Tag: werk

Homo Dyptichocraticus – vr 18 juli 2008

Bureaucratie

Behalve bij de KNO-arts moest ik gisteren ook op het stadskantoor zijn. Niet vanwege een gewichtige afspraak met een ambtsdrager, maar om een verklaring omtrent het gedrag. Vanaf september ga ik weer in de Tweede Kamer werken en tegenwoordig kan dat niet meer zonder een onberispelijk schoon blazoen.

Via mijn DigID kon ik vooraf een afspraak maken. Ik plande mijn afspraak zo vroeg mogelijk, om niet te veel van mijn dag te verspillen. Om acht uur ‘s ochtends kon ik al bij de balie terecht. En, eerlijk is eerlijk, dat vindt ik best service.

Wat veel minder tot tevredenheid stemt, zijn de handelingen die vervolgens verricht moeten worden om een verklaring omtrent het gedrag aan te krijgen. Want aan de balie hoef ik niets anders toe doen dan, gelegitimeerd, een formulier invullen inleveren dat vervolgens naar het ministerie van justitie gestuurd wordt. Het ministerie stelt vervolgens een verklaring op die binnen maar liefst vier (!) weken per post wordt thuisbezorgd. Snelheid is een gave die kennelijk enkel is weggelegd voor topsporters.

En ik snap dus niet waarom dat niet gewoon digitaal via het internet aangevraagd kan worden bij het ministerie van justitie zelf.

Homo Birotans – ma 14 juli 2008

Leonardo Piepoli wint de etappe naar Hautacam - foto: ANP
Leonardo Piepoli wint de etappe naar Hautacam - foto: ANP

Televisie kijken tijdens het werk is natuurlijk ten strengste verboden. Behalve als je journalist bent natuurlijk. Of als de Tour de France gereden wordt.

Er is volgens mij vrijwel geen Nederlander die niet iets speciaals voelt bij de Tour de France. De wielerronde der wielerronden is zo bijzonder dat de Tour eigenlijk geen nadere aanduiding behoeft. Gewoon een hele grote ‘Le’.

Wie is niet aan de radio gekluisterd om het verslag van de laatste kilometers live mee te maken. Of wie heeft niet de hele middag de televisie aanstaan om, al is het met een schuin oog, de vorderingen van de renners te zien. Televisie kijken op het werk is uit den boze. Uitzonderingen gelden slechts voor de Tour en, mocht ‘ie ooit nog gegleden worden, de elfstedentocht.

Nu wil het geval dat ze bij Natuur en Milieu geen televisies hebben hangen. Gelukkig heb een televisiestick die mijn laptop binnen luttele seconden omtovert tot een televisieontvanger waarmee ik Nederland 1 probleemloos digitaal uit de lucht pluk.

En zo hoef ik nauwelijks iets van de tour te missen. En maak ik gratis overuren als de rijders weer eens ruim na vijven de eindstreep passeren.

Homo Escendens – vr 23 mei 2008

Men at Work

„Tring tring”, zei mijn headset. „Met Selçuk”, antwoordde ik. De andere kant van de lijn schraapte de keel. „Wil je bij ons komen werken?”

Ja, hallo. Nu moet de wereld even niet gaan overdrijven natuurlijk. Naast het fractievoorzitterschap in Breda doe ik een project over ontwikkelingssamenwerking voor het Wetenschappelijk Bureau van GroenLinks en ben ik sinds deze week ook aan de slag gegaan als interim-communicatiemedewerker bij Natuur en Milieu. Ik vond drie banen eigenlijk wel voldoende. Deze keer zou ik nee zeggen.

„In september ben je de eerste”, antwoordde ik. „Oké”, zei de andere kant van de lijn, „dan zien we je na de zomer”.

Homo Aspiciens – ma 19 mei 2008

Dom, Utrecht

Ik had het nog niet eerder meegemaakt dat op de eerste werkdag alles al in orde was. Dus toen ik het gebouw van Natuur en Milieu binnenliep, was het best verassend dat mijn naam al op het aanwezigheidsbord stond, ik al een computeraccount had en zelfs al mail toegestuurd had gekregen.

En dat terwijl ik mijn zojuist ondertekende contract, mijn belastingverklaring en een kopie van mijn paspoort nog moest inleveren bij de personeelsadministratie. Accuraat en degelijk zijn ze, bij Natuur en Milieu, ook qua personeelsbeleid.

Een andere leuke verassing was het dakterras van de stichting. In het chique gebouw aan de Hamburgerstraat is boven de derde verdieping nog een sfeervol dakterras met prachtig uitzicht over historisch Utrecht. Dat uitzicht maakt ook prachtig duidelijk hoe schadelijk de wervelwind is geweest die in 19674 het hele middenschip van de kerk heeft vernietigd en de toren van het koor heeft gescheiden.

Er zijn nog steeds mensen die het middenschip het liefst weer terug opgebouwd willen zien. Misschien wel omdat na de vernietiging tussen de ruïnes van het middenschip één van de eerste homo-ontmoetingsplaatsen is ontstaan. Vervolgens werd Utrecht ook het brandpunt van de homovervolging. Het plein voor De Dom heeft zoveel geschiedenis, het zou zonde zijn er een kerk op te bouwen.

Homo Solaris – do 8 mei 2008

zon

Nu het lekkere weer al zo’n week lang stand houdt en het Nederlands is verrijkt met het woord Omega-blokkade, worden sommige collegae een beetje ongemakkelijk. Binnen achter de computer zitten is helemaal niet leuk als het buiten dik 25 graden is.

Zo niet ik. Aangezien ik de meeste tijd bezig ben met het lezen van boeken en artikelen, zit ik niet zo vast aan de computer op mijn werkplek. En laat het pand van GroenLinks nu toevallig een dakterras hebben.

Ofwel: stoel naar buiten slepen, overhemd uit en lezen maar. Ongetwijfeld tot enige afgunst bij de collegae. Solidariteit is een mooi principe, maar om nu uit medeleven mezelf ook de hele dag binnen op te sluiten, zag ik toch echt niet zitten. Nee hoor, laat die zomer maar komen.

Homo Occupatus – di 29 apr. 2008

Natuur en Milieu

Mijn werkweken zitten de afgelopen tijd weer behoorlijk vol. Het raadswerk, een halve baan bij het Wetenschappelijk Bureau in Utrecht en alle randactiviteiten die daar bij horen vullen de week behoorlijk. Daarom heb ik vandaag maar een verstandig besluit genomen: ik neem er nog een baan bij.

De komende tijd ga ik daarnaast aan de slag als communicatiemedewerker bij Natuur en Milieu. De organisatie zet zich in voor duurzame oplossingen voor natuur- en milieuproblemen. Veel mensen denken bij milieuorganisaties eerder aan Milieudefensie of Greenpeace. Deze organisaties zijn wat zichtbaarder omdat ze vaak grote publiekscampagnes hebben. Natuur en Milieu doet dat wat minder en is vooral in overlegstructuren actief. Maar ook ‘wij’ willen zichtbaarder naar buiten treden.

Zo is onlangs de melk-campagne begonnen, waarbij Natuur en Milieu duidelijk maakt dat voor melk van Friesche Vlag soja is gebruikt die wordt verbouwd op platgebrande stukken regenwoud. Dat in tegenstelling tot bijvoorbeeld melk van Campina, waarbij het veevoer wel verantwoord is verbouwd.

Aan mij de taak om de komende tijd een aantal campagnes van Natuur en Milieu onder mijn hoede te nemen. En euhm… lid donateur worden hè.

Homo Maturus – do 13 mrt. 2008

aanwezigaanwezig

Er staan al mensen te wachten bij de Albert Heijn-filiaal op Hoog Catharijne, wanneer de rolluiken naar boven gaan. Zonder aarzeling of omkijken lopen ze de zaak in.

Onderaan de roltrap staat de oosteuropeaan te spelen op zijn accordeon. Zoals elke dag, van ‘s ochtends tot aan de avond. Het zelfde riedeltje, schijnbaar.

De lente hangt in de lucht. Als de zon de huid raakt, lijkt het zelfs even een warme lentedag. Op straat begint het langzaam drukker te worden. Twee mensen beginnen plotseling een gesprek.

Terwijl ik voortschrijdt over de Oude Gracht, naar mijn werk, luidt achter mij het carillon van de Dom over de stad. Rugtassen met scholieren fietsen naar school. Ik haal diep adem en steek een sigaret op. Morgenstond heeft inderdaad goud in de mond.

Homo Fumans – ma 10 mrt. 2008

asbak

Ik val op mijn nieuwe werk met de neus in de boter. Er is namelijk net besloten dat iedereen die nieuw binnen komt een cadeautje van het bureau krijgt.

Nu zou dat voor de meeste mensen gewoon een plant zijn, moest de directrice erkennen. Maar op de kamer, die ik deel met collega Anne, staat al een plant. En die staat er nogal zielig bij. De directrice wilde een andere plant dat leed besparen. Ik kreeg een ander cadeau, maar alleen onder de voorwaarde dat ik het niet op mijn kamer zou gebruiken.

Dus nu staat ‘ie daar, naast mijn bureau. Ongebruikt. Een prachtige staande asbak, van koper. En elke keer kijkt ‘ie me vragend aan: roken? En elke keer loop ik dan netjes twee trappen naar beneden om buiten in de brandgang een peuk op te steken. Overigens staat in dat halletje ook de koffieautomaat.

De nicotine en cafeïne-consumptie is met deze nieuwe werkplek drastisch naar beneden gegaan. Zo’n verdieping of twee.

Homo Opulentus – ma 4 febr. 2008

Partijbureau

Carnaval of niet, ik had een afspraak in Utrecht. „Ben je dan niet laveloos van de vorige dag”, vroeg de persoon met wie ik de afspraak maakte voor de zekerheid nog even. „Och, niet meer dan op andere maandagen.”

Op basis van mijn laatst verdiende salaris en het beschikbare budget kwam de directeur uit op een aantal werkdagen per week en de duur van mijn aanstelling. Aangezien ik ond dat ik meer tijd nodig had om het project fatsoenlijk af te ronden, heb ik toen mijn salaris maar naar beneden bijgesteld. Een soort omgekeerde loononderhandelingen dus.

Sommige mensen hanteren de vuistregel dat het getal op je loonstrookje bij elke carrièrestap omhoog moet gaan. Slechts weinigen zijn bereid om ook eens een stapje terug te doen. Voor die mensen is geld van middel tot doel verworden.

Niet dat ik er nu een gewoonte van wil maken hoor. Over een jaar wil ik gewoon weer een belachelijk hoog salaris.

Homo Incipiens – ma 28 jan. 2008

Partijbureau

Eigenlijk had ik mezelf voorgenomen eens op mijn gemak op zoek te gaan naar een leuke nieuwe functie en daar ook gerust een aantal maanden de tijd voor te nemen. Zo ver kwam het niet.

„Ik heb nog een project liggen dat je misschien wel wilt doen. Kom maar een keer langs.” En zo toog ik naar het Wetenschappelijk Bureau van onze partij om eens te praten met de directeur. Het was eigenlijk niet eens een erg lang gesprek, waarvan de uitkomst aan het begin al min of meer vast stond. De enige vraag die nog openstond is wat ik moest gaan verdienen.

Nu ben ik niet bepaald een geldwolf en wist ik ook dat er voor het gehele project maar een bepaald bedrag beschikbaar was. ‘Reken maar wat uit’, was mijn reactie. Ze zouden het doen.