politiek – Pagina 38

Homo Congregens – zo 1 oct. 2006

gratis kinderopvang

Vrolijk en vrijzinnig zijn we, wij GroenLinkser. Maar soms ook een beetje defensief. Dat bleek bij de lange discussie over het eenduidig ontslagrecht en de verhoging en verkorting van de WW.

De principiële vraag die voorlag was eigenlijk de volgende: zorgen we dat iedereen die moeilijk aan een baan kan komen, terugvalt in een uitkering van 70% van het laatstverdiende loon en na drie jaar in de bijstand terechtkomt, of zorgen we ervoor dat mensen die hun baan verliezen een jaar lang kunnen zoeken naar iets niets, tegen een hogere WW-uitkering, en na dat jaar via de gemeente een participatiecontract krijgen aangeboden voor minstens het minimum loon, wat GroenLinks en passant trouwens ook nog eens flink verhoogd.

Een participatiecontract kan trouwens van alles zijn, van scholing en een nieuwe baan tot aan vrijwilligerswerk en zorgtaken. Dat alles afhankelijk van de capaciteit van de desbetreffende persoon. Een grote groep was het niet eens met de veranderde voorstellen, maar eerlijk gezegd snap ik niet hoe mensen het huidige sociale stelsel, dat een hoop mensen nog steeds uitsluit, kunnen verdedigen. De voorstellen van GroenLinks zorgen er voor dat mensen weer meedoen; dat niemand meer in de bijstand hoeft te komen. Linkser kan volgens mij niet en ik ben erg blij dat een ruime meerderheid de voorstellen uit het concept-verkiezingsprogramma dan ook overnam.

Het middaggedeelte was gereserveerd voor de samenstelling van de kandidatenlijst. Volgens een zeer democratische, maar tijdrovende nieuwe procedure, had het congres de mogelijkheid om de lijstvolgorde helemaal zelf te bepaln, nadat de kandidatencommissie de geschiktheid van de kandidatn per blok (koplijst, opvolgingsplaatsen etc.) had bepaald. Het systeem met stemkastjes zorgde voor een eerlijke telling, maar ook voor de nodige vertraging omdat het telkens ruim een minuut duurde voordat de computer alle stemmen juist had berekend. Daar komt nog eens bij dat voor bijna elke plaats twee keer gestemd moest worden, omdat een kandidaat wel een absolute meerderheid moet halen.

Gelukkig is er naast het spannendste en het meest langdradige, ook altijd nog een meest aandoenlijk moment. Dat gebeurde bij de, overigens geweldige, speech van Femke Halsema. Terwijl haar vriend druk bezig was met filmen, liep zoontje Bruno steeds een stapje dichter naar Femke toe totdat hij ineens op het podium, naast mamma stond. Tweelingzus Suzy liep er achteraan. Lichtelijk gegeneerd liet Femke een vertederd congres even alleen om aandacht aan haar kroost te kunnen besteden. Volgens mij typeert GroenLinks die gebeurtenis nog wel het meest. De vrolijke vrijzinnigheid waarmee we alles doen.

Homo Convocens – za 30 sep. 2006

lekker knus

Het congres van GroenLinks was voor het eerst sinds tijden weer een tweedaagse happening. In de Nieuwe Buitensociëteit in Zwolle. De NS had daar natuurlijk weer rekening mee gehouden door al het treinverkeer rond Nijmegen nu net dit weekeinde stil te leggen. Handig, als het merendeel van je congresgangers verstokt treinreiziger is.

Een tweedaags congres kent een aantal nadelen. Belangrijkste daarvan is het regelen van een slaapplaats. Sommigen verbleven in het city-hotel, anderen hadden via couchsurfing een slaapplaats voor zichzelf geregeld, verbleven in een B&B, of gingen, het betreft dat de DWARS-leden, gezamenlijk naar Utrecht om daar in het DWARS-pand te overnachten. Nu genoot ik de ongekende luxe dat voor mij, als lid van het Partijbestuur, een hotel op kruipafstand van de congreszaal was geregeld. Handicap was weer dat het hier en eenpersoonskamer betrof, en ik toch eigenlijk wel vast van plan was niet in mijn eentje aan te komen die avond. Maar dat geheel ter zijde.

De congreszaterdag begon om 13.00 uur met de behandeling van de amendementen op het verkiezingsprogramma. Op enkele hoofdstukken na dan, omdat we de politiek meest gevoelige punten hadden bewaard voor de zondag. Daarnaast was op het congres de première van onze verkiezingsfilm te zien. En dat was misschien nog wel de meest enerverende gebeurtenis van een oor de rest vrij informele congresdag.

Het grote voordeel van een tweedaags congres was vooral dat er ruime tijd was om met elkaar te borrelen. En dat deden we dan ook goed en lang. Het eenpersoonsbed in Hotel Wientjes was erg krap die nacht.

Homo Salutor – do 28 sep. 2006

De laatste dag van de algemene beschouwingen. Het was, zoals eigenlijk al sinds Prinsjesdag, druk in het Tweede Kamergebouw. Zo liep er de hele dag een delegatie van de Nationale Jeugdraad rond. En laten ze nu net de grote vergadertafel in mijn wekkamer ontdekt hebben als ideale hang- en schreeuwplek. De arbeidsproductiviteit leed er weer eens zichbaar onder.

Het was om nog een tweede reden een bijzondere dag. Tijdens mijn Kenya-reis had ik via Jaap Mr. Ottienna Jowi leren kennen. Jowi ziet voor zichzelf een toekomst weggelegd in het Kenyaanse parlement, en hij maakte daar dan ook veelvuldig grappen over. Ik had hem beloofd dat hij, wanneer hij eens naar Nederland zou komen, hij van mij een rondleiding door ons parlement zou krijgen. Gisteren was het zover. Jowi had geen mooier moment in het parlementaire jaar kunnen uitkiezen.

Jowi kan straks met trots melden dat hij het debat tussen Wouter Bos en Maxime Verhagen vanaf de publieke tribune van de Tweede Kamer heeft gezien. “The future prime minister?”, vroeg hij, wijzend naar Bos. “Probably”, antwoordde ik. Hoewel Jowi geen woord kon verstaan van het debat, genoot hij zichtbaar van de grootse gebaren en overdreven intonatie die de politici aan de dag legden. Oja, en hij hield natuurlijk van onze eigen Femke Halsema, alhoewel ik z helaas, aangezien zij nog lang in vergadering zat, niet aan elkaar kunnen voorstellen.

We aten en dronken in Delft. Waar we andere Kenyanen en Kenyagangers ontmoetten. Het gesprek hing over katers en hoe daar ’s ochtends weer vanaf te komen. “Dawa ya moto ni moto”, antwoordde Marco in Swahili. ‘Het medicijn tegen vuur is vuur.’ Oja, en ik had sjans met een jongen die afkomstig was uit Breda, woonde in Amsterdam en uitging in Delft. Ik was te lam om er op in te gaan. Sukkel die ik er ben.

Homo Non Conventionalis – 23 en 24 sep. 2006

spreektijd

Het tweedaagse DWARS-congres begon mij eigenlijk wat te vroeg. De avond ervoor had ik een studentenfeestje in Delft, dat naast de benodigde hoeveelheden bier ook met laat (of liever: vroeg) naar bed gaan gepaard ging. Daarnaast was het nationaal knip- en knutselweekeinde bij de NS, waardoor de treinfrequentie ook nog eens flink omlaag was geschroefd.

Zoals de laatste jaren te doen gebruikelijk, ging het DWARS-congres met de doorvoering van een aantal koerswijzigingen gepaard. Zo werd aan het eind van de tweede congresdag nog even snel de vrijheid van onderwijs geaccepteerd. Voor het eerst in de geschiedenis van DWARS wordt nu gepleit voor het behoud van bijzonder onderwijs, zij het gebonden aan specifieke regelgeving omtrent het onderwijsprogramma.

De beroemde tweedaagse congressen van DWARS werden in het verleden doorgaans overbrugd met een feestje op zaterdag, gevolgd door het beroemde non-competitieve wie-vindt-er-nog-een-lege-plek-op-de-smerige-vloer-om-daar-zijn-luchtbedje-op-te-blazen-spelletje. Maar deze anarchistische exercities horen inmiddels tot het verleden. DWARS had een heuse Stay-Okay (lees: jeugdherberg) afgehuurd om de congresgangers in onder te brengen. Hoewel wellicht relatief duur voor het zeer beperkte aantal uren dat er in werkelijkheid werd geslapen en ook nog eens aan de andere kant van de stad, bevielen het bed en de ochtendlijke douche meer dan prima.

Op de laatste congresdag had ik de eer om als dagvoorzitter te mogen optreden. En dat viel nog even niet mee, omdat het te drukke programma (verkiezing nieuw bestuur, amenderen en vaststellen politiek program en een debat over het GroenLinks-verkiezingsprogramma) allemaal in minder dan vijf uur behandeld moest worden. De opzet slaagde niet helemaal: ondanks de alom heersende vermoeidheid ten gevolge van het DWARS-feestje op zaterdagavond waren de aanwezigen energiek genoeg om over een aantal voorstellen flink te debatteren. Aan mij de ondankbare taak de ruimte hiervoor zo klein mogelijk te maken. Interne partijdemocratie is leuk, maar we moeten wèl de agenda afwerken.

Na de borrel en het eettentje was het knip- knutselweekeinde (met dank overigens aan Rogier voor deze omschrijving) nog steeds niet ten einde. Er zat niets op dan bovenlangs van Den haag naar Breda te reizen. Drie keer raden wie ik bij aankomst op Breda Centraal tegen kwam: Rogier, die vanwege het Nationale Knip- en Knutselweekeinde besloot de reis van Nijmegen naar Rotterdam onderlangs af te leggen. Met dank aan de Nederlandse Spoorwegen.

O ja, bovenstaande foto is geleend van Sanne Castro. What’s in a name, zullen we maar zeggen.

Homo Exsequens – vr 22 sep. 2006

Huh? Hirsch Ballin? Winsemius? Hebben ze in Den Haag een politiek kerkhof opgegraven ofzo?

De manoeuvre van het kabinet Balkenende 3 (of is het nu eigenlijk Balkenende 4?) is op zijn minst verassend te noemen. En roept tegelijk een hoop vraagtekens op. Want waarom heeft het kabinet de onvolprezen minister Verdonk niet de portefeuille justitie laten waarnemen tot aan de verkiezingen? Wordt de daarvoor dan toch te incompetent geacht?

Daags na de Schipholbrand die aan elf mensen het leven heeft gekost, kwam Rita Verdonk met haar inmiddels beroemde statement dat er ‘adequaat’ gehandeld was. Ze heeft dat daarna nog weken volgehouden, terwijl iedereen met gezond verstand weet dat er alleen sprake kan zijn van adequaat handelen als deze mensen tijdig waren gered uit de vlammenzee. Het rapport over de Schipholbrand is daarover ook glashard. Reden voor Donner en dekker om, in ieder geval volgens de officiële lezing, af te treden.

Politiek sappig werd het toen duidelijk werd dat Verdonk als vervangend minister het kamerdebat over de brand moest voeren namens het kabinet. In het Haagse werd er al reikhalzend uitgekeken naar het moment waarop Verdonk moest toegeven dat er niet adequaat gehandeld was en dat zij voor haar beurt had gesproken. Maar de VVD-prominente mocht niet beschadigd worden zo kort voor de verkiezingen. Dus moest er een joker ingezet worden. Hirsch Ballin was voor die functie kennelijk beschikbaar.

Donner is opgestapt om het pijnlijke debat te ontlopen. Een minister met ballen had het kamerdebat afgewacht en dan pas afgetreden. Nu ontloopt hij het moment waarop hij in het debat verantwoordelijkheid moet afleggen. Maar hij blijft wel vrolijk op plaats vijf van de kandidatenlijst van het CDA staan. ‘Hij kan straks weer gewoon minster van justitie worden, hoor’, aldus de reactie van het CDA. Leuk hè, zo iemand die zijn verantwoordelijkheid neemt?

Homo Discedens – do 21 sep. 2006

Ja, ja, het heeft een jaar geduurd, maar de schipholbrand krijgt consequenties Zojuist meldt Teletekst dat de ministers Donner en Dekker aftreden. Overigens weet de Kamer officiëel nog van niets.

Dat betekent overigens wel dat het hele debat zich straks zal concentreren op Rita Verdonk. Dat alles in het kader van two down, three to go. En dat zou ik nou adequaat handelen vinden.

Homo Monarcha – di 19 sep. 2006

blikvanger

Ik dacht aanvankelijk dat de trein van een half uur eerder was uitgevallen, zo druk was het. Halverwege de rit drong het pas tot me door: al deze mensen waren in Den Haag om een glimp van de Gouden Koets op te vangen. Prinsjesdagjesmensen.

Zelf had ik de gelegenheid om in de Ridderzaal te mogen zitten om naar de Koningin te luisteren, aan me voorbij laten gaan. Om anderhalf uur te gaan zitten wachten om daarna te kunnen luisteren naar het product van een slechte speechwriter is niet bepaald mijn kopje thee. Daarnaast, zo dacht ik, zullen er vast anderen zijn die liever in de Ridderzaal gaan zitten. Mijn interese gaat nu eenmaal meer uit naar andere queens.

De hectiek in de kamer was enorm. Rondleidingen, tv-ploegen, er heerste een ware buzz. Ook bij ons, aangezien wij bezoek kregen van jongeren uit Den Bosch, die zich daar bezig houden met de problematiek rond stageplaatsen. En ook omdat we als GroenLinks ook een kleine actie hadden gepland. Het uitdelen van blikjes energy-drink aan de mensen langs de kant.

Waarom: omdat we het moe zijn. Drie kabinetten Balkenende is genoeg. Met voldoende blikjes redden we het nog net tot 22 november, maar dan moet het toch onderhand wel afgelopen zijn. Vol enthousiasme deelden we de blikjes uit. En het publiek langs de klant van de weg nam het dankbaar in ontvangst. Althans, totdat de koets voorbij kwam. Dat vonden ze nog net interessanter. Geef ze ‘ns ongelijk. Op die ene glimp hebben ze al uren zitten wachten.

Homo Disputens – do 14 sep. 2006

do not disturb

De raadsvergadering kende slechts zes punten. Wellicht zijn we al om half acht klaar, merkte een collega nog hoopvol op. Maar niets daarvan. Politici grijpen immers elke aangelegenheid om lang over iets door te praten. Zo lang, dat veel mensen al snel de draad kwijt zijn. Hoofdlijnen, mijn waarde, beperkt U tot de hoofdlijnen.

En zo kon het gebeuren dat over het raadsvoorstel ‘Stemmen in een Willekeurig Stemlokaal’ toch nog drie kwartier werd gesproken. Niet omdat er ook maar één iemand tegen stemde, maar omdat iedereen er wat over wilde vinden. D’66 bijvoorbeeld, die wilde dat de mobiele stembureaus ook dit jaar weer werden ingezet (de burgemeester was dat ook van plan, dus prima zo, zou ik zeggen), het CDA, dat het hele experiment eigenlijk niet zag zitten omdat het geld ging kosten (inderdaad, dictaturen zijn in beginsel goedkoper, jammer alleen dat ze zo’n dure geheime dienst hebben) en de PvdA, die zich afvroeg of het niet juist beter was om het stemmen moeilijker te maken (in Afrika staan de mensen namelijk in de rij om te stemmen). Een sterk staaltje verelendung-theorie dat ik de afgelopen twee decennia eigenlijk niet meer zo duidelijk heb gehoord als deze avond. Het bleek grappig bedoeld te zijn. Gelukkig dat woordvoerder Frans Szablewski dat er nadien voor de zekerheid nog even bijvertelde.

Het enige punt dat echt een goede discussie verdiende, was de verordening voor de Wet Maatschappelijke Ondersteuning. In deze WMO wordt straks zorg en welzijn geregeld. Iedereen was erg tevreden, met uitzondering van de VVD. De VVD vond de notitie op het gebied van individuele sportvoorzieningen nogal karig en wilde een verruiming. Overigens zonder eerst zelf uitgerekend te hebben waar dat van betaald moest worden.

En dat is eigenlijk best wel raar: met de verkiezingen wilde de VVD nog bezuinigen op het sociale beleid. Tijdens de kadernota bestempelde de liberale fractie de WMO nog als te luxe. En nu mist de partij ineens allerlei voorzieningen. Een tikkeltje ongeloofwaardig mag je het allemaal best wel noemen.

Homo Telephonicus – di 12 sept. 2006

tring

Wie in de politiek zit, moet zijn werk ontzettend serieus nemen, maar zijn eigen positie kunnen relativeren. Vandaar dat ik vreselijk heb kunnen lachen met de politieke column van Nico Schapendonk, gisteren, in BN/DeStem.

Vorige week schreef ik al over een wat onhandige brief die mede namens GroenLinks was opgestuurd. Nico heeft zijn fantasie aan het werk gezet en kwam met de volgende voorstelling van hoe het gelopen zou kunnen zijn. Ik wil ‘m jullie niet onthouden.

Column politiek: Tring tring?

Door Nico Schapendonk

Maandag 11 september 2006 – „Hallo, met Selçuk.“ „Goedemorgen, met Janus?“ „Sorry, met wie?“ „Janus? Janus Oomen, van het CDA.“ „O ja, natuurlijk. Sorry, ik ben nog niet helemaal wakker. Het is laat geworden in Den Haag. Daar heb ik met Femke lekker zitten zagen aan de poten van het kabinet Balkenende. Hahaha, grapje. Maar waarom bel je?“

„Nou, om je er aan te herinneren dat die GroenLinks-partij van jou in Breda wel mooi met het CDA van die Balkenende in een coalitie zit. Of was je dat even vergeten?“

„Hoezo? Wat is er nou weer aan de hand?“

„Weet je dat dan niet? Heb je die brief dan niet gezien die naar Peter van der Velden is gestuurd. Met dat verhaal over al die werkgroepen van de raad die slecht zijn voor de openbaarheid en zo. Piet Hein Scheltens’ naam staat er onder, maar jij bent toch fractievoorzitter van GroenLinks? Jij weet toch wel wat er mede namens jou wordt rondgestuurd?“

„Ja,nou je het zegt, d’r begint me iets te dagen. Maar wat is er mis met die brief?“

„Nou, om te beginnen, wij zijn erg vóór die werkgroepjes. Dat scheelt pottenkijkers, insprekers, oppositiepartijen. In de raad moeten die allemaal aan de beurt komen, maar daar hebben we geen tijd voor, jongen. Dat schiet niet op.“

„Nou, eerlijk gezegd vind ik die werkgroepen alles behalve doorzichtig. Burgers hebben toch recht op… dualisme, je weet wel.“

„Ja, hoe is ’t? Mag ik je er aan herinneren dat je in de coalitie zit en niet meer in de oppositie!“

„Ja, maar…“

Tring tring…

„O, wacht even, mijn mobieltje gaat. Blijf even hangen, Janus. Hallo, met Selçuk.“

„Ja hallo, met Wilbert, Wilbert Willems, de door jou persoonlijk naar Breda gehaalde GroenLinks-wethouder. Zeg, zijn jullie helemaal gek geworden?“

„Hè, wat? Begin jij nou ook al? Janus Oomen hangt ook al tierend aan de lijn.“

„Gelijk heeft ’ie! Want vertel eens, hoe kan ik werken als jullie heel de tijd mijn coalitiecollega’s van CDA en PvdA schofferen door die onzin over achterkamertjes rond te bazuinen.“

„Zeggen wij dat dan?“

„JA!!!.“

„O, shit…“

„Luister eens, als ik nog even snel wat GroenLinks-punten wil binnenhalen in dit college, dan moeten jij en Scheltens me niet heel de tijd voor de voeten lopen. Als jij maar een procent wil verwezenlijken van je verkiezingsprogramma dan zou ik maar effe dimmen als ik jou was.“

„Jaja, ok, goed. Maar wat moet ik dan doen?“

„Weet ik veel. Biedt je excuus maar aan voor die brief of zo. Als ik in het college maar verder kan. Want we moeten nog wel iets binnenhalen voor de hele coalitie als een kaartenhuis instort. Want neem van mij aan, die vier jaar maken we zo niet vol. En ik voel me al als een kat in een vreemd pakhuis.“

„OK, goed, ik doe het wel. Dag Wilbert.“

„Ja, doei.“

Klik

„Hallo Janus, ben je d’r nog?“

„Ja, kan het weer even?“

„Natuurlijk, sorry. Weet je wat? Ik stuur wel een excuus briefje rond. Ben je dan tevreden. Bel je me dan niet meer op?“

„Nou, goed dan. Maar niet meer doen, hè!“

„Jaja, mea culpa, sorry, excuus, ‘t komt goed hoor. Houdoe.“

Tring tring…

„NEE, WAT NU WEER! Henk Haarhuis? Nee, bekijk het effe. God, zat ik nog maar in de oppositie.“

Homo Invisens – vr 8 sept. 2006

one day I'll fly away

“Bel Selçuk even op, dat schijnt nogal een langslaper te zijn”, schijnt de burgemeester tegen een ambtenaar gezegd te hebben toen ik om kwart over negen nog niet op het stadskantoor was gearriveerd. Ik zat echter al in de bus, die ons die dag langs onze partners in West-Brabant zou brengen.

De bus leidde ons in eerste instantie naar de vliegbasis op Woensdrecht, waar de core-business bestaat uit het onderhouden en upgraden van F16’s, Cougars en ander vliegend materieel. Tijdens de rondleiding viel het op dat die gevechtsvliegtuigen veel kleiner zijn dan ik me had voorgesteld. Het pilotendom is niet voor claustrofobische mensen.

Veel onderhoudswerkzaamheden gebeuren nu nog op verschillende plekken in Nederland. De bedoeling is dat deze hoogwaardige bedrijvigheid voor een groot deel naar Woensdrecht gaat verhuizen: een impuls voor de economie en het onderwijs. Helemaal als straks de JSF wordt aangeschaft. Hoewel ik geen voorstander ben van het JSF-project (als er dan toch een nieuw vliegtuig moest komen, dan nog liever de flexibeler inzetbare Euro-fighter), kan, indien een volgend kabinet toch overgaat tot de aanschaf, een belangrijke factor worden in de west-Brabantse economie.

Na de middag deden we Roosendaal aan, waar de gemeente plannen heeft voor een grote herstructureringsoperatie op het huidige spoorwegemplacement. Knikkebollend probeerde ik de te lange powerpointpresentatie te volgen. Zoals altijd zijn powerpointpresentaties bij mij dodelijk: na vijf minuten haak ik onherroepelijk af, hoe interessant het onderwerp ook moge zijn.

Ons laatste bezoek was aan Bergen op Zoom, waar we werden ontvangen in het prachtige Markiezenhof. Burgemeester van der Velden, voor zijn komst naar Breda de eerste burger van het Markizaat, werd op straat direct herkend en begroet. Zijn liefde voor Bergen op Zoom werd nog eens benadrukt doordat hij de raadsleden na afloop van het bezoek nog even meenam naar zijn oude stamkroeg.

De bezoeken hadden vooral symbolische waarde: Breda kijkt niet alleen naar het Oosten (Den Bosch, Eindhoven, Tilburg), en naar de havensteden Rotterdam en Antwerpen, Breda is haar vrienden in het westen van Brabant zeker niet vergeten. Het raadsbezoek was dan ook mede bedoeld om de west-Brabantse samenwerking een extra impuls te geven. Een handreiking die door burgemeesters en wethouders van de door ons bezochte steden direct werd aangepakt. Jammer alleen dat er niet ook een delegatie raadsleden van die steden klaarstond om ons te ontvangen. Maar ik kan me het voorstellen: ze zijn het misschien beu om telkens maar weer op te komen draven als iemand een bezoek brengt aan hun gemeente. Tsja, het zijn net mensen.