politiek – Pagina 10

Homo Obscurus – di 21 okt. 2008

Top Secret

Er was in Breda wat commotie ontstaan naar aanleiding van een brief van de burgemeester waarin wij werden uitgenodigd voor een besloten bijeenkomst waarin hij ons een en ander wilde vertellen over de horeca. Sterker nog: achterkamertjespolitiek, dat was het.

Het geeft een beetje de algemene hitsigheid aan die de politiek in Breda soms parten speelt. Bepaalde zaken zijn nu eenmaal lastig in de volle breedte bespreekbaar als iedereen kan meeluisteren. Zo wilde hij in het kader van het voortslepende debat over de openingstijden van de Bredase horeca de woordvoerders in contact brengen met de makers van een onderzoek dat naar de effecten van de verruiming heeft plaatsgevonden. Zodat de raadsleden desgewenst wat aanvullende technische vragen konden stellen.

Een beetje dom om die uitnodiging zo vaag op te stellen dat sommigen het idee kregen dat hier achterkamertjespolitiek bedreven zou worden op het dossier sluitingstijden. Maar ook weer typisch dat de politici zo wantrouwend zijn dat ze meteen moord en brand beginnen te schreeuwen over dat dit toch wel schandalig was. Spekkies voor de bekkies van het plaatselijke journaille, die vervolgens een dag of drie zoet was met berichten over het hele tot affaire uitgegroeide misverstand. Gevolg: sessie met de onderzoekers afgeschaft en burgemeester in verlegenheid gebracht.

Hoe dat eigenlijk bij de krant terecht kwam? Waarschijnlijk omdat een commissielid/niet-raadslid zo verbolgen was dat hijzelf niet was uitgenodigd, dat hij zijn ziedende commentaar niet alleen met de volledige gemeenteraad, maar ook met de pers wilde delen.

Het zou zo prettig zijn als sommige heethoofden af en toe gewoon hun kalmte zouden kunnen bewaren.

Homo Consternans – vr 17 okt. 2008

„Als Aboutaleb Burgemeester van Rotterdam kan worden, dan moet jij toch ook wel premier kunnen worden.” Kennelijk is het zo’n godswonder dat een Marokkaan burgemeester kan worden dat mensen denken dat nu werkelijk alles kan.

Het doet me een beetje denken aan een interview dat ik ooit afgegeven heb toen ik net benoemd was tot raadslid. Met mijn komst in de fractie bestond het GroenLinkse smaldeel in de gemeenteraad ineens uit drie mannen. ‘Geen enkele vrouw in de raad voor GroenLinks, kan dat eigenlijk wel?’, beet een journalist me toe. Even keek ik omhoog, vervolgens haalde ik diep adem.

„Ja, dat zullen we nog wel te horen krijgen van de andere partijen. Maar ja, GroenLinks heeft tot nu toe ook nooit een homo in de raad gehad. Wat dat betreft had ik misschien beter een lesbische negerin met een meervoudige handicap kunnen zijn, maar helaas.”

Mijn eerste politiek incorrecte opmerking was een feit.

Homo Negans – zo 12 okt. 2008

Great Depression

De kredietcrisis beheerst ook de lokale politiek. De afgelopen week werd er in de commissies Mens & Maatschappij en Onderwijs & Economie al uitgebreid over de dreigende crisis gesproken.

Het leuke van een economische recessie is dat telkens wanneer iemand het woord ‘crisis’ in de mond neemt, de AEX-index weer een paar tiende procentpunt omlaag gaat. Zolang iedereen maar denkt dat het crisis is, dan komt deze vanzelf. Eigenlijk zouden politici en economen dus het beste maar hun kond kunnen houden.

Nu is het snoeren van monden niet echt een optie. Maar in Breda leek het andere uiterste aan de hand. Want bij de begrotingsbehandeling in de commissies leek het er bijna op alsof de gemeente Breda in zijn eentje de crisis kon keren. Hoogmoedswaanzin, als je het mij vraagt. De gemeente gaat over stoeptegels en lantaarnpalen, en zelfs dat kunnen ze niet zonder tussenkomst van aannemersbedrijven. In het beste geval beschermt de gemeenteraad een natuurgebied, plant ze een woonwijkje of doet iets aan de lokale veiligheid. Maar een mondiale crisis afwenden, dat lijkt me meer het werk van de betere halfgoden.

Wat niet onverlet laat dat ikzelf toch mijn maximale bijdrage lever aan het afwenden van de crisis. Ik laat mijn spaarcentjes netjes bij de Rabobank staan en ga niet op jacht naar de hoogste en tevens snelst verdampende rendementen. En voor het overige blijf ik vooral consumeren. De beste remedie tegen een financiële crisis is deze glashard ontkennen. High Brazil is not sinking.

Homo Ambitiosus – do 9 okt. 2008

Campagnebus

Een toepasselijke naam eigenlijk, Icesave. Het Nederlandse spaargeld smelt als sneeuw voor de zon. Ik geloof niet dat er veel GroenLinksers zijn die hun geld op de IJslandse bank hadden staan. De brainstormbijeenkomst over de Europese verkiezingscampagne was in ieder geval een vrolijke bijeenkomst.

Ik moet eerlijk zeggen, ik heb wel weer zin in een verkiezingscampagne. Het politieke handwerk is leuk, maar de meest enerverende momenten maak je toch altijd weer mee wanneer je op campagne bent. Vermoeiend, maar ook vreselijk leuk. En eerlijk is eerlijk, ik wordt waarschijnlijk ook wel een beetje geïnspireerd door de verkiezingsstrijd in de Verenigde Staten.

In 2006 crossten we met het campagneteam van GroenLinks door heel Nederland. Als het aan mij ligt doen we dat dit jaar weer, maar dan door heel Europa. Een dagje Berlijn, Madrid, Rome, Praag, Wenen en Boedapest. Maar dat zal er wel niet in zitten. Bij de Europese verkiezingen mag je helaas nog steeds enkel op een partij uit je eigen land stemmen. Vreemd eigenlijk.

Wel aardig is dat Nederland straks in 2009 het spits mag afbijten. Daar vallen ze op 4 juni, precies 7 maanden nadat Barack Obama tot president van de Verenigde Staten is verkozen. Althans, dat hoop ik dan maar.

Homo ambitiosus – wo 8 okt. 2008

Factor C

Na een hemeltergend slecht debat over de nieuwe cultuurvisie in April werd de wethouder van cultuur teruggestuurd met de mededeling dat hij maar een andere nota moest gaan schrijven. En dus lag er vandaag een nieuwe nota voor, ‘Factor C’ genaamd.

Het waren in het voorjaar vooral de coalitiegenoten PvdA en CDA die de wethouder gebrek aan lef en ambitie verweten. Een partij als D’66 was juist tamelijk positief. Maar kennelijk was de nota allemaal wat te droog en moest het allemaal wat smeuïger opgeschreven worden en dat heeft de wethouder dus maar gedaan.

De grap is, eigenlijk was het helemaal geen nieuwe nota. Want ook al sprak iedereen nu dolenthousiaste woorden over de nu voorliggende nota, vergeleken met de April-versie was er beleidsmatig allemaal niet zoveel veranderd. Maar een wat geliktere vormgeving, kortere teksten en wat populairdere woorden kunnen bij politici kennelijk nogal veel verschil maken.

Ongeschonden rolde de nieuwe nota door de commissie, met hooguit hier en daar een kritische kanttekening. Onder andere over het geld dat gereserveerd werd voor een nieuw internationaal filmfestival. Want was dan nu allemaal niet een beetje te vooruitstrevend? Ja, hoor ’s even. Wie verweet de wethouder de vorige keer nu juist gebrek aan lef en ambitie.

Rare jongens, die politici.

Homo Expediens – di 7 okt. 2008

verkeersborden

Dat was best opvallend. Uit onderzoek bleek dat de ondernemers in Breda helemaal niet zoveel problemen hebben met regels. Sterker nog, ze snappen best waarom ze er zijn. Maar, hoe zit het dan met die regeldruk waar iedereen zo’n last van heeft.

Het gaat uiteindelijk dus helemaal niet om al die regeltjes. Sterker nog, ik durf te beweren dat door de bank genomen de overheid zelf veel meer last heeft van de regels die ze zelf stelt, dan de ondernemers. Voor een ondernemer wordt het pas lastig wanneer twee regels elkaar tegenspreken. Want, om het bekende voorbeeld maar weer eens halen, heeft de brandweer gelijk en moet de deur naar buiten openslaan, of moet de deur juist naar binnen openslaan, zodat de stoep de stoep blijft.

De ondernemers zitten vooral te wachten op een betere dienstverlening van de gemeente. Enerzijds mogen procedures niet te lang duren, maar nog veel belangrijker is dat een ondernemer, wanneer hem beloofd wordt dat iets binnen negen weken is afgehandeld, hij dan ook de tiende week daadwerkelijk uitsluitsel heeft. Als ambtenaren vriendelijk zijn is dat mooi meegenomen, maar belangrijker is dat zij kennis van zaken hebben. En het zou fijn zijn als een ambtenaar een beetje bereid is mee te denken. Dat laatste schijnt in Breda ook wel goed te gaan.

En uiteindelijk leverde dat dan ook de enige discussie op die er binnen de commissie was. Collega Henk Leenders concludeerde enigszins verrast dat de regels dus niet het voornaamste probleem zijn. Met hem ben ik van mening dat de kwaliteit van de dienstverlening van de gemeente moet verbeteren. We zijn het er alleen nog niet helemaal over eens hoe we dat het beste kunnen aanpakken.

Van een groot verschil van mening was tussen ons echter nauwelijks sprake. Al blijft Leenders altijd erg ongeduldig als het om deregulering gaat. En hoewel geduld ook politiek een schone zaak is, siert die houding hem wel.

Homo Congrediens – za 4 okt. 2008

Het DWARS-congres kwam bijeen in het met ontruiming bedreigde kraakpand De Illusie in hartje Den Haag. Op zo’n ideologisch verantwoorde locatie heeft het steeds gematigder wordende DWARS al lang niet meer vergaderd.

Het thema van dit congres, waarbij ik mezelf opnieuw heb opgeworpen als notulist, was ‘dogma’s’. En in de discussie die die avond rond dat thema werd gevoerd, werd onder andere het onderwerp kernenergie opgevoerd.

Nu dacht ik altijd vier redenen te hebben om tegen Kernenergie te zijn. Er is geen oplossing voor het afvalprobleem, de beschikbare voorraad makkelijk winbare uranium is beperkt – waar nog bij komt dat de delving van uranium vaak enorme landschapsvernietiging met zich meebreng – , bij kernenergie komt, over de hele keten berekend, vrijwel net zo veel Koolstofdioxide vrij als bij conventionele electriciteitscentrales en, hoewel de veiligheid van kerncentrales is verbeterd, als het mis gaat zijn we ook meteen zwaar de lul.

Nu wist de voorstander van Kernenergie mij te vertellen dat de CO2-uitstoot van een kerncentrale aanmerkelijk lager is dan bij conventioene centrales, ook als je het winnen van uranium meeweegt. Toegegeven, ik heb me nooit erg verdiept in kernenergie, maar ik was daar toch wel enigszins door verrast. En hoewel ik niet zomaar klakkeloos dingen van andere aanneem, ga ik zelf toch nog maar eens onderzoeken hoe die cijfers nu precies in elkaar steken.

Waarmee ik trouwens alleen maar wilde illustreren dat ik niet dogmatisch tegen kernenergie ben, maar alleen om praktische redenen. In het onwaarschijnlijke geval dat we die andere drie bezwaren ook nog kunnen oplossen, ben ik straks misschien gewoon voor. Op praktische gronden.

Homo Ecclesiasticus- vr 26 sept. 2008

Het behoud van de Heilig Hartkerk is al jarenlang, of beter gezegd decennia lang, een belangrijk punt voor GroenLinks. En dus dringt de fractie al jarenlang aan op het opknappen van het pand. Desondanks lijkt er maar geen schot in te zitten.

Zonder opnieuw de geschiedenis te herhalen: de Heilig Hartkerk is al sinds halverwege de jaren ‘80 niet meer in gebruik. De parochianen zijn in 1986, toen ze de kerk uit protest tegen de sluiting hadden bezet, door de politie biddend uit de kerk gedragen. Een dik jaar later werd de kerk gekraakt.

In de tussentijd ging de kerk van hand tot hand. Speculanten en projectontwikkelaars wilden de kerk slopen om er luxe appartementen te bouwen. Sloop van de kerk werd jarenlang door omwonenden en monumentenliefhebbers voorkomen. Toen de sloop van de kerk vrijwel niet meer te voorkomen was, werd de kerk vier jaar geleden alsnog op de rijksmonumentenlijst geplaatst. Kerk gered, zou je zeggen.

Sinds die tijd is er alleen niet zoveel meer gebeurd. De bewoners zijn onder het mom van een brandgevaarlijke situatie tijdelijk hun pand uit gejaagd, op het dak is een lek ‘gedicht’ door er een plastic zeil tegenaan te spannen en sinds kort is de kerktoren met steigers gestut om het ontzetten van de torenspits tijdens een eventuele storm te voorkomen. Maar van definitieve plannen voor invulling lijkt nog steeds geen sprake. De huidige eigenaar, Stichting Woonzorg, lijkt expres de boel te vertragen in de hoop dat het pand vanzelf omvalt, zodat de grond alsnog met dikke winst wordt verkocht. En tussendoor heeft woonzorg ook nog een subsidiebedrag voor reatauratie van vier miljoen misgelopen omdat ze te laat waren met het versturen van een brief.

Ik heb het volledige dossier dus maar bij de gemeente opgevraagd om mijn vinger erachter te krijgen. Bij elkaar een meters dik dossier, maar de echt relevante documenten ben ik er niet in tegengekomen. De correspondentie met Woonzorg bijvoorbeeld. Want wanneer gaat die organisatie het pand nu eens echt opknappen. En als ze dat nu echt niet willen, kunnen ze het wat mij betreft ook gewoon weggeven aan iemand die er wel wat mee wil doen.

Homo Diversus – do 18 sept. 2008

mensen

De diversiteitswerkgroep kwam voor een laatste maal bij elkaar om een opiniestuk te bespreken voor het regionale dagblad BN/DeStem. Hieronder het stuk.

Nationaal bevindt de multiculturele discussie zich in een impasse. Rechts heeft slechts oog voor de gewelddadige incidenten waarbij etnische minderheden betrokken zijn, met steeds groteskere kwalificaties voor dit wangedrag. Aan de linkerkant blijft het stil. En op lokaal niveau is de politieke discussie totnogtoe blijven steken in de vraag of de tijd van het praten nu wel (CDA-raadslid Üçerler) of niet (Migrantenraad) voorbij is en of voetbalclub Barça nou gered moet worden of niet. Concrete oplossingen voor specifieke problemen lijken niet te bestaan.

Laat ons één zo’n probleem benoemen. Bepaalde etnische groepen hebben nog steeds moeite met het vinden van een fatsoenlijke baan. In sommige gevallen zijn hun mogelijkheden beperkt vanwege een lage startkwalificatie. In andere gevallen echter is er met het papiertje niets mis. Meer en meer jongens en meisjes van de derde generatie doorlopen hun onderwijscarrière met prima cijfers. En vervolgens gaat er iets mis. Ofwel bij het zoeken naar een stageplaats, dan wel na afronding van de opleiding bij het zoeken naar een baan.

Het is voor velen ondenkbaar dat twee groepen met een zelfde startkwalificatie toch verschillende carrières doorlopen. Toch gebeurt het. Marokkaanse jongens bijvoorbeeld vinden met moeite een stageplaats. Een vaste baan op niveau is nog moeilijker. De conclusie lijkt gerechtvaardigd dat er nog steeds een latente discriminatie aanwezig is op de arbeidsmarkt, onbewust. Voor de duidelijkheid: het is natuurlijk niet zo dat bedrijven en instellingen beheerst worden door racisten. Dit zou een belediging zijn van de mensen die dit werk doen. Uit onderzoek van onder andere psycholoog Paul Abell is echter gebleken dat sollicitatiecommissies vaak geneigd zijn kandidaten te kiezen die het meest op henzelf lijken. Dat is jammer voor de sollicitant, maar ook voor het bedrijf. Een bedrijf met een divers samengesteld personeelsbestand kan daar in een multicultureel Nederland namelijk zijn voordeel mee doen. Let wel: in Breda is zo’n 16 procent van de potentiële klanten immers ook een etnische minderheid. En daar kun je maar het beste op ingespeeld zijn, dunkt ons. Een verscheidenheid aan inzichten kan ook de creativiteit binnen een bedrijf of instelling vergroten.

Het is een concreet punt waar de gemeente in haar diversiteitsbeleid concrete aandacht voor zou moeten hebben. Dat kan door een diversiteitsambtenaar aan te wijzen die in contact treedt met bedrijven. Zo’n ambtenaar kan, geredeneerd vanuit het commerciële belang dat bedrijven daarbij hebben, pleiten voor een actief diversiteitsbeleid op personeelszaken en kan ondersteuning bieden waar een bedrijf of instelling dat wenst, bijvoorbeeld bij een sollicitatieprocedure. Bij een divers samengestelde sollicitatiecommissie speelt het probleem van het zich minder kunnen identificeren met een kandidaat immers ook minder mee. En zo’n ambtenaar kan, in samenwerking met het onderwijsveld, de vakbond en de werkgevers, ook zoeken naar samenwerkingsverbanden die stageplaatsen voor alle Bredase studenten garandeert. Kortom, een vliegende keeper die als taak heeft om te zorgen dat ook etnische minderheden in Breda hun potentieel ten volste kunnen benutten op de arbeidsmarkt: niet vanuit voortrekkerij of positieve discriminatie, maar vanuit het wederzijdse belang van sollicitant en bedrijf of instelling. Daar is Breda zowel sociaal als economisch mee gediend. Iets wat niet gezegd kan worden over een discussie over de vraag of er nog langer gediscussieerd moet worden.

Homo Europaeus (3) – wo 17 sept. 2008

Comité voor de Regios — Comité voor de Regio's

Na Europees Parlement, Europese Commissie en een tweede nacht in kroeg en 24/7 hotelbar, volgde op de laatste dag een bezoek aan het Comité van de Regio’s, het Huis van de Provincies en de permanente vertegenwoordiger van Nederland in Europa; zeg maar de Europees ambassadeur.

Ondertussen werden me twee schokkende feiten snel duidelijk. Allereerst dat ik als pro-Europeaan ontdekte dat mijn kennis op punten behoorlijk tekort schoot. Nog schokkender was dat collega-raadsleden vaak nog veel minder wisten en, erger, ook niet wilde begrijpen. Europa is een ingewikkeld wereldje van een staatsinrichting die niet te vergelijken is met de inrichting van ons landje. Dat vraagt om andere systemen en een andere aanpak.

Simpel gezegd: een instituut dat, zowel in dossiers als qua kilometers zo ver van de burgers staat, moet zijn eigen oppositie creëren. Aangezien de burgers geen weerstand bieden – die wonen immers te ver weg om direct met Brussel in contact te treden – worden er instituties met ambtenaren in het leven geroepen die het beleid van de commissie kritisch moeten bestuderen. Het Comité voor de Regio’s is daar een voorbeeld van. Zonder dat zij echte macht hebben – ze kunnen namelijk geen plannen tegenhouden – kunnen ze plannen wel becommentariëren. En de commissie neemt die inbreng wel degelijk serieus.

Zoiets kost ambtenaren en geld, maar dient een duidelijk doel. Dat kon een groot deel van de bezoekende raadsleden echter niet waarderen. Want waarom honderden ambtenaren inzetten voor een reactie die de commissie naast zich neer kan leggen? Het antwoord is even onvoorstelbaar als simpel: omdat de commissie de opbouwende kritiek graag wil horen, opdat ze haar eigen voorstellen kan verbeteren. Democratie is niet alleen het houden van vrije verkiezingen, het is vooral ook het organiseren van je eigen kritiek. Het is dus van belang om, naast het Europees Parlement, ook een regionaal orgaan te hebben dat voorstellen niet vanuit een politieke, maar vanuit een regiomale benadering beoordeelt.

Helaas kon de Bredase gemeenteraad dat niet in zijn volle betekenis waarderen.