Homo Disceptans – di 12 dec. 2006

stedelijk jongerendebat

Een van de leukste dingen die me als gemeenteraadslid ten deel valt is de jaarlijkse uitnodiging om als debatleider op te treden bij het stedelijk jongerendebat. Ze waren me ook dit jaar niet vergeten.

Het debat werd dit maal gehouden in de raadszaal van Breda. Eigenlijk de leukste plek van Breda om een jongerendebat te organiseren. De rode draad van het debat, aan de hand van acht stellingen, was het thema duurzaamheid. En ik moet zeggen, de leerlingen van het Markenhage, het OLV-lyceum en het Stedelijk Gymnasium hadden zich uitmuntend voorbereid.

Debatteren is een kunst die weinig Nederlanders beheersen. In Engeland en Duitsland leren kinderen op school al vanaf jonge leeftijd debattechnieken. Het gaat immers lang niet alleen om het verkondigen van je mening en die staven met argumenten. Iemand is pas begenadigd debater wanneer hij of zij reageert op de argumenten van een ander, bij voorkeur met enige humor en flair.

Dat deden ze. En ik moet zeggen dat het jongerendebat in de raadzaal aanmerkelijk meer spetterde dan tijdens een gemiddelde raadsvergadering het geval is. Daarom mijn pleidooi voor een lagere kiesgerechtigde leeftijd. Meer pubers in de politiek!

Homo Serotinus – ma 11 dec. 2006

dienstregeling wordt aangepast

De radio meldde dat er maar één trein later reed dan volgens de nieuwe dienstregeling de bedoeling was. Vreemd dat dan zowel een collega uit Arnhem als ikzelf nu net in die ene vertraagde trein zaten. Vooral omdat we niet in dezelfde trein zaten.

Gelukkig bleef de echte chaos uit. Gelukkig, want nadat mijn werkdag was begonnen met een bijeenkomst in Utrecht, moest ik daarna ook door naar Den Haag. Dat verliep allemaal volgens het boekje. Daar had de NS trouwens ook al voor gewaarschuwd: de verbindingen binnen de randstad worden beter, alles daarbuiten wordt niet beter. Wij provincialen blijven immers tweederangs burgers. Logisch.

Maar laat ik eens niet alleen maar de negatieve kanten belichten. Mijn eigen dagelijkse trein naar Den Haag doet er volgens de nieuwe dienstregeling dan wel iets langer over, maar voordien was die trein altijd langzamer dan de dienstregeling voorhield. Per saldo ga ik er dus niet of nauwelijks op achteruit. En wat is twee minuten op een mensenleven?

Homo Consonus – vr 8 dec. 2006

poldermodel

Eerder schreef ik al vele maken over het immer voortkabbelende onderwerp Horeca-sluitingstijden. Vandaag werd een nieuwe episode aan deze soap toegevoegd, die ik het liefst ‘gepolder in de polder’ wil noemen. Maar het gaat vooruit.

Op 29 november sprak de commissie bestuur uit dat er in Breda verruimd moest gaan worden. Het exacte scenario waarvolgens dat verder moest worden ingevuld, moest verder maar door een delegatie van de commissie worden ingevuld. De bedoeling was dat zowel voorstanders, sceptici en tegenstanders daarin vertegenwoordigd zouden zijn. Helaas liet de grootste tegenstander, het CDA, verstek gaan. Het argument: ‘als tegenstander hebben wij geen behoefte om na te denken over verruimingsscenario’s’ en dat is op zichzelf natuurlijk volstrekt legitiem.

En zo polderden wij een uur of wat verder, waarna PvdA-fractievoorzitter Henk Haarhuis en VVD-raadslid Hanneke van Maanen (inclusief kinderen) en ik nog even een kop koffie in de plaatselijke horeca gingen drinken. Verder volgde die dag nog een overleg met mijn wethouder en de voorbereiding voor het jongerendebat dat ik een paar dagen later zou mogen leiden. Het was een dag vol consensus-politiek.

Homo Negotians – do 7 dec. 2006

Intergas

Commissievergadering bestuur, deel twee. Met twee wezenlijke onderwerpen op de agenda: de ambitieuze nota dienstverlening, die door collega-commissielid Sander Houweling werd behandeld, en het dossier Intergas. De politicus als aandeelhouder.

Met de gemeentelijke herindeling in 1997 kreeg de gemeente Breda behalve het grondgebied van de gemeente Prinsenbeek ook haar aandelenpakket Intergas. Lange tijd stond dat pakket ergens op een plank rendement te vergaren, zo’n drie euroton per jaar. Maar de gasmarkt is in beweging, door de splitsingswet die productie en leverantie van elkaar gaat scheiden en deels gaat privatiseren.

Nu is GroenLinks geen onverdeeld voorstander van privatisering van dergelijke nutsvoorzieningen. Maar als kleine aandeelhouder (5,2%) heeft Breda amper invloed op de toekomst en de bedrijfsvoering van het gasbedrijf. Daarnaast is het maar zeer de vraag of Intergas als klein bedrijf wel overeind kan blijven in een groter wordende energiemarkt.

Dus is het verstandig om Intergas te laten fuseren met het oost-Brabantse NRE. Daartoe worden de vermogensbalansen van beide bedrijven met elkaar ‘in overeenstemming gebracht’. Concreet betekent dat, dat er vreemd vermogen van een derde partij wordt ingebracht bij Intergas. Bijkomend voordeel daarvan is dat het eigen vermogen deels kan worden verdeeld onder de huidige aandeelhouders. Voor Breda betekent dat een eenmalige uitkering van 8,8 miljoen euro.

Tegelijk was er de mogelijkheid bij aandeelhouders om hun aandelen daarna te verkopen, of juist van verkopende partijen bij te kopen. Wat mij betreft had Breda verkocht aan een andere overheid, om de aandelen Intergas bij één overheid (wat mij betreft de provincie) te bundelen. Dat is beter dan een heleboel kleine aandeelhouders bij elkaar die allemaal niets in te brengen hebben. Die verkoop zou echter twee nadelen hebben: een structurele, jaarlijkse vermindering aan de inkomenskant van de begroting van drie ton. Tweede nadeel is dat we onze partners, namelijk andere gemeenten die hun aandelen wel willen houden, in de steek laten. Vanuit het oogpunt van gemeentelijke samenwerking is dat niet handig.

Dus hebben we besloten een klein pakket aandelen extra bij te kopen. Op termijn, als de splitsingwet doorgaat, zal daarvan een minderheidsbelang van 49% worden verkocht aan Macquarie. Dat levert opnieuw 2 miljoen euro op. Daarna kunnen we opnieuw afwegen wat we met de rest van de aandelen gaan doen. Uitgangspunt daarbij blijft wat mij betreft: bundelen bij één grote overheid, door samenwerking met of verkoop aan andere overheden. Leuk hè, aandelen?

Homo Simplex – di 5 dec. 2006

speculaalalalala

Als kind geloofde ik in Sinterklaas. Gek eigenlijk dat mijn ouders me daar wèl mee lastig gevallen hebben. Van God zeiden ze immers vanaf het allereerste begin al dat het waarschijnlijk was dat ‘ie niet bestond.

En dat klonk op die jonge leeftijd al behoorlijk logisch. Dat het concept van een ruim dertienhonderdjarige bisschop op één avond alle kinderen in Nederland en België cadeaus geeft en de rest van het jaar als pensionado in Spanje woont, door mij niet gelijk werd doorgeprikt is op zijn zachtst gezegd naïef te noemen.

Stelselmatig begon ik me steeds meer te ergeren aan het seizoensgebonden suikergoed dat al vanaf de nazomer in de schappen van de supermarkten lag. Pepernoten, speculaas en het ooit zo kostbaar ambachtelijke marsepein, dat nu als machinaal massaproduct voor dumpprijzen vrijwel het hele jaar door te verkrijgen is. Ik ben voor vrijheid en vrije handel. Maar ik behoud mij het recht voor me daar ook aan te mogen ergeren.

Zo echter niet dit jaar. Volgens mij begon de stortvloed aan sinterklaasproducten dit jaar niet in augustus, maar pas in oktober goed en wel op gang te komen. Het deed me deugd. Alles heeft immers zo zijn eigen seizoen. Jammer dat ik nu roet in het eten moet gooien, door als gevolg van achterstallig blog-onderhoud pas een maand na sinterklaas hier een log over te schrijven. Maar ja, ik ben dan ook niet zo traditioneel ingesteld.

Homo Fluens – ma 4 dec. 2006

landelijk partijburo

Op het Partijbureau een afspraak met de internet-werkgroep van GroenLinks. Aansluitend daarop een vergadering van het partijbestuur.

De treinen reden op tijd en ik was vroeg genoeg om bij de Albert Heijn op Hoog Catharijne nog even een pak zware Brandaris aan te schaffen ter vervanging van het pak dat ik de dag ervoor was kwijtgeraakt.

Het partijbestuur evalueerde de dampagne en de verkiezingsuitslag. Daar valt veel over te zeggen. Over de campagne was iedereen behoorlijk tevreden. Uit onverdachte hoek: de Volkskrant noemde de campagne van GroenLinks foutloos. Maar hoe verklaren we dan het verlies van één zetel. De algemeen heersende mening is dan toch dat er in Nederland op dit moment weinig behoefte is aan echt progressieve politiek. GroenLinks wil hervormen, en ook al doen we dat op een sociale en groene manier, na vier jaar Balkenende zit de kiezer daar kennelijk niet op te wachten.

Bij tijds terug in Breda, waar ik nog even aanhaakte bij twee van mijn Bredase fractiegenoten in Café de Beyerd. Al met al een prettige dag en derhalve niets om over naar huis te schrijven. Dagen die volgens  planning verlopen maken vaak saaie blogs.

Homo Carpens – zo 3 dec. 2006

de zeven zonden

Met Jaap afgesproken in Delft. En in onze spontaan ingevallen behoefte aan decadentie besloten we niet alleen uit drinken, maar ook uit eten te gaan.

Lopend door het immer prachtige stadscentrum van Delft kwamen we aan bij de Zeven Zonden. De naam en de menukaart beloofden veel goeds. Volgens Jaap dacht het personeel dat we een homo-stelletje waren op onze eerste afspraak. Voor driekwart hadden ze ongelijk. Het was alles behalve onze eerste afspraak en Jaap is geen homo.

Ik kan de Zeven Zonden aanraden. Prettig interieur, alhoewel de vroege, maar gelukkig subtiele kerstdecoratie van mij niet zo had gehoeven. De kangoeroe-steak smaakte prima en de naam van het restaurant drukte mijn misplaatste medelijden met het eens zo vrolijk springende beestje direct de kop in. We waren er immers om te zondigen. Jaap verorberde een parelhoen.

De avond werd voortgezet in Café de Klomp, een gezellige huiskamer in hartje Delft waar de schil van de pelpinda’s op de vloer geworpen dient te worden. Onze pogingen tot verzoeknummers vielen door de ietwat beperkte collectie in de muziekcomputer op onvruchtbare aarde. We waren gedoemd te luisteren naar quasi-romantische zondagavondmuziek, alhoewel de barjuffrouw op ons verzoek de stevigheid van de muziek een tikje opschroefde. Nadat we zo’n vier keer het laatste biertje hadden besteld, keerden we huiswaarts. Het was december, maar het voelde als een prettige zomerse zondagavond.

Homo Collega – za 2 dec. 2006

laatste afdaling

Ik zou nog even terugkomen op collega Rogier Elshout, die afgelopen donderdag zijn laatste werkdag had op de fractie. En aangezien ik, als ik dit schrijf, in de mijmerfase lijk te zitten en de afspraak met Jaap waar ik eigenlijk over had kunnen schrijven is verzet naar de volgende dag, is dit een even goed moment als elk ander.

Rogier was een jaar of wat medewerker van de publieksdienst van GroenLinks en uit die functie door GeenStijl ooit omschreven als de Kay van der Linde van GroenLinks. Een hele eer, alhoewel het wat ver gaat om een publieksdienstfunctionaris als spin-doctor te omschrijven. Ik ontmoette Rogier volgens mij voor het eerst op het Jongerenweekeinde van GroenLinks op 30 november 2003. Op het Voorum, een klein jaar later, en op de vele daaropvolgende Dwars-bijeenkomsten leerde ik hem beter kennen en bleken we eenzelfde absurdistisch en enigszins afwijkend gevoel voor humor te hebben. Toen ik voor GroenLinks in Den Haag ging werken, bleek hij tot mijn grote verrassing een collega te worden.

Rogier denkt sneller dan dat hij typt. Op zich is dat niet een heel unieke eigenschap, maar wel bijzonder lastig, aangezien hij net zo dyslectisch is als een mol zonder veterstrikdiploma. Extra lastig is het dat hij als medewerker van de publieksdienst voornamelijk bezig was met het beantwoorden van brieven en mails van burgers. Meest memorabele fout was in een e-mail aan een mevrouw van één of ander actie-comité, die hij afsloot met de zinsnede ‘succes met Uw sterven’. Gelukkig kon de dame in kwestie de humor van deze onbedoelde typo wel inzien.

Rogier is gestopt met zijn werk om meer aandacht te kunnen besteden aan zijn studie en aan zijn carrière als beroepsjongere. Hij is nu jongerenvertegenwoordiger bij de jeugdraad en ik ben er van overtuigd dat we hem nog wel eens terugzien in de grote-mensenpolitiek, om het zo maar even te noemen.

Met Rogier kan ik bijzonder goed opschieten. Hij verdacht mij er zelfs van dat ik op de Vrije School had gezeten. Rogier kan namelijk vooral met andere Vrije School-gangers opschieten. Wat deze groep onderscheidt van de rest van de mensheid is mij niet geheel duidelijk, maar ik heb tot mijn achttiende dan ook alleen maar katholiek onderwijs genoten.

Rogier werkte altijd op dinsdagen en donderdagen. Stiekem waren dat ook de dagen dat ik het meest fluitend afreisde naar Den Haag. Eén van onze grootste meesterwerken in het halve jaar dat we collega’s waren is ongetwijfeld het jongerenprogramma, dat we grotendeels in één nacht en met drie flessen wijn hebben geschreven.

Nee, dit is geen In Memoriam. Ik ben er van overtuigd dat ik Rogier nog vaak ga tegenkomen. Laat het een eerbetoon zijn aan een scheidend collega. En aan alle andere collegae van GroenLinks. Want geloof het of niet, het moet wel zo’n beetje de leukste en vrolijkste club mensen zijn waar je voor kunt werken. Waarvan akte.

Homo Ruminans – vr 1 dec. 2006

Billy Elliot

De verkiezingen zijn al weer anderhalve week voorbij als ik deze ochtend wakker wordt. Het normale leven begint weer langzaam zijn beslag te krijgen. Althans, voor zover het leven van een licht-recalcitrante homo-politicus met rood haar normaal kan zijn.

Dus bestond de vrijdag, naast mijn wekelijkse gesprek met de wethouder, uit een bezoek aan de fractie om de post door te nemen en het doen van de wekelijkse boodschappen. ‘s Avonds ging ik naar de Locus010 in Rotterdam voor een uitvoering van Dattah-dans, een gezelschap waartoe Jaap sinds kort is toegetreden.

Het is de meest recente van een lange reeks opvallende en uiteenlopende buiten-curriculaire activiteiten. Ooit was hij handballer en begenadigd accordeonist en liedjesschrijver, daarna legde hij zich een tijdje toe op hardlopen en vrouwen versieren. Hij liep stage in Kenya en is assistent bij Studium Generale. Daarnaast liefhebber van Whisky, Guinness en bier in het algemeen. Ik ook, dus met onze vriendschap zit het wel goed.

Ik ontmoette Jaap op 9 augustus 1999. Op zich klopt dat niet helemaal. Op 4 juli van dat jaar ontmoetten we elkaar ook als vrijwilligers bij Breda Barst en hij kende mijn gezicht al eerder als vrijwilliger van het toenmalige poppodium PARA, waar hij met enige regelmaat munten bij me kocht, zijn jas bij me kwam afgeven of bier bij me kwam bestellen. Dat allemaal afhankelijk van of ik munten-, garderobe- of bardienst had.

Toch houdt ik, als iemand die soms een afwijking heeft voor het precies dateren van noemenswaardige gebeurtenissen, maandag 9 augustus 1999 aan, twee dagen voor de zonsverduistering van dat jaar. Een groep PARA-vrijwilligers was tijdens de zomerstop bezig met het uitgraven van de vloer voor het podium. Het was één van die, toen nog bijzonder, warme zomers en wij werkten ons binnen in het zweet om een soort oplopende tribune te creëren in ons poppodium.

Toen ik, voor de zoveelste keer, met een kruiwagen vol zand en puin naar de container liep, kwam Jaap voorbijfietsen. Hij herkende me nog van Breda Barst, waar we na afloop beiden in de groep zaten die de hekken moest opruimen. Uiteraard vroeg Jaap zich af wat er in PARA gaande was en kreeg hij de korte rondleiding. Toevallig op hetzelfde moment dat BN/DeStem-fotograaf Johan van Gurp een plaatse kwam schieten van de verbouwactiviteiten.

We besloten voor die avond wat af te spreken in café O’Mearas, volgens mij op voorstel van Jaap. Het werd een avond vol Guinness en bijzondere gesprekken die we na sluitingstijd – ik denk dat ik dat nu wel kan bekennen – drinkend voort zetten in de PARA, waar ik de sleutels van bij me had.

Het was het begin van een inmiddels zevenjarige en bijzondere vriendschap. Twee jaar later gingen we met mijn eerste auto trekken door Europa. Een reis die uitermate gedetailleerd door mij is opgetekend in een 43 pagina’s tellend, handgeschreven reisverslag. Mocht ik daar ooit tijd hebben, typ ik het wellicht nog eens over. Tijdens een volgend mijmermoment.

Homo Excusans – do 30 nov. 2006

tot ze erbij neervalt

Een hectische dag op de Tweede Kamer. Niet alleen moesten de leden van de nieuw gekozen Tweede Kamer geïnstalleerd worden, er was ook een debat over een generaal pardon voor de 26.000 asielzoekers. Tussendoor moest Femke honderden boeken signeren als cadeau voor nieuwe GroenLinks-leden.

De installatie liep niet geheel vlekkeloos. Ons nieuwe kamerlid Tofik Dibi had enkele dagen eerder de deadline voor het nalopen van zijn personalia gemist, waardoor voor hem een aparte beëdigingsprocedure moest worden doorlopen. Hij moest voor zijn beëdiging zelfs speciaal naar voren komen. Politici doen alles om exctra onder de aandacht te komen, moet je maar denken.

Tussen de bedrijven door was de stemming vooral erg vrolijk. Zo vrolijk dat Femke tussen het signeren door nog even haar ongezouten commentaar gaf op mijn rood geverfde haar (zie onder). Het debat over de 26.000 asielzoekers verliep traag, maar dat de uitkomst positief zou zijn, was van te voren al aardig in te schatten. De nieuwe Tweede Kamer ondersteunt namelijk in meerderheid het generaal pardon. De vraag was alleen: hoe reageert Verdonk?

Het debat eindigde met een motie voor een generaal pardon. Dat het inmiddels al ver in de avond was, mocht niet verhinderen dat alle kamerleden bij het debat aanwezig bleven. De meerderheid voor het generaal pardon was immers maar klein en er zou hoofdelijke stemming worden aangevraagd. Collega Rogier en ik keken aandachtig naar de televisie, pijpje pils stevig geklemd in de rechterhand. Feitelijk kwam het neer op een uitgelopen domibo.

Toen de motie was aangenomen, het debat gesloten en onze kamerleden door ons omhelzend werden ontvangen, keerden Rogier en ik huiswaarts. Het was voor Rogier tevens zijn laatste werkdag, die politiek gezien niet mooier had kunnen eindigen. Desondanks betreur ik zijn vertrek. Ik raak een erg prettig gestoorde collega kwijt. Maar daarover later meer.