Homo Communicans – wo 9 apr. 2008

transparantie

De gemeenteraad van Breda ging op communicatietraining. Of althans, dat deel van de gemeenteraad dat het het minste nodig heeft.

Zo heb ik in ieder geval de dag ervaren. Als en zinvolle opfrissingscursus voor een groep collegae die op zich al best bekend zijn met de aangeboden stof.

Waarmee ik overigens niet wil zeggen dat ik niets geleerd heb. Net als ongetwijfeld ook voor de andere deelnemers geldt, werd ik soms pijnlijk geconfronteerd met onhebbelijkheden of tekortkomingen in mijn presentatie. Maar met je neus op de feiten gedrukt worden, dat is nu juist het leerzame van zo’n training.

Het is lastig om precies te zeggen wat ik nog bij wil leren. In het algemeen wil ik volgens mij beter in staat zijn om de theorie in d praktijk te brengen. Minder lang van stof zijn in de raad bijvoorbeeld, omdat ik nog steeds te vaak te lang aan het woord ben. Ik wil mijn verhaal nu eenmaal niet vooraf op papier zetten. Dat haalt de spontaniteit weg.

Kortom, ik wil de theorie eigen maken, als een automatisme in de prakijk brengen. Want als mijn presentatie niet verbeter, wordt ik natuurlijk nooit secretaris-generaal van de Verenigde Naties. Of, als dat niet mogelijk blijkt te zijn, president van Europa.

Homo Assidens – di 8 apr. 2008

Speeddaten

Het was leuk georganiseerd, ik kan niet anders zeggen. De Wet Werk en Bijstand kan best saaie materie zijn, maar de opzet was origineel.

Als de commissie ergens over bijgepraat moet worden, gebeurt dat vaak in ellenlange monologen, begeleid door een Powerpoint-presentatie. Deze keer was dat niet zo. Eerst gingen we in vijf sessies van zes minuten speeddaten met alerlei reïntegratiebureau’s. Vervolgens was er een Rondom Tien-achtige discussie over drie facetten van de inkomenspolitiek: de evaluatie van vier jaar Wet Werk en Bijstand, het regionale arbeidsmarktbeleid en als toetje ook nog de nieuwe Wet Sociale Werkvoorziening.

Kortgezegd: sinds de invoering van de WWB is het aantal cliënten van de bijstand met 13 procent gedaald. Breda is binnen de budgetten gebleven en heeft meer dan gemiddeld mensen uit de uitkeringssituatie weten te krijgen. Dat is goed nieuws, want als je kunt werken is dat altijd fijner dan zonder werk zitten.

In de periode tot 2011 moet het bestand nog eens met 25% dalen. Da’s een flinke opgave en in eerste instantie leek hij mij onhaalbaar. De meeste reïntegratiebureaus waren daar minder somber over. Alleen zal het niet vanzelf gaan. Het zou overigens ook wel een beetje helpen als de economie blijft aantrekken en zich niet te veel aantrekt van de kredietcrisis. Daarnaast wil Breda ook nog eens 250 NUGgers extra aan het werk hebben. NUGgers is een lelijk woord voor niet-uitkeringsgerechtigden zonder werk.

Ja, die kredietcrisis dus. Niet te veel van aantrekken. Banken handelen al sinds het begin van hun bestaan in niet-bestaand geld dat wordt uitgeleend aan mensen die iets willen kopen wat ze niet kunnen betalen. Het is eigenlijk bijzonder dat dat niet al veel eerder misgegaan is. Voor de economie hoeft dat niet zoveel uit te maken, zolang het consumentenvertrouwen maar een beetje op peil blijft. Of althans, in ieder geval het uitgavenpatroon. Nu kan je met geld grosso modo drie dingen doen: beleggen, sparen en uitgeven. Beleggen is een risicovolle optie en je geld op een bank zetten lijkt ook niet de meest wijze keuze nu de ene na de andere bank in financiële nood komt. Gewoon lekker uitgeven dat geld. Da’s voor iedereen het beste.

Homo Ordinans – ma 7 apr. 2008

Four Futures

In het kader van het project over de effectiviteit van ontwikkelingssamenwerking had ik een afspraak met Kamerlid Kees Vendrik, de nieuwe woordvoerder op het terrein ontwikkelingssamenwerking. Hij kwam daarbij met een interessant model op de proppen.

Kwadrantenmodelletjes zijn tegenwoordig erg in. In zo’n model wordt de wereld, of wat je dan ook aan het analyseren bent, opgedeeld langs twee waarden. Het kieskompas van de Vrije Universiteit gebruikt dit bijvoorbeeld om mensen en partijen politiek te positioneren: langs de links-rechtse as en langs de progressief-conservatieve as.

Het nieuwe modelletje was losjes gebaseerd op een vier jaar oude en redelijk interessante CPB-studie ‘Four Futures’ over de toekomstscenario’s voor Europa. In dat model is er een publiek-private as en een globaal-regionale as. Heel grof gezegd is de economische ontwikkeling maximaal wanneer veel aan de markt overgelaten wordt. Milieu en welvaartsverdeling zijn overigens weer meer gediend bij een sterk geïntegreerd Europa waarbij de publieke sector veel verantwoordelijkheden neemt.

Op basis van het modelletje schetste Kees dat beleidsmakers de laatste jaren vooral hadden ingezet op de ontwikkeling van de internationale markt. Een globale visie dus, met veel ruimte voor de private sector. De reactie van de ‘verliezers’ van deze ontwikkeling is om de globalisering de rug toe te keren en steeds meer regionaal te denken. De uitdaging van GroenLinks is om de internationale oriëntatie vast te blijven houden, maar daarbinnen de publieke taken meer nadruk te geven. Grote mondiale problemen, als het gaat om milieu, maar ook over mondiale armoede en vraagstukken over vrede en veiligheid, zijn immers alleen op te lossen wanneer overheden op internationaal niveau beter met elkaar samenwerken.

Toen ik later die dag de visies van de Nederlandse politieke partijen indeelde volgens dit model, kwam ik grofweg op een zelfde indeling als de indeling waar de Vrije Universiteit in zijn kwadrantenmodel op uitkwam. Verassend was dat eigenlijk niet, eerder geruststellend.

Homo Fumosus – zo 6 apr. 2008

Roken verouderd de huid/Rokers sterven jonger

„Goh, iemand zin in een zondagavondbiertje”, vroeg ik aan het eind van de middag per sms aan een aantal vrienden. Ik had zo’n beetje een uur of acht in mijn hoofd. Om zes uur stonden Liesbeth en Joris al op de stoep met een tas friet.

Van een plenaire zitting was geen sprake, eerder van deelsessies. Het vertrek van de eerste lichting viel samen met de komst van Painter en toen die vervolgens weer naar huis ging en ik me al op wilde maken voor een stevige nachtrust, kwam Gert Jan ook nog even acte de présence geven.

Aangezien mijn huiskamer een gastvrij en zeer strikt gehandhaafd rookgebod kent, kwamen we als vanzelf tot de ontdekking dat de ontmoedigingsteksten op de tabakswaar soms nogal contradictoir kunnen zijn. Want als roken verouderd, waarom sterven we dan toch jonger?

Homo Gentilis – za 5 apr. 2008

Die Heimat

Die Heimat, alle elf delen, in één keer. Dat was de manier waarop Marlies haar verjaardag wilde vieren. Of ik daarbij wilde zijn. En dan ook meteen mijn beamer wilde meenemen.

En dus werd iedereen ook vriendelijk verzocht om dan wel mee te kijken, dan wel weg te blijven. Geen gezellig gekeuvel aan de keukentafel dit maal. Het was hardcore cinema. Kinderen thuislaten dus.

Uiteraard waren er toch nog twee zussen die het nodig vonden om, met kroost, toch even gezellig langs te komen. Overigens gelukkig wel net in de pauze, tussen twee delen in. Drank konden ze krijgen en zelfs een stuk taart. Maar daarna werden ze door Marlies gedecideerd de huiskamer in gedirigeerd voor het volgende deel.

We hebben de volle vijftien uur niet afgekregen. De pauzes waren daar net iets le lang voor. Er staan nog twee delen en nog vijf en een half uur televisie op ons te wachten.

Homo Dolorosus – vr 4 april 2008

HvG

Met een vrijwel uitdrukkingsloos gezicht lag hij op de bank, de deken tot aan zijn nek toe opgetrokken. De rest van de familie zat er omheen. En ik kwam net iets te vrolijk en net iets te nietsvermoedend binnen.

„Ziek?”, probeerde ik nog, maar dat bleek niet het geval. Alhoewel het tegenovergestelde, beter, evenmin van toepassing was. Na ruim vier jaar was het uit met z’n meissie.

Optimist als ik ben, pakte ik mijn telefoon om het desbetreffende nummer te verwijderen. Mijn sim-kaart zit al tijden vol en kan wel wat lucht gebruiken. De omstanders konden het gebaar wel waarderen. Let the healing begin.

Homo Congrediens – do 3 apr. 2008

congres

Voorzitter Henk was niet aanwezig. Dus claimden we zijn niet verwarmde kantoor maar even als vergaderruimte. Zeventien graden is een ideale temperatuur om geconcentreerd bij na te denken.

De centrale vraag was hoe je een partijcongres boeiend kunt houden. Nu is een congres vaak niet veel meer dan een lange, plenaire zit in een steeds muffer wordende conferentiezaal, die wordt onderbroken door een lunch en wordt afgesloten met een borrel, met achter het katheder steeds dezelfde tien of vijftien gezichten die ergens voor, of juist tegen pleiten. De rest van de aanwezigen stemmen braaf voor of tegen één van de misschien wel vierhonderd voorstellen die op zo’n dag de revue passeren.

Dat kon boeiender, interessanter en levendiger, dacht ik. Wat mij betreft worden de eindeloze plenaire sessies afgeschaft. Discussies kunnen dan voortaan plaats vinden in kleinere zaaltjes, waarbij de belangstellenden kunnen kiezen aan welke parallelsessie ze deelnemen. De groep zal kleiner zijn, en de discussie breder. De discussie blijft niet beperkt tot het handjevolmensen dat voldoende spreekbonnen heeft weten te verzamelen om achter het katheder te mogen staan. Iedereen kan in zo’n zaaltje meepraten.

Besluitvorming zal altijd in de plenaire zaal moeten gebeuren. Zo ergens aan het einde van de dag. Maar niet iedereen hoeft elke discussie mee te maken. Allereerst niet omdat niet iedereen daar ook echt geïnteresseerd in is, maar ook niet omdat een te kort debat tussen te weinig mensen eigenlijk helemaal geen discussie is. Dus waarom zouden we elkaar nog langer voor de gek houden?

Homo Mundanus – wo 2 april 2008

Nieuwsbrief

Richard was voor vier maanden naar Nieuw Zeeland en had zijn taken als vormgever van de nieuwsbrief tijdelijk aan Jelte overgedragen. En Jelte was op zijn beurt naar Frankrijk afgereisd. Dus nam ik de lay out zelf maar weer eens voor mijn rekening.

Kosmopolieten zijn het, die jonge GroenLinksers. Idealistische globetrotters die het liefst ons hele leven lang alle uithoeken van de wereld verkennen. Zo klimaatneutraal mogelijk, uiteraard.

Gelukkig is Breda het middelpunt van de wereld en is Richard inmiddels weer teruggekeerd in de warme boezem van onze afdeling. Leuk hoor, zo’n wereldreis, maar de Nieuwsbrief moet natuurlijk ook gelayout worden.

Homo Aestivus – ma 31 mrt. 2008

treinreis in het donker

Het is weer pikdonker als ik de deur achter me dichttrek om de trein te halen. Zomertijd mag over het algemeen dan een grote zegen zijn, op maandagochtend voelt dat anders. Gelukkig is het droog.

Niet veel later staat de intercity richting Den Bosch ter hoogte van Dorst stil. Klem tussen een kapotte passagierstrein voor ons en een goederentrein achter ons. De conductrice doet somber en kil haar mededelingen. Als na een kwartier het eerste licht de hemel langzaam grijsblauw kleurt, komt de trein in beweging en glijdt hij stapvoets verder. Het is een bewolkte dag.