Categorie: politiek

Homo Aestimans – za 18 aug. 2007

Boswachterwij Liesbos

De gemeenteraadsfractie van GroenLinks kwam bij elkaar in de Boswachterij in het Liesbos. We gingen evalueren.

Echt evalueren was het trouwens niet. Doorgaans doe je dat met een extern iemand als procesbegeleider en daar wilde mijn fractie niet aan. Dus werd het vooral vrij en ongedwongen praten over ieders gevoelen na ruim een jaar coalitie-deelname. En kennelijk had iedereen vooraf de insteek gekozen om eens niet uitgebreid de detail-verschillen tussen de fractieleden uit te vergroten, maar op zoek te gaan naar een gezamenlijk gevoel.

Desondanks was het dagvullende programma nog best inspannend. Ik vond dat ik wel een biertje verdiend had en reed tijdens het laatste stukje van de middag in de richting van de Boulevard. Nu vind ik op zich wel vaker dat ik een biertje verdien heb, sterker nog, ik vind overleven op zich het drinken al waard, maar het biertje van die avond was wel heel lekker. Content zakte ik verder in mijn barkruk en bestelde nog een rondje.

Homo Creans – do 16 aug. 2007

oregano

De vader van Rogier had een huis gekocht. Voor zijn zoon. Zodat hij met twee andere studiegenoten een beetje goedkoop kon gaan wonen. Zo gaat dat tegenwoordig, bij studenten met ouders met een overwaarde.

Eten zal Rogier niet tekort komen. Allereerst leert één van zijn huisgenoten voor kok, en mag hij alles dat op school gemaakt wordt daarna mee naar huis genomen worden. Ten tweede wordt Rogier omringt door toko’s, Marokkaanse slagers, Turkse mini-markets, pizzaria’s, shoarmazaken en kebab-zaken. Rogier woont midden in de multiculturele samenleving, de bakermat van de kapsalon *.

Rogier maakte roergebakken groenten met daarbij een pittige aardappelpuree, die visueel werd afgewerkt met een blaadje peterselie. Aangezien ik de aardappels moest schillen was er weer eens veel te veel puree. Na het eten en de eerste fles wijn begonnen we aan onze creatieve denksessie, het doel van onze afspraak.

Aardappelpuree met een ei en een bak sterke koffie als ontbijt. Na de eerste hap keken we elkaar aan. Er miste iets. „Oregano”, riepen we gelijktijdig. Great minds think alike.

*) Bak met friet, daaroverheen shoarma-vlees, daaroverheen saus, daaroverheen gesmolten kaas en daaroverheen een beetje sla.

Homo Assimilis – di 7 aug. 2007

Gay Pride 2007

Naar aanleiding van de Canal Pride schreef ik voor GroenLinks onderstaande column, die ik op verzoek van Mathieu Hemelaar ook hier publiceer.

Mijn naam roept doorgaans één van de twee volgende vragen op. De eerste is of ik Pools ben. De tweede en meest gestelde vraag is of ik het even kan spellen. Opgroeien als halve Turk is niet altijd een pretje. Om naast mijn naam niet nog een stok aan te reiken om de hond mee te slaan, probeerde ik voorbeeldig te integreren. Ik nam drop mee op vakantie, probeerde te excelleren in het vak Nederlands en ben tot op de dag van vandaag lid van het Comité van Liefhebbers van de Zuivere Tweede Stem van Pierre Kartner.

Ik ben dan ook nooit een zeer uitbundige homo geweest. Mijn integratieproces verliep geheel volgens de lijnen van het hoofd dat niet te ver boven het maaiveld uitgestoken diende te worden en het Calvinistische ‘doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg’. De kliek uitgesproken flikkers die zich uitgesproken nichterig in het straatbeeld manifesteren, daar wilde ik niet bijhoren. In homo-kroegen kwam ik in die dagen nooit. Ik was nog niet bevrijd van mijn bij vlagen communitaire ideeën en ik had dan ook weinig op met de zelfverkozen apartheid van mijn soortgenoten.

Kortom, ik was het toonbeeld van sociaal wenselijk (lees: heteroseksueel) gedrag. ‘Goh, je zou helemaal niet zeggen dat je homo was’, kreeg ik dan ook veelvuldig te horen. Of ‘je bent ten minste niet zo overdreven’. En misplaatst vatte ik het op als compliment. Achteraf bezien heb ik de belangrijkste jaren van mijn leven zo verkwanseld. De pubertijd, de tijd waarin homo’s leren met hun kont te wiegen, met hun handjes te wapperen en uitermate vrouwelijk te springen, bracht ik door in hard-rockcafés, waar de dode puntjes van mijn lange haar dan wel in een pul bier, dan wel in de pindaschaal hingen.

Na mijn pubertijd ging het snel bergopwaarts met mijn bevrijdingsproces. Mijn lange haar verdween voorgoed in de prullenbak en mijn garderobe verschoot van kleur. Homo ben ik, er zal gedanst en gesprongen worden. Ik ben anders en ik ben er trots op. Ik ben een geëmancipeerd individu.

Juist daarom moest ik even slikken op de boot van RozeLinks, afgelopen zaterdag tijdens de Canal Pride in Amsterdam. Waar anderen prachtige, thematische showboten hadden met mensen in op elkaar afgestemd kostuum of broekje, was de boot van RozeLinks een ratjetoe van verschillende outfits. We probeerden het nog goed te praten door te stellen dat we zo onze onderlinge diversiteit probeerden te benadrukken, maar bovenal stemde het een beetje droevig. Wij zijn toch van de uitbundigheid, van de smaak? Van het soort wat niets uit de weg gaat om de beste, de mooiste, de meest indrukwekkende show neer te zetten? Wij zijn toch de voortrekkers van alles dat rijmt op operette en musical? Waar was dan de franje, de pracht en praal, de rijkdom van onze subcultuur?

Nu het geweld tegen homo’s weer toeneemt en de maatschappelijke acceptatie voor alles dat afwijkt begint af te nemen, wordt het tijd voor een offensief. Er is maar één manier om te vechten tegen alles dat intolerant, onmenselijk en lelijk is, en dat is door er uitbundigheid, vrolijkheid en schoonheid tegenover te zetten. Het wordt tijd voor een offensief dat de potenrammers verdrinkt in schoonheid. We zullen spetteren, we zullen glanzen. En iedereen zal zeggen, wat zijn ze mooi, zij van RozeLinks.

Het is het enige dat ik me kan bedenken. Want met knokploegen van flikkers de straat op te gaan om als burgerwacht de straten schoon te vegen, dat zie ik ons nog even niet doen. Tenzij we onze lessen in kontwiegen en handjewapperen gaan inruilen voor een cursus kickboksen. En dat zie ik persoonlijk niet zo zitten. Dat macho-gedrag behoort inmiddels tot mijn verleden, diep begraven in de spelonken van mijn geheugen. En daar wilde ik het eigenlijk ook maar laten zitten.

Homo Battuans – ma 6 aug. 2007

Homomonument

Waren er nog mensen die vervelende dingen riepen, vroeg iemand nadat ik vertelde dat ik zaterdag bij de Gay Pride in Amsterdam was geweest.

Nee, antwoordde ik. Je moet ook wel gek zijn om tijdens de Pride in een stad vol homo’s en homo-sympathisanten homofobe slogans te scanderen. Dus aan potenrammers had ik helemaal niet gedacht. Toch gebeurde het weer. Vijf incidenten in één weekeinde. Amsterdam, Haarlem en Den Haag.

Terecht vroegen diverse groepen tijdens de Canal Pride aandacht voor het toegenomen geweld tegen homoseksuelen. In Breda zijn er geen cijfers beschikbaar over geweld tegen homo’s. Reden voor mij om daar schriftelijke vragen over te stellen.

Lees verder “Homo Battuans – ma 6 aug. 2007”

Homo Contumacia – za 4 aug. 2007

Gay Pride

Om half elf moest ik bij de Marnixstraat zijn. Die bleek helaas nogal lang en uiteraard was ik veel te vroeg de bus uitgestapt. Verderwandelend genoot ik van de mooiste weer dat we dit jaar tot nog toe gehad hadden.

Er werd nog volop gewerkt aan het uiterlijk van de boot. Op de kade bekende en onbekende gezichten. Een journalist van de wereldomroep wilde weten wat ik vond over het toegenomen homo-geweld. Ik prevelde iets over dat ik er zelf nog weinig last van had gehad, maar dat ik uit mijn omgeving wel verontrustende berichten hoorde. Ik was nog steeds een beetje licht in mijn hoofd.

Laat ik niet zeggen dat onze schipper geen heel goede stuurman was. Laat ik ook niet mekkeren over het feit dat we wel heel erg achteraan voeren met onze boot. We waren blij, we waren trots, we waren roze. „Met je gezicht naar het publiek toe dansen”, klonk het toen we de Prinsengracht opdraaiden.

De boot van RozeLinks viel niet in de prijzen. Even dachten we nog dat dat kwam omdat Rita Verdonk in de jury zat. Maar eerlijk gezegd denk ik dat het er ook vooral mee te maken had dat we niet de meest exotisch uitgedoste schuit in de parade waren.

De uitdossingen van sommige boten gelijken nogal op wat je in Rotterdam met het Zomercarnaval ziet rondlopen. Dat desondanks Job Cohen aanvankelijk moeilijk deed over de 16-min-boot, geeft aan dat er op het punt van gelijkheid nog best een wereld te winnen is. Zomercarnaval is leuk en multi-cultureel, de Canal Pride volgens sommigen vunzig en exhibitionistisch.

Enige jaren gelden vond ik de homo-emancipatie wel zo’n beetje afgerond. Als het zo doorgaat sta ik binnen de kortste keren vooraan op de barricaden.

Homo Sonticus – do 2 aug. 2007

Goederenvervoer

Na de beleidsmedewerker van dienst, de voorlichter van dienst en het kamerlid van dienst, was nu ook de provincie Brabant verbolgen over het feit dat er geen treinen over de Betuweroute rijden. Ondertussen neemt het vervoer van gevaarlijke stoffen over de door dichtbevolkte gebieden rijdende Brabantroute enorm toe.

In het midden van het land, door de Betuwe, ligt het meest veilige stuk spoor van Europa. Het is vooral zo veilig omdat er geen treinen overheen rijden. Als er nu wel treinen overheen zouden rijden, dan zou het niet zo heel veilig zijn. Volgens een woordvoerder van pro-rail komt dat omdat de baan en de trein niet goed met elkaar communiceren. Ik zou er een psychiater bij halen.

Wanneer iemand zegt dat een spoorlijn en een trein niet goed met elkaar communiceren, dan begin ik me grote zorgen te maken. Niet zozeer om het spoor en de trein, maar vooral om degene die het zegt. Spoorlijnen en treinen communiceren niet. Net zoals auto’s en afvalt dat niet doen. Mensen in treinen, die leuteren, en dat is soms al erg genoeg.

Nu vinden de beleidsmedewerker van dienst, de voorlichter van dienst en het kamerlid van dienst en de provincie Brabant dat het spoor in Brabant veel veiliger moet worden. Want er zou zo maar eens een ongeluk kunnen gebeuren, zoals vorige week in Tilburg bijna was gebeurd. En als minister Eurlings dat niet voor elkaar weet te krijgen, dan moet het hele vervoer van gevaarlijke stoffen maar worden stilgelegd.

Zou het sowieso niet veel handiger zijn als ze die fabrieken die gevaarlijke stoffen nodig hebben, gewoon bij de haven zouden bouwen? Of op de plek waar die gevaarlijke stoffen vandaan komen? Of nog beter, waarom zijn er eigenlijk bedrijven die gevaarlijke stoffen nodig hebben en wat maken ze ervan? Vast iets heel gevaarlijks.

Homo Operans – wo 1 aug. 2007

Betuweroute

In de Tweede Kamer hing de gebruikelijke deken van stilte. Af en toe ritselde iemand de bladzijde van zijn krant om. In de verte klonk de echo van Hilversum 3. De eindeloze achternamiddag van de ziel.

Ineens herrie. Mijn voeten schoten van het bureau en ik ging recht zitten op mijn stoel. Het duurde even voordat ik het geluid kon thuisbrengen. Het bleek het gerinkel van de telefoon op mijn bureau.

Wat? Geen treinen? Betuweroute? Je bedoelt toch die veel te dure en nutteloze goederenspoorlijn die 16 juni door de koningin officiëel in gebruik genomen is? Die spoorlijn waar elk uur een trein overheen moet rijden om containers en giftige stoffen van de Rotterdamse Haven naar het Ruhrgebied te brengen? Die spoorlijn die bij de grens ophoudt en waar dan alles overgeladen moet worden op andere vervoersmiddelen? Die spoorlijn dus ja. Daar rijdt al weken lang geen enkele goederentrein overheen.

Als voorlichter van dienst liep ik naar de beleidsmedewerker van dienst en belde ik met het Kamerlid van dienst. Onthutsend, vonden we het, of wellicht zelfs schandalig. Het naadje van de kous wilden we weten, of wellicht nog wel meer. Typemachines en fax-apparaten werden in gereedheid gebracht. Niet veel later waren de Kamervragen gesteld en lagen de persberichten op de redacties.

Tijdens het reces gaat het werk gewoon door.

Homo Vestiens – di 31 juli 2007

jassen

Na de schilderbeurt van mijn werkkamer moeten de kasten opnieuw worden ingeruimd. Vandaag: het campagnemateriaal.

In vergelijking met de geoliede actiemachine van de SP steekt GroenLinks af en toe wellicht wat bleekjes af. Niet dat GroenLinksers geen acties voeren, maar meestal hebben ze niet de uitgesproken behoefte zich daarbij nadrukkelijk als GroenLinkser te profileren. Kennelijk hebben GroenLinksers een natuurlijk wantrouwen tegen kuddegedrag en uiten ze dat onder meer door vooral niet herkenbaar te zijn als onderdeel van een club.

We zijn die schroom zo langzamerhand wel aan het overwinnen. En daarom durfden we het enige tijd geleden wel aan om GroenLinks-jassen te laten maken. Dat ging aanvankelijk bij de gemeenteraadsverkiezingen nog even mis, waardoor we zaten opgescheept met enkele honderden lelijke witte regenjassen die standaard te groot zijn. Voor de daaropvolgende verkiezingen werden aanmerkelijk mooier ogende en tevens ook duurdere jassen gemaakt. In twee verschillende smaakjes: de kleuren rood en groen.

Lange tijd zaten de jassen in een doos en was de maat die men nodig had vaak de onderste in de doos. Nu liggen ze gesorteerd op maat keurig opgevouwen in één van de campagnekasten. Handig. En het oogt ook zo heerlijk verzorgd.

Toen ik aan dit stukje begon, was ik nog even bang dat het onderwerp niet interessant genoeg zou zijn voor een weblog. En zowaar, deze vrees is geheel uitgekomen. Wat een saai leven heb ik toch.

Homo Explodens – do 19 juli 2007

Ik reed opnieuw naar Utrecht, naar het DWARS-pand. Naar aanleiding van de vondst van een koffer met enkele bom-onderdelen was de interesse in DWARS enorm toegenomen.

De bewuste koffer is gevonden in een rommekhok, waar oud-campagnemateriaal, t-shirts en ander verouderd of onbruikbaar geworden materiaal werd gedumpt. Het rommelhok werd opgeruimd om de ruimte te kunnen gebruiken als opslag voor het archief. En toen kwam de koffer dus tevoorschijn.

Het rommelhok werd dus verbouwd tot archief. Desondanks leek het verstandig om de ruimte voorlopig nog maar even te bestempelen als rommelhok. Anders zou de indruk kunnen ontstaan dat de koffer netjes bij de E van Explosieven stond, tussen de D van dodenlijst en de F van FN MAG Mitrailleurgeweer. En dat was natuurlijk niet zo.

Homo Explodens – di 17 juli 2007

verdacht koffertje

Tegen het einde van de middag kwam het bericht binnen dat er onderdelen van een bom waren gevonden in het Dwars-pand. Voor de zekerheid ontruimde de door Dwars verwittigde politie het pand, en ging met honden op zoek naar explosieven. Er werd niets gevonden.

Het leek me een goed moment om naar Utrecht te reizen en de Dwarsers te ondersteunen in de media-aandacht die zou gaan volgen. De eerste afspraak die ik daar maakte: iedereen die gebeld wordt, verwijst door naar de woordvoerder, die alle contacten met de media zal afhandelen.

Meer kan ik dus niet zeggen. Ik verwijs U daarom ook maar door.