sÇ – Pagina 16 – selcuk.nl

De Headhunter – vr 12 juni 2009

Hoewel ik zelf voorlopig nog niet wegga uit de Bredase gemeenteraad, is het zinvol om al vast te werken aan wat opvolging. Vandaag had ik zo’n afspraak met zo iemand uit mijn netwerk over een mogelijke kandidatuur.

GroenLinks is dus weer op zoek naar dynamische nieuwe mensen voor een plek op de lijst. Nieuwe, enthousiaste en hopelijk ook een aantal jonge mensen. Mannen, vrouwen, homo’s, hetero’s en Nederlanders die door het Centraal Bureau voor de Statistieken als allochtoon worden aangemerkt.

Het valt me op dat met name de jonge vrouwen uit onze achterban niet staan te trappelen om zich kandidaat te stellen. Ik denk dat daar twee redenen aan ten grondslag liggen. Allereerst staat de politiek nog steeds te boek als mannenwereldje met allemaal kemphanen. Deels is dat waar, maar nu het aantal vrouwelijke fractievoorzitters gelijk is aan het aantal mannelijke, en het aantal zetels dat de dames vertegenwoordigen (23) die van de mannen (16) overstijgt, is ook dat haantjesgedrag al lang niet meer zo vanzelfsprekend.

Ik zie dus een tweede reden. Carrière. Veel hoog opgeleide, slimme en dus uitermate geschikte vrouwen staan aan het begin van hun carrière. Zij storten zich – terecht – daarop maar hebben, in tegenstelling tot een aantal mannen van gelijke leeftijd, geen zin om daarnaast ook nog eens meer dan twintig uur per week aan de politiek te besteden. Kennelijk doen mannen dat iets makkelijker.

Het is zo maar psychologie van de koude grond en wellicht zit ik er helemaal naast. Dus ik ben benieuwd. Ben jij die jonge vrouw die zich gaat kandideren voor GroenLinks? Of zit ik straks gewoon in een fractie met alleen maar leuke jonge mannen?

Vind ik ook best hoor.

De Medicijnman – do 11 juni 2009

„Borax, heeft U ook Borax?”, vroeg ik de vriendelijke drogist aan de Boschstraat. De drogist liep even naar achteren en kwam met een grote pot Borax aanzetten.

„Hoeveel had U nodig gehad?”, vroeg de man. „Ik heb geen flauw idee”, antwoordde ik hem. „Ik hoopte dat U dat mij kon vertellen.”

„Dat ligt eraan waar voor U het wilt gebruiken”, vroeg de drogist. „Om mijn mond te spoelen, ik heb last van ontstoken koesholtes.” De drogist keek mij onderzoekend aan.

„Met borax?”, vroeg hij nog eens nadrukkelijk, met een klemtoon op de ‘bo’? „Dat hadden ze me aangeraden.” „Dat heb ik nog nooit gehoord”, antwoordde de drogist, „wie heeft U dat verteld?” „Een collega.”

„Ik denk dat ik dit maar weer opberg”, zei de drogist wijzend op de pot met borax en bracht deze weer naar achteren. Hij kwam terug met een doosje Bocasan. „Dit lijkt me een beter middel”.

Adviezen in de kroeg verkregen kunnen doorgaans beter eerst geverifiëerd worden.

De Debatleider – wo 10 juni 2009

Socrates had mij gevraagd of ik een debat wilde leiden. Weliswaar niet de Socrates, maar een circa 2500 jaar jonger exemplaar van wie de ouders het destijds een goed idee vonden om hun zoon te vernoemen naar de grondlegger van de filosofie.

Waar het aanvankelijk nog de bedoeling was het debat in het Vondelpark te houden, koos de organisatie er omwille van de ruimhartige regenval voor om uit te wijken naar Het Gespuis. Het was jaren geleden dat ik voor het laatst voet in dit voormalig linkse bolwerk, ingeklemd tussen coffeeshops en raamprostituees, had gezet.

Het Gespuis was ooit de thuisbasis voor DWARS, de in die dagen nog behoorlijk anarchistische jongerenorganisatie van GroenLinks. Het was in de tijd dat iedereen bij DWARS nog vegetariër was en ik mijn bammetjes met salami schuldbewust in een stil hoekje naar binnen werkte.

Hoofdhuurder van Het Gespuis was de ANJV, een ooit aan de CPN gelieerde jeugdbeweging die het communisme had overleefd. Naast DWARS woonden in het pand ook afdeling Amsterdam van de Jonge Socialisten, de Migrantenraad en de toen behoorlijk links te noemen Amsterdamse tak van de Jonge Democraten.

Het Gespuis, gelegen aan de Spuistraat 47a1, zit ingeklemd tussen coffeeshops en raamprostituees. Ooit, als jonge puber, belde ik per ongeluk bij het verkeerde adres, 47a aan. Er werd niet open gedaan. De prostituee van weleer zal wel druk geweest zijn met een klant. Of mij te jong gevonden hebben om me met geruststellende woorden naar binnen te loodsen. Gelukkig maar. Mijn tere jongensziel zou voor eeuwig gehavend zijn geweest. Ik kwam niet naar Amsterdam voor seks. Ik kwam naar de hoofdstad om de wereld radikaal te veranderen.

Ik heb dat bewuste weekeinde dat doel helaas niet mogen bereiken.

De Homodocent – di 9 juni 2009

Een homoseksuele leraar mag, zo zegt de Raad van State, ontslagen worden op het moment dat het gedrag indruist tegen de religieuze of levensbeschouwelijke opvatting van de school. Daarmee is de deur opengezet voor het ontslaan van homoseksuele docenten die samenwonen met een partner van het gelijke geslacht.

De zaak kwam aan het rollen toen in Emst de ‘school met de Bijbel’ een met een man samenwonende leraar wegstuurde. Logisch dat progressief Nederland die gelegenheid te baat nam om weer eens over de bekrompen moraal van de Nederlandse christofundi’s heen te vallen. Maar ik wil het eigenlijk wel eens voor deze groep opnemen. Streng gereformeerden dreigen in onze maatschappij namelijk steeds verder gemarginaliseerd te worden.

Verplaats je maar eens in de positie van een strenge refo. De groep die ooit de bakermat vormde van de Nederlandse identiteit heeft inmiddels een liberale abortuswetgeving, gelegaliseerde abortus en het homohuwelijk door de strot geduwd gekregen. Sterker nog: gelovige ambtenaren van de burgerlijke stand mogen, ondanks hun diepgewortelde gewetensbezwaren, het sluiten van een huwelijk tussen homo’s niet eens meer weigeren. Dat onze liberale vrouwen een politieke functie mogen vervullen is tot daar aan toe, maar dat het progressieve deel van Nederland hun vrouwen nu ook al verplicht om te participeren in functies die niet behoren tot de door God gegeven taak aan de vrouw – het baren – gaat natuurlijk echt te ver. Wie worden hier nu eigenlijk gediscrimineerd?

Gereformeerd Nederland moet dringend weer geëmancipeerd worden. Het is de enige manier waarop deze groep mensen nog kan ontsnappen aan de goddeloze normenloosheid van de moderne maatschappij. Het is tijd voor een protestante restauratie. Geen vrijzinnigheid, maar rechtschapenheid.

Logisch dus, dat de Raad van State opkomt voor de rechten van deze onderdrukte minderheid. Meer rechten voor refo’s, en dan maar iets minder voor die vieze flikkers die de grondvesten van het bijzondere onderwijs onderuit proberen te halen. Dat homo’s zullen branden in de hel is voor de gereformeerden niet straf genoeg. Daarom wordt homo’s nu ook hun economische zelfstandigheid afgenomen en worden ze teruggeplaatst op de sport van de maatschappelijke ladder die hen rechtens toekomt. Terug aan de bedelstaf.

De Delegatieleider – ma 8 juni 2009

De verkiezingswinst van GroenLinks was niet de enige Groene overwinning in Europa. Nog afhankelijk van binnendruppelende tellingen stond het aantal Groene zetels al op 51. De nog te volgen fractievorming binnen Europa kan leiden tot nog enkele extra zetels.

In Den Haag heerste een vrolijke sfeer. Judith werd uitgebreid gefeliciteerd. Tegelijkertijd werd er afscheid genomen van de vorige delegatieleider, Kathalijne Buitenweg. Aan mij de nobele taak om voor de vergadering van de stuurgroep van het Permanent Campagne Team enkele flessen champagne te regelen.

Het is mousserende wijn geworden. Scheelt al snel zo’n vier tientjes per fles. Ondanks de zetelwinst is ook GroenLinks niet blind voor de economische crisis.

De Tandarts – zo 7 juni 2009

Ze moeten er echt uit, had de tandarts me een paar weken geleden gemeld. Ze had het over mijn verstandskiezen. Het tandvlees rond één van hen was vervelend ontstoken.

Om geen vrij te nemen, had ik een afspraak gemaakt op vrijdag en zondag. Mijn tandarts had weekeinddienst en had wel zin in een verzetje.

Vrijdag gingen de eerste twee. De geheel naar buiten gegroeide kies bleek door zijn voor de tandenborstel al jaren lang schier onbereikbare positie volstrekt rot en was er uit voor ik er erg in had. De kies linksonder was aanmerkelijk stugger en moest eerst in stukken worden gehakt alvorens de tandarts haar kon verwijderen.

Zondag was het laatste exemplaar aan de beurt. Na aanvankelijk nog enig verzet geboden te hebben, schikte de kies zich naar de wil van de tandarts. De nog gave kies kreeg ik mee naar huis.

Tot voorkort had ik een volledig gebit zonder gaatjes. Eén rotte kies en drie extracties later is mijn mond een gehavend kraterlandschap geworden. De jaren van onschuld zijn voorgoed voorbij.

De Ballenjongen – za 6 juli 2009

„En dit is onze gevangenis”, vertelde ik Tom, wijzend naar de ronde koepel met de op een kasteelpoort gelijkende entree. Na de tweede gang van wat een vijf-gangendiner had moeten zijn, zaten we zo vol dat we maar zijn gaan wandelen.

En dit, wijzend naar een oude loods met een levensgrote kegel op het dak, is de oudste bowlingbaan van Europa. Breda heeft een rijke geschiedenis. De bowl-sport heeft vanuit Amerika via Breda over het Europese continent verspreid.

„Zin om te bowlen?”, vroeg ik nonchalant. Tot mijn verbazing antwoordde Tom bevestigend. Ik probeerde er nog onderuit te komen, maar het was al te laat. Als Tom ja zegt, bedoelt ‘ie ook ja, zei hij, ondertussen een beroep doend op mijn gevoel voor spontaniteit.

Voor straf verloor ik twee van de drie potjes.

De Nachtreiziger – vr 5 juli 2009

Vrij op Vasalis: De trein rijdt als een slaapkamer door de nacht — Vrij op Vasalis: 'De trein rijdt als een slaapkamer door de nacht'

Het feest van de drie zetels duurde tot drie uur. Daarna moest het café noodgedwongen sluiten en moesten wij noodgedwongen naar huis. Daar hebben ze tegenwoordig nachtnet voor uitgevonden.

Tot Rotterdam ging dat heel prima. Rogier, Euro-kandidaat, zelfbenoemd womanizer en autodidact in linguïstisch programmeren deed zijn stinkende best om twee vrouwen te versieren. Het daaruit voortvloeiende amusement hield me tot Rotterdam wakker. Ergens na Dordrecht, toen het reisgezelschap al lang was geslonken tot alleen mezelf, viel ik in slaap.

Ik werd wakker in Tilburg, waar ik erachter kwam dat de eerstvolgende trein naar Breda pas een uur later weer zou rijden. Ik verkoos de warmte boven de kou en keerde terug in de trein die me verder bracht naar Eindhoven. Om daar vervolgens een klein kwartier later weer in te stappen in de eerste trein naar Breda.

Het Nachtnet is een toevluchtsoord voor vermoeide feestvierders, dolende nachtbrakers en gestrande reizigers.

De Bureauvoorzitter – do 4 juni 2009

Niet geheel ten onrechte sta ik, zoals de Burgo het ooit omschreef, te boek als een langslaper. De ambtenaar van Burgerzaken vond het kennelijk een goed idee om mij voorzitter te maken van het stembureau op het NS-station, dat anderhalf uur eerder open ging dan de rest.

De keet die voor de gelegenheid op het station stond had weliswaar wel een verwarming, maar was voor de rest verstoken van de broodnodige luxe, zoals een koffiezetapparaat. Gelukkig was er een vriendelijke ambtenaar die ons later die ochtend een thermoskan kwam brengen. Het hielp ons de dag door.

‘s Avonds, bij het tellen der stemmen, zag ik de stapel van GroenLinks steeds groter en groter worden. Groter zelfs dan welke andere stapel ook. Met 25,9% van de 424 uitgebrachte stemmen stond GroenLinks eenzaam bovenaan, gevolgd door D66 met zon 21%. Gezien de bijzondere locatie van het stembureau niet representatief voor de landelijke uitslag, maar zeker bemoedigend. En nu maar hopen dat het hoofdstembureau mij niet verdenkt van verkiezingsfraude.

Tegen twaalven pakte ik de trein naar Den Haag, waar in Café De Supermarkt een steeds gezelliger wordend GroenLinks-feestje plaats vond. Een derde Europese zetel lee steeds waarschijnlijker. Een trendbreuk voor GroenLinks en een verdiende beloning voor alle mensen die zich drie slagen in de rondte hebben gewerkt voor de campagne: de eerste verkiezing in tien jaar waarbij GroenLinks weer iets wint.

De winst van de PVV kon ons even helemaal niet deren.

De Folderaar – wo 3 juni 2009

GroenLinks-abri op Den Haag Holland Spoor

Het gezegde ‘van Krantenjongen tot miljonair’ heeft een politieke evenknie. Zoiets van ‘van folderaar tot fractievoorzitter’. Ik ben inmiddels fractievoorzitter maar heb desondanks de afgelopen dagen kranten bezorgd en geflyerd. Alleen miljonair worden wil nog niet zo lukken.

Behalve een paar actieve GroenLinksers, stond er nog een ploegje van vier jongeren op het station te flyeren voor Toine Manders. De sympathieke Europarlementariër had een blik studenten ingehuurd om zijn persoonlijke campagne te voeren. Met kraskaarten, oranje hesjes en ander, tamelijk inhoudsloos materiaal probeerde de studenten mee te dingen naar de gunst van de kiezer. Een groter contrast was niet denkbaar. Wij hadden alleen maar inhoud in de vorm van een flyer.

Er valt dus weer wat te kiezen.