Tag: kroeg

Homo Sodalis – za 13 dec. 2008

Gay Palace

„Tring”, zei de telefoon. „Wat ben je aan het doen?”, vroeg de jongen die me alleen maar ziet als inhoudsloos lustobject. „Ik ben de broncode van mijn weblog aan het nalopen op fouten”, antwoordde ik. „Leuk, zo op zaterdagavond”, zei de jongen aan de andere kant. „Heb je zin om mee naar de Gay Palace te gaan.”

Nu moet ik zeggen dat ik niet zo’n ontzettende clubber ben. Maar aangezien alles beter is dan op zaterdagavond de broncode van je weblog te controleren op fouten, en overigens ook omdat ik er toch al bijna mee klaar was, zegde ik toe.

En zo ontdekte ik dat ik maar slecht kan dansen op een nuchtere maag en dat bacardi-cola helemaal niet zo ranzig is als ik altijd dacht. Verder dat het in een disco zo donker is dat sommige mensen echt geen flauw idee hebben waar ze hun tong in steken, ik godzijdank prima zicht heb in het donker en, jawel, dat er ook leuke homo’s zijn die eerst met je willen praten. Al is het maar kort.

Wat ik daarmee wil zeggen: de laatste nachttrein naar Breda rijdt nog altijd te vroeg, een taxi kost een eurootje of tachtig en de leuke homo die eerst wilde praten woont in Ridderkerk. Voor wat het waard is dan natuurlijk, hè.

Homo Adhaerens – do 25 sept. 2008

borrelnootjes

De domibo was ietsje uit de hand gelopen. Uiteindelijk hebben de overblijvers, waar ik uiteraard ook weer eens bij hoorde, zo’n beetje de hele wijnvoorraad leeggemaakt. Behalve dan de dure wijntjes. Daar bleven we vanaf.

Zo rond een uur of tien, toch al snel vijf uur na aanvang van de borrel, besloten we hetgeen te doen wat nog het meest leek op verstandig zijn, namelijk huiswaarts keren. In de trein legde ik mijn hoofd tegen mijn jas om even lekker een uurtje te dommelen.

Met als grote voordeel dat ik daar zo van opknapte dat ik in Breda inmiddels wel weer zin had in een biertje. Sommige mensen zijn nu eenmaal onverbeterlijk.

Homo Conveniens – zo 24 aug. 2008

Rond een uur of half een kroop ik uit het bed van Robin, met wie ik bij een vorige gelegenheid ook al eens de hele nacht had doorgehaald. De deken was ook veel te klein om ons beiden te bedekken.

Robin is een goede vriend van Sebi en hooguit een vage, maar zeker zeer sympathieke bekende voor mij. Aangezien de laatste nachttrein al lang was vertrokken, was hij de vorige avond zo aardig om me een slaapplaats aan te bieden. Pelita en Willemijn, de en een vriendin van Sebi gaven samen met hem een feestje omdat ze respectievelijk jarig waren, voor langere tijd naar het buitenland vertrekken of gewoon zin hadden in een feestje.

De feestjes van Sebi zijn altijd legendarisch. Vrijwel niemand durft dan ook wel te blijven, bang om weer iets volstrekt unieks te missen. Ik was die avond gehuld in driedelig pak, gewoon, omdat ik daar zin in had. Een enkeling drukte bij mijn binnenkomst in de in een kelder gevestigde kroeg aan de Oude Gracht zenuwachtig een joint uit in de veronderstelling dat ik van de rookpolitie was. Zou een reggae-concert, als religieuze uiting, niet buiten het rookverbod vallen?

Dat de desbetreffende kroeg om één uur al dicht ging, bracht de feestgangers slechts kortstondig van slag. Vrij snel vonden wij ons nieuwe onderkomen in het oude Pothuys en daarna in de Caravon, een kroeg die ogenschijnlijk geen sluitingstijden kent..

Het eindigde uiteindelijk, ver na de laatste nachttrein terug naar Breda, rond een uur of negen ‘s ochtends met een laatste sambuka bij Robin en Floris, een stel vrienden van Sebi die, ondanks hun inmiddels gepasseerde studententijd, samen een soort van studentenwoning delen.

Het was inderdaad weer een legendarisch feest. Waarbij ik me, zo herinnerde de eveneens logerende Gijs me de volgende middag, met één of andere blonde gast weer eens ongelooflijk sletterig gedragen heb. Een onberispelijk pak wil niet zeggen dat je je onberispelijk hoeft te gedragen.

Homo Aestivus – di 19 aug. 2008

Flyer Dok19

Het laatste Valkenbergconcert. De bonnen moesten op En blijkens de drukte waren we niet de enigen die dat dachten.

Och, Valkenbergconcert, ze kunnen het ook Valkenbergreceptie noemen. Slechts weinigen hebben aandacht voor de muziek. Toen enkele weken eerder de zanger van een band de sfeer er nog even in probeerde te krijgen met de kreet ‘show me some anarchy’, reageerde er dan ook volstrekt niemand. Zijn afscheidswoorden „Breda, jullie waren een geweldig publiek”, dingen kansrijk mee naar het predikaat ‘meest ironische woorden van 2008’.

Met het laatste Valkenbergconcert komt er ook een einde aan de succesvolle Dok19-afterparty’s. Sterker nog, zelfs de editie van vandaag werd maar matigjes bezocht. De verloven zijn voorbij morgenochtend is het voor velen kennelijk weer vroeg dag.

Toch heel anders dan slechts enkele weken geleden, toen Dok werd overstelpt door nieuwe vrienden en oude bekenden. Onder het mom van een feestje vloeide rijkelijk het bier. Velen gingen slechts naar de Valkenbergconcerten als excuus om daarna naar de afterparty te gaan. Sommigen sloegen de concerten in het park zelfs geheel over.

Alas, het is weer voorbij. Seks, drugs en rock ‘n roll zijn leuk, maar kennelijk niet zo leuk als de volgende morgen fris en fruitig op het werk komen. Het verantwoordelijkheidsgevoel begint te drukken. De zomer nadert ras zijn einde.

Homo Ludens – wo 13 aug. 2008

Dok19 - foto's Edwin Wiekens/het fotoburo
Dok19 - foto Edwin Wiekens/het fotoburo

Niemand kan beweren dat het geen gezellige avond was. Instant plezier. Aanlengen met bier en een beetje op smaak brengen met peuken en muziek.

Het begon met een flinke plensbui van tien minuten. Dankzij de buienradar wist ik dat het verstandig was om nog even tien minuten thuis te blijven. De rest van de avond zou het droog blijven, en dat bleek ook zo.

Bij Dok19 was het wederom een weerzien van oude vrienden en bekenden. En terwijl het brandbier kwistig rondgedeeld werd en de klok langzaam maar zeker in de richting van de twee kroop, werd de zin om de avond af te sluiten steeds kleiner en kleiner. Totdat zij helemaal weg was.

En aldus werd de troefkaart ‘biertje op de Ceresstraat’ maar weer eens uit de kast getrokken. Vijf mensen op drie fietsen, leeftijd variërend van 20 tot 45. Jointje erbij en doorhalen tot de volgende ochtend.

Toen de gitaar er ook nog bij gepakt werd en het repertoire van Guus Meeuwis werd aangehaald, wisten we het zeker. Intellectueel laagwaardig amusement is ook amusement.

Eventjes dan. Na deze korte escapade gingen we weer gewoon over op de langspeelplaten van Sigur Rós, Tom Waits en Melanie.

Homo Seditiosus – wo 16 juli 2008

Nachtwacht bij nacht

Ik weet niet precies wat er was misgegaan, dinsdagnacht. Maar op de één of andere manier eindigde ik deze avond in de Nachtwacht.

De Nachtwacht is het enige café dat door de week ‘gewoon’ tot vier uur open is. Stampensvol, en met stampende beats. Gelukkig stond de muziek zo hard dat praten niet zoveel zin had. Ik moest immers nog enige stemrust in acht houden.

Dansen was er vanwege de drukte niet echt bij. Roken, bij gebrek aan een officiële rookruimte, ook niet. Gelukkig valt het in die drukte niet zo op wanneer je een sigaret opsteekt. En goed voorbeeld doet goed volgen, dus binnen de kortste keren staken er meerdere mensen een peuk op.

Mijn nederige excuses. Ik blijf nu eenmaal een beetje recalcitrant. Het is de aard van het beestje.

Homo Coniciens – wo 2 juli 2008

Maddog

Dag twee van het rookverbod. Het terras van De Boulevard zit vol. Ik kom voor een bord eten en één, hooguit twee witbiertjes.

Uiteraard worden dat er meer, maar als ik me dan net aan de gezelligheid denk te kunnen ontworstelen, komt de jonge garde van de Boul langs, kennelijk op kroegentocht en tevens ook in kennelijke staat.

Nu wilde ik één van hen nog uithoren, aangezien ik eerder vernomen had dat hij, nadat zijn vriendin met een ander had gezoend op een uit de hand gelopen feestje, diezelfde nacht nog alle ruiten van het huis van het arme meisje had ingegooid. Iets wat, behalve afkeuring en ongeloof, vooral kon rekenen op bewondering en respect, aangezien het desbetreffende meisje twee hoog woonde en je dan nog best wel sterk moet zijn om een hele stoeptegel door het slaapkamerraam te mikken.

Nu heeft liegen nooit zoveel zin, dus toen de desbetreffende vriendin de volgende ochtend opbelde om te vragen ‘of hij dat gedaan had’, kon hij niets anders dan een bevestigend ‘ja’ antwoorden. Dat vervolgens de relatie ook niet meer erg lang stand hield, hoeft ook niet te verbazen.

Vooraleer de avond om was gingen er de man nog zes maddogs in en nog een tequila-shotje om het af te leren.

Homo Fumans (2) – di 1 juli 2008

De Beyerd... leeg

Op dag één van het rookverbod zijn de café’s onvermurwbaar. Waar een dag eerder nog volop en vrolijk werd gepaft, wordt het rookverbod nu strikt gehandhaafd. Alleen in Nederland kan het bestaan dat men zo gezagsgetrouw is.

Het hele café was dan ook leeg. Iedereen, werkelijk iedereen zat buiten. Nu kon dat vandaag ook prima, maar de zomer kan ook niet eeuwig duren. Ook niet in Nederland.

Ik vraag me werkelijk af wat er gebeurd is. Nederland pretendeerde toch altijd het land te zijn van de individuele vrijheid, van het sociale experiment. Het land van geloofsvrijheid, softdrugs en euthanasie. Het land waar provo zich verzette tegen de gevestigde orde. Het land van gezonde anarchie als de wetgever wat te ver ging.

Niets van dit alles. Het rookverbod wordt strikt gehandhaafd. In koffieshops mogen alleen nog pure joints gerookt worden. Daar zit immers geen tabak in. Of, zoals een Amsterdamse koffieshophouder op CNN over het rookverbod in de koffieshops zei: „In andere landen zoeken ze de marihuana in een sigaret. In Nederland zoeken ze de sigaret in de marihuana.”

Homo Fumans – ma 30 juni 2008

Homo Fumans

Dat fractiegenoot Rian buiten op het terras wilde zitten, was onbegrijpelijk. Goed, het was lekker weer. Maar dit was verdomme wel de laatste keer dat we aan de bar konden paffen.

En dus gingen we ruim voor elven voor de laatste maal aan ‘de vuilen hoek’ zitten, zoals het achterste stuk van de bar in de Beyerd al jaren genoemd wordt. En daar telden we de zenuwachtig de minuten af en kochten nog enkele reservepakjes. Totdat het twaalf uur was.

Ik ben nooit iemand geweest die zijn punt subtiel kan neerzetten. Dus waar sommigen dachten met een sigaar al een voldoende duidelijk statement te maken, stak ik simultaan vier vers gedraaide peuken zware shag op. Een hele aanslag op het lichaam, kan ik vertellen en je wordt er ook tamelijk licht van in je hoofd. Vreemd eigenlijk dat ze het zware shag noemen. We rookten tot sluit, gingen naar de volgende kroeg en rookten weer tot sluit.

Stoppen met roken? Geen denken aan. Op het moment dat de overheid ons gedrag en onze persoonlijke levenssfeer denkt te gaan beïnvloeden, wordt het tijd voor verzet. Er moet méér gerookt worden in dit land.