Categorie: politiek

Boompje – zo 24 apr. 2005

Een aantal Dwarsers was na het congres van zaterdag blijven slapen in Wageningen om de volgende dag, in het kader van de earth-week een boom te planten in een braakliggend terrein in hartje Wageningen. Dit alles onder de slogan no forest, nu future en de enigszins ludieke onderkop ‘hier realiseert Dwars een bomenpark’.

Ondertussen dacht ik nog na over de uitkomst van het congres de dag ervoor. Daar werd een handvest over dierenrechten opgesteld. En hoewel Dwars tegen elke vorm van discriminatie op basis van ras, sekse, religie of seksuele geaardheid is (of het nu bij mensen of dieren is), het congres had alle dieren zonder centraal zenuwstelsel toch echt uitgesloten. In het handvest komen dieren zoals mieren, spinnen en bijen er dus nogal karig vanaf. Hoe egalitair Dwars ook is, discriminatie tussen soorten is vanaf nu ook binnen Dwars bon-ton. Ergens is dat ook wel pragmatisch. Want het doden van een leeuw stuit ook bij mij op meer morele bezwaren dan het per ongeluk doorslikken van een paar muggen. Desondanks heb ik nooit begrepen wat er nu zo amusant is aan het in de zon eggen van kwallen. Het is een vreemdsoortige combinatie van dierenmishandeling, nieuwsgierigheid en haat waardoor mensen er een sadistisch genoegen ondervinden wanneer ze een paar smeltende kwallen in de warme zomerzon zien.

’s Avonds vierden Joris en Liesbeth enigszins vertraagd hun verjaardag. Door de vertraging konden we op het dakterras gaan zitten. Iets dat twee weken eerden niet had gekund.

Laatste boodschap – vr 18 mrt. 2005

Op de dag voor het GroenLinks-congres, waarvan één van de punten de verkiezing van een nieuw partijbestuur waarvoor ik als kandidaat ben voorgedragen (zie weblog wo 5 jan. 2005 en ma 14 febr. 2005), besloot ik nog een laatste boodschap op mijn ‘campagne-site’ te zetten. Een video-boodschap deze keer. Een ‘afhankelijkheidsverklaring’ aan GroenLinks.

Omdat er meer kandidaten zijn dan plaatsen in het Algemeen Bestuur van GroenLinks, blijft het tot het laatste moment spannend of mijn voordracht ook door het congres wordt overgenomen. Een aantal kandidaten dat niet is voorgedragen is namelijk hard aan het lobbyen. Dat juich ik overigens ook toe: als je je bestuursleden democratisch wilt laten benoemen op een congres, dan moet er ook wat te kiezen zijn. En waar iets te kiezen valt, hoort campagne gevoerd te worden. Ik doe dat vooral via mijn website www.selcuk.nl.

De videoboodschap was bedoelt om op het laatste moment nog wat extra aandacht voor mijn kandidatuur te krijgen. Maar het was tevens een reactie op de ‘onafhankelijkheidsverklaring’ van Geert Wilders (zie web-log ma 14 mrt. 2005. Wilders verklaart zich in dat 21 kantjes tellende oerconservatieve document onafhankelijk van de Haagse politieke elite. Hij verklaart zich ook onafhankelijk van oude politieke partijen. In mijn ‘afhankelijkheidsverklaring’ die ik precies het tegenovergestelde: ik verklaar mij afhankelijk van GroenLinks. Een goede visie op maatschappelijke ontwikkelingen kun je immers niet in je eentje formuleren: daar heb je een partij voor nodig waarin discussies open gevoerd worden, waarin leden actief worden betrokken bij de meningsvorming. Wilders mag het wat mij betreft in z’n eentje doen: ik werk liever samen met gelijkgezinden binnen ‘mijn’ politieke partij.

Raad – do 10 mrt. 2005

De agenda van de raadsvergadering was kort. Bij het vragenuur kwamen enkele vragen van fractievoorzitter Piet Hein Scheltens aan de orde over de onlusten bij NAC in de voorbije week en zelf stelde ik enkele nadere vragen over de hele gang van zaken rond de sloop van de bebouwing aan de Oranjesingel (zie weblog vr 4 febr. 2005).

Het enige echt interessante punt wat verder nog aan de orde kwam was het vernieuwde horecabeleid (zie weblog wo 23 febr. 2005. Want dat hangt nauw samen met twee andere onderwerpen: langere openingstijden en horecadiscriminatie. Laat over deze punten nu juist niets in het beleidsplan staan. Ik had het in de commissie om die reden al een incompleet stuk genoemd.

Desondanks waren er meerdere fracties die desondanks iets zeiden over de sluitingstijden, waarmee ze al vast een voorschot namen op een discussie die we waarschijnlijk nog voor de zomer gaan afronden. Zo vertelde Henk Snier van de PvdA onomwonden dat wat hem betreft de sluitingstijden op de helling gaan. Een mening die GroenLinks al langer had en die ik nogmaals heb verwoord. En ook de SP was ronduit voor flexibelere horecasluitingstijden. En aangezien CDA-wethouder Adank in de commissie al eerder had gezegd de sluitingstijd van twee uur niet meer van deze tijd te vinden, kan ik me maar moeilijk voorstellen als dit in de raad geen meerderheid zou opleveren. Dus met een beetje geluk kunnen we deze zomer al langer genieten van hopelijk een extreem zonnige zomer.

Multiculti – zo 6 mrt. 2005

In de middag reisde ik af naar Utrecht, waar naast GroenLinks ook het hoofdkantoor van Dwars, de groenlinkse jongerenorganisatie gevestigd is. De werkgroep ‘multiculturele samenleving’ hield haar derde bijeenkomst. De doelstelling is om binnen niet al te lange tijd een campagne op touw te zetten die de multiculturele samenleving ook eens in een positief daglicht stelt. Want er is natuurlijk best kritiek te leveren op de integratie en het feit dat sommige groepen allochtonen zich wel erg weinig lijken te willen aantrekken van de Nederlandse samenleving, maar er zijn ook een heleboel positieve dingen gaande. En dat schijnt de laatste tijd een beetje te worden vergeten.

Aangezien Thom de Graaf met een buscampagne dacht het onderwerp ‘gekozen burgemeester’ wel even aan de man te kunnen brengen (hij bleef maar liefst een half uur op elke plek) en aangezien Geert Wilders met een buscampagne probeert het Nederlandse volk er van te overtuigen dat het tegen de Europese Grondwet moet stemmen, hebben we bedacht dat Dwars wellicht ook met een bus door het land moet trekken om positieve berichten uit multicultureel Nederland te verspreiden.

Er zijn boze tongen die beweren dat de multiculturele samenleving dood en begraven is. Die mensen hebben kennelijk een nogal grote blinde vlek. Want dat Nederland bewoond wordt door mensen van tal van verschillende culturen is een niet te ontkennen feit. Alleen, we weten er op dit moment eventjes niet zo goed raad mee. Alhoewel, na een avondje stappen gaat zelfs bij de meest rechtse jongere een broodje döner of een Vietnamese loempia er prima in. Ja lieve mensen, ook dat is multiculti!

On Tour – wo 23 febr. 2005

Een drukke, geheel politieke dag, te beginnen bij de werkvergadering van de fractie. Veel besproken en gedaan. Klokke twaalven volgde het beoordelingsgesprek met onze stagiair Martijn. Hij kreeg uiteindelijk een ruime voldoende.

Volgde om twee uur de presentatie van het jaarprogramma van ‘De Ontdekking’. De Ontdekking is een cultuureducatief project voor de basisscholen. Dat betekent, in normaal Nederlands, dat aan basisscholen een pakket aan activiteiten wordt aangeboden die met kunst en cultuur te maken hebben. En hoewel ik altijd al vreselijk groot voorstander dan De Ontdekking geweest ben, wist ik nooit hoe het programma er exact uitzag. Dat weet ik nu dus wel en ik was er erg tevreden over.

Daarna naar poppodium MeZZ gegaan. Het bestuur had de cultuurspecialisten van de fracties uitgenodigd voor een gesprek over de financiële situatie bij het poppodium. Kort gezegd komt het erop neer dat het podium structureel te weinig subsidie krijgt om aan haat culturele doelstellingen te voldoen. Wel lullig dat de coalitiepartijen collectief hadden besloten niet op de uitnodiging in te gaan, omdat zij vonden dat dat een probleem was wat de wethouder maar moest oplossen. En ik snap ook wel dat raadsleden niet direct een extra subsidie willen toezeggen (daarvoor weten we op dit moment nog te weinig en mochten de horeca-openingstijden in Breda binnenkort verruimd worden, wat erg waarschijnlijk is, kan MeZZ haar podium ook winstgevender exploiteren), maar dat betekent niet dat je je niet door het MeZZ-bestuur kunt laten informeren over de situatie. Goed, de coalitiepartijen hadden afgezegd, de rest van de oppositie had besloten zich daarbij aan te melden en ik was dus in mijn eentje in MeZZ. En laat ik nu toch al weten hoe de vork in de steel zat, omdat de bestuursvoorzitter me al eerde, tijdens een toevallige ontmoeting aan de bar, had bijgepraat over de financiën

Tot slot de commissievergadering ECG, waar de wethouder tot mijn grote verbazing (dus vast van te voren afgesproken met de collegepartijen) zelf begon met een verhandeling over diezelfde MeZZ, met als conclusie dat de exploitatie met de huidige subsidie simpelweg niet sluitend kan zijn. Met volgens hem vier opties: de tent verpatsen (en dus het einde van de culturele programmering), het aantal culturele activiteiten terugschroeven of de subsidie structureel verhogen. Hij liet ook al weten dat de eerste twee oplossingen wat hem betreft geen optie waren en dat de raad hem zou moeten vastbinden om die erdoor te krijgen (dat is bijna dreigen met opstappen). Ofwel: de MeZZ krijgt straks extra subsidie.

Stond er verder nog op de agenda: het vernieuwde horeca-beleid. Goed stuk, maar over een aantal belangrijke zaken stond er niets in, zoals de al jarenlange discriminatie van mensen met een kleurtje en het beleid van de sluitingstijden. En daarmee was het stuk wat mij betreft incompleet.

Het tweede agendapunt was het bespreken van een notitie met de titel Het Bredase Medialandschap. Dat Bredase Medialandschap bleek in het stuk zelf niets meer te zijn dan de door de gemeente gesubsidiëerde lokale publieke omroep. Centrale vraag leek tijdens de commissie in hoeverre de lokale overheid zich mag bemoeien met de programmering van de lokale omroep. Mijn antwoord is simpel: niet. Hooguit mag als voorwaarde voor de subsidie een minimum eis gesteld worden aan de aantallen uren televisie en radio. Ook het hebben van een redactiestatuut dat de onafhankelijkheid van de redactie garandeert kan zo’n eis zijn, maar daar zal het toch echt bij moeten blijven. Frans Jackson van de PvdA dacht daar heel anders over. Juridisch is het mogelijk invloed uit te oefenen en dat moeten we dus ook maar doen, leek de conclusie van zijn betoog. En wanneer socialisten controle willen gaan uitoefenen op de media, gaat het bij mij altijd een beetje jeuken.

“Maar ik wil weten of U mij verantwoordelijk houdt voor eventuele politieke uitspraken op de publieke omroep”, jammerde wethouder Adank. Nee natuurlijk niet, was mijn reactie, hoe kunt U nu verantwoordelijk zijn voor de uitlatingen van of op een onafhankelijk radio- en televisiestation. Hij had het kennelijk niet begrepen.

Jonge politiek – za 5 febr. 2005

Terwijl mijn stadsgenoten zich stortten in het carnavalsgebeuren, vertrok ik richting Utrecht, waar ik eerst een 78-toeren pick-up afleverde bij een collega van de radio en daarna doorging naar het partijbureau in Utrecht. De amendementen voor het congres van 19 maart werden besproken en ik mocht namens de afdeling Breda onze amendementen op de migratievisie van GroenLinks bespreken met andere afdelingen en werkgroepen.

Na de middag verkaste ik naar de overkant van de Oude Gracht, waar het kantoor van de groenlinkse jongerenorganisatie Dwars zich bevindt, voor de algemene ledenvergadering van deze club. Hoewel ik de afgelopen jaren eigenlijk alleen een slapend lid van deze organisatie was, ben ik de laatste tijd weer wat vaker bij dergelijke bijeenkomsten aanwezig.

Na de vergadering was het tijd voor de borrel. En daar deed zich een interessante situatie voor, die tijdens de discussie over de sexuele diversiteitscampagne die Dwars binnenkort wil lanceren aan het licht kwam. Onder de circa twaalf overgebleven mensen waren drie stelletjes, vijf homos, twee bisexuelen en één lesbo. Een gegeven waar je allerlei interessante sociologische denkbeelden op kunt loslaten.

Leon en ik bleven in Utrecht slapen omdat we de volgende dag bij de eerste bijeenkomst van het multi-culti werkgroepje van Dwars wilden zijn.

Over dwars – zo 12 dec. 2004

Het was een onverwachte vraag van de voorzitter van Dwars (groenlinkse jongerenorganisatie). “Weet jij of Leon nog komt vandaag?” Ik was al jaren niet meer op een Dwars-congres geweest en zou normaal gesproken dus geen flauw idee hebben of en wanneer het voornoemde lid van de kandidatencommissie voor de Jongerenfractie van plan was op het congres te verschijnen. Ware het niet dat hij dezelfde figuur is als de persoon die ik de afgelopen weken in mijn log consequent ‘bezoek uit Haarlem’ of iets dergelijks heb genoemd. Maar hoe kon de voorzitter van Dwars dat nu weer weten?

Goed, ik was dus op het congres van de jongerenorganisatie van GroenLinks. Daar ben ik nu nog net niet te oud voor. Het feit dat ik bij landelijke GroenLinks-bijeenkomsten regelmatig dezelfde jongeren tegenkom met wie ik best aardig lijk op te kunnen schieten, was reden genoeg om mijn aloude banden met Dwars weer eens aan te halen. Het Congres werd gehouden in de Sint Jansbrug in Delft, doorgaans een studentenvereniging, maar nu een weekeind congresruimte.

Ergens had het iets weg van een tweede jeugd (bleh!). In ’95 en ’96 was ik een poos redelijk actief bij Dwars. Niet dat ik als niet-vegetariër die erg gesteld was op meegebrachte boterhammen met salami nu erg goed paste binnen de anarchistisch-groene jeugdbeweging zoals Dwars dat in die tijd nog was, maar toch. Ik kan nog steeds ellenlange verhalen vertellen over de bezetting van het Shell-laboratorium in Amsterdam ten tijde van de Brent Spar-affaire, maar dat doe ik wel een keer als ik niets anders te melden heb.

Dwars is iets minder radicaal geworden in de loop der jaren. Dat bleek wel uit het onderwerp ‘Europese Grondwet’, dat zondagochtend prominent op het programma stond. De Europese Grodwet is eigenlijk helemaal geen grondwet, maar een verzameling verdragen. Voor een deel zijn het verdragen die al lang gesloten zijn, voor een deel betreft het nieuwe paragrafen. Belangrijk in dat nieuwe gedeelte zijn onder andere dat Europa democratischer wordt. Nog lang niet democratisch genoeg, maar toch.

De discussie ging uiteindelijk om de vraag of we nu voor de ‘grondwet’ waren, of tegen. Met als argument voor, dat het een verbetering van de huidige situatie is, en als argument tegen, dat er een aantal dingen instaan waar we het pertinent mee oneens zijn en dat we daarnaast eigenlijk helemaal niet eens zijn met de verdragen die al lang besloten zijn, maar toch onderdeel uitmaken van die grondwet. Je snapt het al: het waren weer eens de realo’s tegen de fundi’s. Vroeger waren het bij Dwars de fundi’s die op zo’n moment de doorslag gaven. Zo niet op dit congres: de pragmatici wonnen het met de gedachte ‘een kleine stap vooruit, nu meteen weer werken aan de volgende stappen vooruit’. En die uitkomst ging sommigen niet in de koude kleren zitten. Daar heb ik ontzag voor: mensen die zo door ideologie worden gedreven dat een tegenvallende uitslag ook emotioneel hard aankomt. Dat zijn de èchte, die zijn onmisbaar binnen een politieke organisatie.

De realo’s zijn overigens net zozeer onmisbaar. Het was dan ook een mooie mix die uiteindelijk overbleef om ergens in Delft nog wat te gaan eten. En dit keer waren het de pragmatici die zich aanpasten. Er werden alleen vegetarische en veganistische tapas besteld.

Bewildered – wo 24 nov. 2004

Abdul-Jabbar van de Ven heeft in een uitzending van Andries Knevel (eo) gezegd dat hij het niet erg zou vinden als kamerlid Geert Wilders zou komen te overlijden. Maar liever niet door een terroristische aanslag. ‘Liever Kanker’, was zijn opvatting.

Ik geloof niet dat dit een doodsbedreiging is. Maar hopen dat iemand snel een natuurlijke dood sterft is natuurlijk niet vreselijk aardig. Ik ben het ook niet eens met Van de Ven. Want hoewel ik het over zo’n beetje alle dingen oneens ben met Wilders, vind ik niet dat hij het probleem is. Hij is de openbaring van een probleem, van een veel breder gevoel van onvrede en afkeer dat in de Nederlandse samenleving leeft tegen alles dat ruikt naar islam. De dood van Geert Wilders zou dat probleem op geen enkele manier doen verdwijnen. En zelfs al zou het wel helpen: iemand doodwensen om zijn mening getuigd van een grote intolerantie naar de vrijheid van meningsuiting. Ik respecteer het feit dat Van de Ven deze haatdragende opvatting hardop mag uitspreken, maar heb geen enkel respect voor zijn inhoudelijke mening. Ik wens Van de Ven echter geen kanker toe. Hooguit een vervelend griepje.

Veel frappanter vond ik dat Minister Donner meteen reageerde met de opmerking dat de media er verstandig had gedaan ‘deze extreme mening die niet representatief is voor de hele groep moslims een podium te bieden’. Daar heeft de samenleving op dit moment naar zijn mening namelijk geen behoefte aan. Nu is Van der Ven iemand die op een onbewaakt ogenblik iets heel doms gezegd heeft en dit later, nadat de storm was losgebarsten, in een verklaring heeft proberen toe te lichten. In zijn woorden: “Wat ik wel bedoelde is dat ik zeker niet zou treuren om zijn dood; of hij nu een hartaanval zou krijgen in zijn bed, of op een andere manier. Ik wens het hem zelfs niet toe met mijn tong of mijn pen; maar ik zou er niet om treuren, net zoals een groot deel van de Nederlandse bevolking er bijvoorbeeld niet om zou treuren (of zelfs diep van binnen blijdschap zou voelen) als Osama bin Laden morgen dood gevonden zou worden en zij hier achteraf kennis van nemen.” Ik ben geneigd hem wel te geloven. Enerzijds heeft hij een hartgrondige hekel aan Geert Wilders en vooral aan diens opvattingen, anderzijds snapt hij ook wel dat dit een moord of zelfs een doodswens niet rechtvaardigt. Donner daarentegen, zou een verstandig doorgewinterd politicus moeten zijn, die desondanks, en niet voor de eerste keer, laat doorschemeren dat wat hem betreft de media niet zomaar alles mogen uitzenden. Daarmee impliceert hij wat mij betreft dat dergelijke uitzendingen niet door de beugel kunnen, en dus eigenlijk nooit op tv te zien hadden mogen zijn. Het zoveelste CDA-pleidooi voor het aan banden leggen van de persvrijheid.

Ik vertrouw ze niet, die Christen-Democraten. Op een aantal punten kan ik het best met ze vinden, maar ik heb steeds het gevoel bedonderd te worden. Steeds bekruipt me het gevoel dat ze, als ze ook maar even de kans krijgen, zaken als euthanasie, abortuswetgeving, homohuwelijk en openbaar, niet-godsdienstig onderwijs zo snel mogelijk zullen terugdraaien. Het zijn en blijven conservatieven met een fundamenteel disrespect naar de individuele vrijheid. Alleen laten ze het achterste van hun tong niet zien. Wolven in schaapskleren wellicht. Dat gevoel bekruipt mij dus elke keer.

Dan liever een echte Christen, iemand van de Christen-Unie of de SGP. Want hoewel ik met de SGP over zo’n beetje alles van mening verschil en ik vind dat ze nogal een discutabele invulling geven aan begrippen als barmhartigheid, naastenliefde en rentmeesterschap, is hun mening in ieder geval glashelder. En de Christen-Unie dan. Ik geloof niet dat die partij homoseksualiteit ooit met diefstal heeft vergeleken. Een sterk kerkelijke partij met duidelijke opvattingen en respect naar andersdenkenden. Daar zou het CDA nog veen van kunnen leren.

Antihomomanifest – wo 10 nov. 2004

Op www.elqalem.nl staat een anti-homomanifest te lezen. Er is de afgelopen dagen al heel wat over te doen geweest in de media. Aanvankelijk zou het gisteren, de dag van de crematie van Theo van Gogh, onthuld worden, maar ‘uit respect’ hebben de redacteuren van de site het een dag uitgesteld.

Je kunt je de reacties in de pers wel voorstellen. Woedend was iedereen. Het feit dat inwoners van Nederland niet kunnen accepteren dat homosexualiteit in Nederland gewoon wordt toegestaan, was een teken dat de integratie mislukt was, bla bla bla.

Pamflettenschrijver Jabri heeft een kunststukje afgeleverd. Het enige dat in het pamflet staat is dat Jabri ziek wordt van al die extravagante homo’s die in het straatbeeld met hun homosexualiteit lopen te koketteren. Wees homosexueel, maar doe dat thuis, is kortweg zijn stelling. Geen Gay-parade’s meer, geen zoenende jongens op straat en geen versierpogingen aan zijn adres. Uiteraard vat heel Nederland dit op als een teken dat de integratie volstrekt is mislukt, dat Jabri een extremist is en, eigenlijk, dat al die geitenneukers (om de terminologie van Van Gogh maar te gebruiken) zo snel mogelijk het land uitgezet moeten worden. Daarbij vergeten ze even dat zo’n beetje half Nederland er exact dezelfde mening op nahoudt. Maar dan niet met de Islam als achtergrond, maar de Bijbel (kent U het abjecte Bijbelboek Leviticus nog?) of gewoon omdat ze zoenende mannen gewoon enorm smerig vinden. Eigenlijk is Jabri dus enorm geïntegreerd. Hij is net zo fout als de rest van Nederland, maar dan minder hypocriet. Hij erkent het ten minste. En daarnaast heeft hij zelfs homosexuele vrienden.

Wat ik daarnaast erg sterk vindt, is de manier waarop Jabri de publiciteit heeft gezocht. Eerst op de dag van de moord de site op zwart zetten vanwege vermeende bedreigingen aan het adres van de makers van de site (uhuh), daarna aankondigen dat je de presentatie van een anti-homomanifest uitstelt omdat je dat niet tegelijk wilt laten vallen met de crematie van Van Gogh (tuurlijk) en daarmee zoveel aandacht weten te trekken dat de dag erna iedereen op je site kijkt wat voor pamflet het wel niet is. Iets wat niemand gedaan zou hebben op het moment dat de site vanwege die vermeende dreigementen een week eerder niet op zwart was gegaan.

Theo zou er trots op zijn (althans, dat kan ik me goed voorstellen. Zeker weten doe ik het niet want ik heb Theo nooit persoonlijk ontmoet, net zoals al die andere mensen die straks allemaal een lijntje met Theo hebben): de perfecte manier om je eigen vrije mening zo wijd mogelijk te verspreiden. Vestig de aandacht op je, maak een statement, beledig en passant een paar minderheden en maak je punt. Jabri is het voorlopige toppunt van Marokkaanse integratie. Geen geweld, maar meningen. El Qalem betekent volgens mij ‘de pen’ en da’s dus niet voor niets. Ik ben er enorm voor dat hij in Nederland de mogelijkheid heeft om meningen te verkondigen waar ik het schurft aan heb.

Want, voor de duidelijkheid, zijn mening kunnen ze wat mij betreft het beste verwerken in een lekkere kouskous. Want als ik een leuke jongen wil zoenen, al dan niet op straat, dan ga ik net zo vrijelijk mijn gang als Jabri met zijn mening. Hooguit zal ik Jabri netjes mijn opinie op zijn mening geven door bedeesd mijn lange middelvinger aan hem te laten zien, maar daar houd het ongeveer bij op. En dat Jabri niet gediend is van relnichten in strings, die zomers het straatbeeld kleuren, kan ik me prima voorstellen. Mijn idee zou het ook niet zijn. Maar zolang moslima’s zich in Nederland zomer of winter in een dikke jas met daaronder een trui, drie onderjurken, wollen sokken en een burka (dit is slechts een voorbeeld, ik wil echt niet alle moslima’s over één kam te scheren) mogen hijsen, dan moet Jabri toch echt maar accepteren dat die nichten ook gewoon buiten in de zon hun nichterigheid mogen uitdragen.

Met groet,
Selçuk

Simon – za 2 okt. 2004

De dag van de grote demonstratie was aangebroken. Sinds drie jaar ben ik trouw elke landelijke demonstratie tegen het asociale beleid van deze regering bezocht. Maar tot mijn eigen droefenis kon ik vandaag niet.

Ik was gevraagd om als lokale politicus aanwezig te zijn bij een trainingsdag voor jongeren. Nota bene georganiseerd door GroenLinks. En dat had ik al weken geleden toegezegd. Hoe is het mogelijk dat onze moederpartij uitgerekend op die datum een trainingsdag organiseert, zou je denken, en dat dacht ik ook. Maar toen de trainingsdag werd voorbereid stond 2 oktober nog helemaal niet in de agenda als een grote en belangrijke demonstratie. En toen het belang en de massaliteit van die dag duidelijk werd, was het al te laat om alle gemaakte afspraken nog terug te draaien. En ik had beloofd te komen en dat maakt schuld.

Wonder boven wonder was het overgrote deel van de mensen dat zich voor de training had opgegeven ook daadwerkelijk op komen dagen. Slechts een handjevol had zonder afmelding toch besloten (althans, dat vermoedden wij) naar Amsterdam af te reizen. De trainingsdag, onder andere over debating-technieken, was voor iedereen erg leuk, concludeerde ik. En ik was ook erg tevreden over mijn rol: het uitleggen van de lokale realiteit en het geven van feedback.

Het leuke van dergelijke bijeenkomsten is het feit dat je altijd weer leuke mensen tegenkomt. Sommigen kende ik al van eerdere bijeenkomsten, anderen alleen van gezicht, velen helemaal niet. Eén van die mensen was Simon. Die overigens de dag erna naar Amerika zou afreizen om daar mee te helpen bij de verkiezingscampagne.

Van Kerry, zul je denken. Nee, hij ging helpen bij de Amerikaanse groenen. Toen hij dat vertelde, maakte blijdschap voor zoveel actiebereidheid op onze gezichten plaats voor droefenis. Hoe kan iemand nu, terwijl Bush en Kerry in de peilingen zo dicht bij elkaar liggen, campagne voeren voor een kleine linkse partij die misschien wel net genoeg stemmen van Kerry afpakt om Bush aan de macht te helpen. Tsja, hij ging voor zijn idealen, niet voor de minst slechte kandidaat.

Gelukkig gaat hij campagne voeren in de staat New York. En daar staat Kerry zo ver voorop (New Yorkers moeten niets hebben van Texaanse conservatieven met een godscomplex) dat een paar stemmen voor de Amerikaanse Groenen niets uitmaakt. Vooruit dan, dacht ik. Stiekem ben ik namelijk ook wel jaloers op zoveel actiebereidheid.