De Gekraakte – do 13 aug. 2009

Ontruiming. Foto: BN/DeStem
Ontruiming. Foto: BN/DeStem

Eergisteren is in de binnenstad van Breda het pand Grote Markt 29 gekraakt. Volgens de berichtgeving ging het hierbij om een pand dat al twee jaar leeg stond en waarvan de eigenaar weliswaar verbouwplannen had, maar deze niet kon uitvoeren aangezien het pand officieel nog verhuurd werd. Aan ondernemers die evenwel geen huur betaalden.

Volgens de berichtgeving heeft de afdeling Bouw- en Woningtoezicht vastgesteld dat het pand bewoonbaar is en er geen gevaar dreigt voor bewoners en omwonenden. Diezelfde berichtgeving stelt ook dat het OM geen acute actie voorziet. Desondanks is gisterenochtend overgegaan tot ontruiming. Vervolgens blijkt uit een verklaring van de politie dat het Openbaar Ministerie alsnog heeft geoordeeld dat er sprake is van een ‘wederrechtelijke kraak’ aangezien de eigenaar volgens het OM kon aantonen dat hij van zins was snel tot verbouwing over te gaan.

Opvallend is verder dat voor de ontruimingsactie Militaire Eenheden uit Utrecht zijn ingeroepen. Het ging daarbij om de speciale Brand- en Traangaseenheden die oorspronkelijk zijn opgericht om in actie te komen bij grootschalige voetbal- en krakersrellen en tegenwoordig alleen nog worden ingezet bij het verwijderen van actievoerders uit moeilijk toegankelijke plaatsen zoals bomen.

Ik zou mij niet zijn als ik het college er gisteren niet direct een paar vragen over gesteld zou hebben.

  1. Welke motieven en overwegingen hebben er binnen de driehoek toe geleidt dat de aanvankelijke opstelling dat van acute ontruiming geen sprake zou zijn is losgelaten en er alsnog tot ontruiming van Grote Markt 29 is overgegaan?
  2. Waarom is, gezien het gegeven dat er geen sprake was van enig spoedeisend belang, niet gekozen in deze zaak via de kortgedingrechter tot een oordeel te komen?
  3. Waarom is er, in tegenstelling tot eerdere uitspraken van de burgemeester dit niet te doen, voor gekozen om eenheden van buiten Breda in te zetten bij de ontruiming van Grote Markt 29?
  4. Welke aanleiding was er om de ontruiming door Militaire Eenheden te laten uitvoeren? Welke noodzaak was er om daarbij de speciale Brand- en Traangaseenheid van de ME in te zetten?
  5. Hoe verhoudt zich de inzet van bovengenoemde troepen tot de uitspraak van de Burgemeester en de meerderheid van de commissie Bestuur om, los van de gehuldigde standpunten omtrent kraken, te kiezen voor een ‘Bredaas Model’, waarin dialoog en de-escalatie centraal staan in het optreden van de politie in dergelijke gevallen?

De Bestormer – wo 12 aug. 2009

De Beeldenstorm van Dirck van Delen
'De Beeldenstorm' van Dirck van Delen

Ik had een afspraak met Geurt Grosfeld. Hij is kwartiermaker voor onze ambitie om in 2018 culturele hoofdstad van Europa te worden. Het werd een diner mij Pols, een alleraardigst restaurantje aan de Halsstraat.

Alle denkbare facetten van het ons beiden zo dierbare onderwerp kwamen onder het genot van zorgvuldig uitgekozen gerechten en bijpassende drank aan bod. Waaronder één verhaal dat ik aan zoveel mogelijk mensen kwijt wil.

Het zit zo. Een week eerder at ik samen met Flip, een vriend, een vegetarische salade op het terras van een Australisch vleesrestaurant aan de Grote Markt. Enkele meters van ons verwijderd stond de statige OLV-kerk te schitteren in de zon. En hoe ik er precies op kwam, weet ik niet meer, maar plots riep ik, wijzend op de lege nissen in het kerkgebouw dat ze die beelden nu onderhand ook maar eens terug moesten zetten. Ik vind dat ons met beeldenstorm een groot cultureel onrecht is aangedaan dat ik het protestantse smaldeel van de stad nog altijd niet vergeven heb.

Laat dat liever, zei mijn tafelgenoot. Als we daar weer beelden gaan plaatsen komt er vast iemand op het idee om die opdracht te geven aan een moderne kunstenaar met als gevolg dat er allemaal moderne kunst in die nissen komt te staan. Flip keek me aan en zag dat hij een fout had begaan. Ik was helemaal weg van het idee.

Wat zou er mooier zijn om in het jaar dat de toren 500 jaar bestaat moderne kunstwerken van gerenommeerde kunstenaars terug te plaatsen in de nisjes waar ooit beeltenissen van heiligen hebben gestaan. Eindelijk, 444 jaar na de beeldenstorm, toch nog gerechtigheid. Een nieuwe beeldenstorm, maar dan niet één van vernietiging, maar één van creatie.

Geurt was gelijk enthousiast. En zo had ik mijn eerste ambassadeur voor een in mijn ogen mooi idee. Niet mijn idee, maar een idee. Een idee van iedereen die er werk van wil maken.

De Moeder – di 11 aug. 2009

 

Date my Mom
Date my Mom

 

Via Twitter werd ik geattendeerd op het bestaan van het programma Date My Mom. Het programma draait om een jongeman die gaat daten met drie moeders om daarna te kiezen met welke dochter hij een relatie zou willen beginnen. Een soort combinatie eigenlijk tussen Op Goed Geluk en Zo Moeder Zo Dochter.

Het bijzondere van de aflevering van vanavond was dat de deelnemer aan het tamelijk onzinnige programma, Chris, niet op zoek was naar een vriendin, maar een vriend. En dus ging hij op stap met drie homo-moeders. Prompt zat het gehele homoseksuele smaldeel van de Twitternatie geboeid voor de televisie. En, toegegeven, ik dus ook.

Zelden heb ik een televisieconcept gezien waarbij werkelijk elke semi-spontane opmerking van te voren was bedacht, geënsceneerd, geregisseerd en vervolgens waarschijnlijk tien keer nagespeeld. Het programma had de spontaniteit van een blok beton en het realiteitsgehalte van een barbiepop aan GHB.

Ik verbaasde me dan ook over het enthousiasme van Twitterend Nederland. Leuk dat de homo-emancipatie inmiddels ook tot infantiele Amerikaanse televisieformats is doorgedrongen, but come on. Iets meer klasse jongens, is dat nu echt te veel gevraagd?

De Back-up – zo 9 aug. 2009

Harde Schijf
Harde Schijf

Mijn laatste back-up was van een week geleden. Dus ik wilde koste wat kost de data van mijn harde schijf redden. Windows biedt daar weinig mogelijkheden voor. Of eigenlijk geen, om precies te zijn.

Gelukkig had ik het eerder besproken bootable Linux-schijfje. Bij gebruik viel me op dat Linux er geen enkele moeite mee had alle op mijn harde schijf staande data te herkennen. En te kopiëren.

Zodat geen enkel mailtje van een boze burger verloren is gegaan.

De Crash – za 8 aug. 2009

PC
PC

Ineens kwamen de herinneringen van vier jaar geleden weer boven, toen ik de losse onderdelen van mijn huidige pc inelkaar had geschroefd en de boel wilde installeren. Geen positieve herinneringen, moet ik bekennen.

In elkaar schroeven lukte me wel. Maar het installeren van Windows lukte maar niet. Het probleem bleek simpel, al had ik er wel dagen voor nodig voordat ik zelf snapte waar de schoen wrong. Ik had voor mijn nieuwe PC natuurlijk het nieuwste van het nieuwste gekocht. Zo nieuw dat Windows XP er geen raad mee wist. Windows wilde mijn ATA-harde schijf maar niet herkennen.

Ik liep tegen hetzelfde probleem aan. XP vroeg om een driver. Op diskette welteverstaan. Ik had de driver wel, maar alleen op cd. Tussen honderden andere drivers. Probeer dan de goede maar eens uit te zoeken. Bijkomend probleem was dat ik geen enkele oude computer had staan waarvan zowel de cd-driver als de floppydriver werkte. De vier pré-historische bullebakken die ik had staan werkte consequent één van de twee niet.

Het was een Linux-cd die uitkomst bood. Want van mijn gecrashte computer werkte beide drives wel. En had ik binnen mum van tijd de stuurprogramma’s op floppy overgezet. Waaruit slechts één conclusie getrokken kan worden: wie met een gerust hart Windows wil draaien, moet altijd een bootable Linux-ceedeetje achter de hand houden.

De Computer – 7 aug. 2009

Muis
Muis

„Beep”, zei de computer. En vervolgens nog een keer. Om daarna te melden dat er essentiële bestanden ontbraken om fatsoenlijk op te kunnen starten.

Jaap was langsgekomen om een planning te maken voor het decor van Breda Barst. Omdat hij wel zijn laptop, maar geen muis bij zich had, kreeg hij de USB-muis van mijn vaste computer aangereikt. Ik haalde een oude Genius-muis uit de kast en stak deze in de seriële poort van mijn pc.

Dat had ik beter niet kunnen doen. Na vier jaar lang redelijk stabiel XP gedraaid te hebben, gaf deze installatie er definitief de brui aan. Elke herstelpoging ten spijt, opstarten wilde de machine niet meer.

Het werd formatteren en opnieuw beginnen.

De duiker – do 6 aug. 2009

Semenarieweg
Semenarieweg

Het was donderdagavond en het was ontzettend warm. Het koude bier ging er onder toeziend oog van Maria goed in. Wie op het terras van de Boulevard zit, is verzekerd van een minzame blik van de Heilige Maagd.

Toen het begin van het weekeinde lang en breed was ingeluid en ingedronken, leek het zo om twee uur ‘s nachts ineens een ontzettend goed idee om met een paar vrienden naar de vijver bij het oude Seminarie te fietsen voor een nachtelijke duik.

Oké, stilstaand water, dus waarschijnlijk vol met allerlei bacteriën waar een normaal mens hartstikke ziek van zou worden. Maar wij hadden gedronken en we hadden de zegen van boven. Dus wie doet ons wat?

De verjaardag – wo 5 aug. 2009

Sangria
Sangria

De verjaardag van mijn moeder kent enkele tradities die de moeite waard zijn om in ere te houden.

Allereerst staat de achterdeur open. Visite is van harte welkom om via de poort van de achtertuin binnen te komen.

Ten tweede is het altijd lekker weer. De visite hoeft het huis dus ook helemaal niet in. Iedereen blijft in de achtertuin. Wat achteraf een hoop gestofzuig bespaart.

Ten derde maakt mijn moeder altijd Sangria. Die de visite vervolgens keurig opdrinkt.

Ten vierde maken mijn moeder en ik het altijd laat. En dus ging ik ook dit jaar pas rond een uur of half vijf naar huis toe. Met een buik vol Sangria.

De concertganger – di 4 aug. 2009

Valkenbergconcerten
Valkenbergconcerten

In de zomermaanden vindt in het Valkenberg elke week het Valkenbergconcert plaats, inmiddels omgedoopt tot het even belachelijk als infantiel klinkende ‘Parkies.

Elke dinsdag loopt, als het weer enigszins meewerkt, toute breda uit om op een kleedje in het park te gaan zitten, te flaneren over het wandelpad of op een andere manier te zien en gezien te worden. Het Valkenbergconcert is een reünie van vrienden, oude bekenden en verloren gewaande familie.

De organisator weet dat ook. Het muzikale programma is dan ook al jaren weinig uitdagend te noemen. Maar het maakt niet uit, al zet je er een chimpansee met een bandoneon op het podium. De mensen komen toch wel.

Gewoon, om te zien. Of om gezien te worden.

De Behartiger – ma 3 aug. 2009

Autism Awareness Ribbon
Autism Awareness Ribbon

Ik kreeg een mailtje binnen van iemand met een autistische stoornis. Een heel beleefd en vriendelijk mailtje, met de vraag waarom Breda toch geen autisme-centrum had.

Nederland kent 22 Autisme Informatie Centra. Deze AIC’s zijn informatie- en documentatiecentra, bedoeld voor mensen met autisme, hun ouders, partners en andere familieleden. Ze bieden daarnaast gelegenheid voor lotgenotencontact. De AIC’s worden gerund door vrijwilligers, professioneel ondersteund door mensen van MEE en de Nederlandse Vereniging voor Autisme.

In Brabant zijn er AIC’s in Tilburg en Eindhoven. Ook in Breda wordt er al een tijdje aan gewerkt, maar desondanks wil het maar niet van de grond komen. Dat terwijl de gemeente Breda een centrumfunctie vervult en een AIC voor de doelgroep een welkome aanvulling zou zijn. Ter illustratie: alleen in Breda wonen al circa 2000 mensen die een vorm van autisme of aan autisme gerelateerde stoornis hebben. De AIC’s dragen bij aan het verspreiden van kennis over en begrip voor autisme en bieden mensen die zelf of in hun omgeving te maken hebben met autisme de gelegenheid om ervaringen uit te wisselen.

Ik deed wat een politicus in dergelijke gevallen altijd doet. Ik stelde er vragen over om het punt op de politieke agenda te krijgen. En zelden heb ik zoveel positieve reacties ontvangen. Waaruit maar één conclusie te trekken valt: het onderwerp leeft.