Categorie: politiek

Homo Optimisticus – do 31 jan. 2007

inspraakbijeenkomst

De gemeenteraad kreeg een cursus ‘waarderend vernieuwen’. Dat klink een beetje new-age en boeddhistisch en eigenlijk was het ook wel een beetje soft. Maar ik moet positief blijven.

Nee, zonder gekheid. Ik kan natuurlijk vrij makkelijk een cynisch stukje schrijven over een cursusleidster die koste wat kost wil dat wij aardig blijven tegen lastige burgers met vervelende problemen, maar daarmee zou ik de cursusavond te kort doen. Allereerst ervaar ik de inwoners van onze stad, één uitgezonderd, niet als lastig. Ten tweede is het voor raadsleden inderdaad soms best wel lastig om vrolijk te blijven als er tijdens een wijkbezoek weer een bak problemen wordt leeggestort. Hoe terecht dat overigens ook is.

Maar daar ging de cursusavond niet over. Daar oefenden we namelijk vooral hoe je een heel gesprek een positieve draai kunt geven. Om een voorbeeld te geven: iemand komt met een probleem, maar ook al meteen met een oplossing. Nu is het met oplossingen nog wel eens zo dat deze niet altijd te realiseren zijn, bijvoorbeeld om financiële redenen of omdat de oplossing andere plannen in de weg staat. Nu betekent dat vaak nog einde verhaal: burger teleurgesteld in de politiek en de politicus in de put omdat hij weer nee heeft moeten verkopen.

Eén van de centrale ideeën van ‘waarderend vernieuwen’ is dat je samen met je gesprekspartner probeert de verschillende opties en mogelijkheden te verkennen. Maar om dat te kunnen, moet je eerst vertrouwen winnen, een band opbouwen. En dat allemaal in een tijdsbestek van enkele minuten, want veel langer duren de gesprekken met de gemiddelde burger tijdens een bezoek of een openbare avond niet.

Het klinkt allemaal ontzettend logisch. Maar tijdens de rollenspellen bleek overduidelijk dat het lang niet altijd even makkelijk is. En dat komt niet omdat politici halve autisten zijn. Als ik dat zou zeggen, wordt het alsnog een cynisch stukje. En dat was niet de bedoeling.

Homo Demens – di 29 jan. 2008

Gemeenteraadsvergadering Breda in de periode 1966-1970

„Ga je die column nou nog een keer schrijven?” De verantwoordelijk redacteur van het E-zine voor GroenLinks-kader had me al wel vijf keer gevraagd of ik nog voornemens was aan mijn redactionele verplichtingen te voldoen. Maar gebrek aan tijd, gebrek aan inspiratie en voornamelijk een gebrek aan gevoel van urgentie hebben mij niet eerder aan het schrijven kunnen zetten.

Tot deze avond. Ik zat met mijn laptop in de commissie Onderwijs en Economie te luisteren naar een discussie over bedrijventerreinen. Iedereen deed zijn woordje, maar niemand luisterde naar elkaar. Na drie uur vergaderen was de aandacht verslapt en de interesse verdwenen. De wethouder Economische Zaken las het financieele dagblad, de fractievoorzitter van Leefbaar tekende abstracte figuurtjes op zijn papier en de voorzitter trok verveelde gezichten. En ik had dus mijn laptop opengeklapt.

Commissievergaderingen zijn vaak oefeningen in geduld. Ellenlange bijdragen van anderen waar de collegae zuchtend en steunend naar luisteren. Slechts een enkele keer is een bijdrage interessant genoeg om de rug te rechten. Slechts op spaarzame momenten tikt de wijsvinger ongeduldig tegen de knop van de interruptiemicrofoon. Zelden is er een interessant interruptiedebat.

Wat ik me afvraag, is of al die saaie bijdragen, meestal voorgelezen vanaf papier en vol met herhalingen van zaken die door anderen ook al zijn genoemd, nu zinvol zijn. Draagt dit nu bij aan een goede besluitvorming? Gaat de wethouder een letter veranderen aan zijn notitie? Gaat hij nu dingen doen die hij eerst niet wilde doen, of juist andersom? En als hij al nota wil nemen van de opmerkingen die gemaakt zijn in de commissie, hoe gaat hij van die brei aan informatie dan een coherente communis opinio destilleren?

De politiek verslaggever op de perstribune zat letterlijk met de hand in het haar. Ik had medelijden met hem. Wij, politici, doen het in ieder geval nog zelf aan. Hij heeft geen keuze. Een gevangene van het systeem, murw van alle martelingen die hij in zeswekelijkse cycli moet ondergaan. Eigenlijk nog verwonderlijk dat hij na alle commissievergaderingen die hij al heeft meegemaakt, nog steeds in staat is positief over de politiek te schrijven in zijn wekelijkse column.

Ja, uiteraard, de raad moet onderwerpen kunnen uitdiepen. Een mening of opvatting behoort onderbouwd te worden en zaken moeten op alle facetten beoordeeld worden. Maar ellenlange verhalen van vijftien minuten of meer zijn simpelweg niet zinvol en dragen niet bij aan betere besluitvorming. Lange monologen beperken het debat. In plaats van een uitwisseling van gedachten en een politiek debat rest slechts het afratelen van meningen en het berijden van stokpaardjes.

In management-vergaderingen was het korte tijd mode om bullshit-bingo te spelen. Iedereen ging de vergadering in met een papier met daarop een vijftal veelgebruikte maar loze management-termen. Wanneer één iemand vervolgens alle vijf de woorden had uitgesproken, riep je heel hard ‘bullshit’. Zoiets zou je ook met de politiek kunnen doen. Misschien is het wel een aardige uitdaging om daar met z’n allen een aantal geschikte woorden te vinden.

We kunnen natuurlijk spreektijden invoeren, maar zo’n bullshit-bingo is wellicht ook wel een aardig idee. En als dat niet werkt, kunnen we misschien voortaan staand te vergaderen in ijskoude, onverwarmde ruimten. Iedereen heeft de ruimte om eindeloze bijdragen te leveren. Alleen loop je dan het risico door je collegae gelyncht te worden.

Ben ik cynisch? Welnee. Ik had er deze avond gewoon niet zoveel zin in.

Homo Incipiens – ma 28 jan. 2008

Partijbureau

Eigenlijk had ik mezelf voorgenomen eens op mijn gemak op zoek te gaan naar een leuke nieuwe functie en daar ook gerust een aantal maanden de tijd voor te nemen. Zo ver kwam het niet.

„Ik heb nog een project liggen dat je misschien wel wilt doen. Kom maar een keer langs.” En zo toog ik naar het Wetenschappelijk Bureau van onze partij om eens te praten met de directeur. Het was eigenlijk niet eens een erg lang gesprek, waarvan de uitkomst aan het begin al min of meer vast stond. De enige vraag die nog openstond is wat ik moest gaan verdienen.

Nu ben ik niet bepaald een geldwolf en wist ik ook dat er voor het gehele project maar een bepaald bedrag beschikbaar was. ‘Reken maar wat uit’, was mijn reactie. Ze zouden het doen.

Homo Ablegens (2) – do 24 jan. 2008

DWARS-logo's

Mij het lidmaatschap van DWARS ontzeggen op basis van mijn leeftijd, dat mag volgens de eigen statuten niet. Daarnaast ben ik, samen met het kopiëerapparaat, het langst meegaande deel van de organisatie. Met dat verschil dat ik zo nu en dan nog wel actief ben.

Het duurde even, maar uiteindelijk heeft het bestuur mijn bezwaar gegrond verklaard. Het voorbeeld-bezwaarschrift dat andere mensen kunnen indienen is hier te vinden.

Zeer geacht lid S. Akinci,

In reactie op uw bezwaar, ingediend op 12 januari 2008, kan ik u mededelen dat het bestuur uw bezwaar gegrond acht. Dit brengt met zich mede dat u “gewoon” lid bent van DWARS. U bent dus, van de dag van inschrijving tot op de dag van vandaag, lid van DWARS. Ook zullen wij er alles aan doen om zorg te dragen voor het feit dat u uw oorspronkelijke lidnummer, te weten 30480, in uw bezit blijft.

Wij nemen aan dat u zich kunt vinden in onze beslissing. Mocht dit onverhoopt toch niet het geval zijn, dan vernemen wij dit gaarne van u.

In de veronderstelling verkerende u hiermee voldoende te hebben geïnformeerd verblijven wij,

Met vriendelijke groeten,

Namens het bestuur,

Jaap van der Heijden
Penningmeester

Homo Calculans – wo 23 jan. 2008

balans

„Heb je tijd om langs te komen”. „Ja tuurlijk. Gezellig.” „Nee hoor, we moeten het namelijk over cyclische producten hebben.”

In Breda is vanuit de commissie bestuur al enige tijd een werkgroep Cyclische Producten actief. Die werkgroep had aanvankelijk slechts als doel om aan te geven hoe in de toekomst begroting en jaarverslag eruit moeten komen te zien. In de loop der tijd is het takenpakket van de werkgroep echter allengs uitgebreid. Namens GroenLinks zit commissielid Sander in deze werkgroep.

Over de inrichting van de begroting kun je blijven discussiëren. Er is namelijk niet één goede manier. Er zijn wel een aantal zaken die van belang zijn om de begroting een beetje een beeld te krijgen van wat er in een gemeente om gaat. En ik noem dat exploitatieoverzicht.

Nu heb ik Sander inmiddels wel aan mijn zijde op dat punt. Dus aan hem de nobele, maar zware taak om anderen daarvoor warm te laten lopen. Hij wilde verder eigenlijk alleen nog maar even sparren over andere verbetervoorstellen.

Twee jaar geleden, aan het begin van deze bestuursperiode, was er de afspraak om stapsgewijs de begrotingen en jaarverslagen aan te passen aan een nieuwe systematiek. Achteraf gezien een weinig slimme beslissing: we hadden een paar jaar de tijd moeten nemen om aan de hand van verschillende voorbeelden één nieuwe systematiek te kiezen. Om die vervolgens in één klap door te voeren.

Begrotingen en jaarrekeningen, ik moet nog altijd een beetje sidderen als ze via de brievenbus op mijn deurmat ploffen.

Homo Repraesentans – di 15 jan. 2008

Jochem de Bruin

Het panel besluitvorming was bijeen om een aantal discussievormen te bedenken om de discussie over de partijcultuur te entameren. Zo ontstond het idee om het profiel van de ideale GroenLinkser vast te stellen.

De redenering was als volgt. De Rabobank heeft Jochem de Bruin als ambassadeur en ideale schoonzoon. GroenLinks moet ook zo iemand hebben. Eén persoon die alle waarden en idealn van GroenLinks vertegenwoordigd.

Misschien was ik te idealistisch, misschien ook gewoon in een vervelende bui, maar ik moest niets van het idee hebben. Hoe kan een partij die staat voor openheid, voor diversiteit en culturele pluriformiteit, hoe kan een partij met soms uitgesproken verschillende vleugels, hoe kan zo’n partij nu één iemand als de ideale vertegenwoordiger benoemen. Daarmee zou de partij haar idealen, haar uitgangspunten en vooral zichzelf ongelooflijk te kort doen.

De rest van het begeleidingspanel keek vreemd op. Meestal ben ik namelijk wel in voor een geintje.

Homo Ablegans – ma 14 jan. 2008

royementsbrief

Op de nieuwjaarsborrel van DWARS kreeg ik een brief in mijn handen gedrukt. Met zou mijn lidmaatschap, en dat van alle andere DWARSers ouder dan 27, omzetten in een donateurschap.

„Omdat dit [niet-subsidiabele leden ouder dan 27] deel groter is dan eenderde van ons totale ledenbestand, betekent dit dat wij volgens de subsidieregeling in 2008 geen rijkssubsidie meer krijgen. Hierdoor zijn we genoodzaakt je lidmaatschap om te zetten in een donateurschap”

De juistheid van de brief is twijfelachtig. Het lijkt meer dan onwaarschijnlijk dat meer dan een derde van de leden ouder is dan 27. Erger is echter dat DWARS geen leden mag royeren vanwege leeftijd. Het congres heeft jaren geleden namelijk beëindiging van het lidmaatschap op grond van leeftijd expliciet afgeschaft. Het had DWARS dan ook gesierd wanneer zij een brief hadden gestuurd waarbij mensen op zijn minst de keuze kregen tussen lidmaatschap en donateurschap.

De brief, gedateerd 21 december 2007, is aan mij nooit gestuurd omdat ik behoorde tot een groep mensen, kennelijk prominenten of zoiets, die men liever niet wilde royeren. Vanuit het principe ‘gelijke monniken gelijke kappen’ wilde ik echter net als de rest wèl een brief ontvangen. Om vervolgens, per direct, een bezwaarschrift in te dienen.

Geacht bestuur,

Hierbij maak ik bezwaar tegen het omzetten van mijn DWARS-lidmaatschap in een DWARS-donateurschap. Het bezwaar is tweeledig. Allereerst heeft Uw brief, gedateerd 21 december 2007, waarin U blijk geeft van Uw voornemen mijn lidmaatschap om te zetten per 1-1-2008 mij pas op 12 januari 2008 bereikt door een persoonlijke overhandiging. Het ware op zijn minst hoffelijk geweest als ik deze brief voor de datum van 1 januari 2008 had gehad, voordat Uw beslissing het lidmaatschap om te zetten, was geëffectueerd.

Mijn tweede, formele bezwaar, gaat om de aard van Uw beslissing. DWARS heeft per congresuitspraak officiëel de leeftijdsgrens afgeschaft. De intentie achter deze uitspraak is dat het DWARS zijn niet aan leeftijd is gebonden. Deze uitspraak is vervolgens ook verwerkt in de statuten, die stellen dat het lidmaatschap alleen beëindigd kan worden. Het gaat daarbij specifiek om artikel 9, welke luidt als volgt:

«Artikel 9
1. Het lidmaatschap eindigt:
a. door overlijden;
b. door opzegging door het lid;
c. door opzegging door de vereniging;
d. door ontzetting.
2. De vereniging kan het lidmaatschap slechts opzeggen wanneer een lid zijn financiële verplichtingen
tegenover de vereniging niet nakomt. Opzegging geschiedt door of vanwege het bestuur.
3. Ontzetting is slechts mogelijk wanneer een lid in strijd met de statuten, reglementen of besluiten van de
vereniging handelt, of de vereniging op onredelijke wijze benadeelt.»

Uw bestuur besluit mijn lidmaatschap op te zeggen op grond van leeftijd, wat geen geldig criterium is voor opzegging. Ook is er geen sprake van het onredelijk benadelen van de vereniging. Hooguit kunt U stellen dat het ministerie van BZK Uw vereniging op onredelijke wijze benadeelt met de subsidieregeling voor 2008. Daar het ministerie echter geen lid is, kan U dat helaas ook niet royeren.

In vertouwen dat U mijn lidmaatschap, inclusief het lidmaatschapnummer 30480 en de oorspronkelijke inschrijfdatum niet zult opzeggen, dan wel zo spoedig mogelijk zult herstellen, verblijf ik,

met DWARSe groet,

Selçuk Akinci
DWARS-lid

Homo Sodalis – zo 13 jan. 2008

Nachtnet

De nieuwjaarsborrel, zaterdagmiddag, van DWARS, de jongerenorganisatie van GroenLinks, was enigszins uit de hand gelopen. Aan het inkoopbeleid van DWARS zelf lag dat alles behalve. Het bier was na enkele uren al op.

De wijn bood gelukkig enige soelaas, maar vervolgens moesten we ons heil elders zoeken. En dus verplaatsten we ons naar een pizzatent, vervolgens nog een Ierse pub en, op initiatief van überhetero Joost, naar één of andere gay-bar.

Het zal een uur of drie geweest zijn toen Joost mij naar het station droeg en ik mijn eerste nachtnetervaring opdeed. Nachtnet, zo ondervond ik, kent geen rookverbod en geen stiltecoupés. En dus zongen en rookten we met de gehele coupé onze weg naar Breda.

Homo Scrutans – za 12 jan. 2008

Gemeenteraad Breda

Enige tijd geleden, op 26 november, had politiek redacteur Nico Schapendonk van dagblad BN/DeStem de raadsleden een enquêteformulier toegestuurd. Met de antwoorden wilde hij een beeld schetsen van de mens achter de politicus.

De enquête leverde aanvankelijk nogal wat commotie op. Kennelijk durfden niet alle raadsleden de vragenlijst in te vullen als zij niet anoniem zouden blijven. Een volstrekt onzinnige houding, vond ik. Als je als politicus je mening niet open en eerlijk durft te geven, kun je beter je functie neerleggen.

Redacteur Schapendonk besloot vervolgens dan alle ingevulde enquêtes maar vertrouwelijk te behandelen, om toch een zo volledig mogelijk beeld te krijgen. Hieronder de vragenlijst zoals ik deze had ingevuld en teruggestuurd. In alle openbaarheid, zonder geheimen.

Lees verder “Homo Scrutans – za 12 jan. 2008”

Homo Incolens – wo 9 jan. 2008

Catharinastraat Breda

Het college van B&W in Breda is een oorlog tegen de krakers begonnen, zo lijkt het wel. Vroeger bleef optreden beperkt tot zeldzame situaties waarbij sprake was van overlast. Tegenwoordig doet de gemeente er alles aan om krakers weg te krijgen.

Het laatste novum van de gemeente is het toetsen aan bestemmingsplan en woningwet. Simpel uitgelegd: als er een pand na een jaar of meer leegstand wordt gekraakt, kijkt de gemeente allereerst of bewoning volgens het bestemmingsplan wel is toegestaan. Nogal krom, want bij anti-kraakwachten in bedrijfspanden maakt de gemeente zich helemaal geen zorgen om bestemmingsplannen.

Als het bestemmingsplan geen aanknopingspunten biedt voor uitruiming, dan wordt de woningwet en het bijbehorende bouwbesluit erbij gehaald. Deze regelgeving is ooit in het leven geroepen om bewoners te beschermen tegen louche huiseigenaren of bouwers die slechte of onbewoonbare panden proberen te slijten. De gemeente gebruikt hem nu echter tegen de bewoners: de redenering is als volgt: het leegstaande winkelpand dat U heeft gekraakt heeft geen doucheruimte en geen opstelplaats voor een aanrecht en kookstel en is dus volgens het bouwbesluit ongeschikt als woning. Doordat U er wel in woont, overtreedt U het bouwbesluit. U moet dus het pand verlaten.

Het college paste deze truck toe bij het onlangs gekraakte pand Hendriks aan de Catharinastraat. De eigenaar had zonder succes bij de rechter geprobeerd de krakers uit zijn pand te krijgen. Hij zou net een huurovereenkomst getekend hebben toen de kraak werd gezet. De rechter geloofde het verhaal niet. Het was ook niet aannemelijk dat de bewuste klokkenrestaurateur ineens een vier keer zo grote winkel wilde hebben. De krakers mochten blijven zitten.

En toen haalde het college dus met het bouwbesluit uit de hoge hoed. Of de krakers maar binnen dertig dagen het pand wilden verlaten. En ja, natuurlijk mochten ze binnen die dertig dagen ook een douche en een keuken aanleggen, maar aangezien een verbouwvergunning alleen door de eigenaar van het pand aangevraagd kan worden – en die uiteraard niet van zins was om de krakers tegemoet te komen – had dat geen enkele zin. Jammer alleen voor het college dat er ook portable douchecabines bestaan. Die worden ook door anti-kraakbedrijven gebruikt.

Het is opzienbarend dat een gemeente een wetgeving die bedoeld is ter bescherming van woonconsumenten probeert in te zetten tegen de bewoners. Nog opzienbarender is het dat de gemeente daarbij duidelijk partij kiest voor de pandeigenaar en dus tegen de krakers. Het is uiteindelijk namelijk de eigenaar die het pand in hartje binnenstad jarenlang leeg heeft laten staan, waardoor het mogelijk werd om het te kraken. Het feit dat kraken na een jaar leegstand toegelaten wordt, is een stok achter de deur voor pandeigenaren om leegstand en verloedering te voorkomen. Een kraakverbod zal leiden tot meer leegstand en verloedering en daar is niemand bij gebaat. De gemeente zou de krakers dus dankbaar moeten zijn.

Het was voor mij in ieder geval aanleiding om er vragen over te stellen.

Lees verder “Homo Incolens – wo 9 jan. 2008”