Dutch local politician for the environmentalist party GroenLinks, tends to be serious at times but usually has a slightly absurd and overall happy and sunny mental disposition.
Nog één week voor Breda Barst. Dat betekent vooral: veel verven, veel afwerken, veel dingen doen die eigenlijk met geen mogelijkheid meer te doen zijn. Gelukkig hebben we de foto’s nog.
Als decorgroep weten we bijna zeker dat het bijna zover is als we een stukje van de stationsvitrine van het plaatselijke poppodium MeZZ claimen om aandacht te vragen voor Breda Barst.
We weten pas zeker dat het bijna zover is als we ons enigszins zorgen beginnen te maken over de planning, het schema, de hoeveelheid werk die nog verricht moet worden en eigenlijk op het punt staan om moedeloos ons hoofd in de schoot te werpen en het maar gewoon op te geven.
Maar dat doen we natuurlijk nooit. Het werd een weekeind flink doorwerken.
Ik had die middag twee lunchafspraken. Eén met mijn wethouder en vervolgens één met fractievoorzitter Saskia Boelema van D66.
Met enige moeite kreeg ik de mosterdsoep naar binnen. Met de vier rode wijntjes had ik minder moeite. Politiek in Brabant is een Bourgondische aangelegenheid.
In de commissie Mens en Maatschappij stond het AED-netwerk in Breda op de agenda. AED’s zijn auomatische electrische defibrillatoren, een soort externe startmotor voor je hart.
De reden dat het onderwerp op de agenda stond, was omdat er geklaagd was over de beperkte aanwezigheid van defibrillatoren in openbare gebouwen. Of, zoals je dat dan ambtelijk zou moeten omschrijven: het AED-netwerk is niet in heel Breda dekkend. Idealiter bevindt zich binnen een fietsafstand van maximaal drie minuten zo’n ding. Immers, zes minuten na een hartstilstand heeft reanimeren geen zin meer.
Ik ben er sceptisch over. Niet zozeer omdat ik het eng vindt dat de AED door leken bediend wordt: het ding is zo automatisch dat het weigert dienst te doen als het apparaat constateert dat de persoon in kwestie helemaal geen hartstilstand heeft. Ik heb moeite met het gegeven dat iedereen er maar meteen van uitgaat dat mensen met een hartstilstand ook altijd gered willen worden.
Er zijn mensen met een niet-reanimeerkaartje in hun portemonnee. Maar begrijpelijkerwijs is er in een crisissituatie waarbij de patiënt binnen zes minuten gereanimeerd dient te worden geen tijd om in andermans portemonnee te zoeken. En dus leiden de defibrillatoren tot ongewenste reanimaties.
Het is de maakbaarheid in de gezondheidszorg. We eten ongezond en bewegen te weinig, maar een hartaanval, die defibrilleren we wel weg. Als het moet zelfs met een perperduur, dekkend AED-netwerk. De moderne mens lijkt soms niet meer in staat te accepteren dat een enkeling het onfortuinlijke lot ondergaat midden op straat in te zakken vanwege een hartstilstand.
Wil dat zeggen dat ik tegen die AED’s ben? Nee. Op zich kan ik prima indenken dat met name op drukke openbare plekken naast een verbandtrommel ook een AED aanwezig is. En ook dat je binnen Breda altijd zo’n apparaat in de buurt hebt. Maar laten we elkaar geen illusies aanpraten: een netwerk waarbij je nooit drie minuten van zo’n ding verwijderd bent, is niet te realiseren. En zelfs als we dat zouden hebben, is de dood niet de wereld uit.
Ik was mijn portemonnee vergeten. En dus ook mijn NS-jaarkaart. Het was de tweede keer in korte tijd.
De conducteur moest me een kaartje tegen het duurdere treintarief verkopen en zou daar na zijn controle voor terugkomen. Ik had echter mazzel, ik zag hem niet meer voor ik mijn bestemming had bereikt. Och, dacht ik, op de terugreis wordt ik vast weer gecontroleerd.
Niet veel later, toen ik net op mijn werk was aangekomen, ging mijn mobiel. „Uw portemonnee is gevonden en U kunt ‘m afhalen op Den Haag Centraal”. De 26 euro zat er zelfs nog in. Kennlijk was de portemonnee in de trein uit mijn zak gevallen.
Het is jarenlang een trouwe vriend geweest die vrijwel overal waar ik naar toe ging, met me mee reisde. We zijn jarenlang onafscheidelijk geweest.
Dagelijks keek ik naar ‘m. Stemde ik met ‘m af of we al niet iets gepland hadden als ik een afspraak met iemand anders maakte. Een steun en toeverlaat. De eerste die ik ‘s ochtends bekeek, het laatste dat ik ‘s avonds zag voor het slapen gaan.
Maar ik heb afscheid genomen. Ik heb ‘m niet meer nodig, ik kan zonder. Mijn organizer is een relikwie uit het verleden geworden. Mijn planning staat voortaan in mijn Nokia.
Ik was ‘s ochtends op het landelijk bureau van GroenLinks in Utrecht voor een vergadering. Een goede gelegenheid om die middag een bezoek te brengen aan de vriend met wie het niet zo goed gaat.
Het was lekker weer. Met een kopje thee zaten we in de tuin. Een dikke week eerder was hij opnieuw aan een chemo-kuur begonnen en vandaag was de eerste dag dat hij zich weer een beetje goed voelde.
Hij twijfelde of hij die avond naar een repetitie zou gaan. Hij was gevraagd mee te spelen op het Amsterdam Reggae Festival, maar wist niet zeker of hij fit genoeg was om te repeteren. Het was een moeilijke keuze: ofwel een mooi optreden in de HMH laten schieten ofwel alle energie verzamelen om een hele avond te repeteren.
We dronken nog een kop thee en ik stak nog een sigaret op. Hij vertelde over de afgelopen jaren en hoe hij toch wel een beetje opzag tegen de nieuwe kuur waar hij aan begonnen was. Dat het niet zo ‘makkelijk’ ging als de eerste drie kuren. En, cynisch, dat hij zich in ieder geval geen zorgen meer maakte over zijn pensioen.
Die avond is hij naar de repetitie gegaan. Het ging geweldig.
Het gaat niet zo goed met de gezondheid van een vriend van me. En slecht nieuws reist snel. Maar helaas nooit zo volledig. En dus had een aantal gemeenschappelijke vrienden gevraagd of ik hen kon inlichten over de situatie.
Niet dat ik alle ins en outs van de situatie kende. Maar in het land der blinden is één oog koning. En dus mocht ik die middag de niet zo vrolijke situatie uit de doeken doen. Heftig.
De nuchtere waarheid is dat het vooruitzicht er niet zo goed uitziet. Maar er is ook altijd hoop. En daar houden we ons dus allemaal aan vast. Soms heeft het leven niet veel meer te bieden dan een dun draadje.
Zaterdag een rustige dag? Geenszins. De agenda stond vol, zowel met zakelijke als sociale verplichtingen.
Ik mocht zaterdagochtend al vroeg mijn bed uit om naar een Campagnebijeenkomst voor provinciale afdelingen van GroenLinks te gaan. En aangezien ik toch al in Utrecht was, ben ik vervolgens even naar Café België gegaan om bij te praten met vriend Gijs. Sinds enkele weken gaat het niet zo goed met de gezondheid van een gemeenschappelijke vriend van ons. Onwillekeurig heb je dan de behoefte om elkaar op te zoeken.
Die avond was ook de opening van het nieuwe politieke jaar in Breda. Geen zeer officiële bijeenkomst, maar meer een receptie waarbij de raadsleden informeel samenzijn, dit jaar gehouden bij Breda Hippique. Altijd goed voor de onderlinge contacten.
Het was al over twaalven toen ik met de trein naar Tilburg afreisde, naar de verjaardag van Ellis. En aangezien het daar gezellig genoeg was om de laatste trein te missen ben ik ergens tegen een uur of vijf maar op de houten vloer gaan liggen om te slapen. Rough style. Gelukkig had ik al wat drank op.
Kindertelevisie is leuk. Althans, sommige kindertelevisie. Want ook in kindertelevisieland wordt er tegenwoordig een hoop troep gemaakt. Maar goede kindertelevisie is er dus ook. Opvallend vaak van de VPRO.
Tijdens mijn kinderjaren was er niet zo heel veel kindertelevisie. Er was überhaupt niet zoveel televisie, er waren immers maar twee netten, waarvan Nederland twee meestal ook pas rond een uur of 8 ‘s avonds begon met uitzenden.
Ergens halverwege de jaren ‘80 kwam de grote omwenteling, toen de VPRO met de Drie Dikke Dames een zondagochtend vol kindeprogramma’s begon uit te zenden. Met in mijn ogen legendarische programma’s als De Broertjes, Rembo en Rembo, De Freules, Theo en Thea en niet te vergeten Purno de Purno. Daarmee zette de VPRO de standaard voor kindertelevisie van niveau.
Ik ben de kindertelevisie inmiddels wel ontgroeid. Tot ik onlangs per ongeluk een aflevering van Ik Ben Willem zag. Een werkelijk geniale serie die kan tippen aan het niveau van De Daltons. Ik kan het iedere volwassene aanraden.
Vorige week leek het er nog op dat ik afscheid moest nemen van de Kamerfractie. Met het vertrek van collega-voorlichter Tom van der Lee zou mijn functie opgeschaald worden naar een volledige voorlichtingsfunctie. Iets dat ik qua tijd en qua flexibiliteit niet kan combineren met mijn fractievoorzitterschap in Breda.
Een week later liggen de kaarten al weer anders. Naast de klassieke voorlichting wil de fractie ook graag actiever zijn op Internet. En daar mag ik me de komende tijd op gaan concentreren.
