Dwars, de onevenaarbare jongerenorganisatie van GroenLinks, had een ledendag. En aangezien ik mijn Dwarse makkers al weer een tijdje niet gezien had, trok ik richting Utrecht.
Eigenlijk ben ik een beetje een raar gegeven binnen Dwars (zie o.a. blog zo 12 dec. 2004). Binnen de langzaam steeds minder rebelse jongerenorganisatie ken ik twee actieve perioden: één toen ik zo rond de zestien was en een tweede periode die ergens drie jaar geleden ongeveer begon. Ik ben dus eigenlijk bezig met een tweede jeugd. Een klein jaar geleden omschreef ik dat voor een klein publiek van Dwarsers als volgt: het was naar aanleiding van een setje oude notulen die ik vond, en die ik op deze wijze aan de vergetelheid wil doen onttrekken.
—
Veel mensen kijken me met ongeloof aan als ik het heb over de illustere dagen in de donkere en slecht gearchiveerde historie van Dwars, groenlinkse jongerenorganisatie. Het Dwars van Pargo, Dodo en Antifa in plaats van CO, JF en locatiediscussie. Het Dwars waar Antifa het jaarlijkse drukwerkbudget met een factor twee overschreed met het pamflet ‘lekker op vakantie geweest?’ en het Dwars van milieuwerkgroep Dodo die zelf net zo uitgestorven was als de naamgever.
En natuurlijk het Dwars van pargo, de gematigde politieke denkers van het Dwarse firmament. Gematigd, want we wilden de monarchie niet direct afschaffen Trix mocht haar termijn afmaken. Alex mocht zelfs in de Raad van State blijven zitten. Verder zou de monarchie geprivatiseerd moeten worden en zou het staadshoofd vervangen moeten worden door een ‘koningin van dienst’, ofwel de ‘minister van visitekaartjes’. De gekozen formateur was voor ons nog onbespreekbaar. Het waren de vrolijke tijden van Paars I.
Maar opa’s verhalen maken weinig indruk. Men vraagt zich stilletjes af of het allemaal geen verzinsels zijn van een langzaam dementerend Dwars-lid, die ‘De Spin’ nog kent als een levendig ledenblad en de ‘(voorheen) Rampspoed’ als een onofficiëel en zeker onafhankelijk periodiek. Langzaam begon ik zelfs aan mezelf te twijfelen. Temeer omdat ik mijn archief van DeSpinnen al jaren geleden jammerlijk aan het oud papier gedoneerd heb.
Bedenk je dus mijn blijdschap toen ik gisterenmiddag oude Pargo-notulen tegenkwam. Zie je wel, het was toch geen speling van mijn fantasie, we bestonden echt. En die roemruchte vergadering op het Zandvoortse strand heeft ook ècht plaatsgevonden. Ik wil jullie de hilarische notulen van deze vergadering, op 27 mei 1995, gisteren precies tien jaar geleden, dan ook niet onthouden.
Met weemoedige groet,
Selçuk
Het op-het-meetingpoint-verzamelen-om-de-trein-van-2-over-te-nemen verliep niet helemaal zonder hobbeltjes, iets wat Rikje, als ze echt om half 12 op station Zandvoort was geweest ongetwijfeld had kunnen horen, ware het niet dat zij de meeste van ons al langer kende dan Hemelvaarstdag. Het aantal mensen dat er was groeide wel, met een kleine daling toen Sander kwam en weer weg ging, maar niet zo snel. Harald was zelfs zo langzaam dat hij al wist dat hij er pas om 5 voor half kon zijn.
In de trein naar Zandvoort van 11.32, waar we elkaar wel konden verstaan omdat de Ajaxfans alleen zachtjes zongen, was ons gezeur niet van de lucht. Wel òver de lucht, want die was dus grijs, en grijs is een kleur die hoort bij vierdelige partijen en driedelige nette pakken, niet bij een dagje strand. Gelukkig was God, van wie we trouwens nog steeds niet weten wat ie nou precies met loonarbeid te maken heeft, ons welgezin. Hij liet het weer opklaren naarmate we onze eindbestemming naderde, en stelde ons voor een nieuw vraagstuk: namelijk ‘wat hebben flippo’s met socialisme te maken?’. De flippo’s waren bij gebrek aan kroonkurken onderdeel van het vermaarde Pargo- non- competetieve- spelletje, maar dat socialisme bleek het grootste deel van de tijd op een plek waar Pargo niet was. Wat is dan het verband?
Maandverband? (Wisten jullie trouwens al dat Pargo twee vleugels had, een konservatieve (oa Taco, Rikje) en een progressieve (oa Dirk Willem, Franka) ? Jaja, ook Pargo gaat met de tijd mee!) De rol van de vrouw kwam in ieder geval wel ter sprake, met de rails opzij vergiste Selcuk zich er even in over welke positie een vrouw de pol nou eigenlijk in het ziekenfonds pakket had gelaten, de vrouw als borst of de vrouw als sorgdrager.
De trein kwam terecht in Zandvoort, waar we dus maar uitstapten, en waar we Rikje tegen op het station, iets wat je gezien de tijd bijna toevallig zou kunnen noemen.
Toen gingen we naar het strand, echt naar het strand. Voor veel mensen was het inderdaad vooral het strand, omdat ze bij het inpakken gezien het weer er beter aan dachten te doen hun zwemkleding niet aan de Zandvoortse zon bloot te stellen. Spijt is, lekker puh, altijd achteraf.
Maar zelfs Franka, die haar zwempak bij zich had, met het idee dat dingen best mogen gebeuren als ze maar niet over haar rug gebeuren, gedacht iets niet nodig te hebben; zonnebrandolie. Een vergissing, bleek later, toen ze half op haar rug krabbelend een verslagje van het dagje aan het krabbelen was. After sun crème kan nu haar rug op.
Maar goed, terug naar Zandvoort. We gingen ergens zitten, gingen een liedje zingen omdat we jarig waren en vergaderen in de bloedhete zon. Een vergadering en reserve, want die werd afgesloten met een sociorondje. Omdat bloed stroomt waar het niet gaan kan, en water die eigenschap ook heeft (of klopt dat niet Rikje?) wilden we ook dolgraag een keer evalueren. Want waarom die Limburgers en Gelderlanders wel altijd en wij niet?
Toe we dat zat waren vertrok een delegatie richting IJmuiden en kon een wetenschappelijk team bestaande uit Harald, en Rikje zich bezig houden met het voortbewegen van ronde schijven door de lucht. Bij terugkomst van de delegatie had heel Pargo rare associaties bij Jomanda, leden we aan leden van het koninklijk huis en als klap op de vuurpijl leerde Dirk Willem zichzelf kennen.
Terwijl de meesten hun grieven kwijt wilden gingen Misja, Rikje en Franka nog even hun gangetje. Tijdens het lopen van de wandelaars bracht een klein Duits peutertje bezoek aan de frisbee- en gangmakers. Ook zij kon lopen, iets wat zij dan ook gretig deed over ons architectonische wonder. Omdat we, waas van herdenkingen dat gedoe van die jongeren en die Duitsers wel zat waren, besloten we dat dit te wijten was aan het feit dat het om een peutertje ging, en dat het feit dat ze Duits sprak alleen maar toevallig was. Dat meenden we, hoor!
Toen ons gezelschap weer compleet was hadden we Zandvoort en onze horloges gezien, en besloten we maar eens richting Haarlem te gaan om te eten. Selcuk reed door naar Amsterdam om spin dingen uit te tiepen.
Haarlem is een grote stad, en om een restaurant te vinden was niet moeilijk. Zo konden we bijvoorbeeld naar een restaurant waar je de sfeer ook mee kunt nemen, erg handig toch? Wij kozen echter voor een mexicaan waar de dagschotel van het happy hour ook veganistisch kon. Een prima keuze, al had Dirk Willem het al snel gezien. Toen alle mensen uitgegeten waren en Rikje ook genoeg had wilden we niet betalen. We deden het natuurlijk wel, en het bracht bijzonder weinig problemen met zich mee. Zelf over de fooi waren we het snel eens, iedereen een piek, dus Taco werd nergens de dupe van. We wilden wel graag kaarten, maar dat is zo aso he, in een restaurant, dus zetten we koers richting een terras, op een plein met veel perspectief. Pesten is wel een spelletje, wat we dus ook deden. Regendruppels maakten dat we in een kringetje rond een parasol gingen zitten, waar een man die meer op had dan wij nog een houten ober mee uitvroeg. Jaja, erg interessant.
En toen gingen we naar huis, voor de kou en herhaling vatbaar.
