sÇ – Pagina 17 – selcuk.nl

De Krantenjongen – di 2 juni 2009

Later hoorde ik dat de SP in Breda er slechts 12.000 had besteld. Ik had in een vlaag van overmoed maar liefst 20.000 krantjes besteld.

Vandaag liep ik mijn eigen wijkje, keurig alle Nee-Nee-stickers vermijdend. Normaal zou ik bij deze mensen even aangebeld hebben, maar dat heb ik om redenen van tijd maar achterwege gelaten.

Die avond was er nog een bijeenkomst voor stembureauleden. In Breda is het gebruikelijk dat veel raadsleden en anderszins politiek betrokkenen op een verkiezingsdag de stembureaus bemensen. Het zal wel een overblijfsel van de verzuiling zijn, denk ik, toen de KVP en de Katholieke Kerk nog gans het sociale verkeer regelden.

Het wordt voor mij de eerste keer dat ik handmatig stemmen moet tellen. Geweldige kans om een flinke verkiezingszwendel te entameren, zou je zeggen. Dat is ook de reden dat kiezers daar na het sluiten van het stembureau bij aanwezig mogen zijn. De reden dat we weer van het papier moeten stemmen, is omdat de stemcomputer niet-controleerbaar was. Wie weet wat dat ding werkelijk op zijn harde schijf schrijft.

‘Wij vertrouwen stemmachines niet’, was de leuze. Nu is het maar de vraag of ze een partijdier als stemmenteller meer vertrouwen dan een computer, maar mocht de uitslag van mijn bureau aanleiding tot twijfel geven, kan de kiescommissie altijd nog nagaan of ik de boel niet heb lopen belazeren.

De Picknicker – ma 1 juni 2009

Terwijl de campagne-caravaan van GroenLinks de laatste 100 uur inluidde met een afsluitende Picknick mit schnaps in het Amsterdamse Westerpark, had Tom me uitgenodigd voor een eigen Picknick in het Park.

Na al een aantal keren in Breda geweest te zijn, vond Tom het tijd worden dat ik eens naar Eindhoven kwam. Kon ik meteen zijn huis, zijn man en hun katten zien. En de beste sushi van de regio Eindhoven proeven.

Nu woon ik zelf nogal studentikoos op een etage in de Ceresstraat. De wijze van inrichting wordt met name gedicteerd door nut, comfort en gezelligheid. Waarmee ik vooral wil zeggen dat het interieur gekenmerkt wordt door een teveel aan rotzooi en een gebrek aan stijl. Wat ik dakterras noem, is eigenlijk het dak van de onderbuurman.

Het was dus even slikken toen ik het strakke, ietwat minimalistisch ingerichte huis met open keuken en echt dakterras van Tom binnenliep. En zag ik nu in mijn ooghoek nu een Jacuzzi? Ergens op tafel stond een laptop en lag nog een brief. Tom verexcuseerde zich later nog voor de rotzooi.

Ik dacht aan de stapel met één jaar NRC’s, de stapels met politieke dossiers, de volle eettafel en de volgeplempte schoorsteenmantel in mijn eigen huis, haalde mijn schouders op en antwoordde met een citaat van de gastheer zelf: „och, ik kom niet voor de rotzooi, ik kom voor jou”.

De Noorderling – zo 31 mei 2009

Schemering onderweg van Groningen naar Breda

Aangezien ik zelf ook nog wel een dagje van de campagne wilde meemaken, reisde ik deze zondag al vroeg af naar Amsterdam, alwaar de campagnebus met Femke en eurokandidaat Niels van den Berge zou vertrekken richting Leeuwarden. Judith en Bas zou zich later bij ons aansluiten in Groningen.

Wat Femke duidelijk niet had meegekregen, was dat we in Leeuwarden een stadswandeling zouden maken, getuige het schoeisel dat ze aanhad. Voor de gelegenheid had La Halsema haar hoogste hakken uit de kast gehaald.

Na het planten van enkele zonnebloemen (al dan niet onder de noemer ‘Zon in de Toekomst’), reden we door naar Groningen, waar de gehele dag al een door GroenLinks georganiseerde ‘Picknick in het park’ bezig was. Het was er duidelijk weer voor.

Een mooie gelegenheid om nog even af te spreken met de net die week uit het Zweedse Uppsala teruggekeerde Abele, een Friese expat, woonachtig in Groningen die als voorlopig grootste ambitie heeft ooit nog eens koning te worden van een onafhankelijk Friesland.

Rare jongens, de Noorderlingen.

De Twoliticus – za 30 mei 2009

En toen was de dag van het grote Twitter-debat aangebroken. In het kader van de Europese verkiezingen zou een aantal lijsttrekkers met elkaar in debat gaan via Twitter. Het was geen succes.

Een aantal weken eerder werd er in het Permanent Campagne Team al over deze Twitter-battle gesproken. ‘Twattle’, suggereerde ik toen, geheel indachtig het idee zoveel mogelijk Twitter-gerelateerde woorden met de letters ‘tw’ te laten beginnen.

Gelukkig had ik nog op tijd opgezocht of dit ‘woord’ toevallig niet al bestond. De Urban Dictionary wist me te vertellen dat de term vooral ook vele andere betekenissen hadden die – hoe kan ik dit het best omschrijven – op een of andere manier allemaal te maken hadden met de seksuele beleving.

We hebben het toen maar weer omgedoopt tot Twitter-debat. Zelfbevlekking is er in de politiek al genoeg.

De econoom – vr 29 mei 2009

Jonne Arnoldussen (r) en ik, serieus aan het werk

Is dat nu leuk werken, daar op de Tweede Kamerfractie, vragen mensen me wel eens.

Och, het is afwisselend. Dat wil zeggen, er zijn gewone dagen en er zijn leuke dagen.

Zo was ik deze week met Jonne, onze financiële man, bezig aan een stuk waarin de invoering van Tobin-taks wordt bepleit, een belasting op de verkoop van aandelen en andere effecten.

Het idee daarachter is dat veel ‘activistische’ aandeelhouders nu meer bezig zijn met het najagen van snelle koerswinsten dan met de lange termijnbelangen van het bedrijf en zijn werknemers. Wanneer het zeer snel aan- en verkopen van aandelen onaantrekkelijker wordt, en dat doe je met de invoering van een marginale belasting op de verkoop van effecten, wordt het voor aandeelhouders weer interessanter om zich te gaan focussen op de lange termijn.

Aan Jonne de taak om het inhoudelijke deel van het verhaal goed op papier te zetten. En aan mij de eer om het vervolgens weer te vertalen naar een stuk dat ook door mensen zonder een eerstegraadsopleiding economie begrepen kan worden.

Saai? Nee hoor, de econoom en de voorlichter konden het prima met elkaar vinden.

De onuitzonderlijke – do 28 mei 2009

Het was een reguliere dag op mijn werk. De domibo, zo tegen het einde, bracht ook niets bijzonders.

Dat ik die avond voor het eerst sinds tijden weer eens een bandje mocht uitmixen, was weliswaar niet een dagelijkse aangelegenheid, maar toch ook niet iets om heel uitgebreid bij stil te staan. Al was het maar omdat ik door de combinatie van een aangesloten elektronisch drumstel van Fifi Hengsten en een niet aangesloten limiter en passant mijn eigen boxen maar heb opgeblazen.

Dat ik nog wat later Evelien en Thijs in de Beyerd Jillz zag drinken, was ook alles behalve bijzonder. Dat was het wellicht wel geweest als Evelien geen vrouw en Thijs geen homo was geweest, maar dat is dus duidelijk wel zo.

En afsluiten in De Boulevard, dat mag ook nauwelijks een uitzondering heten. Het is dus eigenlijk een wonder dat dit stukje toch nog vier alinea’s heeft gekregen.

De Pensioenverzekeraar – do 27 mei 2009

Ik heb tegenwoordig zo her en der een pensioenverzekering lopen. Sinds begin dit jaar stapelen de brieven zich op.

De Tweede kamerfractie heeft voor mij een groene en maatschappelijk verantwoorde polis lopen bij Reaal. Ook voor mijn werkzaamheden bij het Wetenschappelijk Bureau van GroenLinks is een pensioenverzekering afgesloten. En, gekker moet het niet worden, die paar maanden dat ik ad interim heb gewerkt bij Stichting Natuur en Milieu levert me ook nog een pensioenregeling op bij het bedrijfspensioenfonds voor de landbouw.

Al deze clubs lijken er een sadistisch genoegen in te hebben mij te overstelpen met lange en onbegrijpelijke brieven over beëindigde dienstverbanden en uitkoopsommen. Wat ik er precies mee aan moet, blijft me echter onduidelijk. Ik heb het geduld niet deze brieven te uit en te na te spellen.

Heel veel nare consequenties kan dat niet hebben, dunkt me. Voor zover mijn polissen al enige waarde vertegenwoordigden, zal deze door de kredietcrisis inmiddels bijna volledig verdampt zijn.

En daarmee is er weer een probleem als vanzelf opgelost.

De wereldverbeteraar – di 26 mei 2009

Stel, zo luidde de vraag van Jowi, die na drie weken Nederland weer terug naar Kenya vertrok, je zou met een tientje in de maand de opleiding van een student in Kenya kunnen betalen, zou je dat dan doen?

Jowi liep al langer rond met het idee om zijn netwerk te gebruiken om de mensen in Kenya verder te helpen. Niets groots, voegde hij er altijd aan toe, maar iets kleinschaligs dat ik kan managen. Geen overheadkosten, geen bureaucratie, maar gewoon een paar Kenyanen die dankzij die inzet aan een toekomst kunnen werken.

Hij had voorgerekend dat een student in Kenya voor om en de nabij de 120 euro per jaar een opleiding kan volgen. Daar zit dan geen huisvesting en levensonderhoud bij, het is puur de opleiding. Voor studenten uit arme families of, erger, voor studenten zonder gezin, is dat niet op te brengen. Jowi zou graag zien dat in zijn land geen talent verloren gaat. Een veelbelovende student moet een beurs kunnen krijgen. Als het niet van de overheid is, dan maar van de mensen in zijn netwerk.

Zo brainstormden we even verder. Hoe selecteer je de mensen die in aanmerking komen voor zo’n beurs? Hoe waarborg je de betrouwbaarheid en hoe zorg je dat het controleerbaar is dat het geld ook echt besteed wordt aan het doel waarvoor het geschonken is.

Het was, zoals Jowi het noemt ‘Serious Business’. En ‘Serious Business’ gaat wat Jowi betreft bij voorkeur gepaard met een biertje. Luctor et emergo.

De Schilder – ma 25 mei 2009

CSM-silos gezien vanaf Havenbrug — CSM-silo's gezien vanaf Havenbrug

Een tijdje geleden schreef ik al over het debat over het behoud van de suiker-silo’s. Behoud bleek toen onmogelijk. Wel was er steun voor een alternatief voorstel van mijn kant: een stedebouwkundig plan waarin vorm en volume van de huidige silo’s worden opgenomen en elementen van de huidige bebouwing, zoals de belettering, terugkeert.

Er is in de tussentijd al heel wat gesloopt op het oude terrein van de suikerfabriek. De pulp-loods is van zijn beplating ontdaan en verworden tot een unheimisch aandoend metalen karkas. De silo’s zelf staan er nog steeds en elke dag vormen zij voor mij een referentiepunt in de stad. Onderweg naar het centrum, aan mijn rechterzijde, vormen zij robuuste silhouetten scherp afstekend tegen de laaghangende avondzon. Of onderweg terug vanuit Den Haag, als de intercity naar Venlo de betonnen kolossen rakelings voorbij glijdt.

Nog even, voordat deze bakens aan de Markoevers voorgoed verdwenen zijn. Weemoedig denk ik terug aan de herfstmaanden, als de CSM de stad vulde met de heerlijk weeïge geur van suikerbieten. Het valt al niet meer op hoe lelijk ze eigenlijk zijn. Ik passeer, kijk omhoog en breng een groet hen, deze iconen van een verdwenen industrie.

De laatste weken vraag ik me ineens af. Welke mafketel heeft toch de C van CSM roze geschilderd?

De gast – zo 24 mei 2009

Gospelconcert met Harriet Lewis (foto: Charlotte Akkermans)

Toen ik vrijdag bij de bobo-receptie van de Gouverneur de burgemeester tegenkwam en hem voorstelde aan Tom, mijn plus-één van die avond, was één van zijn eerste vragen of hij me zondagochtend ook in de kerk zou vergezellen. Als de eerste burger van Breda zoiets vraagt, kun je natuurlijk niet weigeren.

Jaarlijks wordt tijdens het Jazzfestival twee gospelconcerten gehouden. Eén voor betalende bezoekers, één voor sponsors, genodigden en andere hoogwaardigheidsbekleders. Voor dat tweede concert worden ook de fractievoorzitters uitgenodigd. Met partner. Daarnaast, en dat is wel zo aardig, worden de fractievoorzitters in de gelegenheid gesteld om zelf nog een gast uit te nodigen. Ik had dit jaar gekozen voor dichteres Yvonne Né en haar eveneens kunstzinnige partner Jaap Mulder.

Na afloop van het concert bleven we voor de Gotische Onze Lieve Vrouwekerk hangen. Het zonnetje straalde uitbundig en de tap stond op kruipafstand. Onderwijl we de wereld herschikten naar onze eigen, zelfbenoemd intellectuele maatstaven, kwamen we steeds nieuwe bekenden tegen. René Hollaars bijvoorbeeld, die wist te meldden dat boekhandel De Koperen Tuin in Middelburg absoluut de moeite van het bezoeken waard was.

Nadat een lichte avondmaaltijd en de afscheidsceremonie van het festival achter respectievelijk de kiezen en de rug waren en de zon langzaam aan zijn afdaling begon, zette ik Tom op de trein terug naar Eindhoven. Plus-één voor een weekeindje. Benieuwd hoe dat de rest van het jaar zal gaan. Dan ben ik de plus-één.