Homo Concludens – wo 18 juni 2008

The Future

Het toekomstproject zit erop. Althans, de fase waarin de panels regelmatig bijeen kwamen om ideeën op een rij te zetten, is afgesloten. Tijdens de laatste bijeenkomst van het panel organisatie was er twijfel onder sommigen. Want hebben we nu geleverd wat we afgesproken hebben.

Binnenkort wordt de eindversie van ons stuk, dat op dit moment nog geredigeerd wordt, vrijgegeven. Het is een visiestuk geworden met richtinggevende uitspraken. Maar de richtinggevende uitspraken zijn nog niet concreet gemaakt. Om mijn eigen stokpaardje nog maar eens te bereiden: er wordt wel gesteld dat meer betrokkenheid van leden georganiseerd moet worden tijdens de meningsvormende fase en dat het internet hierin een belangrijke rol kan spelen, maar er wordt niet duidelijk hoe dat proces ingericht gaat worden en wanneer we zover willen zijn.

Pas op zijn vroegst in het voorjaarscongres 2009 zullen de eerste concrete plannen, protocollen of statutenwijzigingen voorgelegd worden. Een aantal zaken zal zelfs een langere aanloop nodig hebben. En dan bekruipt me het gevoel: was dat een jaar geleden, toen we met dit proces begonnen, wel de bedoeling dat het zo lang zou duren.

Laat ik duidelijk zijn: ik ben het met de inhoud van het stuk grosso modo wel eens. Alleen de snelheid waarop veranderingen in de partij doorgevoerd moeten worden, is tergend langzaam. Het stuk mist af en toe scherpte.
En over het gevoelige onderwerp partijraad, lijkt wel met opzet bewust vaag gedaan te worden. Zij wordt niet noodzakelijkerwijs gehandhaafd, ook niet opgeheven en ook niet hervormd. De toekomst blijkt een weerbarstig thema.

Er wordt nog geschreven, geschaafd en aangescherpt. Dus wie weet wat er nog allemaal kan verbeteren. Mijn missie is echter voltooid. Of zij ook geslaagd is, zal bij het novembercongres duidelijk moeten worden.

Homo Humilis – di 17 juni 2008

Oranje knuffelt

De Boulevard is selectief in zijn activiteiten. EK-wedstrijden worden alleen op grootbeeld vertoond als Oranje meespeelt. En dankzij het onnavolgbare beleid van onze burgemeester zijn de klanten genoodzaakt uit plastic te drinken.

Het restaurant is op deze dagen gesloten vanwege een hardnekkig gebrek aan klandizie. En de toiletten zijn onbereikbaar omdat de ingang wordt geblokkeerd door een groot wit doek. Iemand die tijdens de wedstrijd moet plassen, zal tot de rust moeten wachten of wordt vriendelijk naar de buren verwezen.

Overige bijzonderheden: de mededeling op de flyer dat het café ‘geheel oranje is ingericht’, slaat op drie miniscule oranje plantjes op het barblad en twee waxinelichtjes in oranje houder die normaal op het terras staan. De rest van het café is standaard nicotinebruin.

Tot slot: in de kroeg wordt slechts bescheiden gejuicht, kent niemand de tekst van Wolter Kroes en reageert er amper iemand wanneer ik keihard ‘Holland’ schreeuw.Voor het overige is elke oranje uitdossing toegestaan, met uitzondering van trom-petten, indianentooien en andere hoofddeksels die zich hinderlijk in het beeld bevinden.

Toeschouwers in de Boulevard zijn eigenlijk mensen die mee willen in de oranjehysterie, zonder al te opstandig mee te hoeven doen in de massale oranjehysterie.

Homo Fanaticus – ma 16 juni 2008

feestende Turken

In een vrijwel uitgestorven Beyerd volgde ik op zondagavond vanaf een klein schermpje de wedstrijd Tsjechië tegen Turkije. Een vrij saaie wedstrijd, die sommigen al een kwartier voor het einde wilden uitzetten. Dat zou jammer geweest zijn.

In dat laatste kwartier vielen nog drie doelpunten en een rode kaart, waarmee de Turken zich terugwerkten naar een 3-2 voorsprong. Einde Tsjechië.

60 seconden, zei de barman toen de scheidsrechter de wedstrijd had afgefloten. In hij had gelijk. Binnen zestig seconden reden de eerste Turken al toeterend door de stad. Wat dat betreft mag je blij zijn met het integratieproces: in de Turkse dorpen zouden ze ook met geweren in de lucht geschoten hebben.

Toen het vaste groepje personeelsleden van de Griek binnenkwam voor hun wekelijkse potje Biljart en het vriendelijke ‘goedenavond’ werd beantwoord met ‘noem je dit een goede avond?’, besloot ik ze maar een rondje te doen. Namens heel Turkije.

Homo Arabius – zo 15 juni 2008

Mesex

De vierde editie van de Bazaar, een serie bijeenkomsten over het Midden-Oosten, stond in het teken van de Me$ex, de Middle East Stock Exchange. En hoewel het programma wat kort (drie uur) was om helemaal voor naar Amsterdam af te reizen, wilde ik nu wel eens zo’n intellectueel links programma in De Balie meemaken.

De middag begon met een ‘HitchHikers Guide through the Middle-East’. Rani al Rajji ging daarbij vooral in op de grote hausse in onroerend goed. Grondprijzen zijn, mede door de grote hoeveelheid oliedollars en de immense speculatie met grond, zo belachelijk hoog dat landen als Qatar en Dubai de meest groteske plannen kunnen realiseren. Niet zo vreemd dus dat architect Matthijs Bouw in zijn lezing vervolgens kon ingaan op de geweldige mogelijkheden die architecten tegenwoordig hebben om hun dromen te verwezenlijken. Het Midden-Oosten als geweldige speeltuin voor de Herzbergers en de Koolhazen.

Midden-Oosten-correspondent Max Rodenbeck van The Economist had een heel ander thema, veiligheid. Het Midden-Oosten wordt nogal geassocieerd met conflict en oorlog. Niet geheel terecht, stelde hij en ondersteunde zijn verhaal met een immense hoeveelheid data. Te beginnen bij een wereldranglijst op het gebied van Vrede, waarbij naast interne en externe conflicten ook variabelen als veiligheid worden meegerekend. De landen van het Midden-Oosten staan gemiddeld samen weliswaar hoog op die lijst, maar reken je Irak, Israël en Libanon niet mee, dan staat het Midden-Oosten ineens veel hoger op de lijst. Niet helemaal eerlijk: zo’n wegstreepexercitie kun je op een heleboel regio’s toepassen, maar het punt is helder: het grootste gedeelte van het Midden-Oosten is relatief rustig.

Hij ging verder, want een plaats op een ranglijst zegt niets over de absolute veiligheid. Gestaafd door een aantal datasheets maakte hij vrij helder het punt dat het aantal conflicten wereldwijd en het aantal doden, na een piek rond 1990, op een all-time low staat. En dat, hoewel het met de veiligheid in de wereld dus nog nooit zo goed is gegaan, de uitgaven aan defensie gek genoeg nog nooit zo hoog zijn geweest. Overigens maakte hij daarbij de wetenschappelijke fout omdat het causale verband tussen deze statistische gegevens theoretisch ook zou kunnen zijn dat het met de veiligheid zo goed gaat juist omdat er zoveel uitgegeven wordt aan defensie.

Rodenbeck eindigde zijn verhaal met de optimistische visie dat er geen reden is om bang te zijn voor de ontwikkelingen in het Midden-Oosten: een heleboel zaken die daar de samenleving, in ieder geval economisch, onder druk hebben gezet – enorme bevolkingsgroei en een snelle en bijna volledige urbanisatie – nu aan het stabiliseren zijn. Blijft alleen het diplomatieke punt over: de moeizame, of op zijn minst ambivalente relatie met het westen. Dialoog dus.

De laatste lezing was van arabist en bedrijfsconsulent Leo Kwarten die aan de hand van een aantal persoonlijke, anekdotische voorbeelden probeerde aan te geven dat de oliedollars in het Midden-Oosten nu gaan leiden tot een attitudeverandering op het vlak van democratie en vrouwenrechten. Want nu de olie-economie diversifieert en bedrijven in het Midden-Oosten bedrijven in het westen gaan overnemen, komen ze ook directer in aanraking met de cultuur en werkwijze in het Westen. Bijvoorbeeld dat vrouwen wel capabel zijn in hoge posities of dat een minder hiërarchische structuur zijn eigen rendement heeft.

Homo Nugatorius – za 14 juni 2008

Schapewolkjes

Een rustige zaterdag zonder afspraken. En normaal mens gaat dan een wasje draaien, het huis stofzuigen en misschien zelfs de douch schoonmaken. Ik niet natuurlijk.

Ik bleef eerst eindeloos lang op bed liggen om daarna urenlang te lanterfanten in de woonkamer om vervolgens op het allerlaatste moment nog even naar de platenzaak te gaan en boodschappen te doen.

‘s Avonds zappend echter de televisie gezeten om tot de conclusie te komen dat het een vrij zinloze zaterdag is geweest. Gelukkig heb ik morgen wèl wat te doen.

Homo Ardens – vr 13 juni 2008

Oranje - Foto: ANP - Koen van Weezel

„Holland… Holland”. Om stipt kwart voor negen stond ik in de Boulevard. Ontsnappen is niet mogelijk en dus besloot ik me maar helemaal onder te dompelen in het Oranjegebeuren. If you can’t beat them, join them.

En dus vond ik het stiekem eigenlijk wel fantastisch toen tijdens mijn eerste biertje ook het eerste doelpunt viel. En vond ik de tweede treffer, het langzaam over de lijn rollende balletje van Van Persie, wellicht nogal lullig, maar daardoor niet minder prettig. En vond ik het doelpunt van Henry op zich best mooi, maar niet persé nodig, al kan ik me herinneren dat ik iets mompelde in de trant van ‘je moet die Fransen ook wat gunnen.’ Je moet ze echter ook niet teveel gunnen, dus goed dat we (let hier op het gebruik van de derde persoon meervoud!) ze een minuut later even duidelijk maakten hoe de verhoudingen waren.

Dat Sneijder vervolgens net voor het eindsignaal nog even op meesterlijke wijze een vierde doelpunt scoort, is natuurlijk helemaal fantastisch. Vrijdag de dertiende? Voor de Fransen, ja.

Gelukkig heb ik helemaal geen verstand van voetbal. Anders had ik, net als iedereen, de afgelopen maanden waarschijnlijk ook zo lopen zeiken op Van Basten. En dan had ik nu mijn woorden terug moeten nemen. En daar hebben politici een hekel aan.

Homo Accommodans – do 12 juni 2008

bloemen

De kernwaarden van de gemeente moesten eens goed met elkaar doorgesproken worden. En geheel indachtig de meest moderne managementtechnieken, gebeurde dat door met z’n allen aan een aantal workshops deel te nemen. Koken, wijnproeven, bloemschikken en tafelschikken.

Ik kan me herinneren dat men vroeger met een bedrijf nog wel eens op survivalweekeinde ging om de teamgeest te versterken. Kennelijk is dat uit de gratie of misschien mag het wel gewoon niet van de Arbo. Hoe dan ook: het abseilen heeft plaats gemaakt voor bloemschikken.

Ik legde me er maar bij neer en schreef me, samen met de rest van de gemeenteraad, het college en de directieraad van de gemeente Breda. Tegelijkertijd had het landelijk bureau van GroenLinks een personeelsuitje. Ook goed voor de teambuilding, dacht ik nog, en in ieder geval een stuk minder truttig. Want ik heb nu eenmaal niet zoveel met bloemschikken. Überhaupt niet met bloemen trouwens. Bloemen horen in een plant, niet in een vaas.

Eén leerzaam aspect heeft zo’n gezamenlijke workshop dan weer wel: het geeft een extra inkijk in de ware aard van de overige deelnemers. Zowel de aardige als de minder aardige karaktereigenschappen. En voor de rest geloofde ik het allemaal wel.

Homo Excogitens – wo 11 juni 2008

opening

Eindelijk was het zover: het Nationaal Museum voor Grafische Vormgeving, inmiddels omgedoopt tot Graphic Design Museum, werd geopend. Door niemand minder dan hare koninklijke majesteit, de koningin.

De openingshandeling was dan wellicht niet heel spectaculair, het museum zelf is meer dan de moeite waard. Niet zomaar een affiche-museum, maar een overzicht van de veelheid aan disciplines binnen de vormgeving. De rood-gele ontwerpen van Van Nelle koffie bijvoorbeeld, of het papiergeld van de bejubelde Ootje Oxenaar.

Aanvankelijk waren de raadsleden weggestopt in het museumcafé, vanaf waar zij de opening vanaf een beeldscherm konden volgen. Op het laatste moment werd deze misser nog enigszins rechtgezet door in ieder geval de fractievoorzitters nog een plaats te geven in het auditorium. Bij de koningin dus.

Nu heb ik zelf niet de indruk dat hare majesteits glorie op mij afstraalt door in dezelfde ruimte te zitten en heb ik ook niet de behoefte gevoeld om haar aan te spreken of een handje te geven. Mij dunkt dat Beatrix al door genoeg mensen wordt lastiggevallen. En uiteraard waren er ook onder de 225 genodigden mensen die het niet konden laten de koningin vast te leggen op fototoestel of telefoon. Gênant. Je vraagt je onwillekeurig af of dit soort plichtplegingen haar niet de koninklijke strot uitkomt.

Gelukkig heeft de koningin een bijzondere belangstelling voor kunst en design. Dat de rondleiding door het museum haar uitermate goed bevallen is, geloof ik dan ook meteen. Ik kan ‘m iedereen in ieder geval van harte aanbevelen.

Homo Confectus – di 10 juni 2008

Embryo

Even voor de duidelijkheid, ik ben onverkort vóór de keuzevrijheid van ouders om via embryoselectie te voorkomen dat erfelijke ziekten met een dodelijke afloop worden doorgegeven. Maar erg veel sympathie voor een aantal van de verdedigers van die keuzevrijheid kan ik ook niet opbrengen.

Simpel gesteld worden bij embryoselectie de embryo’s gescand op genetische aanleg voor ziekten als (erfelijke) borstkanker. Alleen als een embryo die aanleg niet heeft, wordt het teruggeplaatst. De rest verdwijnt in de blender. Daar heb ik overigens weinig moeite mee: als dit embryonale leven toch geen kans krijgt om geboren te worden, dan kan het net zo goed vernietigd worden: een extracorporiale miskraam.

Toch wringt het ook ergens. En hoewel ik dat gevoel niet messcherp kan duiden, zit het in het streven naar perfectie. De medische wetenschap baseert zijn bestaansrecht op het uitbannen van alles dat ziek of dood maakt. En met alle technologische mogelijkheden, wie is er dan nog bereid te accepteren dat dingen nu eenmaal niet altijd perfect volmaakt zijn.

Een ander voorbeeld: de combinatie vruchtwaterpunctie en abortus heeft tot gevolg dat er in Nederland veel mongoloïde kinderen worden geaborteerd. Overigens, ook een hoop niet. En iedereen die die moeilijke keuze heeft moeten maken, verdient daarvoor waardering. Sommige ouders kunnen het perspectief van een gehandicapt kind niet aan. Anderen kunnen dat wel en zien vervolgens hun hele leven omgegooid worden. Tegelijk constateer ik -op macroniveau- dat er in Nederland steeds minder plek is voor mongooltjes. Omdat ze niet perfect zijn. Een voor sommigen veel wrangere constatering dan de wetenschap dat embyo’s met een vrijwel zekere vroegtijdige dood door een walgelijke ziekte in de blender verdwijnen.

Komt er ooit een tijd dat de keuzevrijheid zo ver gaat dat ouders hun kinderen kunnen samenstellen als ware het een bestelling bij de Subway. Jongen, meisje, het is technisch al lang mogelijk. En voor zover homoseksualiteit al genetisch bepaald is, waarom niet meteen uitbannen? Nu geloof ik niet dat er veel mensen zijn die zoiets zouden laten doen, maar zo’n extreem voorbeeld geeft wel aan dat er grenzen zijn aan de mate van maakbaarheid die we nog acceptabel vinden

Een samenleving mag nooit bepalen dat je een kind moet houden. Net zoals een samenleving nooit mag bepalen wie er geaborteerd moeten worden. Dus blijf ik een hardnekkig voorstander van de vrijheid van mensen om daarin een eigen, individuele keuze te maken. Maar een aantal voorstanders van die keuzevrijheid mogen zich er wel rekenschap van geven dat die keuzevrijheid minder ééndimensionaal is als zij in het debat doen voorkomen.

Homo Spectans (2) – ma 9 juni 2008

Het voordeel van het EK is dat de vergaderingen korter en efficiënter zijn. Vrijwel iedereen wil de wedstrijden van Oranje zien en dat is bij GroenLinks geen uitzondering.

„Of we niet eerder konden beginnen”, probeerden enkele fractiegenoten. Maar ik ben Gekke Henkie niet. Wie snel thuis wil zijn moet korter praten, niet eerder beginnen. Het leek me wel een aardig experiment.

Dus toen iedereen ruim voor het begin van de tweede helft – toen de vergadering al twee maal ruw was onderbroken door het gejuich vanaf de Grote Markt – onderweg naar huis, vrienden of kroeg was, deed ik op mijn gemak de afwas en liep ik naar de Boulevard. Ik ging ervan uit dat dit alternatieve café wel gevrijwaard zou zijn van voetbal.

Helaas bleek ook hier de helft van de aanwezigen uitgedost in veel te grote oranje broeken en pluchen hoeden met belletjes. Ik blijf me erover verbazen over de infantiliserende werking die voetbal op mensen kan hebben.

Er zat niets anders op dan me er bij neer te leggen en ‘oeh’ en ‘aah’ te roepen bij elk moment waarop de bal ook maar in de buurt van het Nederlandse doel kwam.

Hup Holland Hup.