Tag: GroenLinks

Homo Homosexualis – zo 29 okt. 2006

Tadaaaah

Vandaag was de echte start van de campagne met het eerste grote lijsttrekkersdebat in Café Dudok in Den Haag. Werk aan de winkel dus voor het campagneteam. Na afloop van het debat zou Femke Halsema samen met kandidaat Kamerlid Mathieu Hemelaar pleiten voor het opnemen van het disciminatieverbod op homoseksualiteit in de grondwet.

GroenLinks is eigenlijk dé homopartij Nederland. Geen andere partij heeft zo consequent gepleit voor de rechten en vrijheden van minderheidsgroeperingen als homo’s, lesbo’s en bi’s. Niet zo gek dat één van onze campagneslogans luit: ‘Poten af van onze homo’s’.

Dat Artikel 1 van de grondwet (discriminatieverbod) moet worden uitgebreid met het verbod op discriminatie op grond van homoseksualiteit, leeftijd en handicap is misschien vooral van symbolische waarde. Ook nu vallen zij (wij) immers ook al onder het discriminatieverbod, alleen worden ze (we) niet specifiek genoemd.

Toch is het meer dan alleen maar symboolpolitiek: door discriminatie van deze drie groepen expliciet in Artikel 1 te noemen naast zaken als etniciteit, religie of geslacht, keur je al deze vormen van discriminatie even hard af. Dat is niet alleen een signaal aan groepen die nog niet helemaal begrijpen, maar ook een belangrijk gegeven voor jonge homo’s die misschien nog een beetje moeite hebben met hun geaardheid (niet doen hoor, hartstikke leuk, homo).

Onder de noemer ‘Zet een poot voor een homo’ (wie verzint al die slogans toch?) werden er ‘pootjes’ gezet (tekeningen van de handen van mensen) voor uitbreiding van Artikel 1. Nu zit ik zelf ook nog te denken aan een vervolgactie, waarbij we de hele Regulierdwarsstraat in Amsterdam volplakken. Iets in de trant van ‘Plak een Sticker voor een Flikker’.

Homo Contendens – zo 15 okt. 2006

Memorandum

Vandaag kwam ik erachter dat het deuntje van onze geweldige campagnefilm ook gebruikt wordt voor een reclame voor de Beertender.

Het is ook niet helemaal de ideale combinatie. Femke in een auto is voor sommige GroenLinksers natuurlijk tot daaraan toe, maar dat in combinatie met alcohol, dat kan natuurlijk echt niet. Maar Femke heeft gelukkig dan ook helemaal geen Beertender.

Blijft natuurlijk de vraag hoe Heineken op precies hetzelfde moment uitkomt bij ‘Comin’ Home Baby’ van Mel Tormé. Dat kan grofweg drie dingen betekenen: we hebben beide een geniale regisseur of we hebben beide dezelfde regisseur in de arm genomen. Of, en dat is misschien wel geloofwaardiger, één van de twee heeft onder het genot van een biertje zijn of haar mond voorbijgepraat.

Hoe dan ook, we zijn al lang blij dat het een reclame voor de beertender betreft, en niet voor een door kinderen vervaardigde kledinglijn of voor een benzineslurpende hummer. Alhoewel, shit! Heineken, zaten die niet in Burma?

Homo Vigilens – di 10 okt. 2006

bedverhaaltje

Collega Rogier en ik zaten in overdrive. Na het eten werkten we nog een paar uur door. Tot elf uur, was aanvankelijk de bedoeling. Dat werd twaalf uur. En dat, op zijn beurt, werd nog veel later.

Toen we ver na twaalven het onszelf al zo lang beloofde biertje namen, en daarna nog een, misten we de nachtnettrein van twee voor twee naar Rotterdam. Althans, dat realiseerden we toen ik Rogier in de lift van het kamergebouw droogjes meedeelde dat we nooit binnen vijf minuten op centraal zouden zijn. En toen kwam onze briljante ingeving.

En dus liepen we terug naar onze werkplekken, trokken een fles wijn open en tikten we vol energie door tot een uur of half zeven. Althans, Rogier. Ergens rond half zes ben ik halverwege een zin in slaap gevallen. ‘Sommige mensen zijn best …’ luidde de onafgemaakte zin op het beeldscherm.

Om half zeven waren we klaar. Althans, we waren op. Rogier ging naar huis, ik verkoos het bed in de rustkamer van de fractie. Vier uur later verscheen ik weer op mijn werk.

Waar we mee bezig waren? Ssst. Daar mag ik nog niets over zeggen. Het moet nog worden goedgekeurd.

Homo Laboris – za 7 oct. 2006

toen Daniëlle nog jong was

Wakker worden, een videootje monteren, een trein missen en toch nog op tijd zijn voor de web-bijeenkomst. Inderdaad, het was geen vrije zaterdag.

De officiële start van de campagne, die in werkelijkheid trouwens pas over een week echt begint, vond vandaag plaats op de Haagse Hoge School. En hij eindigde, met een aantal partij-intimi, in een kroeg met de naam Station Bodega, naast Hotel Fabiola. Een Haags volkscafé met een Waalse dame achter de bar die luisterde naar de naam Daniëlle. Veel maakte dat niet uit, ook als je haar Xaviera noemde, bracht ze de bestelde hoeveelheden bier.

Op de terugweg naar Breda maakte ik nog een stop in Delft om een biertje te drinken, tot grote frustratie van Jaap die toch eigenlijk echt vroeg naar bed wilde. Maar ik wilde van geen wijken weten. Een Turkse pizza en een Hertog Jannetje vormden gezamenlijk ontbijt, lunch en avondmaaltijd van deze dag.

Homo Defessus – ma 2 oct. 2006

stukje rijden

De verkiezing van de roze kandidaat Mattieu Hemelaar op plek negen van de kandidatenlijst van GroenLinks moest uiteraard gevierd worden. Een coupé vol homo’s toog met de trein vanaf Zwolle naar woonplaats zijn woonplaats Amsterdam. Daar werd ik de volgende ochtend op de driezitsbank wakker.

De jongen naast wie ik ook deze ochtend wakker werd, is door DWARS, de GroenLinkse jongerenorganisatie, inmiddels al benoemd tot mijn ‘congresscharrel’. Kennelijk ging de hele zondag op het congres al het gerucht dat ik niet alleen was aangekomen op mijn hotelkamer. Wat op zich ook niet zo vreemd is als half GroenLinks in de lobby nog een biertje aan het drinken is als je binnenkomt.

Voor de rest was het helaas maar een matige maandag. De halve Tweede Kamerfractie had een vrije dag genomen vanwege het tweedaagse congres. Ikzelf was vast van plan er een volledige werkdag van te maken. Dat begon al verkeerd met het te late wakker worden. En voor de rest wreekte zich de combinatie van weinig slaap en veel champagne van de avond ervoor.

En laat er deze avond ook nog bestuursvergadering van GroenLinks in Utrecht geweest te zijn. Terwijl ik dit in de trein schrijf (ja, ik weet het, op het moment dat ik dit post rijden er geen treinen meer, maar dat komt omdat ik pas thuis weer Internet heb), heb ik nog een lange werknacht voor de boeg. Morgen zijn er deadlines, en die wil ik zoals te doen gebruikelijk weer ‘ns een keer halen. Gelukkig wacht er thuis geen afleiding. Mijn congresscharrel woont niet in Breda.

Homo Congregens – zo 1 oct. 2006

gratis kinderopvang

Vrolijk en vrijzinnig zijn we, wij GroenLinkser. Maar soms ook een beetje defensief. Dat bleek bij de lange discussie over het eenduidig ontslagrecht en de verhoging en verkorting van de WW.

De principiële vraag die voorlag was eigenlijk de volgende: zorgen we dat iedereen die moeilijk aan een baan kan komen, terugvalt in een uitkering van 70% van het laatstverdiende loon en na drie jaar in de bijstand terechtkomt, of zorgen we ervoor dat mensen die hun baan verliezen een jaar lang kunnen zoeken naar iets niets, tegen een hogere WW-uitkering, en na dat jaar via de gemeente een participatiecontract krijgen aangeboden voor minstens het minimum loon, wat GroenLinks en passant trouwens ook nog eens flink verhoogd.

Een participatiecontract kan trouwens van alles zijn, van scholing en een nieuwe baan tot aan vrijwilligerswerk en zorgtaken. Dat alles afhankelijk van de capaciteit van de desbetreffende persoon. Een grote groep was het niet eens met de veranderde voorstellen, maar eerlijk gezegd snap ik niet hoe mensen het huidige sociale stelsel, dat een hoop mensen nog steeds uitsluit, kunnen verdedigen. De voorstellen van GroenLinks zorgen er voor dat mensen weer meedoen; dat niemand meer in de bijstand hoeft te komen. Linkser kan volgens mij niet en ik ben erg blij dat een ruime meerderheid de voorstellen uit het concept-verkiezingsprogramma dan ook overnam.

Het middaggedeelte was gereserveerd voor de samenstelling van de kandidatenlijst. Volgens een zeer democratische, maar tijdrovende nieuwe procedure, had het congres de mogelijkheid om de lijstvolgorde helemaal zelf te bepaln, nadat de kandidatencommissie de geschiktheid van de kandidatn per blok (koplijst, opvolgingsplaatsen etc.) had bepaald. Het systeem met stemkastjes zorgde voor een eerlijke telling, maar ook voor de nodige vertraging omdat het telkens ruim een minuut duurde voordat de computer alle stemmen juist had berekend. Daar komt nog eens bij dat voor bijna elke plaats twee keer gestemd moest worden, omdat een kandidaat wel een absolute meerderheid moet halen.

Gelukkig is er naast het spannendste en het meest langdradige, ook altijd nog een meest aandoenlijk moment. Dat gebeurde bij de, overigens geweldige, speech van Femke Halsema. Terwijl haar vriend druk bezig was met filmen, liep zoontje Bruno steeds een stapje dichter naar Femke toe totdat hij ineens op het podium, naast mamma stond. Tweelingzus Suzy liep er achteraan. Lichtelijk gegeneerd liet Femke een vertederd congres even alleen om aandacht aan haar kroost te kunnen besteden. Volgens mij typeert GroenLinks die gebeurtenis nog wel het meest. De vrolijke vrijzinnigheid waarmee we alles doen.

Homo Convocens – za 30 sep. 2006

lekker knus

Het congres van GroenLinks was voor het eerst sinds tijden weer een tweedaagse happening. In de Nieuwe Buitensociëteit in Zwolle. De NS had daar natuurlijk weer rekening mee gehouden door al het treinverkeer rond Nijmegen nu net dit weekeinde stil te leggen. Handig, als het merendeel van je congresgangers verstokt treinreiziger is.

Een tweedaags congres kent een aantal nadelen. Belangrijkste daarvan is het regelen van een slaapplaats. Sommigen verbleven in het city-hotel, anderen hadden via couchsurfing een slaapplaats voor zichzelf geregeld, verbleven in een B&B, of gingen, het betreft dat de DWARS-leden, gezamenlijk naar Utrecht om daar in het DWARS-pand te overnachten. Nu genoot ik de ongekende luxe dat voor mij, als lid van het Partijbestuur, een hotel op kruipafstand van de congreszaal was geregeld. Handicap was weer dat het hier en eenpersoonskamer betrof, en ik toch eigenlijk wel vast van plan was niet in mijn eentje aan te komen die avond. Maar dat geheel ter zijde.

De congreszaterdag begon om 13.00 uur met de behandeling van de amendementen op het verkiezingsprogramma. Op enkele hoofdstukken na dan, omdat we de politiek meest gevoelige punten hadden bewaard voor de zondag. Daarnaast was op het congres de première van onze verkiezingsfilm te zien. En dat was misschien nog wel de meest enerverende gebeurtenis van een oor de rest vrij informele congresdag.

Het grote voordeel van een tweedaags congres was vooral dat er ruime tijd was om met elkaar te borrelen. En dat deden we dan ook goed en lang. Het eenpersoonsbed in Hotel Wientjes was erg krap die nacht.

Homo Monarcha – di 19 sep. 2006

blikvanger

Ik dacht aanvankelijk dat de trein van een half uur eerder was uitgevallen, zo druk was het. Halverwege de rit drong het pas tot me door: al deze mensen waren in Den Haag om een glimp van de Gouden Koets op te vangen. Prinsjesdagjesmensen.

Zelf had ik de gelegenheid om in de Ridderzaal te mogen zitten om naar de Koningin te luisteren, aan me voorbij laten gaan. Om anderhalf uur te gaan zitten wachten om daarna te kunnen luisteren naar het product van een slechte speechwriter is niet bepaald mijn kopje thee. Daarnaast, zo dacht ik, zullen er vast anderen zijn die liever in de Ridderzaal gaan zitten. Mijn interese gaat nu eenmaal meer uit naar andere queens.

De hectiek in de kamer was enorm. Rondleidingen, tv-ploegen, er heerste een ware buzz. Ook bij ons, aangezien wij bezoek kregen van jongeren uit Den Bosch, die zich daar bezig houden met de problematiek rond stageplaatsen. En ook omdat we als GroenLinks ook een kleine actie hadden gepland. Het uitdelen van blikjes energy-drink aan de mensen langs de kant.

Waarom: omdat we het moe zijn. Drie kabinetten Balkenende is genoeg. Met voldoende blikjes redden we het nog net tot 22 november, maar dan moet het toch onderhand wel afgelopen zijn. Vol enthousiasme deelden we de blikjes uit. En het publiek langs de klant van de weg nam het dankbaar in ontvangst. Althans, totdat de koets voorbij kwam. Dat vonden ze nog net interessanter. Geef ze ‘ns ongelijk. Op die ene glimp hebben ze al uren zitten wachten.

Homo Flexibilis – do 7 sept. 2006

moderne tijden

Het concept-verkiezingsprogramma van GroenLinks is uit. En de ledenvergadering van afdeling Breda boog zich daarover het hoofd. Om met elkaar te bespreken of er wijzigingsvoorstellen ingediend moesten worden. Dat beloofde wat.

De Bredase afdeling van GroenLinks staat niet altijd bekend om haar even progressieve standpunten. En het handjevol mensen dat op een dergelijke afdelingsvergadering afkomt, behoort tot het groepje gestaald kader. Beide zijn geen garantie op het omarmen van vernieuwende ideeën.

Het was dan ook niet verrassend dat vooral de vereenvoudiging van het ontslagrecht voor veel discussie zorgde. En als je het mij zonder uitleg voor zou schotelen, zou ik zelf ook niet staan te juichen.

Waarom wil GroenLinks dan een versoepeling van het ontslagrecht? Omdat de economie van vandaag veel flexibeler is dan vroeger. Bedrijven groeien en krimpen continu. Als een bedrijf vast zit aan zijn personeel, zal het zich wel drie keer bedenken om in tijden van meer werkgelegenheid mensen in vaste dienst te nemen. Stel immers dat het over een paar jaar weer slechter gaat, dan moet zo’n bedrijf ingewikkelde procedures volgen om van zijn personeel af te komen. En dus nemen werknemers zoveel mogelijk flex-werkers en uitzendkrachten in dienst. Die hebben in verhouding nauwelijks rechten en kun je dus zonder pardon dumpen.

GroenLinks pleit voor eenvoudigere kortere ontslagprocedures. Zijn de werknemers dan aan de goden overgeleverd? Alles behalve. Bedrijven wordt namelijk als tegenprestatie ondermeer gevraagd hun werknemers continu bij te blijven scholen, zodat zij waardevol blijven op de arbeidsmarkt. En een vereenvoudiging van het ontslagrecht betekent ook niet dat werknemers ineens geen rechten meer zouden hebben. Het betekent wel dat flex-werkers makkelijker in aanmerking komen voor een vaste baan. Vraag het aan de gemiddelde jongere en ze zullen in meerderheid zeggen dat ze nu niet aan een vast contract kunnen komen. De sterke rechtspositie van mensen met een vast contract, vaak de oudere werknemers, gaat nu dus ten koste van de rechtspositie van jonge werknemers, meestal flexers. Die ongelijkheid moet verdwijnen. Jammer dat de Bredase ledenvergadering daar in meerderheid anders over dacht.