wherever, whatever, have a nice day
Gert was blij dat hij eens niet tijdens Breda Barst jarig was, maar net ervoor. Dat zijn feestje op een doordeweekse dag viel kon hem niet zo veel deren.
En dus had hij een fust gereserveerd in Dok 19. Tegen sluitingstijd kondigde iedereen aan de volgende ochtend maar een uurtje later naar het werk te gaan.
Het leven van een politicus kent weinig regelmaat. Overdag werk ik drie dagen in de week in Den Haag, ‘s avonds heb ik vaak een vergadering of een bijeenkomst en er willen ook nog wel eens verplichtingen tussendoor komen.
Een fatsoenlijke avondmaaltijd kook ik voor mezelf tegenwoordig hooguit nog in de weekeinden. Of als er mensen komen eten. Voor de rest doe ik het met de Veggie Delight van Subway en andere niet al te vette vormen van fastfood.
Soms zijn er weken dat werkelijk alles tegelijk komt. Prinsjesdag en de daaropvolgende Algemene Politieke Beschouwingen maken het een zelfs voor Haagse begrippen hectische week. Daarnaast hebben we in Breda drie commissievergaderingen en, oh joy, is het dit weekeinde ook Breda Barst, het popfestival waarvan ik me al vanaf de eerste editie een trouwe vrijwilliger mag noemen.
Het is politiek spitsuur. Zou daar een vorm van sitsheffing op toegepast kunnen worden?
Ik had die middag twee lunchafspraken. Eén met mijn wethouder en vervolgens één met fractievoorzitter Saskia Boelema van D66.
Met enige moeite kreeg ik de mosterdsoep naar binnen. Met de vier rode wijntjes had ik minder moeite. Politiek in Brabant is een Bourgondische aangelegenheid.
Het is jarenlang een trouwe vriend geweest die vrijwel overal waar ik naar toe ging, met me mee reisde. We zijn jarenlang onafscheidelijk geweest.
Dagelijks keek ik naar ‘m. Stemde ik met ‘m af of we al niet iets gepland hadden als ik een afspraak met iemand anders maakte. Een steun en toeverlaat. De eerste die ik ‘s ochtends bekeek, het laatste dat ik ‘s avonds zag voor het slapen gaan.
Maar ik heb afscheid genomen. Ik heb ‘m niet meer nodig, ik kan zonder. Mijn organizer is een relikwie uit het verleden geworden. Mijn planning staat voortaan in mijn Nokia.
Ik was ‘s ochtends op het landelijk bureau van GroenLinks in Utrecht voor een vergadering. Een goede gelegenheid om die middag een bezoek te brengen aan de vriend met wie het niet zo goed gaat.
Het was lekker weer. Met een kopje thee zaten we in de tuin. Een dikke week eerder was hij opnieuw aan een chemo-kuur begonnen en vandaag was de eerste dag dat hij zich weer een beetje goed voelde.
Hij twijfelde of hij die avond naar een repetitie zou gaan. Hij was gevraagd mee te spelen op het Amsterdam Reggae Festival, maar wist niet zeker of hij fit genoeg was om te repeteren. Het was een moeilijke keuze: ofwel een mooi optreden in de HMH laten schieten ofwel alle energie verzamelen om een hele avond te repeteren.
We dronken nog een kop thee en ik stak nog een sigaret op. Hij vertelde over de afgelopen jaren en hoe hij toch wel een beetje opzag tegen de nieuwe kuur waar hij aan begonnen was. Dat het niet zo ‘makkelijk’ ging als de eerste drie kuren. En, cynisch, dat hij zich in ieder geval geen zorgen meer maakte over zijn pensioen.
Die avond is hij naar de repetitie gegaan. Het ging geweldig.
Het gaat niet zo goed met de gezondheid van een vriend van me. En slecht nieuws reist snel. Maar helaas nooit zo volledig. En dus had een aantal gemeenschappelijke vrienden gevraagd of ik hen kon inlichten over de situatie.
Niet dat ik alle ins en outs van de situatie kende. Maar in het land der blinden is één oog koning. En dus mocht ik die middag de niet zo vrolijke situatie uit de doeken doen. Heftig.
De nuchtere waarheid is dat het vooruitzicht er niet zo goed uitziet. Maar er is ook altijd hoop. En daar houden we ons dus allemaal aan vast. Soms heeft het leven niet veel meer te bieden dan een dun draadje.
Zaterdag een rustige dag? Geenszins. De agenda stond vol, zowel met zakelijke als sociale verplichtingen.
Ik mocht zaterdagochtend al vroeg mijn bed uit om naar een Campagnebijeenkomst voor provinciale afdelingen van GroenLinks te gaan. En aangezien ik toch al in Utrecht was, ben ik vervolgens even naar Café België gegaan om bij te praten met vriend Gijs. Sinds enkele weken gaat het niet zo goed met de gezondheid van een gemeenschappelijke vriend van ons. Onwillekeurig heb je dan de behoefte om elkaar op te zoeken.
Die avond was ook de opening van het nieuwe politieke jaar in Breda. Geen zeer officiële bijeenkomst, maar meer een receptie waarbij de raadsleden informeel samenzijn, dit jaar gehouden bij Breda Hippique. Altijd goed voor de onderlinge contacten.
Het was al over twaalven toen ik met de trein naar Tilburg afreisde, naar de verjaardag van Ellis. En aangezien het daar gezellig genoeg was om de laatste trein te missen ben ik ergens tegen een uur of vijf maar op de houten vloer gaan liggen om te slapen. Rough style. Gelukkig had ik al wat drank op.
Kindertelevisie is leuk. Althans, sommige kindertelevisie. Want ook in kindertelevisieland wordt er tegenwoordig een hoop troep gemaakt. Maar goede kindertelevisie is er dus ook. Opvallend vaak van de VPRO.
Tijdens mijn kinderjaren was er niet zo heel veel kindertelevisie. Er was überhaupt niet zoveel televisie, er waren immers maar twee netten, waarvan Nederland twee meestal ook pas rond een uur of 8 ‘s avonds begon met uitzenden.
Qua kindertelevisie was er in Nederland niet veel meer dan Sesamstraat, de Familie Knots en De Film van Ome Willem. Gelukkig konden we in Breda ook de Belg ontvangen, zodat ik ook nog naar programma’s als Het Liegebeest, Merlina, Carolientje en Kapitein Snorrebaard en het Spookjestheater kon kijken.
Ergens halverwege de jaren ‘80 kwam de grote omwenteling, toen de VPRO met de Drie Dikke Dames een zondagochtend vol kindeprogramma’s begon uit te zenden. Met in mijn ogen legendarische programma’s als De Broertjes, Rembo en Rembo, De Freules, Theo en Thea en niet te vergeten Purno de Purno. Daarmee zette de VPRO de standaard voor kindertelevisie van niveau.
Ik ben de kindertelevisie inmiddels wel ontgroeid. Tot ik onlangs per ongeluk een aflevering van Ik Ben Willem zag. Een werkelijk geniale serie die kan tippen aan het niveau van De Daltons. Ik kan het iedere volwassene aanraden.
Vorige week leek het er nog op dat ik afscheid moest nemen van de Kamerfractie. Met het vertrek van collega-voorlichter Tom van der Lee zou mijn functie opgeschaald worden naar een volledige voorlichtingsfunctie. Iets dat ik qua tijd en qua flexibiliteit niet kan combineren met mijn fractievoorzitterschap in Breda.
Een week later liggen de kaarten al weer anders. Naast de klassieke voorlichting wil de fractie ook graag actiever zijn op Internet. En daar mag ik me de komende tijd op gaan concentreren.
Het is nu echt voorbij. Alle werkplekken in het Tweede Kamergebouw zijn weer bezet en de verschillende kantines, die om redenen van aantrekkingskracht Kamerrestaurant genoemd worden, zijn weer open. Het reces is afgelopen.
En dat betekent begrotingsbehandelingen, nieuwe wetgevingstrajecten en de bekende dagelijkse hypes waar de politici achteraan rennen. Akkefietjes, relletjes, you name it, we’ve got it. In maart zijn er immers verkiezingen en, of je het nu wilt of niet, dankzij de media is elke verkiezing tegenwoordig een Haagse afrekening. Het gaat dus druk worden.
Ik vraag me af hoe Cees Meeuwis het ervanaf gaat brengen. Doordat Kamp vertrokken is naar het Europees Parlement mag dit welbespraakte Bredase oud-VVD-raadslid plaats nemen op de blauwe stoeltjes van de Tweede Kamer. En dat brengt, in ieder geval voor de rest van deze bestuursperiode, het aantal Bredanaars in de Kamer op twee.
Voor hoe lang het duurt in ieder geval.