sÇ – Pagina 18 – selcuk.nl

De toeschouwer – za 23 juni 2008

De Duo-special is onbetwist het neusje van de zalm van het Bredase Jazzfestival. Het concert is steevast uitverkocht en voordat de zaal open gaat staat er al een meterslange rij voor de ingang. Zo proberen de die-hards zich van de beste plaatsen te verzekeren.

Het lukt mij eigenlijk nooit om bijtijds in diezelfde rij te staan. Sterker nog, Tom en ik arriveerden vanochtend pas toen de deuren al open waren en iedereen naar binnen schuifelde. Voor ons dus alles behalve de beste plekken, zou je verwachten.

Gelukkig heb ik een moeder die het juist ontzettend leuk vindt om in de rij te staan. Samen met vrienden en kennissen weet zij telkens weer een plaats te bemachtigen op het rechterbalkon. En bewapend met tassen, jassen en ander klein grut lukt het haar ook telkens weer om een stoel of wat extra vrij te houden voor haar zoon, die altijd pas op het laatste moment komt binnendruppelen.

Deze keer was daarop geen uitzondering. Ik kom duidelijk uit een goed functionerend gezin. Op zijn minst daar waar het het bezet houden van zitplaatsen betreft.

De Gouverneur – vr 22 mei 2009

Bobo-ponton op het Spanjaardsgat (foto: BN/DeStem)

De Gouverneur van de KMA had mij, samen met mijn partner, uitgenodigd voor een concert van het Fanfarekorps van de Koninklijke Landmacht. Toen Tom de uitnodiging enkele weken eerder op tafel zag liggen, maakte hij kenbaar er geen enkel probleem mee te hebben de plus-één te spelen.

Kon ik hem eindelijk Breda een beetje laten zien, want dat was er de vorige keer niet echt van gekomen. En zo werd Tom ook meteen geconfronteerd met mijn iets minder aangename kant, mijn gezonde portie chauvinisme.

Voor het bewuste concert voor het Spanjaardsgat was een ponton gebouwd voor het publiek. Een speciaal deel was afgezet voor de gasten van de Gouverneur. En hoewel het aanvankelijk mijn bedoeling was om vooral van de muziek te genieten, werd het buiten mijn bedoeling om toch ook een beetje een netwerkbijeenkomst.

Al was het maar omdat de voorzitter van de Stichting Bewoners Stadshart mij nog even wilde spreken over één van zijn stokpaardjes. Met een van defensiewege aangeboden wijntje, probeerde hij boven de muziek uit te komen om zijn beklag te doen over de hoeveelheid geluidsoverlast in het Bredase centrum.

De Kunstenaar – do 21 mei 2009

Enkele weken geleden kwam ik tijdens een feestje kunstenaar Wassily tegen. Onlangs heeft hij een Kunstenaarscafé geopend aan de Vlaszak.

De Wasserette is gehuisvest in een voormalig Italiaans restaurant, een lelijk stukje nieuwbouw dat binnen enkele jaren gesloopt gaat worden. Tot die tijd is het een vrijplaats voor de kunstzinnige avant-garde van Breda. Zo wilde hij in de toekomst ook live-muziek neerzetten. Het ontbrak hem echter aan subsidie om een geluidsinstallatie van te huren.

Daar kon ik ‘m wellicht bij helpen. Jaren geleden heb ik van het geld dat ik overhield van mijn eerste of tweede echte baantje een bescheiden geluidsset gekocht om bands mee te kunnen uitmixen. Het staat nu echter al weer jaren stof te verzamelen. En dus beloofde ik Wassily dat hij het spul in bruikleen kon krijgen.

Voor de zoveelste keer kwam ik erachter welk minpunt dit soort beloften hebben. Voor ik het wist was ik weer een halve dag bezig om die veel te zware apparatuur te verschouwen en aan te sluiten.

De Stapper – wo 20 mei 2009

Dit zal echt zo langzamerhand het laatste verhaal over het slepende dossier over de horecasluitingstijden worden. Ongeveer een half jaar geleden besloot de raad met de kleinst mogelijke meerderheid om de openingstijden te verruimen tot vier uur. De burgemeester kreeg tot juli de tijd om flankerend beleid te formuleren.

In het nu voorliggende voorstel mag elke kroeg een ontheffing aanvragen om open te blijven tot vier uur. Ze moeten dan wel aan een aantal voorwaarden voldoen, zoals bijvoorbeeld beveiliging aan de deur. De gelegenheidscoalitie van GroenLinks, PvdA, D’66 en SP kon zich vinden in het voorstel. Ook vermeldenswaardig is dat – en dat vond ik erg sportief – ook het CDA accoord ging met de uitwerking. Zij bleven weliswaar tegenstander van verruimde openingstijden, maar vonden de huidige uitwerking werkbaar.

In plaats van een ellelang debat, werd het dus een zakelijke uitwisseling van standpunten over de uitwerking. Voor de eerste keer in de geschiedenis van dit dossier herhaalde niet elke partij uitvoerig wat hun argumenten waren voor of juist tegen verruiming in het algemeen.

Restte nog één puntje mijnerzijds: een kleine technische fout in de concept drank- en horecavergunning. Geheel tegen de bedoeling in gaf de nieuwe verordening de horeca-zaken in het centrum de mogelijkheid om permanent, dus 24 uur per dag, open te zijn. Nu ben ik zelf persoonlijk best voor geheel vrije openingstijden, maar dat was niet de bedoeling van de meerderheid van de raad. Ik deed dus zelf ook maar sportief en wees de burgemeester op deze fout. Anders hadden we over een maand of wat wéér over dit dossier moeten praten.

De Volkszanger – di 19 mei 2009

De kredietcrisis is natuurlijk heel erg. Maar net als je denkt dat het ergste dieptepunt achter de rug is, gebeurt er iets waardoor het vertrouwen van het Nederlandse volk in een goede afloop nog verder afneemt. Jan en Yolanthe zijn uit elkaar.

Juist in tijden van crisis zoeken mensen de warmte van vrienden en familie op. En dan helpt het als het nationale sprookjespaar het goede voorbeeld geeft. Maar niets daarvan. In plaats van hoop krijgt het Nederlandse volk een extra dis cynisme voorgeschoteld. Zelfs liefde is tijdelijk en uiteindelijk brokkelt het af. Ten minste, als je Jan en Yolanthe als voorbeeld moet nemen.

Het doet ernstig vrezen voor de Europese verkiezingen. Want als het vertrouwen van Nederland, Volendam voorop, nog verder daalt, is dat koren op de molen van de PVV. Mocht Geert Wilders onverhoopt de grootste partij in Volendam worden, dan weet ik wel hoe dat komt.

Ja, natuurlijk heb ik dit blog pas na de bekendmaking van de verkiezingsuitslag geschreven, waarbij de PVV bijna 40% van de stemmen in Ede-Volendam heeft binnengehaald. Maar heeft iemand een andere verklaring?

De Monsigneur – ma 18 mei 2009

Al enige tijd gaan er stemmen op om oud-Bisschop Muskens tot ereburger van de stad te benoemen. Naast enkele collegae van het CDA heb ik me daar in de kantlijn van de politiek ook altijd pleitbezorger voor getoond.

Op 2 april was het eindelijk zover. In een geheime vergadering op 2 april besloot de gemeenteraad om oud-Bisschop Muskens te benoemen tot ereburger van de stad. Vandaag was de uitreiking van de bijbehorende Zilveren Legpenning. Hoewel het ongebruikelijk is om te citeren uit besloten vergaderingen hieronder toch, op straffe van gevangenneming, mijn bijdrage van 2 april.

„Toen de commissie Monsigneur Muskens voordroeg voor het ereburgerschap van deze stad, werd dit volgens mij breed gedeeld in de politiek. Vanuit zijn positie was, en is er nog steeds, veel waardering voor monsigneur Muskens. Hij is een ambassadeur, niet alleen voor de progressieve katholieke traditie die Breda jarenlang heeft gehad, maar hij is ook een ambassadeur voor de hele stad.

Monsigneur Muskens streed voor heel veel waarden die helaas steeds meer onder druk komen te staan, zoals medemenselijkheid en mededogen. In die strijd was hij volhardend en schuwde hij de controverse niet. Van de tien geboden heeft hij bij twee geboden minimaal een kanttekening geplaatst. Allereerst door te zeggen dat stelen soms helaas bittere noodzaak kan zijn en door te benadrukken dat niet de naam van God, maar de leefwijze van de mens centraal zou moeten staan in het geloof.

Hij heeft ook vraagtekens gezet bij het pauselijk verbod op condoomgebruik in Afrika. Dat maakt hem in onze ogen niet minder, maar juist meer Katholiek. Daarbij is hij een prachtig mens en een waardig ereburger voor deze stad.”

Voorrondes – za 16 en zo 17 mei 2009

Breda Barst 2007 - foto Jaap van Kemenade

De voorrondes van Breda Barst werden dit jaar in één weekeinde gehouden. En helaas slechts met tien bands in plaats van vijftien.

Ik kan maar het beste eerlijk zijn, Uw jury had het er dit jaar maar moeilijk mee. Waar de kwaliteit vorig jaar ontzettend hoog lag, met de door mij bejubelde Death Letters als onnavolgbaar hoogtepunt, was het dit jaar maar matig.

Dat wil niet zeggen dat de jury het makkelijk had. In tegendeel. We kregen de vier podiumplaatsen voor het festival die gereserveerd zijn voor beginnende bands, maar moeilijk opgevuld. Goed, over twee bands waren we het snel eens, maar die overige twee plekken. Het was eerder wegstrepen wie er absoluut niet mocht staan, dan een gevecht tussen de juryleden over welke band er absoluut niet buiten mocht vallen.

Dat is niet aardig, maar dit jaar helaas wel de waarheid. Dat noopt tot twee conclusies. Eén: het loont als band zeker de moeite om volgend jaar weer een demo op te sturen. En twee: wellicht moeten we volgend jaar toch maar weer vijftien bands neerzetten.

En een derde opmerking aan de gekozen bands: U heeft op 19 en 20 september wat te bewijzen.

Haar – vr 15 mei 2009

Ik laat mijn haar tegenwoordig knippen door Marco, een jonge, trendy kapper en tevens eigenaar van kapperszaak SUDS.

Aangezien ik tussen mijn bezoek aan de platenzaak en mijn volgende afspraak nog enkele uren over had, ging ik maar weer eens langs. Na de wasbeurt nam ik plaats op de stoel het dichtst bij de ingang, zodat iedereen die langs liep kon zien dat ik mijn hippe kapper zorgvuldig kies.

Of Marco al last had van de crisis, vroeg ik hem, terwijl hij met zijn vingers door mijn haar ging. Hij antwoordde ontkennend. „Dat is de lipstick-factor”, vertelde hij. „In tijden van crisis stellen mensen grote uitgaven liever even uit, maar verwennen ze zichzelf juist wel door bijvoorbeeld veel te dure lipstick te kopen.”

„Daarnaast”, zo vertelde hij verder terwijl hij met de schaar sierlijk in het rond knipte, „gaan mensen in tijden van crisis ook vaker naar de kapper omdat kort haar een teken is dat het goed met je gaat.” „Oh”, vroeg ik verbaasd, terwijl ik slok nam van de mij door de kapper aangeboden kop koffie, „is dat zo”. „Ja”, wist Marco te vertellen, „want met kort haar laat je zien dat je nog steeds genoeg geld hebt om naar de kapper te gaan.”

Glimlachend rekende ik de vierenveertig euro voor de knipbeurt af. Het ging kennelijk nog steeds goed met me. En vanwege de uitstekende keuze voor de kappersstoel, heeft iedereen dat kunnen zien.

Watertrappelen – do 14 mei 2009

Een andere interessante discussie, gisteren, in de commissie Mens en Maatschappij, was die over de sportvoorzieningen. PvdA-woordvoerder Frans Jackson, bekend om zijn op sportgebied vaak verbeten standpunten, had het in zijn hoofd gehaald dat de gemeente haar sportvoorzieningen maar weer zelf moest gaan exploiteren.

Zo’n tien jaar geleden heeft de gemeente bedacht dat het exploiteren van zwembaden maar een dure aangelegenheid was die beter door de markt gedaan kon worden. De gemeente wilde best voorzieningen bouwen, maar daarna gingen ze de verhuur in. Enkele fusies later is de exploitatie van de gemeentelijke zwembaden en de schaatsbaan allemaal in handen van Optisport. En de wijze waarop zij dat doen, is niet zonder kritiek.

En dus, vond Jackson, moest Breda de exploitatie maar weer zelf regelen. Sterker nog, zijn hele betoog diende maar één doel: renationalisatie naar traditioneel socialistisch model. Die redenering vond ik niet zo logisch. Ik geloof namelijk niet dat, als de gemeente iets zelf doet, ze dat ook automatisch beter doet. Wat mij betreft wordt het beheer van de zwembaden en de schaatsbaan over een jaar, als de contracten met Optisport aflopen, opnieuw aanbesteed. Met een heel duidelijk pakket aan randvoorwaarden over de toegangsprijs, de openingstijden, het onderhoud en het dienstenniveau. De marktpartij die het meest gunstige voorstel doet, mag de komende jaren het zwembad beheren.

Pas als blijkt dat geen enkele exploitant aan de Bredase wensen kan voldoen, is het te overwegen om als gemeente weer zelf het beheer over te nemen. Daar zit echter wel een risico in: als de gemeente in financiëel zwaar weer terecht komt, wil het nog wel eens gaan beknibbelen op juist dit soort voorzieningen. Met marktpartijen heb je een contract waar je ze aan kunt houden. Als de overheid zelf aan het roer staat, is er geen prestatiecontract. En wie garandeert dan dat het voorzieningenniveau gehandhaafd blijft?

Aanvaring – wo 13 mei 2009

Terwijl de PvdA in de commissie op ramkoers lag met mijn eigen wethouder om een door zijn voorganger veroorzaakt exploitatietekort van een kleine twee ton bij het Graphic Design Museum, lag de trein voor mij ook op ramkoers, met een andere trein in dit geval.

Ik kwam veel te laat bij de commissie, maar gelukkig nog wel op tijd voor dit interessante punt. het zit zo: ooit is voor de bouw van het Graphic Design Museum een bouwbudget vastgesteld, en daarnaast een budget voor de jaarlijkse exploitatie. Dat de bouw ietsje duurder is uitgevallen, mag geen wonder heten. Het ging om een bescheiden percentage. Erger was de overschreiding van de exploitatie, dat is immers een jaarlijks terugkerend bedrag.

Toen de PvdA dit in een voortgangsrapportage las, ging bij die fractie kennelijk meteen het alarm af. Er ging een brief op hoge poten naar de wethouder. Waarom had hij dat niet gemeld? Een vreemde vraag, want hij had het wel gemeld. Onder andere in de voortgangsrapportage. En ook zo was de stelling, dat de wethouder de eventuele extra kosten maar binnen zijn eigen begroting cultuur moest oplossen.

Dat, nu, ging mij te ver. Laat de wethouder eerst maar eens proberen of een aantal van die nooit voorberekende kosten, nog omlaag gebracht kunnen worden. En als er dan nog een tekort overblijft, mag dat vooral niet ten koste gaan van andere culturele voorzieningen in de stad. Wat mij betreft wordt er dus juist buiten de begroting cultuur naar een oplossing gezocht.

De PvdA zette hun aanval maar niet voort. Als zelfs oppositiepartij VVD achter de GroenLinks-wethouder gaat staan, kun zelfs de grootste fractie in de raad niets beginnen. Misschien moeten ze de volgende keer de aanval inzetten met iets waar je de wethouder wel de schuld van kan geven.