Categorie: dagelijks leven

Homo Rumpens – vr 11 apr. 2008

Jonathan Livingston Seagull

Het zonnetje scheen best wel lekker toen we rond een uur of vijf eindelijk op het Delftse balkonnetje van Jaap waren gearriveerd. En een biertje scheen eigenlijk ook wel lekker, dus dat namen we dan ook.

Het was eerder die middag al bij mij begonnen toen we samen hadden geluncht met Franse, Deense en Belgische kaas en Australische Wijn. Decadent doen is soms best wel lekker namelijk.

Die avond en de daaropvolgende nacht bleef het bij bier. De schade bleef beperkt tot een gesneuvelde plaat van Neil Diamond. Het ultieme bewijs dat drank niet per definitie meer kapot maakt dan je lief is.

Homo Fumosus – zo 6 apr. 2008

Roken verouderd de huid/Rokers sterven jonger

„Goh, iemand zin in een zondagavondbiertje”, vroeg ik aan het eind van de middag per sms aan een aantal vrienden. Ik had zo’n beetje een uur of acht in mijn hoofd. Om zes uur stonden Liesbeth en Joris al op de stoep met een tas friet.

Van een plenaire zitting was geen sprake, eerder van deelsessies. Het vertrek van de eerste lichting viel samen met de komst van Painter en toen die vervolgens weer naar huis ging en ik me al op wilde maken voor een stevige nachtrust, kwam Gert Jan ook nog even acte de présence geven.

Aangezien mijn huiskamer een gastvrij en zeer strikt gehandhaafd rookgebod kent, kwamen we als vanzelf tot de ontdekking dat de ontmoedigingsteksten op de tabakswaar soms nogal contradictoir kunnen zijn. Want als roken verouderd, waarom sterven we dan toch jonger?

Homo Gentilis – za 5 apr. 2008

Die Heimat

Die Heimat, alle elf delen, in één keer. Dat was de manier waarop Marlies haar verjaardag wilde vieren. Of ik daarbij wilde zijn. En dan ook meteen mijn beamer wilde meenemen.

En dus werd iedereen ook vriendelijk verzocht om dan wel mee te kijken, dan wel weg te blijven. Geen gezellig gekeuvel aan de keukentafel dit maal. Het was hardcore cinema. Kinderen thuislaten dus.

Uiteraard waren er toch nog twee zussen die het nodig vonden om, met kroost, toch even gezellig langs te komen. Overigens gelukkig wel net in de pauze, tussen twee delen in. Drank konden ze krijgen en zelfs een stuk taart. Maar daarna werden ze door Marlies gedecideerd de huiskamer in gedirigeerd voor het volgende deel.

We hebben de volle vijftien uur niet afgekregen. De pauzes waren daar net iets le lang voor. Er staan nog twee delen en nog vijf en een half uur televisie op ons te wachten.

Homo Dolorosus – vr 4 april 2008

HvG

Met een vrijwel uitdrukkingsloos gezicht lag hij op de bank, de deken tot aan zijn nek toe opgetrokken. De rest van de familie zat er omheen. En ik kwam net iets te vrolijk en net iets te nietsvermoedend binnen.

„Ziek?”, probeerde ik nog, maar dat bleek niet het geval. Alhoewel het tegenovergestelde, beter, evenmin van toepassing was. Na ruim vier jaar was het uit met z’n meissie.

Optimist als ik ben, pakte ik mijn telefoon om het desbetreffende nummer te verwijderen. Mijn sim-kaart zit al tijden vol en kan wel wat lucht gebruiken. De omstanders konden het gebaar wel waarderen. Let the healing begin.

Homo Anxius – vr 28 mrt. 2008

Paranoid Park - Gabe Nevins

Een film die ik wel wilde zien, was het inmiddels al enige tijd draaiende ‘Paranoid Park’ van Gus van Sant. Dankzij het briljante ‘My Own Private Idaho’, het minstens even geniale ‘Elephant’ en de weliswaar niet zelf geschreven, maar ook prachtige films ‘Good Will Hunting’ en ‘Finding Forrester’ ben ik een vrij grote fan van het werk van deze regisseur.

Zoals bij Van Sant vaker gebruikelijk, werden de acteurs voor de film gewoon op straat gevonden. Onbekende amateurs zonder enige ervaring. Het geeft Paranoid Park dezelfde authenticiteit die eerder ook Elephant zijn charme gaf. De hoofdrolspeler is ook gewoon de jongen van een paar huizen verderop.

Het zal wel weer even duren voordat de volgende door Van Sant geschreven film uitkomt. Hij regiseert nu eenmaal vaker dan dat hij schrijft. Het is echter nu al iets om weer naar uit te zin.

Homo Dubitans – wo 26 mrt. 2008

Vlinders

Oké, stel je dent dat je iemand leuk vind. Dan zou dat dat zijn, ware het niet dat vanaf dat moment allerlei keuzes en afweginge gemaakt moeten worden die het leven nodeloos complex maken.

Ik mag beroepsmatig, als politicus, dan wel continu keuzes moeten maken, privé vind ik dat aanmerkelijk lastiger. De eerste vraag die opdoemt: hoe leuk vind ik de persoon in kwestie. Vervolgens volgt meteen de vraag hoe leuk de persoon in kwestie jou vind en indien de uitslag op beide vragen een vermoedelijk positief antwoord is, volgt het dilemma bellen of SMS-en?

Daarna volgt de afspraak, de vraag wat je met zo iemand moet doen en wanneer de beide partijen tijd hebben in de agenda om eerder gemaakte keuze ook te effectueren. Om dan te peilen in hoeverre je dan al bereid bent om je als ietwat losbandig bekendstaande levensstijl aan te passen aan de nieuwe realiteit.

Pas veel later nog volgt de keuze of je zo iemand dan ook nog eens mee wilt nemen naar een gemeentelijke receptie. De saaiheid van veel van dit soort bijeenkomsten zou namelijk meteen wel eens het einde kunnen zijn van iets dat er nog niet eens is.

Leven… moeilijk hoor.

Homo Hibernus – di 25 mrt. 2008

Bavel

„Een sneeuwvlokje en het land staat stil”, kopte het NRC ongeveer. Files, vertragingen en bevroren wissels waren het gevolg.

Het kon de gemeenteraad niet deren. De dorpsraad Bavel had de gemeente uitgenodigd voor een presentatie van hun eigen toekomstvisie. Op het fietsje trotseerden collega Piet Hein en ik de weersomstandigheden. We doen dat met liefde voor de mensen in Bavel. Het was dan ook niet meer dan toepasselijk dat we hartelijk werden ontvangen met een winterse stamppotmaaltijd.

Ruim tien jaar na de annexatie heeft de wrijving tussen de de dorpen en de stad langzaam aan plaats gemaakt voor een constructieve, zij het soms nog steeds wat voorzichtige houding. Dat is een positieve ontwikkeling, aangezien de herindeling toch niet teruggedraaid zal en kan worden. De gemeenteraad heeft oog voor de bijzondere positie van dorpen.

Alhoewel, toen ik op de terugweg van Bavel naar het centrum van Breda met tegenwind door de koude, natte sneeuw moest fietsen, wenste ik even dat die hele herindeling nooit had plaatsgevonden.

Homo Vernus – ma 24 mrt. 2008

lentesneeuw

De lente hangt in de lucht. Ik heb zelf in ieder geval de behoefte om de winter maar eens af te sluiten. Niet dat het klimaat daar overigens erg aan meewerkt.

Een noemenswaardige winter hebben we weer niet gehad dit jaar. Zelden heb ik de verwarming zo weinig aangehad als dit jaar, en eerlijk gezegd staat ie ook al weken uit. Tot dit weekeinde. Door de vrieskou moest de knop van de thermostaat, die bij mij eigenlijk alleen als een veredelde aan-en uitknop werkt, toch weer naar rechts gedraaid worden.

Lente dus. Dat mensen elkaar in de armen vallen, knuffelende stelletjes in het park, opbloeiende liefdes, dat soort dingen. Ik heb er weer zin in. De winter heeft lang genoeg geduurd.

Homo Visens – zo 23 mrt. 2008

Fifi Hengsten op de POB-parade

Pasen in Breda betekent POB-parade. De pop-organisatie had het voor elkaar gekregen maar liefst 70 bands te programmeren in het paasweekeinde.

En dus liepen Sebi en ik allereerst naar de vulling, waar muzieksite 3voor12 een serie akoestische sessies had gepland. Om vervolgens naar De Bruine Pij (Millstone), Café de Kleine Wereld (Merel), terug naar De Vulling (Exploding Shetland Ponies) en De Avenue (Fifi Hengsten) te gaan.

In Club M (dj Zaxxon) mocht ik aanvankelijk niet binnen, vanwege de legerbroek die toch echt niet paste bij het soort van clientèle waar deze trendy uitgaansgelegenheid zich op richt, maar de portier zag het toch maar door de vingers.

In het Hijgend Hert stonden de punkers van Delychees en samen met Pieter probeerde ik aan de zijkant van het podium nog een soort pit te creëren. Een weinig succesvolle poging, aangezien slammen met slechts twee mensen eigenlijk best schraal is. Zodat we uiteindelijk toch weer terecht kwamen in de Boulevard. Waar we al onze die dag uit het oog verloren vrienden één voor één zagen binnendruppelen. Sommige dingen zijn standaard.

Homo Coquens – za 22 mrt. 2008

tafel

Kijkduin ging niet door. Eigenlijk was het de bedoeling om het begin van de lente te vieren met een strandwandeling. Het gure weer, de voorspelde storm en de verwachte springvloed gooiden roet in het eten.

Nu was dat eigenlijk ook weer niet zo heel erg, want ik had het de avond ervoor nogal laat gemaakt. Zoals wel vaker in het weekeinde, sliep ik een gat in de dag. Of in ieder geval in de ochtend.

En zo had ik ‘s avonds tijd om weer eens fatsoenlijk te koken. En aangezien ik pas echt op dreef kom als er ook leuke mensen komen eten, heb ik ook maar een leuk mens uitgenodigd.

Als je het zo stelt, klinkt dat eigenlijk best wel onaardig. Gelukkig stel ik het gezelschap ook zeer op prijs.