Nog even terugkomend op de raadsvergadering van afgelopen donderdag, ga ik het nog even hebben over een interessant incidentje tussen PvdA-raadslid Frans Jackson en mijzelf.
Tijdens de behandeling van het bedelverbod citeerde ik in de tweede termijn een paar regels uit de Wijsheid van Jesus Sirach, een katholiek Bijbelboek. Het ging om hoofdstuk 4, verzen 1 t/m 3: „Mijn kind, ontneem een arme niet wat hij nodig heeft om te leven, kijk niet weg van smekende ogen. Doe een mens die honger lijdt geen pijn, maak iemand in nood niet verbitterd. Maak een verbitterd hart niet radeloos, onthoud een bedelaar je aalmoes niet.”
Dit ging Jackson te ver. Wat hem betreft was hier sprake van onoorbare vermenging van kerk en staat. Ik was dat niet met hem eens. Ik mag in de raad overal uit citeren, en dus ook uit religieuze geschriften, lijkt me. Wat overigens niet wil zeggen dat ik een nieuwe hobby wil maken van het gebruiken van bijbelcitaten.
De laatste raadsvergadering is geweest, het reces is begonnen. Dat de raadsvergadering van gisteren wat rumoerig verliep, is volgens sommigen een mooie cliffhanger voor het volgende seizoen.
Er was een meningsverschil binnen de coalitie op alle drie de punten die op de agenda stonden. Zowel in de kwestie rond de bomen aan de Oosterhoutseweg, het bedelverbod en de aanleg van kunstgrasvelden stonden Breda ‘97 en de PvdA enerzijds en GroenLinks en het CDA anderzijds tegenover elkaar.
Met name binnen de PvdA namen enkelen dat verschil van inzicht hoog op. Vooral omdat op het punt van de kunstgrasvelden het CDA een meerderheid had voor zowel 1) hun voorstel om voetbalclub Baronie zo snel mogelijk een nieuw kunstgrasveld te geven en niet pas in 2009 alsook voor het voorstel om voor de Hockeyclubs bij de normering voor het aantal kunstgrasvelden niet alleen te kijken naar het huidige ledental, maar ook rekening te houden met de toekomstverwachtingen van een club.
Het raadsuitje met picknick was voor sommigen dan ook een beladen bijeenkomst. Daar had ik geen last van. Ik heb het politieke seizoen gisterenavond om stipt elf uur ‘s avonds namelijk afgesloten.
De burgemeester wilde de APV veranderen. Hij moest de mogelijkheid krijgen om een bedelverbod uit te vaardigen. Hij kon van mij de wind van voren krijgen.
Allereerst is er in Breda geen probleem met agressieve bedelaars die mensen blijven lastigvallen. Af en toe loopt er in de stad of op het station een bedelaar rond die om een gulden vraagt. En daar kun je natuurlijk gewoon ‘nee’ tegen zeggen. Het schijnt een keer of wat gebeurd te zijn dat hij drammerig door bleef vragen. Och, ook bedelaars kunnen een slechte dag hebben, denk ik dan.
De tweede reden waarom ik pertinent tegen een bedelverbod ben: omdat ik in een samenleving wil wonen waar de minder mooie kanten van het leven niet worden weggestopt. Daklozen, bedelaars, ze zijn het rafelrandje van de stedelijke samenleving. Ze wegstoppen lost hun probleem niet op. Ze wegsturen omdat er een bedelverbod is, dus ook niet.
Mijn voorstel om het bedelverbod uit de APV te houden, werd met negentien stemmen tegen zeventien verworpen. Naast GroenLinks keerden het CDA, de SP, D’66 en Leefbaar Breda zich tegen het bedelverbod. Dat de PvdA voor het bedelverbod was, vond ik tekenend.
Geen voetbalwedstrijd dus. Wel een forumdiscussie over een eventueel provinciaal Homobeleid waar ik door SP-Statenlid Ron van Zeeland voor was uitgenodigd. Als fractievoorzitter van GroenLinks in Breda, maar waarschijnlijk vooral ook als homo.
De eerste vraag die er meteen voorlag: is homobeleid, of liever diversiteitsbeleid, nu eigenlijk wel een provinciale taak. Om niet in een procedurediscussie te verzanden zeiij Ron van Zeeland maar meteen dat ‘de provincie gaat over die onderwerpen waarover zij wil gaan’.
Aanvankelijk vreesde ik een houding waarin vooral veel van de overheid verlangd werd, maar dat bleek gelukkig alleszins mee te vallen. Dus geen provinciaal gesubsidieerde Roze Huizen in de provincie. Daartegenover staat dan wel dat er geld moet zijn voor de financiering van praatgroepen en roze activiteiten, zoals bijvoorbeeld een tweewekelijks ‘roze restaurant’.
Moeilijker lag de discussie over speciale ouderenzorg voor hlbtg’s. Mijn stelling was een pragmatische: hoewel ik persoonlijk niet zo’n voorstander ben voor speciale tehuizen voor etnische, religieuze en dus ook seksuele groepen, vind ik dat de groep zelf maar moet aangeven of er behoefte aan is. Ik moet er zelf niet aan denken, maar als Turken behoefte hebben aan een eigen oudedagsvoorziening, dan moet dat mogen. En waarom zou niet hetzelfde gelden voor homos, lesbo’s enzovoort’s.
Overigens ben ik er, net als die lesbische dame in het publiek die moest walgen bij het idee in een lesbische vleugel van een bejaardentehuis oud te worden, van overtuigd dat die vraag naar speciale zorg een tijdelijke is. Net als bij etnische groepen zal de generatie homo’s die nu opgroeit, helemaal geen behoefte hebben aan een eigen voorziening, tenzij er ineens iets radicaal zou veranderen in de maatschappij.
Grootste probleem, en dat werd door iedereen erkent, blijkt toch weer de veiligheid. Hoewel ik me werkelijk nog nooit onveilig gevoeld heb als homo, neemt het aantal homo-gerelateerde incidenten toe en voelen ook steeds meer homo’s zich onveilig op straat. Hier een duidelijke taak voor de provincie om, in samenwerking met de korpsen en gemeenten, meer aandacht voor dit thema te vragen. Dat betekent: goed registreren, slachtoffers doorverwijzen naar passende organisaties en veel sneller ingrijpen wanneer bijvoorbeeld een homoseksuele buurtbewoner dreigt weggepest te worden. Overigens werd ook nog opgemerkt dat in de jeugdzorg meer aandacht moet zijn voor het herkennen van problemen van pubers rond het thema seksualiteit. Ook een mooie taak voor de provincie.
Wel of geen apart diversiteitsbeleid: mijn antwoord is nee. Wat echter wel kan is om op elk relevant thema een paragraaf over diversiteit op te nemen. Dus zorgbeleid, onderwijsbeleid, veiligheidsbeleid: al die stukken moeten een ‘roze paragraaf’ hebben over de effecten van het beleid op de hlbtg’s.
Discussieleider Anja Meulenbelt loofde nog een prijs uit voor degene met het beste alternatief voor het nogal zakelijke hlbtg (homo’s, lesbo’s, bi’s en transgenders). Ik kwam met het alternatief regenboogmensen. Misschien een beetje te lief, maar in ieder geval minder kil dan een opsomming uit het alfabet.
Voor het beeld: we hadden een dikke laag houtsnippers over de parkeerplaats uitgestrooid om daar met stukken boomstap een gekapt regenwoud te symboliseren. Uit de in allerijl in moeder’s Fiat Pinda geïnstalleerde geluidsinstallatie kwam het geluid van tropisch regenwoud. En wij dus allemaal met van die gele hesjes van Natuur en Milieu. Vraagt leuke collega ineens of hij mij niet ergens van kent.
Goed, niet de meest originele openingszin, maar toch. En leuk ook, dat leuke collega mij ook leuk vindt. Althans, dat dacht ik. Totdat leuke collega ineens allemaal scholen, conferenties en werkplekken begon op te sommen waar hij ooit is geweest, met daarbij telkens de vraag of ik wellicht op hetzelfde moment ook op di plaats was geweest. De jongen dacht me ècht ergens van te herkennen.
„Misschien lijk je wel gewoon op iemand die ik wel eens heb ontmoet”, concludeerde leuke collega toen het langzaam duidelijk werd dat ons leven geen eerdere raakvlakken kende. Toen vervolgens ook nog bleek dat de vrouw in het gele hesje naast hem zijn vriendin was, besloot ik dat het gesprek verder geen enkel nut meer kon dienen. „Leuk je wat beter te leren kennen”, mompelde ik en sjokte weg.
En toen het theatercafé was afgelopen, werd het rennen. Snel op het fietsje naar ons moeder om haar Fiat Pinda te lenen, spullen in te laden en, vervolgens, af te reizen naar Meppel. Niet vergeten te tanken, riep ze nog.
De importantie van die opmerking werd me pas duidelijk toen ergens op de A28 het benzinelichtje ging branden. Geen reden tot paniek, ware het niet dat de eerstvolgende benzinepomp een Shell-station bleek te zijn. En aangezien ik de apartheid in Zuid-Afrika en de vervuiling van Nigeria nooit vergeten ben, besloot ik het erop te wagen en door te rijden. Tevergeefs overigens, want toen ik, vrijwel zeker bezig aan het laatste litertje benzine, uiteindelijk opnieuw een pomp tegenkwam, was het opnieuw een Shell. Waarmee ik genoodzaakt was voor het eerst in mijn leven benzine van Shell te kopen.
Uiteindelijk kwam ik om kwart voor twee aan bij Meppel’s Inn, waar de collegae van Stichting Natuur en Milieu al uren eerder gearriveerd waren. Het werd dus een kort nachtje. De volgende ochtend ging om half zes de wekker en stonden we een grof uur later klaar om actie te voeren bij Friesche Vlag.
Waarom? Nou, omdat voor de landbouwgrond waarop de soja wordt verbouwd die aan hun koeien wordt gevoerd, tropisch bos is gekapt. En omdat we vinden dat ze daar nu onderhand maar eens mee moeten stoppen.
Het Zuidelijk Toneel trekt door de provincie met het theaterfestival Utopia, dat dagelijks wordt afgesloten met gesprekken met een aantal makers en een gast. Ik mocht de gast spelen.
Voorafgaande aan het gesprek had ik de voorstelling NV Harde Materialen van scenarist Rob de Graaf en regisseur Lucas De Man gezien. In dat stuk is voor hoofdrolspeler Rost als directeur van een bedrijf zijn dagelijkse werk niet inspirerend genoeg meer. Aanvankelijk is hij zoekende naar de ware betekenis van zijn leven, om vervolgens, wanneer hij denkt deze gevonden te hebben, zijn medewerkers mee te slepen in zijn op waanzin gelijkende ideaal. Eén voor één geven ze toe, de één uit verliefdheid, de ander door bekering en weer een ander, na aanvankelijk verzet, omdat hij niets anders heeft in de wereld.
Het ging tijdens het festivalcafé dan ook met name om de idealist of, zoals Lucas De Man het omschreef, de absolutist tegenover de realist. Daarbij vond ik dat Lucas De Man er een wat cynische levensvisie op nahield. Want in zijn stuk ontwikkelt de idealist Rost zich tot een beklemmende figuur die zijn medewerkers zijn eigen visie oplegt. De idealist die zo ver doorschiet dat hij geen tegenspraak meer duldt: de absolutist.
Lucas De Man had een eigen interpretatie: de zoektocht naar dat ene perfecte moment waarop alles lijkt samen te vallen. Iets dat hij als regisseur ook constant zoekt op het podium, maar slechts af en toe tegenkomt. De Man gelooft erin dat dat ideale moment te recreëren is, dat de omstandigheden waaronder dat gebeurt, zijn na te bootsen. Hoofdrolspeler Rost doet in het stuk ongeveer hetzelfde: hij probeert, samen met zijn medewerkers, een perfect moment te creëren. Dat lukt niet en de vraag die ik De Man had moeten stellen was of hij daarmee ook toegeeft dat zijn eigen zoektocht naar de ideale omstandigheden voor het perfecte moment, naïef zijn.
Ja, goed, we hadden dan misschien wel een reünie gepland. En één van de vrienden moest ergens in Zevenbergen optreden met z’n nieuwe bandje en het was de bedoeling dat we allemaal zouden gaan luisteren. Maar ja, Nederland moest spelen. Dus dat ze dat vast ook wel zonder mij konden doen.
Ik was er goed voor gaan zitten in de Boulevard. Thuis een goede bodem van rijst en oesterzwammen neergelegd om vervolgens met gezwinde spoed in de Boulevard een aantal witbiertjes naar binnen te werken. Homo zijn is leuk, maar het blijft voetbal hè. Dus een beetje testosteron graag.
De aanvankelijk goede bui zwakte snel af bij het zien van de eerste helft. Iets met deuken die niet in het spreekwoordelijke pakje boter geslagen werden. En toen na de rust de Russen hun eerste doelpunt zetten, leek alle hoop verloren. Dit Oranje ging het niet halen.
Even kwam de hoop terug, toen Van Nistelrooy nog een gelijkmaker wist te scoren. Even stonden we schrap en kon de wedstrijd weer alle kanten op. Maar Oranje kreeg de geest niet. In de verlenging was het over en uit.
Wat doe je dan, als homo? Precies, je deelt het verdriet van je medekijkers, troost hen en geeft alle knappe hetero’s in de kroeg een dikke en intense knuffel. Gewoon, omdat het kan.
Ik had een onverwachte vrije dag. Ik was aanvankelijk van plan om deze vrijdag in Utrecht nog wat te werken. Maar aangezien ik mijn portemonnee de avond ervoor was verloren, kon ik nergens heen.
Nu had dit allemaal heel dramatisch af kunnen lopen. Want los van de vijftig euro contant bevatte de portemonnee ook mijn NS-jaarkaart, twee bankpassen, een creditcard en toegangspassen van diverse gebouwen. De portemonnee in kwestie was echter teruggevonden door de barman, die me na sluitingstijd per SMS verwittigde van het feit dat ik het ding 1) kwijt was en dat het 2) weer was gevonden, nog voordat ik zelf wist dat ik ‘m kwijt was. Daar kwam ik de volgende ochtend bij lezing van de sms immers pas achter.
Aangezien de Boulevard pas om vier uur ‘s middags open gaat, besloot ik zo goed en zo kwaad als het ging thuis maar te werken. Ik moest nog wat voorbereidingen doen voor een actie bij Natuur en Milieu. Om vervolgens ‘s avonds, in dezelfde kroeg waar ik de portemonnee verloren was en ik hem enkele uren eerder had opgehaald, op klein beeldscherm en zonder geluid de wedstrijd tussen Kroatië en Turkije te zien. Waarvan uiteindelijk vooral het laatste kwartier de moeite waard was.
Het was weer dat moment van het jaar. In een zeven uur durende vergadering werd de Kadernota behandeld. Dat vraagt, nee, dat schreeuwt om algemene beschouwingen.
Voorzitter, collegae,
Zoals U weet is GroenLinks gezegend met een aantal kritische leden. Kritische leden met een heer sterk ontwikkeld gevoel voor wat er allemaal anders, beter moet in de wereld, in dit land en, jawel, ook in deze stad. Kritische leden met goede ideeën die allemaal morgen nog gerealiseerd moeten worden. En weet U? Ik ben het met ze eens. En we kunnen niet wachten op de dag dat GroenLinks met 20 zetels is vertegenwoordigd in dit huis. En tot die tijd zullen we genoegen moeten nemen met een iets trager tempo.
Voorzitter, wat maakt deze Kadernota een Kadernota met de handtekening van GroenLinks. Laat ik kort de punten met U doornemen.
Voor de groenprojecten in het buitengebied wordt anderhalf miljoen euro gereserveerd. Met die gelden kunnen een aantal belangrijke plannen voor natuurontwikkeling, waarvoor nog geen gelden beschikbaar waren, zoals de Flessenhals Teteringen-Oosterhout, De Rith en het groenblauwe raamwerk bij Bavel.
Voor nieuwe, innovatieve milieumaatregelen is een half miljoen euro extra beschikbaar. Dat geld is bedoeld voor de verbetering van de luchtkwaliteit en reductie van de uitstoot van broeikasgassen.
Er is een ton (euro) uitgetrokken voor een onderzoek naar de effecten van het doortrekken van de nieuwe mark tot een stromende rivier.
Voor het thema erfgoed is een extra bedrag van anderhalf miljoen euro beschikbaar. Met dat geld moet de onder andere de achterstand in de inventarisatie van monumenten worden ingehaald en kan het restauratiefonds worden aangevuld.
Voor investeringen in cultuur is een investeringsbedrag van 1,2 miljoen euro beschikbaar. Hiermee worden de markstudio’s gerealiseerd en wordt geïnvesteerd in kunst in de stad. Daarnaast wordt het jaarlijkse cultuurbudget verhoogd met 350.000 euro, voor culturele broedplaatsen in de stad en voor nieuwe initiatieven rond beeldcultuur, zoals het Graphic Design Festival, een filmfestival en Breda Photo. En alsof de stad al niet dynamisch genoeg is, is er ook nog een half miljoen extra voor evenementen in de stad, plus jaarlijks een bedrag van een ton.
Tegelijk, want daar staat GroenLinks ook voor, is er geld gereserveerd om het goede Bredase armoedebeleid voort te zetten, extra opbouwwerkers aan te stellen en te investeren in projecten in dorp en wijk.
Voorzitter,
Politiek gaat over grote bedragen, maar ook over kleine wensen. Ik kan me nog herinneren dat ik ooit tegen de bewoners van de binnenstad heb gezegd: jongens, ik wil niet met jullie over bloembakken praten. Die dingen moeten er gewoon komen. We hebben uit puur ongeduld – het kan ons immers niet snel genoeg gaan – vorige week zelf maar een tuintje aangelegd in de Oosterstraat. En het heeft even geduurd, maar ze komen er, de bloembakken. En dat geldt voor veel wensen uit de stad, de kinderboerderij Haagse Beemden, het opknappen van de speelvelden in de wijken, de wortelopdruk in de Haagse Beemden. Om er maar eens een paar te noemen.
Samenvattend zou je kunnen zeggen, GroenLinks – en dus de Bredase burger – komt er bepaald niet bekaaid vanaf. Maar ik had U in het begin al gewaarschuwd: het kan ons allemaal niet snel genoeg gerealiseerd worden.
Daarom wil ik het even over de uitvoering van een aantal zaken hebben.
Ik begin bij de fietsnota. Een prachtige nota. GroenLinks maakt zich echter nog enigszins zorgen over of al die plannen ook daadwerkelijk gerealiseerd kunnen worden. We zouden graag zien dat daar in de uitwerking van deze Kadernota in de begroting meer inzicht in gegeven kan worden.
U kunt zich wellicht ook nog herinneren dat collega Scheltens over de fietsenstallingen heeft gezegd dat, indien voor de keuze gesteld, zijn dochters liever een extra bolletje ijs hebben dan dat ze hun fiets in de bewaakte fietsenstalling zetten. En we hebben een burgemeester die fietsen weghaalt wanneer ze in de weg staan. Laten we nu twee vliegen in één klap slaan -een uitdrukking die straks, als de partij voor de dieren in deze raad vertegenwoordigd is, overigens uit den boze is- : kunnen die fietsenstallingen niet gewoon gratis?
Erfgoed, en laat ik het nu eens niet over de Veemarktstraat 58a hebben, de Heilig Hartkerk. De stichting woonzorg heeft nu zo onderhand echt lang genoeg getreuzeld. En eigenlijk was het geduld bij ons jaren geleden al op en willen we nog dit jaar een plan hebben om die kerk te behouden. Een plan dat vervolgens ook uitgevoerd gaat worden. Wat ik wil van dit college: alle bestuurlijke kracht inzetten, het volle gewicht, om dit proces nog dit jaar vlot te trekken.
Het dierenasiel heeft haar plannen gereed en het college bekijkt nu die plannen en gaat daarna in onderhandeling met andere gemeenten die tot het verzorgingsgebied horen om de kosten te verdelen. Exacte kosten voor Breda zijn dus nog niet precies in beeld. Kan het college desondanks toezeggen dat straks, wanneer de kosten duidelijk zijn, ook daadwerkelijk geld beschikbaar is voor de uitvoering daarvan? En zien we dat straks, bij de begroting bijvoorbeeld, terug?
Voorzitter, collegae,
Een vriend van me vroeg laatst of ik de politiek onderhand niet beu was. En ik bedacht me dat een politieke functie een tijdelijk karakter heeft. Zelfs bij Jan Marijnissen. En een politieke functie is vermoeiend. Vreet energie. Maar dan komen die idealen weer boven. Die niet snel genoeg gerealiseerd kunnen worden. En die ik, realist als ik ook ben, liever morgen dan ergens in 2044 gerealiseerd wil hebben. Dus het liefst zou ik aan dit college willen vragen of ze ook eventjes de armoede in de wereld kunnen wegwerken, het klimaatprobleem willen oplossen en een concept-raadsbesluit voor permanente wereldvrede willen voorbereiden. Er is nog genoeg om voor te vechten en ik ben nog lang niet klaar. De idealisten van vandaag zijn de realisten van morgen. Ik ben er morgen ook nog.
