Het laatste Valkenbergconcert. De bonnen moesten op En blijkens de drukte waren we niet de enigen die dat dachten.
Och, Valkenbergconcert, ze kunnen het ook Valkenbergreceptie noemen. Slechts weinigen hebben aandacht voor de muziek. Toen enkele weken eerder de zanger van een band de sfeer er nog even in probeerde te krijgen met de kreet ‘show me some anarchy’, reageerde er dan ook volstrekt niemand. Zijn afscheidswoorden „Breda, jullie waren een geweldig publiek”, dingen kansrijk mee naar het predikaat ‘meest ironische woorden van 2008’.
Met het laatste Valkenbergconcert komt er ook een einde aan de succesvolle Dok19-afterparty’s. Sterker nog, zelfs de editie van vandaag werd maar matigjes bezocht. De verloven zijn voorbij morgenochtend is het voor velen kennelijk weer vroeg dag.
Toch heel anders dan slechts enkele weken geleden, toen Dok werd overstelpt door nieuwe vrienden en oude bekenden. Onder het mom van een feestje vloeide rijkelijk het bier. Velen gingen slechts naar de Valkenbergconcerten als excuus om daarna naar de afterparty te gaan. Sommigen sloegen de concerten in het park zelfs geheel over.
Alas, het is weer voorbij. Seks, drugs en rock ‘n roll zijn leuk, maar kennelijk niet zo leuk als de volgende morgen fris en fruitig op het werk komen. Het verantwoordelijkheidsgevoel begint te drukken. De zomer nadert ras zijn einde.
Ik ben geen trouwe Lowlands-ganger. Ik heb iets meer met grote broer Pukkelpop dat in het zelfde weekeinde in Hasselt-Kiewit plaatsvindt. Ik ben ergens aan het einde van de jaren ‘90 een keer op Lowlands geweest en vond het eigenlijk wel goed zo.
In dat jaar waren de lange pluche hoeden erg populair onder de alternatieve scene. Ik geloof dat ik nog nooit zoveel felgekleurde hoeden bij elkaar gezien heb als dat jaar in Biddinghuizen. Sindsdien is het nooit meer helemaal goed gekomen tussen Lowlands en mij.
Lowlands is sympathiek, ook al wordt het georganiseerd door het aanmerkelijk minder sympathieke Mojo. Het Lowlands-publiek is minstens net zo sympathiek. En eigenlijk is het concept van een stadje van 55.000 mensen, die zoveel bejubelde mini-samenleving met eigen wetten en regels, ook hartstikke sympathiek. Maar dat veel besproken Lowlands-gevoel wordt ook wel heel erg gehypet. Elk groot meerdaags festival is namelijk een mini-samenleving en heeft zo zijn eigen gevoel. Zo vindt ik de wandeltocht tussen camping en festivalweide, met alle spontane ontmoetingen, die dagelijks afgelegd wordt tijdens Rock Werchter ook volstrekt uniek.
Pukkelpop, zei ik. Ja. Niet dat ik een zeer regelmatig Pukkelpop-ganger ben, maar als ik zou mogen kiezen wat ik het derde weekeinde van Augustus zou moeten doen, verkies ik Pukkelpop. Die voorkeur heeft zijn oorsprong in een drietal zaken die Pukkelpop onderscheiden van Lowlands.
Allereerst de programmering. Lowlands meent, naast muziek, ook tal van andere kunstdisciplines te moeten programmeren. Helemaal niets mis mee natuurlijk, maar als ik naar een festival ga, doe ik dat voor de bandjes. Niet om naar de film te kunnen gaan of in een sauna te zitten. Daarnaast is de programmering van Pukkelpop vaak toch een tikketje alternatiever dan Lowlands, al ontlopen ze elkaar niet veel.
Op de tweede plaats, Pukkelpop is groter. Qua aantal bezoekers, maar vooral qua terrein. De verschillende tenten van Lowlands lopen nogal snel vol, en buiten de tent kun je, behoudens op een enkel televisiescherm, nooit zien wat er op het podium gebeurt. Daarnaast heeft een tent de nare eigenschap niet alleen de regen, maar ook de zon buiten te houden. Pukkelpop programmeert de grote acts op buitenpodia.
Tot slot de bezoekers. Waar de Lowlandsbezoeker sinds 1993 steeds ouder is geworden, blijft Pukkelpop nog altijd een festival voor tweenies. Terwijl op Lowlands de gemiddelde leeftijd zo langzamerhand tegen de veertig begint te lopen en je de pubers met een vergrootglas moet zoeken. En broze botten doen het nu eenmaal niet goed in de moshpit. De Belgen hebben voor hun bejaarde festivalgangers speciaal Rimpelrock in het leven geroepen.
Helemaal sympathiek is dat Pukkelpop nog altijd wordt georganiseerd door de Humanistische Jongeren Leopoldsburg. En dat klinkt toch ook een stuk idealistischer dan Mojo.
Het was kwart voor zeven toen de wekker ging. Het mocht dan weliswaar de dag des heren zijn, voor mij was het gewoon een werkdag. Vervelend, zou je zeggen.
In het kader van Lowlands University had Stichting Natuur en Milieu een lezing georganiseerd van econoom Arnold Heertje. Ik moest daar bij zijn om later een berichtje over te kunnen schrijven. Heel vervelend.
Dat ik gewoon langs de rij kon lopen en backstage ontvangen werd met een kop verse koffie was natuurlijk al helemaal vervelend.
En dat ik om één uur ‘s middags, nadat de lezing was afgelopen, nog uren lang vrolijk over het terrein kon slenteren, was ronduit irritant
Ik weet niet meer precies of we nu aankwamen, of al weer vertrokken, toen de hele groep, met de fiets in de hand, elkaar welgemeend begroette of omhelsde.
Wat ik nog wel weet, is dat het enorm gezellig was. Iedereen was er, vrienden, liefdes en scharrels. Een soort reünie eigenlijk. Of de receptie na een begrafenis, maar dan zonder dode. Of een ‘In de Hoofdrol’, maar dan zonder Mies Bouwman.
Ik raakte net in gesprek met een oude bekende toen onze hernieuwde ontmoeting werd ruw verstoord door de telefoon. Jaap, of ik de laptop mee wilde nemen. Langzaam veranderde de bosrijke omgeving en drong de wrede werkelijkheid tot me door. Het was bijna half tien, ik had me verslapen en moest binnen enkele minuten bij Joris zijn. En ik was zojuist hardhandig uit een droom gerukt, die misschien wel tot de meest heerlijke en rustgevende van de afgelopen maanden behoorde.
Niemand kan beweren dat het geen gezellige avond was. Instant plezier. Aanlengen met bier en een beetje op smaak brengen met peuken en muziek.
Het begon met een flinke plensbui van tien minuten. Dankzij de buienradar wist ik dat het verstandig was om nog even tien minuten thuis te blijven. De rest van de avond zou het droog blijven, en dat bleek ook zo.
Bij Dok19 was het wederom een weerzien van oude vrienden en bekenden. En terwijl het brandbier kwistig rondgedeeld werd en de klok langzaam maar zeker in de richting van de twee kroop, werd de zin om de avond af te sluiten steeds kleiner en kleiner. Totdat zij helemaal weg was.
En aldus werd de troefkaart ‘biertje op de Ceresstraat’ maar weer eens uit de kast getrokken. Vijf mensen op drie fietsen, leeftijd variërend van 20 tot 45. Jointje erbij en doorhalen tot de volgende ochtend.
Toen de gitaar er ook nog bij gepakt werd en het repertoire van Guus Meeuwis werd aangehaald, wisten we het zeker. Intellectueel laagwaardig amusement is ook amusement.
Eventjes dan. Na deze korte escapade gingen we weer gewoon over op de langspeelplaten van Sigur Rós, Tom Waits en Melanie.
„Boem!”, galmde de harde klap luttele minuten na ons vertrek door de coupé. En vervolgens een ratelend „kletter, kletter, kletter”. De trein kwam tot stilstand. Voor het eerst was het volkomen stil in de stilte-coupé.
Nuchter pakte ik mijn telefoon om collega Patrick te bellen. „Ik ga negen uur niet halen”, meldde ik hem. „Mijn trein heeft zojuist een auto aangereden, dus het kan nog wel even duren.” Ik hing op, wendde me weer tot mijn scherm en accentueerde de stilte met het rustgevende getik van mijn toetsenbord.
Soit, het is misschien een beetje ongevoelig, maar nog altijd te verkiezen boven het hysterische gedrag van de vrouw aan de overzijde van het gangpad die, nadat mijn aanvankelijke inschatting door de omroepende conducteur werd bevestigd, het hele avontuur per telefoon uit de doeken trachtte te doen aan iemand die ze hopelijk kende en dat vergezeld liet gaan van snikbuien, proestgeluiden en ander huishoudbeursgedrag. Dat heb ik weer, Eline Veere in mijn stilte-coupé
Naderhand wist de conducteur ons nog te melden dat de auto die het slachtoffer was geworden van de tamelijk oneerlijke demonstratie van de derde wet van Newton vervolgens ook nog door een tegemoetkomende trein was geraakt. Wonder boven wonder was de bestuurder nog in leven, zij het in tamelijk kritieke toestand. Wat de conducteur ons niet wist te vertellen is hoeveel vertraging de goede man ons in zijn onoplettendheid had bezorgd.
Ik zou de ongelukkige graag de schuld geven van het gegeven dat de door mijn energieslurpende UMTS-verbinding zwak geworden batterrij-aangedreven schootcomputer, een NRC Handelsblad en het volledige arsenaal aan gratis kranten allen onvoldoende waren om me de daaropvolgende uren voldoende intellectuele afleiding te bieden, maar de bestuurder is uiteraard al meer dan genoeg gestraft. Iets dat de autist in mij overigens met klem probeert te ontkennen.
Studentenfeestjes? Cocktails? Zonder mij? Tuurlijk niet.
En dus besloot ik rond een uurtje of negen toch nog maar even de trein naar Delft te pakken. Het voormalige studentenhuis van Jaap had hun jaarlijkse cocktailfeestje en ik had mijn stoute schoenen aangetrokken en besloot mezelf maar eens uit te nodigen.
Gewapend met een flesje absynthe, wist ik me verzekerd van een entreekaartje. En aangezien kennelijk niemand gedacht had aan deze eerste drank van het alfabet, was het een welkome aanvulling op de mix-tafel. Niets maakt je meer populair dan een goed gekozen fles drank.
Nu is het nadeel van zoete drankjes dat je niet zo snel in de gaten hebt dat je dronken aan het worden bent. Aan de andere kant, is dat niet het ultieme doel van een cocktailfeestje. Rokend en drinkend tartten we het noodlot en liepen we met open ogen onze opdoemende delirium tegemoet.
Ik geloof dat het een uurtje of vijf ‘s ochtends was toen het nachtnet me, in slaap gewiegd, afleverde in Breda. Met een korter koppie. Enkele uren eerder had iemand bedacht dat mijn hanekam hem niet aanstond. Gewillig liet ik met een botte schaar mijn kapsel kortwieken.
Dronkenschap, zoiets dient men vol overgave te ondergaan.
De vrijdag is een rare dag op het partijbureau. Aangezien parttime werken bij GroenLinks de norm is, is er op vrijdag altijd maar een klein deel van de collegae aanwezig.
De vacantietijd maakt het extra rustig. Het was vrijwel uitgestorven vandaag. Stilte in de lege gangen. Alleen het geluid van de regen tegen het raam van mijn werkplek op de zolderverdieping van het GroenLinks-pand. Mijn doorweekte kleren van de hoosbui eerder die dag, droogden tergend langzaam.
Op dit soort troosteloze momenten is er gelukkig altijd nog de radio om je gezelschap te houden. Lang leve 3FM.
Nu Duyvendak bekend heeft betrokken te zijn geweest bij de inbraak op het ministerie van Economische Zaken, en door sommigen zijn positie als Kamerlid aan de orde is gesteld, rijst de vraag wat je als volksvertegenwoordiger nu allemaal wel en niet mag. En wat je wel en niet allemaal op je kerfstok gehad mag hebben.
Allereerst is er natuurlijk het strikt juridische argument dat, zolang het kiesrecht je niet is ontnomen of je op het moment van verkiezingen in de gevangenis zit, je op een lijst mag staan. Dit alleen is echter onvoldoende, aangezien er andere situaties zijn, waarbij een politieke positie niet meer te handhaven is. Wanneer een minister van verkeer en waterstaat wordt betrapt op rijden onder invloed, zal ongetwijfeld gevraagd worden om zijn aftreden.
Echter, geldt dit ook voor fietsen onder invloed? Of gewoon lopen. In feite zijn deze verkeersdeelnemers strikt juridisch genomen net zo fout bezig, al heeft de samenleving in zijn algemeenheid daar een ruimhartiger oordeel over. En hoe zit het dan met iemand die vroeger is betrapt op rijden onder invloed.
Ik ben van mening dat iemand die ooit een strafbaar feit gepleegd heeft, in principe geschikt is voor het ambt van volksvertegenwoordiger, mits aangenomen mag worden dat deze persoon zich gerehabiliteerd heeft. In het geval van Duyvendak is hiervan sprake: hij zou nu een andere keuze gemaakt hebben dan inbreken, zijn misdaad is verjaard en hij heeft zich de laatste tijd niet schuldig gemaakt aan soortgelijke of andere misdrijven.
Het extra lastige in de kwestie Duyvendak is, dat het in zijn geval niet gaat om een ‘normale’ inbraak. Een normale inbreker steelt om geldelijk gewin. Duyvendak heeft materiëel gezien niemand benadeeld met zijn daad, dat was ook niet de intentie. Wat hij deed was het openbaren van informatie die voor de Kamer en voor het volk geheim gehouden werd, zonder dat hier een legitieme reden voor was. De toenmalige Tweede Kamer erkende dit ook. Desondanks blijft de inbraak op zichzelf een strafbaar feit. Het is echter de vraag hoe deze inbraak zich, moreel gezien, verhoudt tot, pak ‘m beet, het ’s nachts kraken van een bank. En dat is een interessante questie die wat mij betreft beter door ethici dan politici beantwoord kan worden.
Overigens heb ik inmiddels mijn lesje wel geleerd. Ik wacht nog even met mijn onthullingen totdat ik uit de actieve politiek ben. Daarnaast is het bezetten van het Shell-laboratorium lang niet zo interessant als het inbreken bij een ministerie.
