dagelijks leven – Pagina 26

Homo Vadens – ma 21 juli 2008

Amazone-rivier

Ik had na lange tijd weer eens met Sebi afgesproken. Het werd hoog tijd ons jarenoude plan eens naar zuid-Amerika af te reizen nu eens te concretiseren.

Brazilië, ergens midden in de Amazone, en Urugay, daar waren we het snel over eens. En eind december of begin januari. Daar kwamen we ook wel uit. En dat Sebi via internet op zoek zou gaan naar de goedkoopste tickets, dat eigenlijk ook wel. „Dus we doen het?” „Ja! We doen het.”

Dat ik daarna nog een aantal trekjes van zijn joint nam en vervolgens, ik heb een lage tolerantie voor thc, apestoned in de tram naar zijn huis zat, kon ook al niet deren. Ik moest de volgende morgen toch weer in Utrecht zijn, dus ik kon net zo goed op zijn logeerbed crashen.

Homo Remigrans – zo 20 juli 2008

Frans Platteland

De verantwoordelijkheid die ik op me had genomen voor de goede verzorging van de plantjes van Liesbeth en Joris duurde nauwelijks een week.

Nu had ik al even het idee dat ik het blauwe busje van Joris al weer zag rondrijden door de stad. Het feit dat het busje naar me toeterde, maakte dat gevoel alleen maar sterker. Maar Liesbeth en Joris waren in Frankrijk, dus elk blauwe busje dat ik de stad zag rondrijden kon niets anders zijn dan een speling van mijn eigen fantasie. Of beginnende krankzinnigheid. Ik was dan ook niet van plan terug te zwaaien naar blauwe busjes.

Totdat Joris die avond aan de telefoon hing met de mededeling dat ik goed voor de planten had gezorgd en dat ze al weer terug waren. Hoe dat zo? Nou, twee jaar geleden waren ze voor het laatst naar Frankrijk geweest en kwamen ze er achter dat ze het weliswaar een mooi, maar zo langzamerhand toch ook best wel saai land vonden. Nu waren ze dat laatste al weer vergeten. Maar niets zo goed om je geheugen op te frissen dan een vakantie in Frankrijk.

Homo Doctoralis – za 19 juli 2008

v.l.n.r. Yasmin Paige, Tommy Knight, Elisabeth Sladen en Daniel Anthony als Maria Jackson, Luke Smith, Sarah Jane Smith en Clyde Langer

Het Doctor Who-seizoen is al weer twee weken ten einde. Pas op eerste kerstdag komt er weer een speciale kerst-special op de BBC. Geen nood echter voor de ware fan. We hebben altijd Sarah Jane nog.

Sarah Jane Smith was in de jaren ‘70 en ‘80 de compagnon van de derde en de vierde doctor. Recentelijk kreeg actrice Elisabeth Sladen, vergezeld door de metalen hond K-9 weer een bijrol in één van de nieuwe afleveringen van Doctor Who. Kennelijk met succes, want Russel T. Davies besloot vervolgens Sarah Jane Smith haar eigen televisieserie te geven.

Goed, ik geef toe, het is een jeugdserie. Het wordt uitgezonden door CBBC, de jongerenzender van de BBC. En vooruit, de plotwendingen zijn misschien allemaal wat minder geraffineerd dan bij grote broer Doctor Who. Maar het gaat lekker wèl over buitenaardse wezens, het speelt zich lekker wèl af in Engeland en ze heeft lekker wèl een sonic screwdriver. Of eigenlijk sonic lipstick. Voer voor de Doctor Who-fanaat dus.

En zo had ik, na enkele dagen downloaden, een hele zaterdagavond plezier van 11 afleveringen van de Sarah Jane Adventures. Noem het kinderachtig, noem het infantiel. Ik noem het dikke pret.

Homo Dyptichocraticus – vr 18 juli 2008

Bureaucratie

Behalve bij de KNO-arts moest ik gisteren ook op het stadskantoor zijn. Niet vanwege een gewichtige afspraak met een ambtsdrager, maar om een verklaring omtrent het gedrag. Vanaf september ga ik weer in de Tweede Kamer werken en tegenwoordig kan dat niet meer zonder een onberispelijk schoon blazoen.

Via mijn DigID kon ik vooraf een afspraak maken. Ik plande mijn afspraak zo vroeg mogelijk, om niet te veel van mijn dag te verspillen. Om acht uur ‘s ochtends kon ik al bij de balie terecht. En, eerlijk is eerlijk, dat vindt ik best service.

Wat veel minder tot tevredenheid stemt, zijn de handelingen die vervolgens verricht moeten worden om een verklaring omtrent het gedrag aan te krijgen. Want aan de balie hoef ik niets anders toe doen dan, gelegitimeerd, een formulier ~~invullen~~ inleveren dat vervolgens naar het ministerie van justitie gestuurd wordt. Het ministerie stelt vervolgens een verklaring op die binnen maar liefst vier (!) weken per post wordt thuisbezorgd. Snelheid is een gave die kennelijk enkel is weggelegd voor topsporters.

En ik snap dus niet waarom dat niet gewoon digitaal via het internet aangevraagd kan worden bij het ministerie van justitie zelf.

Homo Infirmus – do 17 juli 2008

Een week na de operatie aan mijn stembanden moest ik op controle komen bij de KNO-arts. Ik nam geduldig plaats tussen een wachtkamer vol kinderen en bejaarden. Een gezonde jongeman als ik hoort daar eigenlijk niet thuis.

De KNO-arts wilde met de scope even een kijkje nemen in mijn keel. Goedemorgen, zei hij vrolijk. Met zijn rechterhand maakte hij zijn martelwerktuig alvast schoon. Ik had weinig goede herinneringen aan de voorgaande keren dat hij het cameraslangetje via mijn neus in mijn keel wilde laten zakken.

Dankzij een kapotte camera waren er maar liefst drie pogingen voor nog om een helder plaatje te krijgen van mijn stembanden. Maar het resultaat stemde tot tevredenheid. In oktober mag ik nog een keertje terugkomen. Drie keer raden: dan stopt de dokter weer zo’n camera in mijn neus.

Homo Seditiosus – wo 16 juli 2008

Nachtwacht bij nacht

Ik weet niet precies wat er was misgegaan, dinsdagnacht. Maar op de één of andere manier eindigde ik deze avond in de Nachtwacht.

De Nachtwacht is het enige café dat door de week ‘gewoon’ tot vier uur open is. Stampensvol, en met stampende beats. Gelukkig stond de muziek zo hard dat praten niet zoveel zin had. Ik moest immers nog enige stemrust in acht houden.

Dansen was er vanwege de drukte niet echt bij. Roken, bij gebrek aan een officiële rookruimte, ook niet. Gelukkig valt het in die drukte niet zo op wanneer je een sigaret opsteekt. En goed voorbeeld doet goed volgen, dus binnen de kortste keren staken er meerdere mensen een peuk op.

Mijn nederige excuses. Ik blijf nu eenmaal een beetje recalcitrant. Het is de aard van het beestje.

Homo Birotans – ma 14 juli 2008

Leonardo Piepoli wint de etappe naar Hautacam - foto: ANP

Televisie kijken tijdens het werk is natuurlijk ten strengste verboden. Behalve als je journalist bent natuurlijk. Of als de Tour de France gereden wordt.

Er is volgens mij vrijwel geen Nederlander die niet iets speciaals voelt bij de Tour de France. De wielerronde der wielerronden is zo bijzonder dat de Tour eigenlijk geen nadere aanduiding behoeft. Gewoon een hele grote ‘Le’.

Wie is niet aan de radio gekluisterd om het verslag van de laatste kilometers live mee te maken. Of wie heeft niet de hele middag de televisie aanstaan om, al is het met een schuin oog, de vorderingen van de renners te zien. Televisie kijken op het werk is uit den boze. Uitzonderingen gelden slechts voor de Tour en, mocht ‘ie ooit nog gegleden worden, de elfstedentocht.

Nu wil het geval dat ze bij Natuur en Milieu geen televisies hebben hangen. Gelukkig heb een televisiestick die mijn laptop binnen luttele seconden omtovert tot een televisieontvanger waarmee ik Nederland 1 probleemloos digitaal uit de lucht pluk.

En zo hoef ik nauwelijks iets van de tour te missen. En maak ik gratis overuren als de rijders weer eens ruim na vijven de eindstreep passeren.

Homo Iniucundus – zo 13 juli 2008

Op een onverwacht lekker zondagmiddag besloot ik na de touretappe nog even op het dakterras te gaan zitten. Gert kwam ‘s middags even langs voor een biertje, maar dat werd bij nader inzien toch maar water. Het was kennelijk een zware avond geweest, de dag ervoor.

Ik maak daarentegen al dagen niets mee vanwege de stemrust en de zelf opgelegde eenzame opsluiting. Ik kan echter wel weer alles vertellen over de film Dogma die ik de dag ervoor maar weer eens had opgezet en die vanavond op televisie werd uitgezonden en ik uit pure verveling dus nog maar een keer heb gekeken.

Homo Incommodus – za 12 juli 2008

spreken is zilver ...

„Piep piep”, zei de telefoon. Joris sms’te met de vraag of ik thuis was. En of hij even langs kon komen. Beide was het geval.

Nu kwam hij op zich alleen maar even de sleutel brengen, zodat ik de komende weken op hun plantjes kon passen. Maar een biertje gaat er ook altijd wel in, dus Joris bleef nog even hangen.

Een goed gesprek werd het niet. Terwijl Joris vrolijk vertelde over van alles en nog wat, kon ik alleen communiceren in rudimentaire gebarentaal of door op een laptop te tikken.

„Ik ga maar weer eens”, zei Joris. „Ik vindt dit toch een beetje ongemakkelijk.” Zo gaat de buitenwereld dus om met gehandicapten. Maar gelijk had hij wel, ik voelde me ook bepaald niet op zijn comfortabelst.

Homo Silens (2) – vr 11 juli 2008

stilte - silence

Stemrust dus, en een absoluut rookverbod. Strikt opgelegd door de KNO-arts. Een operatie aan je stembanden is slechts een kleine ingreep. Wat er daarna gebeurt, of eigenlijk vooral niet gebeurt, dat hakt erin.

Ik heb me grotendeels aan het decreet van de KNO-arts gehouden. Vrijwel niet gerookt en niet gesproken. Op dat ene moment na dan, dat ik zonder het in de gaten te hebben, meezong toen ‘You can call me Al’ van Paul Simon op de radio gedraaid werd.

Gelukkig had ik nog wat films op de harde schijf staan en nog wat platen af te luisteren. En het werd eigenlijk ook weer tijd om de woonkamer weer eens op te ruimen. Of eigenlijk het hele huis. Wie als kluizenaar aan huis gebonden is, kan dit het best proper maken.