sÇ – Pagina 14 – selcuk.nl

De Commissieluisteraar – do 2 juli 2009

De laatste overvolle dag van The Week of Hell was zo mogelijk de zwaarste. Niet alleen voor mij in Breda, maar vooral ook voor de Kamerleden in Den Haag.

Het Kamerwerk is lang niet zo verheffend meer als voorheen. Een belangrijke oorzaak daarvan is dat er veel te veel spoeddebatjes en VAO-tjes worden aangevraagd. Een VAO is een plenair debat waarin het verslag van een algemeen overleg wordt besproken, meestal om een motie in te dienen.

Vandaag, op deze laatste Kamerdag, moesten alle VAO’s nog even snel worden afgehandeld. Gevolg: elk kwartier een nieuw debat op de plenaire agenda. Alhoewel, debat, veel verder dan het voorlezen van de eigen motie mochten de Kamerleden niet gaan. Waarop de minister dan weer zeer beknopt mocht reageren. Geen garantie voor optimale besluitvorming, wat mij betreft. Maar de Kamervoorzitter beschikt.

Zelf mocht ik die avond aansluiten bij de commissie Bouwen en Wonen. Normaal niet mijn commissie, maar dit keer stonden er onderwerpen op de agenda die betrekking hadden op respectievelijk volkshuisvesting, welstand en veiligheid. Wat er ook op de agenda stond was het bestemmingsplan Buitengebied Zuid en een Nota van Uitgangspunten voor het dorp Ulvenhout. Samen goed voor een recordaantal van maar liefst 20 insprekers. Die, mind you, allemaal recht hebben op 5 minuten spreektijd.

Ik pleit al langer voor de maximering van spreektijden. En als er een onderwerp is dat echt meer tijd vergt, bijvoorbeeld vanwege de vele insprekers, moet daar maar een aparte avond voor georganiseerd worden. Want een vergadering zoals deze, zeker als sluitstuk van The Week of Hell, is een afmatting die slechts weinigen kunnen verdragen.

De Commissiefluisteraar – wo 1 juli 2009

The Week of Hell, part two had vandaag de commissie Mens en Maatschappij in de aanbieding. De publieke tribune zat vol met vertegenwoordigers van zelforganisaties, de raadszaal vol met blanke volksvertegenwoordigers.

Het nieuwe diversiteitsbeleid had eigenlijk al veel eerder behandeld moeten worden. Een jaar of twee geleden werd het concept al eens besproken tijdens een inspraakavond. De allochtone zelforganisaties waren toen verbolgen want, zo was hun vraag, waarom waren zij niet bij de totstandkoming van het concept betrokken.

En dus ging de nota de prullenbak in, nog voordat de gemeenteraad er ook maar een woord over had kunnen vertellen. En organiseerde verantwoordelijk wethouder Heerkens een serie stadsgesprekken, waarbij ‘de gewone man’ zo vroeg mogelijk betrokken wordt bij het maken van beleid. Deze vorm van interactieve beleidsvorming is erg populair nadat GroenLinks het grote cultuurdebat heeft geïnitieerd in de aanloop naar het nieuwe cultuurbeleid.

Het probleem met de toen geproduceerde beleidsnota is dat het eigenlijk geen beleid bevat. De nieuwe diversiteitsnota is niets meer dan een opsomming van op zich best aardige projecten op het snijvlak van emancipatie en participatie. En helaas soms ook nog iets te veel van he kaliber ‘samen Marokkaanse thee drinken’.

Maar met een tribune vol vertegenwoordigers van zelforganisaties durfde eigenlijk niemand dat hardop te zeggen. Slechts een enkeling sprak de hoop uit dat dit de laatste allochtonennota van de gemeente Breda was. Want welke naam er ook op geplakt wordt, het is geen nota over de diversiteit binnen de samenleving. Het is een opeenstapeling van allochtonenprojecten met een nietje erdoor.

De Relatiebemiddelaar – di 30 juni 2009

Eens in de zoveel tijd heb ik een ‘Week of Hell’. Zo noem ik de weken dat ik elke avond mag opdraven voor een vergadering. Behalve de fractie kwamen deze week de commissies Onderwijs & Economie, Mens & Maatschappij en Bouwen & Wonen bij elkaar.

De commissie Onderwijs en Economie, die vandaag op het programma stond, kende eigenlijk niet zo heel veel heikele punten. Althans, ik kon me niet voorstellen dat het arbeidsmarktbeleid op veel kritiek hoefde te rekenen.

Het was een inspreker die er uiteindelijk toch nog een bijzondere avond van maakte. Hij sprak namens de ouders van leerlingen die op de Montessori-school zitten. Op die school wordt een lerares ontslagen, althans, overgeplaatst naar een andere school waar ze nog een jaartje mag werken, omdat ze een relatie had met één van de docenten. En dat al jaren.

De Montessorischool heeft echter nieuwe beleidsregels. Of, althans, de stichting Markant Onderwijs, een conglomeraat van zo’n beetje elke openbare school in Breda, heeft nieuwe beleidsregels opgesteld. En daarin staat dat mensen die op dezelfde school werken geen relatie mogen hebben. En dus, zo vond de directeur van markant, kon mevrouw vertrekken.

Nu kan ik me best voorstellen dat relaties op de werkvloer niet altijd even handig zijn. Maar van deze relatie was iedereen al jaren op de hoogte. En het stel stond, als ik de ouders mocht geloven, nu ook niet elke vrije minuut tongend op de gang. En beleidsregel of niet, soms is een probleem dan gewoon helemaal geen probleem.

Dat vonden die ouders nu ook. En hoewel de gemeenteraad geen snars over het personeelsbeleid van scholen heeft te zeggen, kon ik het niet laten om, voor zover ik dit kon inschatten, te melden dat ik wel enige sympathie voor deze ‘verboden liefde’ kon opbrengen. Al is het maar omdat ik daar zelf een historie in heb.

Een paar agendapunten later moesten we een tweede directeur benoemen voor de Stichting Markant onderwijs, de enige keer dat we wel iets mogen zeggen over het personeelsbeleid. Het werd een vrouw. Ik kon het niet laten om op te merken dat ik hoopte dat de zittende directeur en de nieuwe directrice verliefd op elkaar zouden worden.

De huwelijksambtenaar – ma 29 juni 2009

„Tring”, zei de telefoon. Inge aan de andere kant van de lijn. Of ik plannen had voor 1 augustus. Ik antwoordde ontkennend, iets dat heel dom is voor iemand die zijn status als drukbezet persoon wil handhaven.

Ooit had ik Inge en Carin gevraagd of ik ze mocht trouwen. Het was de enige manier waarop de dames nog in het huwelijksbootje zouden stappen. Nadat ze beiden de ander al een keer hadden geweigerd, durfde geen van beiden de vraag nog ooit te stellen.

Het heeft, door allerlei familie-omstandigheden, een tijdje geduurd, maar nu stappen de beide dames toch echt in dat gammele bootje dat het huwelijk heet. Het gebeurt allemaal in hun eigen achtertuin in Dorst. En of ik dat maar even wil bezegelen. Belofte maakt schuld en dus antwoordde ik bevestigend.

Niet dat ik persoonlijk zo in het huwelijk geloof, maar het gaat niet om mij. Het gaat om de dames. En voor hen doe ik het graag. En dat zeg ik echt niet als excuus om hun knappe zoons weer eens te zien.

De Hiphopper – zo 28 juni 2009

Ah, ja dus. De vrijwilligersbarbecue van Boogie Down. Waardoor ik Wouter Hamel moest laten gaan die in onze vorig jaar heropende haven een concert gaf. Om nat van te worden.

Gelukkig is zo’n vrijwilligersbarbecue ook reuze interessant. Niet alleen vanwege het bier dat door de organisatie geheel gratis werd verstrekt aan alle vrijwilligers, maar ook en vooral door het interessante gezelschap.

Zo had één van de vrijwilligers zijn hele stamboom in zijn iPhone gezet. Iets dat handig van pas kwam toen hij probeerde zijn familiesituatie uit te leggen. Voorwaar geen eenvoudige klus voor iemand van wie de ouders bij elkaar zo’n 6 huwelijken of daarop gelijkende relaties hadden.

Het gaf ook nog even de gelegenheid om dat prachtige moment aan te halen, waarop een tamelijk oude vrouw op het zitje van haar rollator ging zitten om de breakdancende jongeren van dichtbij gade te slaan. Hiphop alleen voor jongeren? Kennelijk niet. Yo, oma!

De Diplomaat – za 27 juni 2009

Een ritje door de stad in het kader van de Dag van de Architectuur, de verjaardag van de dochter van Piet Hein, de opening van twee nieuwe tentoonstellingen in het Graphic Design Museum en de ontvangst van een delegatie uit Zuid-Afrika.

De agenda van deze zaterdagmiddag stond zo vol met allerlei activiteiten dat ik scherpe keuzes moest maken. Ik besloot uiteindelijk helemaal nergens naar toe te gaan. In plaats daarvan besloot ik een nieuwe fiets te kopen en terwijl deze werd geprepareerd voor gebruik, wachtte ik op het terras van het nabijgelegen café de Beyerd.

De zelfverkozen rust werd me niet helemaal gegund. Een uur of wat later ging de telefoon dat het ontvangstcomité voor de delegatieleden wel erg mager was. En of ik toch niet even langs wilde komen. Snel fietste ik met m’n nieuwe hybride naar huis om even snel iets fatsoenlijks aan te trekken: een lange broek, een overhemd en een jasje. Niet echt bepaald weer voor diplomatie, bedacht ik me terwijl ik terugfietste.

En dus praatte ik tijdens het avondeten met de burgemeester van Ekurhuleni over alle uitdagingen waar deze uit verschillende kernen bestaande gemeente mee te kampen heeft. En dat is, met zo’n 2,5 miljoen inwoners en bijna 2.000 vierkante kilometer, niet weinig. En zo ging het toch weer over milieu, fatsoenlijke huisvesting, onderwijs, emancipatie en arbeidsmarktperspectief. Over Nelson Mandela, het oppermachtige ANC en de politieke vertegenwoordiging in hun gemeenteraad.

De Popster – vr 26 juni 2009

En toen, na een lange Kadernota-vergadering kwam ineens het bericht. Het was @solveig_breda die het bij de borrel na de vergadering als eerste hoorde, via twitter. Michael Jackson was uit elkaar.

Gedurende de vrijdag kwamen de rest van de grappen, de vele verhalen en de muziek. Toegegeven, in de jaren ‘80 en het betere deel van de jaren ‘90 gaf ik niet veel om Jackson’s muziek. Ik geloof dat ik welgeteld één 45-toeren single van ‘m gekocht. De waardering voor de erfenis van Jackson kwam voor mij pas in de nieuwe eeuw. Overigens nog altijd met gepaste nuance. Want laten we eerlijk zijn, de man heeft in het beste geval vier goede albums afgeleverd.

Even kwamen de jaren ‘80 weer binnen in de huiskamer. 3fm draaide het ene na het andere nummer van MJ, de zelfgekroonde Koning van de popmuziek. En stiekem was iedereen blij dat de 50-delige concertreeks in Londen definitief van de baan was. Deze deconfiture is de gezonken ster gelukkig gespaard gebleven.

Rest ons de memorabele beelden van de vele rechtszaken, over het balkon getilde babies, zijn chimpansee Bubbles, een belachelijk interview bij Oprah en, oh ja, tientallen briljante videoclips met bijbehorende choreografieën.

De Beschouwer – do 24 juni 2009

Aan alles komt een einde. Zo ook aan bestuursperiodes. Voor de laatste keer behandelde de Bredase raad in deze samenstelling de Kadernota.

De Kadernota is het document waarin de belangrijke beleidsvoornemens en financiële consequenties voor het komende begrotingsjaar, 2010 dus, staan weergegeven.

Om twee redenen is het een bijzondere nota. Allereerst vanwege het feit dat de nota gaat over 2010, het jaar dat een andere gemeenteraad en mogelijk ook een ander college aan het roer van de gemeente staan. Het is dan ook gebruikelijk om dan een beleidsarme Kadernota te presenteren. Dat betekent weinig nieuwe beleidsvoornemens.

De tweede reden waarom de nota bijzonder is, is vanwege de financiële gevolgen van de kredietcrisis, die vanaf 2010 ook voor de gemeente fors voelbaar worden. In de uitkering uit het gemeentefonds, de belangrijkste inkomstenbron van de gemeente, wordt door het rijk flink geknepen. Dat kan niet zonder gevolgen blijven. Voor Breda wordt de oplossing in eerste instantie gezocht in het afslanken van het gemeentelijk apparaat en het bevriezen van budgetten.

Hoe dit laatste precies uitgewerkt moet gaan worden is nog onduidelijk. Breda zit weliswaar zeer ruim in z’n ambtenaren, maar ook daar zit er een grens aan wat je kunt wegbezuinigen. Daarnaast, de laatste keer dat Breda fors heeft gesneden in het aantal ambtenaren met een wel zeer riante regeling voor vertrekkende 57-plussers, heeft deze hele operatie meer geld gekost dan dat ie opleverde. En tot overmaat van ramp heeft het uiteindelijk ook nog eens niet geleid tot de gewenste vermindering van het aantal beschikbare vacatures.

Wat duidelijk is, is dat niet alleen 2010 beleidsarm is, dat zal de komende jaren wel zo blijven. Zo bezien zal de eerste slag in de vermindering van het ambtenarenapparaat vooral in die hoek gezocht moeten worden: minder beleidsambtenaren.

Van de politici vraagt dit ook een omslag in het denken. Het geeft straks geen pas om op allerlei terreinen te vragen om nieuw of aanvullend beleid. We moeten meer denken in uitvoering en projecten. Als voorbeeld: we hebben nu een nieuw cultuurbeleid waarmee we de komende tien jaar wel vooruit kunnen. Binnen cultuur moet dus vooral gedacht worden over verdeling van middelen en faciliteren van projecten die binnen die gestelde kaders vallen.

Het is wellicht jammer voor de mensen die zich graag verdrinken in visionaire vergezichten. Anderzijds, we hoeven echt niet elke vier jaar een nieuw vergezicht. Voorlopig dus even niet te veel nieuwe visies. Tenzij een politicus bereid is er in zijn of haar vrije tijd aan te gaan schrijven.

De Hoofdstedeling – wo 24 juni 2008

Brabant, Europese culturele hoofdstad 2018. Grootheidswaanzin, zou je in eerste instantie zeggen. Dat valt wel mee, maar een aantal cultuurwoordvoerders moest nog wel worden overtuigd.

Jaarlijks kiest Europa een culturele hoofdstad. De laatste jaren zelfs twee. In 2018 is Nederland aan de beurt om een culturele hoofdstad ‘te leveren’, samen met Malta. Brabantstad, een bestuurlijk samenwerkingsverband tussen de B5, de vijf grote steden van Brabant, heeft in 2006 besloten ook een gooi te doen naar de titel Europese Culturele Hoofdstad.

Het klinkt in eerste instantie tamelijk onlogisch: een bestuurlijk samenwerkingsverband is geen culturele eenheid. En Eindhoven, Tilburg, ‘s Hertogensbosch, Breda en, godbetere, Helmond verschillen behoorlijk. Toch zit ‘m daar ook de kracht. Deze verschillende Brabantse steden zijn op hun eigen manier allemaal cultureel in ontwikkeling en bereid om ook in cultureel oogpunt naar elkaar toe te groeien. Eigenlijk zijn het niet de B5 die kandidaat staan als Culturele Hoofdstad, maar is het de hele provincie.

Daarmee is het traject naar de vervaardiging van een definitief bidbook en het tijdpad totaan 2014, waarin bekendgemaakt wordt welke Nederlandse aanvrager de titel daadwerkelijk krijgt toegewezen, eigenlijk wezenlijk interessant. De eerste vraag die beantwoord moet worden voordat het bidbook afgemaakt kan worden, is namelijk niet wat de Brabantse steden aan te bieden hebben op de gebieden cultuur, kunst en erfgoed. De veel belangrijkere vraag is wat onze culturele karakter is. Wat is het afzonderlijke karakter van de verschillende steden. Wat zijn de verschillen tussen de Brabantse regio’s en wat maakt ons desondanks allemaal Brabanders?

Je red het dan niet met familiegevoel en spiritualiteit. Tuurlijk, we hebben de van de Belgen overgeorven Brabantse gastvrijheid en onze katholieke traditie. We hadden de Spaanse overheersing, de Vrede van Breda en we hadden de Nassaus. Maar we hebben in Brabant ook culturele vernieuwing, technologie, kenniseconomie. Zo bekeken zit Brabant op het snijvlak van een aantal ontwikkelingen. Traditie versus vernieuwing, Agrarisch versus grootstedelijk, groot versus klein. Eigenwijs Brabant ergens tussen de randstad, de Antwerpse regio en het Ruhrgebied.

Wat mij betreft staat het komende jaar in het teken van die zoektocht naar onszelf. Wie is Brabant eigenlijk? En Wie is Breda, wie is Eindhoven? Wie Tilburg en Den Bosch en, vooruit, Helmond? En laten we die vraag nu ook eens stellen aan onze buren ten westen, Roosendaal en Bergen op Zoom. Als die exercitie iets oplevert, is het hele traject culturele hoofdstad in mijn ogen al geslaagd. En tegelijk ook weer stukken kansrijker.

De Festivalganger – di 23 juni 2009

Rock Werchter. Al jaren ga ik vrijwel elke zomer naar Rock Werchter. Dit jaar niet. Dit jaar heb ik een boycot ingesteld.

Rock Werchter presteert het namelijk al jaren om telkens maar weer Metallica neer te zetten als headliner. En ik heb een hekel aan Metallica. Niet dat ze heel slechte metal maken, want die is – eerlijk is eerlijk – best te pruimen. Waar ik niet tegen kan is voorman James Hetfield.

Ik vind James Hetfield een opgeblazen bosaap. Een schreeuwlelijk, een arrogante, onvolwassen pré-puber. Iemand die regelmatig zijn fans uitscheldt omdat ze een album niet hebben gekocht of niet hard genoeg headbangen en springen tijdens een concert. Maar die belachelijke branie zal wel bij de muziek horen.

Werchter lijkt inmiddels een abonnement te hebben op Metellica. En toegegeven, de rest van de affiche is er weer één om je vingers bij af te likken. Maar ook weinig spannend en uitdagend. Dus Werchter doet het maar een jaartje zonder mij.

Ik ga dit jaar maar weer eens richting Kiewit, Hasselt om daar een dag of drie door te brengen op de festivalweide van Pukkelpop. Waar onder andere Vampire Weekend langskomt. En DeVotchKa, Beirut, The Big Pink, The Black Box Revelation. En Placebo en de Arctic Monkeys. En Absynthe Minded, Deerhunter en Das Pop. dEUS, Dinasaur Jr. en Paul Kalkbrenner. En klinkende namen als The Airborne Toxic Event en Edward Sharpe & The Magnetic Zeros.

Deze jongen gaat naar Pukkelpop. Met goed gezelschap.