feestje – Pagina 2

Homo Festus – vr 28 nov. 2008

Veerman en biertje

„Bovendien, en in het voordeel van jullie, krijgt iedereen die van te voren meedeelt dat-ie komen gaat een aantal pintjes van de goegemeente. Alhoewel sommigen van jullie al dikke banen hebben, hoop ik dat deze studentikoze aansporing nog enig effect heeft”, mailde Gijs ons bij wijze van uitnodiging voor zijn afstudeerfeestje.

De uitnodiging had zeker effect. Vrienden en kennissen uit een ver of nog redelijk recent verleden, verzamelden zich in Flitz, een obscuur cafeetje in het Utrechtse stadshart. De uitnodigingenlijst vertoonde opvallende gelijkenis met de presentielijst van de eindexamenfeestjes, een dikke tien jaar geleden. Soms lijkt de tijd stil te staan.

Dat gold dan weer niet op die avond zelve. Veel vroeger dan de bedoeling, werd het sluitingstijd en was het aanvankelijke plan om met de hele bups nog naar de Carafon te gaan, het afvoerputje van het Utrechtse uitgaansleven. Het werd echter, bij nader inzien, een tocht achterop de bagagedrager naar zijn stulpje, waar het feest, gelardeerd met whisky, werd doorgezet.

Dat Gijs onderweg nog net een natuurstenen paaltje wist te ontwijken, maar mijn rechterbeen datzelfde lot helaas niet was beschoren, mocht de pret niet drukken. Feest is feest. En gelukkig hebben we de foto’s nog.

Homo Intus Foras – vr 10 okt. 2008

Jaarlijks houdt Verdieping K, het tot voorkort ook door Jaap bewoonde studentenhuis, een huisfeest. Ik heb daar een beetje een imago hoog te houden als één van de best geklede mensen. Het thema bood dit jaar echter weinig houvast.

Na een gruwelijk grote indianentooi bij het thema ‘Wild Wild K’, een soldatenuniform bij het thema ‘K-boem’, geheel blauw gebody-paint voor het thema ‘Hemelsblauw’ en stijlvol als piraat inclusief een kaasschaaf in plaats van een haak voor het thema ‘Piraatje Plaatje en de vloek van de K-schaaf, zat ik met mijn handen in het haar bij het thema ‘Kriss Kross’.

Ik zat er nog even over te denken een houten kruis voor mezelf te timmeren en dan als Christ’s cross, maar tussen idee en uitvoering zaten tijdgebrek in de weg, en praktische bezwaren. Dus uiteindelijk bleef er niet veel meer over dan het aantrekken van een capuchontrui en het opdoen van een zonnebril.

Want om nu je broek achterstevoren aan te doen, dat zit echt voor geen meter.

Homo Lepidus – ma 29 sept. 2008

Breda Barst 2007 - foto: Jaap van Kemenade

Ik kon de familiedag maar voor de helft kunnen meemaken. Tegen het eind van de middag pakte ik de trein naar Breda om bij de vrijwilligersbarbecue van Breda Barst te kunnen zijn.

Breda Barst wordt na dertien jaar nog steeds gedragen door vrijwilligers. En aangezien feestjes een elementair recht van vrijwilligers zijn, worden zij een week of wat na het festival bedankt met een avondje onbeperkt zuipen. Voor de gelegenheid had ik me omringd met een fraai gezelschap blonde jongens met wie ik een week eerder een bardienst draaide. Niets menselijks is mij vreemd.

Hier werden, naar mate de alcohol meer vloeide, de meest wilde plannen bedacht. Breda zou behoefte hebben aan een semi-kunstzinnig collectief dat eens in de zoveel tijd een happening creëert in de stad. Zo’n flashmob-achtig gebeurden dat er voor bedoeld is de maatschappij een spiegel voor te houden. Of eigenlijk vooral om gelegitimeerd lol te kunnen hebben. Tal van ideeën rolden over tafel, het ene nog waanzinniger dan het andere. Ideeën die ik niet kan opnoemen omdat het ofwel het verrassingselement zou wegnemen ofwel omdat ik ze simpelweg al weer vergeten ben.

En dus werden adressen uitgewisseld, opdat we binnenkort zo’n actie op touw zouden zetten. Vaak, echter, strandden dat soort plannetjes al voor ze goed en wel uitgedacht zijn. Met als bijkomend voordeel dat we de lol van de voorbereiding al wel gehad hebben, maar we de praktische zorg van de uitvoering gewoon kunnen laten voor wat die is.

Vrolijkheid is een zijnstoestand.

Homo Displodens (4) – 22 sept. 2008

Na bij elkaar twaalf uur geschouwd te hebben, drie uur in de auto te hebben gereden, drie uur luidsprekers te hebben opgehangen, zes uur te hebben opgeruimd en tien uur achter de bar gestaan te hebben, zit een mens er aardig doorheen.

Helaas moet er op maandag ook nog een hele dag opgeruimd worden: alle decorstukken terug naar de verschillende opslagplekken. Maar als vervolgens, rond zeven uur, de laatste doos is ingepakt en het laatste controlerondje door een inmiddels relatief schoon park is gereden, zit het werk erop. Dan rest slechts nog de laatste plichtpleging: zeven uur zuipen in Dok19.

Behalve, helaas, voor mij. Ik had nog een extra raadsvergadering (een wethouder moest even opnieuw geïnstalleerd worden omdat er een fout bij de beëdiging was gemaakt) en een redactievergadering van de nieuwsbrief van GroenLinks. En ook nog een korte fractievergadering. Uiteindelijk kon ik rond half negen aansluiten bij de rest van de organisatie. Met een biertje in één hand, pizza in de andere en in de lucht het gelukzalige gevoel dat het ons weer gelukt was: het leukste feestje van de stad.

Homo Displodens (3) – zo 21 sept. 2008

Het leukste werk tijdens het festival blijft in mijn ogen de late bardienst op zondagavond. Na een beetje schuifwerk in het rooster, lukte het om met hetzelfde team als gisteren te werken.

Wat veel mensen niet weten is dat al het personeel op zo’n dag geheel vrijwillig werkt. Dat moet ook wel, want anders zouden we Breda Barst nooit kunnen organiseren. En elk jaar lukt het weer om voldoende vrijwilligers te vinden die graag meehelpen. Sommige mensen begrijpen dat niet en kijken je verbaasd aan als je ze meedeelt dat je gratis werkt. Anderen begrijpen het wel en kunnen het enorm waarderen.

Tijdens de bardienst werd ik door één jongen opgemerkt als ‘de fractievoorzitter van GroenLinks in Breda’. Hij was daardoor zo positief verrast dat hij luidkeels tegen zijn vrienden moest vertellen ‘dat daar zo maar een politicus biertjes zat te tappen’. Dat ik dat al dertien jaar doe, deed er even niet zo toe.

Toen om elf uur het laatste bier getapt was en de bar dicht moest, hebben we de laatste voorraad vooraf ingeschonken drank op de uitgiftebar gezet voor een ieder die er nog zin in had. Dit rondje was van Breda Barst. Het barpersoneel ging naast elkaar staan, armen in elkaars schouders, en buigde diep voor het applaus dat hen ten deel viel. „Thank you Germany, you’ve been a lovely audience”, riep ik natuurlijk weer net iets te gevat.

Homo Displodens (2) – za 20 sept. 2008

Vengeance op Breda Barst 2008 - foto: Johan Wouters — Breda Barst 2008 - foto: Crazy Eddie

Misschien wel het grappigste decorproject van dit jaar: dixieland. Op het toiletteneiland was elke mobiele plee voorzien van een luidspreker waar dixieland uit scahlde, verwijzend naar mobiele toilettenfabrikant dixie. Jammer dan toch dat de toiletten dit jaar gehuurd waren bij concurrent Port-o-let.

De reacties waren enthousiast, alhoewel ik niet de indruk had dat velen deze moeder aller woordgrappen nu echt doorzag. De meesten hielden het op een spontaan „hé, wat grappig, er zit muziek in de wc’s.”

Ook leuk: de Keuringsdienst van Waren die komt controleren of we alcohol verkopen aan zestien-minners, en uiteraard schiet er op zo’n festival wel eens een jonger iemand tussendoor. Andere wetenswaardigheden: ik had het blondste barteam ooit, Het vriendje van week 12 kwam zijn roseetje aan mijn bar bestellen en het is op zaterdag nog nooit zo druk geweest op het festival.

De uiteindelijke bieromzet was ongeveer 18.000 liter, het bezoekersaantal zo’n 35.000. En hoewel sommigen de programmering dit jaar wellicht wat matjes vonden (kwalitatief prima, maar geen bijzondere uitschieters), was het één van de mooiere Breda Barsten totnogtoe. Misschien omdat alles dit jaar relatief zo soepeltjes leek te verlopen. Iets wat je na dertien jaar ook best wel mag verwachten eigenlijk.

Homo Conveniens – zo 24 aug. 2008

Rond een uur of half een kroop ik uit het bed van Robin, met wie ik bij een vorige gelegenheid ook al eens de hele nacht had doorgehaald. De deken was ook veel te klein om ons beiden te bedekken.

Robin is een goede vriend van Sebi en hooguit een vage, maar zeker zeer sympathieke bekende voor mij. Aangezien de laatste nachttrein al lang was vertrokken, was hij de vorige avond zo aardig om me een slaapplaats aan te bieden. Pelita en Willemijn, de en een vriendin van Sebi gaven samen met hem een feestje omdat ze respectievelijk jarig waren, voor langere tijd naar het buitenland vertrekken of gewoon zin hadden in een feestje.

De feestjes van Sebi zijn altijd legendarisch. Vrijwel niemand durft dan ook wel te blijven, bang om weer iets volstrekt unieks te missen. Ik was die avond gehuld in driedelig pak, gewoon, omdat ik daar zin in had. Een enkeling drukte bij mijn binnenkomst in de in een kelder gevestigde kroeg aan de Oude Gracht zenuwachtig een joint uit in de veronderstelling dat ik van de rookpolitie was. Zou een reggae-concert, als religieuze uiting, niet buiten het rookverbod vallen?

Dat de desbetreffende kroeg om één uur al dicht ging, bracht de feestgangers slechts kortstondig van slag. Vrij snel vonden wij ons nieuwe onderkomen in het oude Pothuys en daarna in de Caravon, een kroeg die ogenschijnlijk geen sluitingstijden kent..

Het eindigde uiteindelijk, ver na de laatste nachttrein terug naar Breda, rond een uur of negen ‘s ochtends met een laatste sambuka bij Robin en Floris, een stel vrienden van Sebi die, ondanks hun inmiddels gepasseerde studententijd, samen een soort van studentenwoning delen.

Het was inderdaad weer een legendarisch feest. Waarbij ik me, zo herinnerde de eveneens logerende Gijs me de volgende middag, met één of andere blonde gast weer eens ongelooflijk sletterig gedragen heb. Een onberispelijk pak wil niet zeggen dat je je onberispelijk hoeft te gedragen.

Homo Honestans – za 9 aug. 2008

drank

Studentenfeestjes? Cocktails? Zonder mij? Tuurlijk niet.

En dus besloot ik rond een uurtje of negen toch nog maar even de trein naar Delft te pakken. Het voormalige studentenhuis van Jaap had hun jaarlijkse cocktailfeestje en ik had mijn stoute schoenen aangetrokken en besloot mezelf maar eens uit te nodigen.

Gewapend met een flesje absynthe, wist ik me verzekerd van een entreekaartje. En aangezien kennelijk niemand gedacht had aan deze eerste drank van het alfabet, was het een welkome aanvulling op de mix-tafel. Niets maakt je meer populair dan een goed gekozen fles drank.

Nu is het nadeel van zoete drankjes dat je niet zo snel in de gaten hebt dat je dronken aan het worden bent. Aan de andere kant, is dat niet het ultieme doel van een cocktailfeestje. Rokend en drinkend tartten we het noodlot en liepen we met open ogen onze opdoemende delirium tegemoet.

Ik geloof dat het een uurtje of vijf ‘s ochtends was toen het nachtnet me, in slaap gewiegd, afleverde in Breda. Met een korter koppie. Enkele uren eerder had iemand bedacht dat mijn hanekam hem niet aanstond. Gewillig liet ik met een botte schaar mijn kapsel kortwieken.

Dronkenschap, zoiets dient men vol overgave te ondergaan.

Homo Errans – zo 3 aug. 2008

Rumpot

Weken, nee maanden hadden we er naar uitgezien. Mijn 11111e levensdag. Totdat er iemand besloot toch even na te rekenen of het wel klopte wat ik had gezegd.

En zo kwam de pijnlijke waarheid alsnog aan het licht. Twijfel over de authenticiteit van deze dag werd gewekt en ik besloot het hele gebeuren handmatig nog eens na te rekenen. Geschokt kwam ik tot de welhaast ongelooflijke conclusie: het zorgvuldig geplande feest van deze middag berustte op een vreselijk misverstand. In werkelijkheid was het mijn 11118e dag op deze aardkloot.

Ten grondslag aan deze enorme misrekening lag een corrupt stukje Plugin dat ik jaren geleden al eens gedownload had voor mijn weblog. Mijn enorme vertrouwen in open source-software en het zelfreinigend vermogen van de internetgemeenschap heeft me geen seconde doen twijfelen aan de mogelijkheid dat het tellertje wel eens gewoon foutieve berekeningen zou kunnen maken.

En dat is dus precies wat het tellertje wel doet. En dat nog verrassend weinig consequent. In de afgelopen drie maanden zijn er namelijk weer enkele dagen van mijn leeftijd afgesnoept. Het is weinig bij de tijd, maar het houdt je anderzijds wel weer jong.

En voor de gezelligheid maakte het niets uit. Al viel het me wel een beetje tegen dat de huisgemaakte sangria toch vooral door mij moest worden opgedronken. Wat overigens helemaal geen straf was.

Homo Comicus – zo 20 apr. 2008

My boyfriend thinks he's a comedian

Na de Afrikadag doorgegaan naar het feestje van Joost. Ik was in één van mijn flauwe woordgrapbuien die een hele avond doorgaat. Een serieus gesprek viel met mij amper te voeren.

Toen we de volgende ochtend wakker werden, was de flauwe humor nog niet uit mijn systeem verdwenen. „Leuk feestje was dat”, zei iemand. „alleen jammer van de mensen”, voegde ik er meteen aan toe.

We schoten allemaal in de lach. Flauwe humor werkt alleen als er nog een restje alcohol in het bloed zit.