm is een gevoelig onderwerp bij het onderwijsveld.

De Amnesty-nacht was een nachtvullend programma, waarbij in tal van workshops het onderwerp ‘mensenrechten’ vanuit diverse invalshoeken werd benaderd. Eén van de onderdelen daarvan was een scholierendebat over de Olympische Spelen in China: wel of niet boycotten.

Uiteraard voelde ik me daarna verplicht nog een brief voor amnesty over te schrijven voor de vrijlating van de Chinese mensenrechtenactivist Hu Jia, met kramp aan mijn pols als gevolg. Ondertussen liepen er elders in Breda groepen studenten een 36-urige estafette-marathon, waarbij de ploegen elke twee uur werden gewisseld.

Wie zegt toch steeds dat jongeren niet meer bereid zijn om zich in te zetten voor de goede zaak.

Homo Musicus Mortuus – di 26 febr. 2008

bidprentje Rob Cremer

„Ga jij naar de begrafenis van Rob Cremer?”, vroeg ik aan de bar van het café aan de muzikant. Hij twijfelde. Hij had duidelijk geen zin in de ontmoeting met al die collega-muzikanten die zich jarenlang niet hadden bekommerd om het lot van de overledene.

Het leven van de op 60-jarige leeftijd gestorven trompettist liep de laatste jaren niet bepaald op rolletjes. Ruim twee jaar geleden werd hij zijn huis uitgezet en sindsdien leidde hij een zwervend bestaan, reizend van onderkomen naar onderkomen. Hij probeerde in 2006 nog een doorbraak te bewerkstelligen in de lokale politiek. Een tot mislukken gedoemde actie, die hem vervolgens wel zijn baan als freelancer bij de volstrekt a-politieke huis-aan-huiskrant Het Stadsblad kostte.

De laatste jaren probeerde hij met een aantal geestverwanten nog een multi-mediabedrijf op te zetten. Radio, televisie en huis-aan-huiskrant in één. Het kwam allemaal maar niet van de grond, maar zijn enthousiasme was er niet minder om. Datzelfde enthousiasme heeft er jaren eerder wèl toe geleid dat Breda een Jazzfestival heeft, dat de Roaring Twenties Club werd opgericht, of Jazz at the Castle. En de jaarlijkse Kristalnachtherdenking was ook één van de projecten van Rob.

Dat er in de stad vaak nogal wat lacherig gedaan werd over de vrolijke maar dwingende aanwezigheid van Rob, steevast met baret, was verklaarbaar. Dat hij te weinig werd geprezen om die dingen die hij wel van de grond heeft gekregen, is zuur. Op de uitvaartdienst zou dat ongetwijfeld allemaal rechtgezet worden. Over de doden immers alle goeds.

Ik snapte wel waarom de muzikant aan de bar niet wilde gaan.

Homo Negotians – ma 25 febr. 2008

rugby

De Bredase partijen van wat inmiddels de lerende coalitie is gaan heten, zijn bezig met een verdieping op het coalitieaccoord. Vandaag was de eerste plenaire onderhandelingsbijeenkomst.

De onderhandelingsdelegaties keken elkaar priemend aan. Met drukke armgebaren en veel gezwaai met papieren probeerde elke partij zijn eigen belangen te verdedigen. Af en toe werd er met een vuist op tafel geslagen.

Naarmate de middag vorderde werd er steeds drukker gepraat en harder geschreeuwd. Af en toe vielen er ongemakkelijke stiltes. De spanning was te snijden, de ogen werden samengeknepen, de wenkbrauwen stonden omlaag. Sturm und Drang aan de onderhandelingstafel.

Nee hoor, niets van dat alles. De sfeer was gemoedelijk en er was waardering voor ieders inbreng. Ik had zelfs baklava meegenomen ter ere van mijn verjaardag. Met honing win je nu eenmaal meer mensen voor je dan met azijn.

Homo Anniversarius – zo 24 febr. 2008

verjaardag

Goed, ik zeg dan wel dat mensen vanaf twee uur welkom zijn, maar of ze me dan ook thuis aantreffen is een tweede.

Ik was even met het vuilnis naar de ondergrondse container. Uiteraard net op het moment dat Guus zich voor mijn voordeur vertwijfeld afvroeg waarom ik toch niet open deed. Gelukkig is de afvalcontainer om de hoek en zag ik Guus al staan. Met en fles wijn. Mijn negenentwintigste verjaardag kon wederom beginnen.

Gedurende de dag en avond druppelde iedereen binnen. En druppelde weer weg. SMS-ten dat ze niet zouden komen, of sms-ten helemaal niet. En rond een uur of acht maakte ik een grote pan macaroni.

Helemaal op het einde van het feestje, ergens diep in de nacht, bedacht Joris (bekend van Joris Timmer- en Klusbedrijf), dat hij nog een slogan nodig had voor op zijn bus. Op ons meest creatieve moment bedachten we het volgende: „God schiep de wereld in zeven dagen, maar moest Joris een offerte vragen”. Ik denk serieus dat het de meest briljante reclameslogan ooit is.

Homo Maliqnus – za 23 febr. 2008

klokken

Terwijl de coalitiepartijen halverwege de bestuursperiode de tussenbalans opmaakt, reageert de oppositie voorspelbaar verbolgen. Het is allemaal onderdeel van het politieke spel. Zulke brieven schreef ik vroeger, in de oppositie, ook.

Best stelletje arrogante regenten met lak aan de democratische spelregels,

Met verbazing, ontsteltenis en zeker ook met gefronste wenkbrauwen hebben wij kennis genomen van Uw voornemen om voor het uitkomen van de voorjaarsnota met elkaar al afspraken te maken over de verdeling van de komend jaar beschikbare middelen. Nog voordat er enig gesprek is geweest met burgers en organisaties in de stad, heeft U de middelen al vergeven aan Uw eigen stokpaardjes en prestigeprojecten. Het is exemplarisch voor Uw gebrek aan democratisch besef en Uw pogingen telkenmale de oppositie buiten spel te zetten.

Het is duidelijk dat de coalitie beschikt over een informatievoorsprong. Uw pogingen om te ontkennen dat U de actuele financiële cijfers van de gemeente niet al eerder in Uw bezit had, zijn doorzichtig en goedkoop. Wij hebben geen enkele reden U nog te vertrouwen en als we die wel hadden, deden we dat toch niet. Wij zijn immers van de oppositie.

Discussies over de toekomst van de stad horen thuis in de gemeenteraad, niet in rokerige achterkamertjes. Met Uw coalitieoverleg toont U een flagrante minachting voor het democratisch proces en voor de burger. Dit soort gesprekken hoort immers in de gemeenteraad thuis. Wij, de gezamenlijke oppositie, hebben in ons geheime oppositieoverleg dan ook besloten te eisen dat U Uw regenteske achterkamertjespolitiek per direct staakt.

Helemaal schokkend is Uw voornemen om de financiële ruimte niet dicht te timmeren, maar ruimte over te laten voor wensen uit de stad. Daarmee probeert U de schijn van redelijkheid en openheid hoog te houden. Daarmee maakt U het de oppositie vrijwel onmogelijk om dit proces te bekritiseren. En zo maakt U de oppositie monddood.

Al eerder heeft deze coalitie een flagrante minachting getoond voor de oppositie en de bevolking van de stad. Dat begon al met de coalitieonderhandelingen, toen de vier huidige coalitiepartijen de rest van de gemeenteraad buiten spel zette bij de vorming van deze coalitie. Sindsdien gedragen de wethouders van de coalitie zich alsof ze de baas zijn in de stad.

Wij zijn van mening dat de huidige collegepartijen het huidige programaccoord moeten ontbinden. Alleen wanneer de oppositie wordt opgeheven, is er sprake van een echt democratisch stadsbestuur. Wij pleiten er dan ook voor om toe te treden tot Uw arrogante en regenteske coalitie en te delen in Uw handjeklap. Alleen dan kan het vertrouwen van de burger in de lokale democratie worden hersteld. Wij zien de uitnodiging hiertoe dan ook graag tegemoet.

met beleefde groet,

De oppositie

Homo Retrahens – vr 22 febr. 2008

belastingenveloppen

Al enige tijd lagen de blauwe enveloppen dreigend op mijn bureau. Eén bevatte de acceptgiro met de voorlopige aanslag 2008. De andere een brief met het dringende verzoek mijn aangifte voor 2007 te doen.

Braaf vulde ik alle velden van het aangifteprogramma in. Vooral de aftrekposten kregen bijzondere aandacht. Minutieus spitte ik mijn bankafschriften door, op zoek naar alles dat door kon gaan voor een goed doel, studiegerelateerde uitgaven of medische kosten.

Een last viel van mijn schouders toen ik het laatste invoerveld had ingevuld. Het was we wederom gelukt: ik kreeg geld terug van de belasting.

Zij kunnen het misschien niet leuker maken, maar ik wel.

Homo Augens – do 21 febr. 2008

OLV-Lyceum

Het OLV, mijn oude schooltje, viert komende week zijn 85-jarig jubileum. Onderdeel van die feestweek zijn twee debatten. Een verzoek om als debatleider op te treden, kon dan ook niet uitblijven.

Op de kamer van de Conrector Ger Vervoort kreeg ik een kop koffie aangeboden. Als ik vroeger op die kamer moest zijn, toen nog het kamertje van conrector Paul Vossenaar, de man van mijn collega-fractievoorzitter Mieke Vossenaar-Blokdijk, was dat meestal omdat ik iets had geflikt wat volgens de toenmalige fatsoensnormen ontoelaatbaar was. Dat het bij uitstek die karaktertrek is geweest die me later in de politiek terecht heeft doen komen, blijft raadselachtig.

Koffie halen voor een leraar of krijgen van een conrector. Het verschil is precies twaalf jaar en een sport of twee op de maatschappelijke ladder.

Homo Elegans – wo 20 febr. 2008

e-card uit Parijs

Regelmatig wordt me gevraagd om als raadslid of als actieve GroenLinkser een stuk over het één of ander te schrijven. En toen vroeg René plotseling of ik zijn blog een paar dagen wilde bijhouden.

Wat was het geval. Een jaar geleden vroeg René mij of ik zijn calamiteitenredacteur wilde worden. Mocht hij ooit onverhoopt van het perron afgeduwd worden of zich verslikken in een amuse. Mocht, kortom, de noodzaak bestaan zijn weblog van een waardig einde te voorzien.

Nu was zo’n calamiteit. René zat samen met Billy in een hotel in Parijs, verstoken van een werkende internetverbinding. „Tijd voor de calamiteitenredacteur om in actie te komen”, zo sms-te hij me op zondagmorgen. En dus schreef ik de afgelopen dagen braaf elke dag een stukje voor zijn blog.

Pareltjes zijn het geworden. Betere proza heeft er op mijn eigen blog nooit gestaan. Proza, zeg ik, maar eigenlijk is het pure poëzie. Het metrum, de zinsbouw, zelden waren stukken van mijn hand zo perfect. Kleine diamantjes, perfect in al hun facetten.

Ik heb het beste van mezelf gegeven. Alhoewel, gegeven. Eigenlijk heeft BW14 ze slechts in bruikleen. Maar ze hangen er zo mooi, dus ik denk dat ik ze daar maar laat. Ook al is het een vorm van kunstroof. René had eigenlijk binnen een paar uur zijn verbinding al weer terug.

Lees hier:
Afgebroken
Strafregels
‘Alo ‘Alo
Illusie
Selçuks Unvollendete