Homo Consumens – do 10 jan. 2008

TelSell Ab King Pro

Er zullen weinig mensen zijn die droevig zijn om het faillissement van TelSell. Hooguit die paar mensen die al een aanbetaling hebben gedaan voor de abcruncher en deze nu nooit meer zullen ontvangen. Dat worden dus toch sit-ups.

Het deed me even denken aan mijn kabelleverancier, die ik voor het gemak maar even Casema noem. Dit onwerkelijke bedrijf heeft het enkele maanden in zijn hoofd gehaald om de zender BBC World van de kabel te halen. Behoorlijk vervelend, zeker nu in Kenya de situatie zo gespannen is. Ik zal het echter met de World Service op de radio moeten doen.

Casema beweert destijds deze zender om twee redenen te hebben verwijderd: allereerst om plaats te maken voor de nieuwe televisiezender ‘Het Gesprek’ en ten tweede omdat de BBC haar wereldkanaal alleen nog digitaal verspreid zou willen hebben. Dat ‘Het Gesprek’ toentertijd het kanaal 22 uur per dag deelde met een winkelzender, berustte uiteraard op puur toeval.

Dat het allebei onzin is, is inmiddels duidelijk: ‘Het Gesprek’ deelt inmiddels haar kanaar niet meer met LiveShop, maar met EuroNews. Desondanks gaat Casema vrolijk door met het uitzenden van de infomercials. En dat de BBC niet meer analoog wil uitzenden, kun je buiten Nederland moeilijk volhouden. Alsof ze in Afrika massaal digitenne hebben.

Er komt een moment dat ik Casema de deur uit flikker. Dan moet er eerst wel een andere aanbieder komen die BBC World wel doorgeeft.

Homo Incolens – wo 9 jan. 2008

Catharinastraat Breda

Het college van B&W in Breda is een oorlog tegen de krakers begonnen, zo lijkt het wel. Vroeger bleef optreden beperkt tot zeldzame situaties waarbij sprake was van overlast. Tegenwoordig doet de gemeente er alles aan om krakers weg te krijgen.

Het laatste novum van de gemeente is het toetsen aan bestemmingsplan en woningwet. Simpel uitgelegd: als er een pand na een jaar of meer leegstand wordt gekraakt, kijkt de gemeente allereerst of bewoning volgens het bestemmingsplan wel is toegestaan. Nogal krom, want bij anti-kraakwachten in bedrijfspanden maakt de gemeente zich helemaal geen zorgen om bestemmingsplannen.

Als het bestemmingsplan geen aanknopingspunten biedt voor uitruiming, dan wordt de woningwet en het bijbehorende bouwbesluit erbij gehaald. Deze regelgeving is ooit in het leven geroepen om bewoners te beschermen tegen louche huiseigenaren of bouwers die slechte of onbewoonbare panden proberen te slijten. De gemeente gebruikt hem nu echter tegen de bewoners: de redenering is als volgt: het leegstaande winkelpand dat U heeft gekraakt heeft geen doucheruimte en geen opstelplaats voor een aanrecht en kookstel en is dus volgens het bouwbesluit ongeschikt als woning. Doordat U er wel in woont, overtreedt U het bouwbesluit. U moet dus het pand verlaten.

Het college paste deze truck toe bij het onlangs gekraakte pand Hendriks aan de Catharinastraat. De eigenaar had zonder succes bij de rechter geprobeerd de krakers uit zijn pand te krijgen. Hij zou net een huurovereenkomst getekend hebben toen de kraak werd gezet. De rechter geloofde het verhaal niet. Het was ook niet aannemelijk dat de bewuste klokkenrestaurateur ineens een vier keer zo grote winkel wilde hebben. De krakers mochten blijven zitten.

En toen haalde het college dus met het bouwbesluit uit de hoge hoed. Of de krakers maar binnen dertig dagen het pand wilden verlaten. En ja, natuurlijk mochten ze binnen die dertig dagen ook een douche en een keuken aanleggen, maar aangezien een verbouwvergunning alleen door de eigenaar van het pand aangevraagd kan worden – en die uiteraard niet van zins was om de krakers tegemoet te komen – had dat geen enkele zin. Jammer alleen voor het college dat er ook portable douchecabines bestaan. Die worden ook door anti-kraakbedrijven gebruikt.

Het is opzienbarend dat een gemeente een wetgeving die bedoeld is ter bescherming van woonconsumenten probeert in te zetten tegen de bewoners. Nog opzienbarender is het dat de gemeente daarbij duidelijk partij kiest voor de pandeigenaar en dus tegen de krakers. Het is uiteindelijk namelijk de eigenaar die het pand in hartje binnenstad jarenlang leeg heeft laten staan, waardoor het mogelijk werd om het te kraken. Het feit dat kraken na een jaar leegstand toegelaten wordt, is een stok achter de deur voor pandeigenaren om leegstand en verloedering te voorkomen. Een kraakverbod zal leiden tot meer leegstand en verloedering en daar is niemand bij gebaat. De gemeente zou de krakers dus dankbaar moeten zijn.

Het was voor mij in ieder geval aanleiding om er vragen over te stellen.

Lees verder “Homo Incolens – wo 9 jan. 2008”

Homo Respondens – di 8 jan. 2008

rozekoek.nl

Het OLV-lyceum jubileert. En dus wordt er een reünie georganiseerd. En komt er ook een speciale jubileum-schoolkrant. Waarvoor ze mijn broer en mij samen wilden interviewen.

Het interview ging voornamelijk over media. Mijn broer en ik hebben namelijk allebei op professionele basis met media te maken. Mijn broer als verslaggever voor achtereenvolgens De Stem, NRC, Algemeen Dagblad en nu als hoofdredacteur van gemeentelijke publicaties. Ikzelf heb voor mijn werk als campagnemedewerker bij de Tweede Kamerfractie bij de NPS en Omroep Brabant gewerkt.

Het interview eindigde met een onverwachte en moeilijke vraag. De interviewers gaven ook eerlijk toe dat ze de vraag geleend hadden van het tv-programma van Wilfried de Jong. „Als je een koekje was, wat voor koekje zou je dan zijn?” Ik kon met de beste wil van de wereld geen fatsoenlijk antwoord op die vraag verzinnen. Tot grote verbazing van mijn broer overigens, die van mij al lang een gevat antwoord had verwacht.

„Wat voor koekje denk jij dan dat ik zou zijn?”, vroeg ik hem ongeduldig. De ogen van mijn broer glinsterden. „Een roze koek natuurlijk”, zei hij met een brede grijns.

Homo Iners – ma 7 jan. 2008

lui

Ik heb maar één versnelling. Wanneer ik het niet druk heb, doe ik bijna niets.

De afgelopen weken heb ik me dus maar aan weinig dingen kunnen zetten. Het was reces, ik ben in between jobs, ik schoot direct in mijn luie modus. Met desastreuze consequenties voor mijn bioritme.

De gevolgen waren ook desastreus voor het huishouden, want in mijn luie modus doe ik ook niet aan stofzuigen. Zelfs het scheren schiet er regelmatig bij in. Als je baanloos bent, moet je je daar ook naar gedragen.

Gelukkig is het reces weer afgelopen. De eerste vergadering van de fractie in Breda in het nieuwe jaar stond keurig in mijn agenda. Douchen en scheren, het huis gestofzuigd, het toilet schoongemaakt. Nog iets drukker en ik ga ook mijn weblog bijwerken. Een mens moet durven dromen.

Homo Reverens – vr 4 jan. 2008

Grote Kerk Breda

De gemeentelijke nieuwjaarsreceptie was dit jaar weer in de Grote Kerk. Een prachtige locatie, het mooiste monument van de stad. Maar desondanks niet echt een plek om een borrel te houden, is altijd mijn opvatting geweest.

Slechts zelden wordt er in de grote kerk nog een kerkdienst gehouden. De kerk is opengesteld voor bezoekers,
wordt gebruikt voor exposities en tentoonstellingen en, met grote regelmaat, voor lezingen, bijeenkomsten en conferenties. En dus ook voor feestjes en borrels waar de alcohol rijkelijk vloeit.

Op dergelijke evenementen meanderen dronken mantelpakjes en grijze pakken lallend door de kerk met een glas bier, wijn of nog sterkers in hun rechterhand. Geen aandacht voor de pracht en praal, geen aandacht voor de bezinning die eigenlijk hoort bij zo’n kerk en al helemaal geen notie van de vele graven waar ze op dat moment overheen lopen. Want de vloer van de kerk ligt vol met grafstenen van mensen die ooit onder de vloer van de kerk werden begraven.

Goed, de kerk is geen kerk meer. En de lijken onder de graven zijn al lang geleden geruimd. En ik snap ook wel dat de stichting die nu de kerk beheert, met de commerciële verhuur goed geld verdient om daarmee dit monument voor de stad te behouden. En toch stuit het tegen de borst dat in een voormalig godshuis nu ordinaire drankfestijnen worden gehouden.

De nieuwjaarsreceptie voor alle inwoners van de stad is nog een beschaafd feestje in vergelijking met andere feestjes die er zo nu en dan georganiseerd worden, als ik de bodes van de kerk mag geloven. En ook al ben ik atheïst en zou het me misschien eigenlijk geen bal moeten kunnen schelen, toch bekruipt me bij het aanhoren van de verhalen over wat er zich allemaal in die kerk afspeelt één overheersende gedachte. Iets meer respect graag.

Homo Consciscens – do 3 jan. 2008

Hillary Clinton

Het duurt nog een jaar voordat in de Verenigde Staten een nieuwe president wordt geïnstalleerd. Desondanks is het verkiezingscircus al in volle gang. Met een voorlopig hoogtepunt: de eerste voorverkiezingen in Iowa.

Afhankelijk van de expert die je spreekt, zijn de eerste voorverkiezingen in Iowa wel, of juist helemaal niet van doorslaggevend belang voor het succes van de kandidaat. Ik houd mezelf voor dat het wel erg belangrijk is, om vervolgens urenlang op CNN de binnendruppelende uitslagen te volgen.

Tevreden kon ik vaststellen dat Obama overtuigend gewonnen ha. En nog tevredener kon ik constateren dat Hillary Clinton niet als tweede, maar zelfs als derde uit de bus was gekomen. Een grote nederlaag.

Als ik de stemwijzer zou moeten volgen, was ik een aanhanger van de linkse, maar helaas enigszins protectionistische John Edwards. Clinton komt als tweede en Obama pas als derde uit de bus. Ik dicht Edawrds echter weinig kans toe, dus is de keuze tussen Obama en Clinton.

De keuze voor Obama is deels ingegeven door een keuze tegen Clinton. De eerder verschenen biografie van Bernstein over deze politica heeft voor mij eens te meer duidelijk gemaakt dat zij als politica niet integer is. Hillary Clinton is een machtspolitica zonder scrupules. En daar houdt ik niet van.

De keuze tussen Clinton en Obama is niet, zoals regelmatig gezegd wordt, de keuze tussen een neger of een vrouw. Het is hooguit het bewijs dat de Verenigde Staten op het punt van acceptatie een stuk verder zijn dan Nederland. En als er al mensen zijn die aanhanger zijn van Hillary Clinton, dan toch even het volgende. Een vrouw als machtigste man van de wereld, dat zou vooruitgang zijn. Maar niet als die vrouw vervolgens op met zo’n afkeurenswaardige wijze politiek bedrijft als al haar mannelijke voorgangers. Dat was volgens mij nooit de bedoeling van de vrouwenemancipatie. En vooruitgang is het sowieso niet.

Ik ga er nog altijd vanuit dat een toename van vrouwen in hoge functies leidt tot een andere, meer menselijke kijk op zaken. Maar wellicht is dat wel heel naïef geweest. Of, zoals Freek de Jonge het ooit zei: ‘als vrouwen steeds meer op mannen moeten lijken om een hoge positie te bereiken, dan wordt het alleen maar twee keer zo erg’. Zo bekeken is Hillary Clinton eigenlijk het tegenovergestelde van een geslaagd emancipatieproces.

Homo Petens – wo 2 jan. 2008

personeelsadvertentie

Eigenlijk is 2 januari een nog veel deprimerendere dag dan 1 januari. De eerste dag begint op zijn minst nog met een feestje. De tweede januaridag een loze, lege dag.

Nadat ik op 1 januari ergens om zeven uur ‘s ochtends bij een pre-afterparty (de bijeenkomst voor de daadwerkelijke afterparty) in een anti-kraakpand besloot dat het feestje voor mij eigenlijk niet meer hoefde, ben ik na het voor de lol geserveerde glaasje ranja maar gewoon naar huis gegaan. En de volgdende middag werd ik gelukkig ook nog op tijd wakker om de film Finding Neverland mee te kunnen pakken.

De tweede dag van het jaar had echter helemaal niets te bieden. Uit pure verveling keek ik maar naar de film Bruce Almighty, om er vervolgens achter te komen dat dat alles behalve de moeite waard is. En dan, zo ergens in de laatste uren van de avond, komt dan het gruwelijke besef dat het leven niet veel meer te bieden heeft dan goedkoop amusement.

Althans, tenzij je zelf op zoek gaat naar zingeving. En het mooie van nieuwjaar is dat het aantal vrije dagen dat er nog rest, nooit veel meer kan zijn. Althans, voor die mensen die in het nieuwe jaar nog een baan hebben om naar toe te gaan. Opnieuw constateerde ik pijnlijk dat het leven uit zichzelf nu eenmaal niet zo veel te bieden heeft.

De harde realiteit openbaart zich in haar onverhulde afschuwelijkheid: ik moet op zoek naar nieuw werk.

Homo MMVIII – di 1 jan. 2008

vuurwerk

Het aardige van achterlopen met je blog is, dat het de lezers nauwelijks kan zijn ontgaan dat het inmiddels 2008 is geworden. Dus wanneer ik het heb ver de jaarwisseling, weten jullie allemaal wat ik daarmee bedoel.

Vervolgens hoef ik het niet te hebben over goede voornemens, omdat die, met uitzondering van het voornemen stug door te blijven roken, allemaal zijn mislukt. Mijn kroegbezoek is niet gehalveerd (wel afgenomen overigens) en mijn oefeningen aan het begin van de dag sla ik al weer regelmatig over. Tot zover alle dingen die je zelf ook wel had kunnen bedenken.

Het enige dat ik dan nog moest beslissen van mezelf of ik ook in 2008 weer vegetariër zou blijven. Ja, zo heb ik mezelf voorgenomen. Het vorig jaar begonnen experiment bevalt heel goed en het blijkt ook allemaal best goed te doen. Te laten eigenlijk. Vlees eten, bedoel ik dan.

Zonder het zelf te hebben gewild, heeft ook dat voornemen een flinke deuk opgelopen. Daarover later, als het zover is, meer.

Mag ik jullie met terugwerkende kracht een heel gezond, gelukkig en seksueel aantrekkelijk 2008 toewensen?

Homo Gentilis – ma 31 dec. 2007

Jowi en ik in discussie in een kroegje in Okana, 2006

Tijdens de wandeling gisteren, had ik af en toe sms-contact met Jowi. Hij bevond zich op dat moment in de buurt van Kisumu aan het Victoria-meer. Hij wilde eigenlijk naar Eldoret, maar kon dat niet vanwege de ongeregeldheden in Kenya. Die dag had zittend president Kibaki zijn overwinning bekend laten maken.

Het lijkt onvoorstelbaar dat het land, dat ik twee jaar geleden had ontmoet als één van de betere succesverhalen van Afrika, nu dreigde af te glijden naar een situatie waarin stammen tegenover elkaar komen te staan. Het lijkt onvoorstelbaar, maar is het helaas niet helemaal.

Toen twee jaar geleden in Kenya het grondwetreferendum werd gehouden, waarschuwden ze ons al voor mogelijke ongeregeldheden. Blijf ‘s avonds maar binnen, en dat deden we dan ook maar. De nieuwe grondwet was namelijk ook niet helemaal vrij van etnische belangen. Deze grondwet voorzag onder andere in verregaande machtsconcentratie bij de president, vrijwel altijd een lid van de Kikuyu-stam. De oppositie tegen de grondwet pleitte voor een ‘Europese variant’ waarin de macht meer verdeeld is tussen president en premier.

Hoewel het referendum met 58% was verworpen, bleven de politieke spanningen bestaan en liepen ze geleidelijk verder op. Langs etnische lijnen werden coalities gesmeed en verstevigd voor enerzijds Kibaki en anderzijds Luo-politicus Raila Odinga.

Toen ik Jowi in Kenya vroeg naar de politieke organisatie van zijn land, vertelde hij vol trots over de multi-etnische coalitie die Raila vanuit Kisumu aan het opbouwen was. Ik fronste mijn wenkbrauwen. Zou het niet beter zijn als politiek niet meer langs etnische, maar langs ideologische lijnen zou worden georganiseerd? Jowi wuifde mijn westerse opmerking glimlachend weg: etnisch is ideologisch, antwoordde hij. Als je niet zorgt dat je een machtsfactor bent, wordt je een achtergesteld gebied. Daarnaast, Kenya is gewend aan de vele stammen die samen in een democratisch georganiseerd land wonen, sprak hij gemoedelijk.

Jowi had natuurlijk ook gelijk. De etnische factor, de trots op de eigen stam en de bloed- en bodemband van de Kenianen is volstrekt niet te vergelijken met de manier hoe ik daar tegenaan kijk. In Europa, en veel meer zelfs nog in de VS, is afkomst niet meer dan een leuk verhaal, een interessante eigenaardigheid. Het definieert je niet als mens. In Kenya is dat heel anders: daar leer je allereerst de taal van je eigen stam, en pas vervolgens, als je ooit zover komt, de officiële talen Swahili en Engels. En dat laatste vaak nog behoorlijk matig.

Voilà, dacht ik, daar ga je. Eén frauduleuze verkiezing. Eén politicus die aan de macht blijft vasthouden. Eén stam die, na jaren heer en meester geweest te zijn, niet tegen zijn verlies kan. Daar ga je met je ento-centrische politiek. Het is geen vuurwerk wat er deze avond in de straten van Kenya klinkt.

Homo Contendens – zo 30 dec. 2007

slootje oversteken

De oudejaarswandeling van Het Kaffee in Rijsbergen beloofde een spannende te worden. 32 kilometer door onverhard landschap, door sloten, modder en prikkeldraad. Of ik het aandurfde? Maar natuurlijk.

‘Op zoek naar de tweede bron’, was het thema, een wandeltocht die ons over de grens met België zou leiden naar de plaats waarin de Aa ontspringt. De Aa (of Weerijs)  is, samen met de Mark, de rivier die Breda groot heeft gemaakt.

De wandeling begon om iets over negen. In de zeven-en een-half uur die volgden, ontmoetten we regen, drassige weiden, struisvogels, dichtbegroeide bossen, grenspalen, Schrobbelèr, het HSL-traject en andere obstakels. Een deel van de wandeling ging door militair oefenterrein waarvan niet geheel duidelijk was of we het mochten betreden. Maar vooruit, we zouden de bron van de Aa bereiken en geen overheid die ons een strobreed in de weg kon leggen.

Om half vijf, net voordat de schemer inzette, kwamen we aan op de plaats van bestemming, een parkeerplaats in Brecht, het Belgische plaatsje waar de Kleine Aa ontspringt. We waren net wat eerder dan de bus, die ons terug naar Rijsbergen zou brengen.

De chauffeur bleek een gewaarschuwd man. Gewapend met bezems en borstels kwam hij op ons af. Niemand de bus in voordat zijn schoenen proper zijn, zo liet hij ons weten. Een half uur later zaten we in Het Kaffee aan de soep en de pils.