Homo Aspiciens – ma 19 mei 2008

Dom, Utrecht

Ik had het nog niet eerder meegemaakt dat op de eerste werkdag alles al in orde was. Dus toen ik het gebouw van Natuur en Milieu binnenliep, was het best verassend dat mijn naam al op het aanwezigheidsbord stond, ik al een computeraccount had en zelfs al mail toegestuurd had gekregen.

En dat terwijl ik mijn zojuist ondertekende contract, mijn belastingverklaring en een kopie van mijn paspoort nog moest inleveren bij de personeelsadministratie. Accuraat en degelijk zijn ze, bij Natuur en Milieu, ook qua personeelsbeleid.

Een andere leuke verassing was het dakterras van de stichting. In het chique gebouw aan de Hamburgerstraat is boven de derde verdieping nog een sfeervol dakterras met prachtig uitzicht over historisch Utrecht. Dat uitzicht maakt ook prachtig duidelijk hoe schadelijk de wervelwind is geweest die in 19674 het hele middenschip van de kerk heeft vernietigd en de toren van het koor heeft gescheiden.

Er zijn nog steeds mensen die het middenschip het liefst weer terug opgebouwd willen zien. Misschien wel omdat na de vernietiging tussen de ruïnes van het middenschip één van de eerste homo-ontmoetingsplaatsen is ontstaan. Vervolgens werd Utrecht ook het brandpunt van de homovervolging. Het plein voor De Dom heeft zoveel geschiedenis, het zou zonde zijn er een kerk op te bouwen.

Homo Artificiosus – za 17 mei 2008

Veilingmeester Van der Velden

De voormalige kunsthal De Beyerd had nog enkele stukken in eigendom waar ze niet zoveel meer mee konden. Het past niet in hun nieuwe functie als Nationaal Museum voor Grafische Vormgeving. De stukken werden geveild onder de leden van de Business Club. En de raad had ook een tafel.

Interessant fenomeen, zo’n veiling. Het begint met een paar glazen gratis champagne en een diner met diverse soorten wijn. Pas dan begint de veiling.

Nu had ik me voorgenomen om niet te bieden. Maar eerlijk is eerlijk, ik had mijn oog ook al een beetje laten vallen op twee interessante kavels. Dus toen de bieding op een glazen tafel van Le Corbusier zo tegen de tweeduizend euro begon te lopen, besloot ik me er ook maar eens mee te gaan bemoeien. Meneer Akinci zou wel even laten zien dat hij niet onder doet voor de leden van de businessclub die op hun vrije zaterdagavond even een paar kunstwerkjes komen kopen.

Nadat er aanvankelijk nog twee andere bieders waren, ging het al snel alleen nog tussen de gemeentesecretaris, die zich namens het gemeentebestuur kon bedienen van het collegebudget, en ondergetekende. Enkele keren boden we tegen elkaar op, het bedrag nog met een euro of vierhonderd omhoog stuwend, maar bij de 2600 euro hield ik het voor gezien. Iets te duur voor een tafel die de eerste de beste keer dat er een vriend langskomt en iets te onbeholpen zijn voeten op tafel rust ongetwijfeld zal breken.

Een tweede in mijn ogen boeiend kavel bestond uit een serie van vier foto’s van de conceptuele Engelse kunstenaar Stephan Willats. ‘Living in Isolation’ toont een desolaat DDR-landschap van betonnen flats met daarin afbeeldingen van de mensen die er leven. Vrijwel niemand vond het mooi en k kan me ook niet voorstellen dat dat de bedoeling van Willats was toen hij in 1979 het vierluik maakte.

Dit maal was het de museumdirecteur die mijn laatst overgebleven tegenbieder was. En dit maal gaf hij het op. Waarmee ik de nieuwe eigenaar ben van een 2600 euro kostend kunstwerk, exclusief btw.

Een veiling is net een casino, stel ik me zo voor, alhoewel ik nog nooit in een casino ben geweest. De sport van het tegen elkaar opbieden, de adrenaline, godbetere, misschien zelfs testosteron. Tegelijk is het ook pervers. De marktwaarde die door veiling bepaald wordt, staat soms in schrik contrast met de culturele waarde. Een simpele offsetprint van Picasso uit een oplage van 300 ging voor veel meer dan de geschatte waarde terwijl een werk van Carel Visser, geschat op zo’n achtduizend, bleef steken op niet veel meer dan een derde van dat bedrag. De koper mag zich rijk rekenen.

Homo Discens – vr 16 mei 2008

Jowi

Jowi, een Keniaan afkomstig uit de omgeving van Kisumu die ik via Jaap in Kenya heb leren kennen, was voor zijn vervolgstudie weer even in Nederland. Dat beloofde een authentiek Keniaanse maaltijd en ‘some serious business’, Jowi’s eufemisme voor een avond stevig drinken.

Tijdens de lange discussies die volgden, vertelde Jowi hoe hij ooit aan zijn studie is begonnen. In tegenstelling tot in Nederland, is studeren in Kenya namelijk helemaal niet zo vanzelfsprekend. Om überhaupt toegelaten te worden, moest hij een toelatingsexamen afleggen. En daarvoor het benodigde bedrag op tafel leggen.

Op een goed moment ging Jowi naar zijn oma om haar ervan te overtuigen dat zij haar laatste koe moest verkopen zodat Jowi kon gaan studeren. Het was een lang gesprek, waarbij zijn oma hem vertelde dat zij al haar vee al had verkocht. De laatst overgebleven koe had ze bewaard. Die moest geserveerd worden bij de maaltijd op haar begrafenis.

Oma Jowi ging pas overstag nadat Jowi beloofd had te zorgen dat er op haar begrafenis te eten zou zijn. Net voordat Jowi, inmiddels afgestudeerd met baan en in relatief goede doen, naar Nederland afreisde, overleed zijn grootmoeder. Voor de maaltijd bij de begrafenis had Jowi een koe, enkele geiten en voldoende drank ingekocht om zijn belofte meer dan in te lossen.

Homo Profans – do 15 mei 2008

Oreren in de raad

Kort zouden we zijn. Kort, omdat we het de afgelopen maand al twee keer over de horecatijden gehad hadden. En we waren het unaniem eens over het compromisvoorstel: de nachtzaken mogen deze zomer een uur lang, tot vijf uur open blijven.

Kort werd het echter alles behalve. In plaats van stemverklaringen werden het toch weer ellenlange betogen die we in de eindeloze discussie over de horeca-sluitingstijden al zo vaak de revue hadden zien passeren. En al waren we het eens over het compromisvoorstel, de eigen stellingname moest en zou nogmaals voor het voetlicht gebracht moeten worden. Er zou maar een kijker zijn die de discussie nog niet eerder heeft gezien.

Ik heb voor de zelfreflectie de video er eens bij gepakt om te noteren hoe lang elke woordvoerder nu exact aan het woord is geweest. En om het eerlijk te houden heb ik de interruptiedebatten, als een ander raadslid de woordvoerder onderbreekt met een vraag, niet bij de spreektijd meegeteld. De eerste prijs ging naar Frans Szablewski (voor ruimere openingstijden), die als woordvoerder met een netto spreektijd van 8 minuten en 45 seconden de absolute kroon spande. Irène Verkuijlen van het CDA (tegen verruiming) stond met stip op twee met een spreektijd van 7’31”. Hieronder de rest van de lijst, inclusief hun aanvankelijke standpunt over de horecaopeningstijden.

1. Frans Szablewski, PvdA (voor verruiming) 8’45”
2. Irène Verkuijlen, CDA (tegen verruiming) 7’31”
3. Boy Boer, Leefbaar Breda (tegen verruiming) 6’54”
4. Mieke Vossenaar, Breda ‘97 (tegen verruiming) 5’39”
5. Hanneke van Maanen, VVD (voor verruiming) 5’14”
6. Selçuk Akinci, GroenLinks (voor verruiming) 4’22”
7. Frank Vergroessen, SP (voor verruiming) 3’39”
8. Saskia Boelema, D’66 (voor verruiming) 0’00”

In totaal zijn de voorstanders van verruiming 22 minuten aan het woord geweest, de tegenstanders 20 minuten en vier seconden. De rest van de tijd werd gevuld met interruptiedebatten, lopen naar het spreekgestoelte en, vooral, de beantwoording van de burgemeester.

Saillant was dat D’66, toch een fervent voorstander van verruiming, besloot het woord niet te voeren. Ik vermoed, maar weet dat niet zeker, dat het een protest van de Democraten was tegen de eindeloze herhaling in het publieke debat. Prijzenswaardig, en ik ben het ook met ze eens. We moeten in de raad echt leren onze boodschap bondiger te formuleren.

Ik heb, niet geheel zonder succes, mijn bijdrage redelijk binnen de perken weten te houden. Toch jammer dat een paar agendapunten later uitgerekend een fractiegenoot van mij een klein kwartier lang aan het woord was over een Milieu Effect Rapportage.

Homo Alienigenus – wo 14 mei 2008

Torchwood, serie 2

Nu ik met Doctor Who zo’n beetje bij ben, ben ik nu maar begonnen aan de Britse Sci-Fi Torchwood. Voor Doctor Who-liefhebbers zeker een aanrader, al is het maar omdat de serie zo verweven is met de laatste series van Doctor Who.

Het verhaal: de stad Cardiff ligt precies op een breuklijn in tijd en ruimte. Door die scheur valt nog wel eens iets dat niet op deze planeet thuishoort, laat staan in Wales. Aan de organisatie Torchwood de taak om deze objecten in bewaring te nemen, en en passant ook de wereld te redden van haar onafwendbare ondergang.

Een op het eerste gezicht een nogal ongeloofwaardige serie. Want zeg nu zelf, Cardiff als centrum van de wereld in de strijd tegen buitenplanetaire gevaren, dat is toch niet realistisch? Aan de andere kant, als je een organisatie bent die niet teveel aandacht op zich wil vestigen, dan is Wales nog niet eens zo’n heel vreemd stukje Brittannië om uit te kiezen.

Homo Concordans – di 13 mei 2008

Bavel

Na een lange tijd van relatieve rust, dat krijg je met die opeenstapeling van vakantiedagen, beginnen de politieke bijeenkomsten zich zo langzamerhand weer op te stapelen. Vandaag werd in de commissie bouwen en wonen onder andere een door de dorpsraad opgestelde visie over Bavel besproken.

Normaal laat ik de ruimtelijke onderwerpen aan andere fractieleden over. Vandaag echter zat er één in de schouwburg en was nummer twee nog op vacantie. Er was dus geen ontkomen aan.

Het leuke van de visie Bavel is dat het al weer een voorbeeld is van een dorps- of wijkraad die constructief meedenkt over de ontwikkelingen van het eigen woongebied. Vroeger kwamen de dorps- en wijkraden vaak pas aan bod als de plannen al min of meer klaar waren. Hun invloed was dan minimaal. Bavel heeft ervoor gekozen om in een vroeg stadium een eigen visie op de stellen, waarin staat hoe zij denken dat de ontwikkelingen in Bavel vormgegeven moeten worden.

Grosso modo zeggen ze: zo snel mogelijk een fietsverbinding met de wijk Nieuw Wolfslaar, geen hoogbouw van meer dan drie lagen in het dorp en maatregelen tegen sluipverkeer vanaf de snelweg naar de stad via het dorp. Het nabij geplande evenemententerrein De Bavelse Berg wordt geaccepteerd, maar de daarin opgenomen landingsplaats voor helicopters is onacceptabel. Ook op het bedrijventerrein van zes hectare dat moet dienen als financiering van het evenemententerrein zit men in Bavel niet te wachten.

Het is in grote lijnen eigenlijk hetzelfde als hoe GroenLinks tegen de zaken aankijkt. De dorpsraad had het mij dus makkelijk gemaakt. Goeie visie, niets meer aan doen.

Homo Purgans – ma 12 mei 2008

laptop

Al enige tijd was mijn ooit kekke, snelle laptop een traag apparaat geworden dat herinneringen opwierp aan de tijd dat de research-afdeling van chipfabrikant Intel nog werkte aan de ontwikkeling van de 8084. Tijd om het apparaat helemaal schoon te vegen.

Het opstarten ging al niet zo snel, maar goed, daar heb ik ‘s ochtends ook wel eens last van. Nog veel vervelender was het afsluiten, dat bij tijd en wijle eindeloos kon duren. Bij een gewone pc trek je dan op een gegeven moment de stekker eruit, maar bij een laptop gaat dat wat moeilijker.

Nu krijg je er van de fabrikant van een laptop een aantal schijfjes bij om de computer opnieuw mee te installeren. Een soort ‘terug naar de fabrieksinstellingen’-knop, maar dan veel tijdrovender. Ik had er de zoveelste vrije dag op rij dan ook helemaal voor deze operatie uitgetrokken. Als er zich op Pinksteren een heilige geest uitstort, dan toch het liefst over mijn computer.

Homo Conformans – zo 11 mei 2008

Weightwatchers

„Kun je een dagje meehelpen met klussen”, was de vraag. „Met dit weer?”, antwoordde ik. „Ja, als we zo gaan beginnen komt ons huis nooit af.”

Gelukkig was er wel een tropenrooster ingevoerd. Dus om acht uur ‘s ochtends beginnen met koffie en om twee uur ‘s middags in de zon aan het bier. En aldus geschiedde. In zomers tempo trokken we electriciteitsleidingen door de toekomstige woonkamer van Joris en Liesbeth.

Als extra bonus eindigde het met een voor mij vegetarische barbecue onder de wegtrekkende avondzon. Aubergine met houtskoolsmaak. Best lekker eigenlijk.

O ja, nu we het toch over eten hebben. Laatst kwam ik in de supermarkt een rek met weightwatcher-producten tegen. Zonder daar lacherig over te willen doen, viel me op dat er 20% extra in de verpakking zat. Onwillekeurig vroeg ik me op dat moment af of daarmee niet het eigen doel voorbijgestreefd werd.

Homo Relinquens – za 10 mei 2008

'Karma' van Bernadette Huijbers (1999)

Ongeduld is een mooie eigenschap. Het kan leiden tot impulsief gedrag, onverwachte ideeën en uiteindelijk ook creativiteit. Bedachtzaamheid is ook een mooie eigenschap. Het geeft ruimte voor afstand en nuance. Deze twee eigenschappen combineren, is echter welhaast onmogelijk.

Soms komt pech nooit alleen. Dat is niet alleen een kwestie van mathematische kansberekening, ongeluk kan ook ongeluk aantrekken. Niet omdat ik zen-boeddhist ben of bezig ben met zaken als karma, nee simpelweg omdat mensen anders reageren op je, wanneer je even niet zo goed in je hum bent. En terwijl een gelukkig mens de ene kans na de andere in zijn richting zuigt, blijven voor een iets minder happy camper de deuren even gesloten. Tijdelijk. Allemaal niet zo schokkend.

Om jezelf nu niet helemaal in de put te graven, is het handig om bepaalde onzekerheden even in te pakken. Inpakken, in een doosje stoppen en er een datum op schrijven. Over een maand of wat weer uitpakken. En in de tussentijd niet over tobben. Het antwoord komt wel als het komt, niet altijd wanneer jij het wilt. Soms moet je dingen gewoon loslaten. En dat is, zeker voor de impulsieveren onder ons, lang niet altijd even makkelijk.

Ik weet het, het is soft gelul. Maar soft gelul werkt soms ontzettend goed als je met iemand aan het praten bent die eventjes een klein beetje ontheemd door het leven gaat. En laat ik mezelf de laatste jaren nu ontpoppen als iemand die tegen wil en dank vrolijk door het leven gaat. Ideale combi, toch?