GroenLinks – Pagina 3

TWee.nul – week 10 2009

En toen begin er een nieuwe fase in mijn digitale leven. Ik ben meestal niet de eerste volger van elke nieuwe hype, maar deze 2.0-trend wil ik niet aan me voorbij laten gaan. Lieve mensen, sinds 4 maart wordt mijn leven ook ontsloten via Twitter. Het voordeel: op Twitter ben ik (www.twitter.com/selcuk_nl) altijd actueel.

„Na een korte vertraging nog redelijk op tijd in Den Haag. Ook weinig files, volgens de radio. Lang leve de crisis?” twitterde ik op woensdag 4 maart om 9.31 a.m. de wereld in. En iets later dat de helft van de lunchploeg lekkere kroketten verkoos boven de biologische. En liet ik twee dagen later weten dag erna op werkbezoek geweest te zijn bij het Open Erfgoeddepot in Den Bosch. Erg handig, dat getwitter, voor mensen die van plan zijn een aanslag op me te plegen. Of willen weten wanneer het zinvol is bij me in te breken.

Ik was net op tijd met mijn nieuwe stap in de wereld van deze Totalkommunikation. Zaterdag was namelijk het Europa-congres van GroenLinks met een heuse twittermuur. Alle berichten met de hashtag #GLEU werden op een groot scherm op het podium geprojecteerd. Experimentje.

Gelijktijdig werd er ook op het D’66-congres getwitterd. En twitterden de tweeps van GroenLinks en van D66 ook met en over elkaar. Alleen wisten de D66-tweeps aanvankelijk nog niet dat hun tweets over #GLEU plenair, door het gehele GroenLinks-congres te lezen waren. Andersom was dat overigens niet zo: bij D’66 durfden ze het nog niet aan de tweets ook te publiceren.

Het experiment verliep eigenlijk prima, ondanks de kleine vertraging op het scherm, totdat de twitteraars zich tegen de kandidaten voor de Europese lijst gingen keren. Alle mensen die voor de kopplaatsen gingen, mochten zich in drie minuten presenteren aan het congres. Dat duurt lang, gezien het forse aantal kandidaten en is ook vreselijk saai, gezien de gebrekkige presentatievaardigheid van een aantal van deze kandidaten. En met excuus, daar heeft de moderne 2.0-generatie natuurlijk geen zin in.

verkiezingsplan – wo 11 febr. 2008

Binnenwerk verkiezingsprogramma GroenLinks Breda

Wordt het weer een lijvig, encyclopedisch verkiezingsprogramma, of gaan we onze energie dit jaar in andere dingen steken. Dat was misschien wel de meest interessante vraag in de ledenvergadering van GroenLinks Breda.

Bij de laatste gemeenteraadsverkiezingen had GroenLinks Breda een verkiezingsprogramma van 32 kantjes A4 met lettergrootte 8 en slechts enkele afbeeldingen. Om de inhoud nog enigszins toegankelijk te maken had ik het programma toen nog voorzien van een alfabetische index. Het Bredase programma heeft inmiddels landelijk bescheiden bekendheid gekregen als voorbeeld van hoe we het niet meer willen.

Als schrijver van het laatste en voorlaatste programma heb ik inmiddels mijn portie lijvige verkiezingsbeloften wel gehad. Het probleem van dikke programma’s is dat er alles instaat wat we willen. Daar is op zich niets mis mee, ware het niet dat de gemiddelde lezer de hoofdzaken en de bijzaken daardoor niet meer kan onderscheiden. En eerlijk gezegd, wij eigenlijk ook niet echt. Daarnaast: er is geen enkele kiezer geïnteresseerd in een verkiezingsprogramma van het formaat Ikea-catalogus. Van een oplage van 500 hebben we er nog steeds zo’n 400 over.

Programma’s op hoofdijnen dus, waarin we in kort bestek onze idealen en wensen optekenen, maar vooral ook duidelijk maken hoe we keuzes maken op het moment dat meerdere van onze idealen op gespannen voet met elkaar staan. En dat dan in een paar A4-tjes of in een mooie, milieuvriendelijke en desondanks glossy folder. Kunnen we de rest van de tijd besteden aan de campagne. Ideeën hebben is fijn, maar om ze te verwezenlijken is aanhang eigenlijk nog veel belangrijker.

Homo Providens – do 27 nov. 2008

Digibeta

„Kunt U ervoor zorgen dat de koerier mij belt als hij het pakje bezorgt”, vroeg ik expliciet aan de mevrouw aan de andere kant van de telefoon. Het betrof een spotje voor de zendtijd politieke partijen die die ochtend nog was omgezet naar digibeta en absoluut voor twaalven bij de videotheek Beeld en Geluid in Hilversum moest zijn, waar de band een bandnummer zou krijgen. De mevrouw bevestigde.

Het was toch al een crime om klant te worden bij de Amsterdamse Koerierscentrale. Toen ik vanuit de auto onderweg naar Maastricht naar de koeriersdienst belde, wist de dame mij te vertellen dat ik me eerst moest registreren via internet. Handig, als je je internet net even niet bij je hebt.

Rond twaalven belde de mevrouw in kwestie mij op met de mededeling dat het pakje een half uur eerder door de koerier was bezorgd bij het mediapark. Wat het bandnummer was? De mevrouw wist niet waar ik het over had. Had ik niet gevraagd of de koerier mij zelf wilde bellen op het moment van aflevering? Het zal best, maar daar kon de mevrouw aan de telefoon toch allemaal echt geen rekening mee houden. Of ze dan misschien wist waar het was afgeleverd. Ik kreeg een naam door, maar een afdeling of functie wist ze niet.

Het Mediapark is tamelijk groot en een band zonder nummer verdwaalt nogal snel. Er begon een telefonische zoektocht langs de vele bedrijfjes, diensten en balies die het Mediapark kent. „Heeft U misschien mijn band gezien?” De moed zakte aardig in mijn schoenen, terwijl de batterij van mijn mobieltje, mijn enige connectie met de buitenwereld, ook aardig leeg aan het raken was. Tot ik na een half uur ineens iemand aan de lijn kreeg die inderdaad wel een band van GroenLinks voorbij had zien komen. Het pakje was al weer weg, maar hij kon zich herinneren dat het onderweg was naar het NOB.

Ik kwam enigszins tot rust toen ik enkele minuten later een meneer aan de lijn had die op dat moment tegenover mijn videoband zat. Hij gaf mij het toegewezen bandnummer, dat ik vervolgens aan de mensen van de zendtijd politieke partijen kon doorgeven. De uitzending was gered. De band was bezorgd, en ik niet meer.

Homo Vendens – wo 26 nov. 2008

advertentie

Divers, zo kun je mijn werkzaamheden voor de Tweede Kamerfractie wel noemen. Naast het nadenken over communicatie en campagnes, mag ik me zo nu en dan ook toeleggen op vormgeving. Of, zoals je het ook zou mogen noemen, het betere digitale knip- en plakwerk.

Of ik even een vacature voor de Volkskrant wilde lay-outen. „Ja, maar natuurlijk, Wanneer moet het af zijn?”, vroeg ik enthousiast. Niets leukers dan onze nieuwe huisstijl ‘ns uit te proberen in de Volkskrant. „Vanavond”, luidde het antwoord, „voor negenen.”

Dat werd slikken. Er moest nog een bestelbusje vol actiemateriaal opgehaald worden in Utrecht. De files meegerekend gaf me dat wel erg weinig tijd om alles af te krijgen. Maar de wonderen zijn de wereld niet uit. Om kwart over negen lag de advertentie in het digitale postvakje van de Volkskrant. En dat, zo bleek uiteindelijk, was niet een kwartier te laat, maar eigenlijk nog steeds op tijd.

Homo Saltans – za 22 nov. 2008

congreskrant

Al enige dagen ging het gerucht dat de extreem-rechte organisatie Voorpost haar opwachting zou maken bij het GroenLinks-congres. En ze hielden woord. Toen ik ’s ochtends in het Tilburgse 013 aankwam werd ik, samen met alle andere congresbezoekers, uitgemaakt voor terrorist, crimineel en wat dies meer zij.

Veel verder kwamen de dames en heren demonstranten echter niet. Een beloofde infiltratiepoging bleef uit. Geen gegooi met taarten, geschreeuw tijdens de plenaire zittingen of ander congresverstorend gedrag. Jammer eigenlijk, want het was voor de rest namelijk helemaal niet zo’n spannend congres.

Ook thuis viel het toekomstcongres live te volgen, al waren de reacties op het ochtendgedeelte niet van een veel informatiever niveau dan de hoeveelheid sneeuw die er her en der in het land al was gevallen. Aangezien ik ’s ochtends verantwoordelijk was voor het verzamelen van de digitale reacties, kan ik spreken van een rustige morgen.

’s Middags werd het beginselprogramma, waarvan inmiddels gevoeglijk duidelijk mag zijn wat ik ervan vindt, na vele amendementen keurig aangenomen met slechts een handjevol tegenstemmers, waaronder ik. Naderhand vertelde een niet nader te noemen partijprominent me nog dat best te kunnen waarderen en dat zelf eigenlijk ook wel gewild te hebben.

Uiteraard eindigde alles in een feestje waarbij de GroenLinksers zich afscheidden in twee groepen: de praters, die in de foyer uitgebreid de toestand van de wereld met elkaar bespreken en de dansers, die in de Batcave elkaar fysiek uitdaagden. Waarbij ik meerdere malen op de tenen van Cerian ging staan, waarvoor excuses.

„We are raising a generation of dancers (*) ”, moeten ze in de foyer gedacht hebben. Het onderscheid tussen de leden van groep één en groep twee was uitsluitend op leeftijd gebaseerd.

*) Hunter S. Thompson

Homo Reservans – do 20 nov. 2008

toekomst

Wat doe je als je weet dat iets het maximaal haalbare is, maar je eigenlijk toch niet tevreden bent. Dat was voor mij de centrale vraag met betrekking tot het nieuwe GroenLinks beginselprogramma. En ik mocht er gisteren in Utrecht over debatteren met Jesse Klaver (enthousiast) en Bart Snels (schrijver).

Als het gaat om de dagelijkse politiek ben ik iemand die realist genoeg is om tevreden te zijn met het maximaal haalbare. Maar een beginselprogramma is een ideologisch document. En dat had wat mij betreft wel wat meer mogen sprankelen. Het oorspronkelijke programma, met al zijn tekortkomingen, had dat meer.

Daarnaast behoort het oude beginselprogramma inmiddels tot de overlevering van de partij. Het is welhaast een historisch stuk, een onderdeel van onze groenlinkse geschiedenis. En vanuit het idee van duurzaamheid vind ik eigenlijk dat je niet persé iets nieuws nodig hebt als het oude nog prima werkbaar is.

Homo Consumens – zo 16 nov. 2008

boekomslag

Je moet het haar nageven. Met de presentatie van haar boek ‘Geluk! voorbij de hyperconsumptie, de haast en de hufterigheid’ heeft Femke Halsema in deze tijden van kredietcrisis blijk gegeven van een uitstekend gevoel voor timing.

Vandaag werd het boek gepresenteerd in De Rode Hoed. Het heeft wel iets poëtisch om op de dag des Heres in een voormalige kerk deze aanklacht tegen de moderne consumptiemaatschappij te presenteren.

Doet me dan onwillekeurig toch weer een beetje denken aan Jezus die voor de tempel in Jeruzalem de kraampjes van de marktkooplui overhoop haalt.

Homo Auxiliaris (3) – wo 12 nov. 2008

Still uit 'Structures' van Jasper Kuijpers — Still uit 'Structures' van Jasper Kijpers

Ik ben nog even niet klaar om over het project te spreken. Want met een publicatie, een symposium en een website zijn we er nog niet. De afgelopen maanden was weer iemand anders ook nog met een film bezig over het onderwerp.

Een tijdje terug was ik op zoek naar een kunstenaar die vanuit zijn optiek zijn licht wilde laten schijnen over het thema ‘effectiviteit van ontwikkelingssamenwerkingsbeleid’ (nee, geen leuk woord voor scrabble, want past niet op het bord). Dat lijkt een onmogelijke opdracht en dat is het wellicht ook. Anderzijds, juist dan kan een andere, artistieke benadering soms verhelderend zijn.

Jasper Kuipers, de maker van de film, besloot de complexiteit van processen te verbeelden. Hij maakte een animatie vanuit het idee dat elke beweging een verwacht en onverwacht of, zo je wil, bedoeld en onbedoeld effect kan hebben. Dat maakt het veld van de ontwikkelingssamenwerking ook zo moeilijk.

Het resultaat was fantastisch. En kan ik jullie dan ook niet onthouden.

Structures from Jasper Kuipers on Vimeo.

Homo Auxiliaris (2) – di 11 nov. 2008

Website

De laatste weken voor de publicatie van het pamflet was het druk genoeg om in ieder geval niet mijn weblog bij te houden. Vandaar dat je dit pas veel later leest. Zo had het pamflet ook een website nodig.

De presentatie van het pamflet, en ook de bijbehorende website, vond plaats tijdens een door het Wetenschappelijk Bureau georganiseerd symposium in Den Haag. Je weet wel, zo’n ding met vooraanstaande sprekers die hun mening vanachter een katheder over het voetlicht brengen. Dat klinkt wat cynisch, maar zo bedoel ik het niet. Het was zowel inhoudelijk als qua opkomst een interessante middag.

Wat opviel was dat het debat na de pauze minder interessant was dan de redes van de genodigden voor de pauze. Tijdens het forumdebat, waar onder andere de kamerleden Kees Vendrik (GroenLinks) en Arend Jan Boekestijn (VVD) aan deelnamen, werd namelijk zoals zo vaak weer politiek bedreven. In plaats van de inhoud van het thema uit te diepen, bleef het veelal bij kleine steekjes onder de gordel tussen ‘links’ en ‘rechts’. Dan toch liever de toespraken van onder andere Joris Voorhoeve (voorzitter Oxfam-Novib), Bart de Koning (journalist) en Peter van Lieshout (Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid).

Alles uiteraard na te zien via de website www.falendestaat.nl.

Homo Auxiliaris – ma 10 nov. 2008

kaft

De afgelopen maanden ben ik part time bezig geweest met een project voor het Wetenschappelijk Bureau van GroenLinks. De bedoeling: een kritisch pamflet over de wereld van de ontwikkelingssamenwerking.

Als je aan ontwikkelingssamenwerking komt, gaan bij sommigen de haren meteen recht overeind staan. Kom niet aan hun kindje, dat zullen ze als een leeuw(in) verdedigen. Anderen hebben juist helemaal niets met ontwikkelingssamenwerking en willen het liefst dat er geen enkele cent naar toe gaat. En dus gaat die enkele keer dat er in de politiek over ontwikkelingssamenwerking gesproken wordt, het debat meestal over de hoeveelheid geld dat er voor ontwikkelingssamenwerking is. Simpel gezegd: van links moet er meer naar toe, van rechts moet er juist bezuinigd worden. De inhoud komt nauwelijks aan bod.

Het pamflet heeft vooral als doel die discussie te doorbreken: laten we het eens niet over de hoeveelheid geld hebben, maar over de effectiviteit ervan. Heeft ontwikkelingssamenwerking effect en wat kan er beter. In die zin zou iedereen op zijn minst de doelstelling van het pamflet moeten kunnen onderschrijven. Want ook al vind je dat er te veel geld naar ontwikkelingssamenwerking gaat, dan nog wil je dat het geld effectief besteedt wordt. En links is het aan zijn stand verplicht extra kritisch te zijn. Juist omdat links het zo’n belangrijk onderwerp vindt.

Zo kwam het pamflet ook aan de titel: ‘De falende staan van Ontwikkelingssamenwerking?’ Om te prikkelen, om te provoceren, maar vooral om eens kritische vraagtekens te stellen bij waar we nu eigenlijk mee bezig zijn. Je kunt het hier downloaden.